(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 17 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๑๖ เด็กน้อยทั้งสองกับความวุ่นวาย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

    




      3 เดือนต่อมา

     กลางดึกที่เงียบสงัด แม้จะไร้สิ่งใดรบกวนทว่าร่างเล็กกลับยังคงไม่สามารถหลับได้เลย ฮิสึงิตื่นขึ้นและชันตัวขึ้นมา อากาศไม่หนาวแล้วค่อนข้างเย็นสบาย พักๆหลังมานี้ หลังจากที่ตนตังครรภ์ได้เกือบสี่เดือนแล้ว อาการแพ้ท้องก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ มันหนักหน่วงเสียจนทานอะไรแทบไม่ได้เลยคงเพราะเป็นครรภ์แฝดด้วยละมั้ง ช่วงกลางคืนนั้นก็หลับบ้างตื่นบ้าง 

     เหนือสิ่งอื่นใดหล่อนมักฝันด้วยเหตุการณ์แปลกๆ ฝันเห็นภาพของหมู่บ้านที่ถูกทำลายลง ช่างน่าโหดร้ายนัก...ในขณะเดียวก็ฝันเห็นความสงบของหมู่บ้านที่ไหนสักแห่งที่คาดว่าจะเป็นที่เดียวกัน เห็นเด็กๆทั้งสองที่ละม้ายคล้ายเหมือนสามีของตนวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

     ฝันเหล่านี้สลับกันไปมาจนกระทั่งหล่อนแทบมีอารมณ์แปรปรวนสับสนไปหมด...และเกิดอาการเครียดเสียจนเป็นเช่นนี้ ตื่นขึ้นมากลางดึงและยากจะข่มตาลงนอนได้ ไม่รู้ว่าเด็กสองคนนี้กำลังทำอะไรกับหล่อนกันแน่ถึงได้เริ่มฝันแปลกๆ แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่หล่อนกังวลหรอก

     "หิวรึ?" เสียงงัวเงียของท่านชายถามหล่อน

     ให้ตายสิหล่อนทำเขาตื่นแล้ว...

     "แค่นอนไม่หลับนะเจ้าค่ะ" หล่อนตอบไปตามตรงช่วงเย็นนะ หล่อนทานมามากแล้ว อิ่มยิ่งเสียกว่าอิ่มอีก กลางดึกนี้หล่อนคงไม่หิวเหมือนวันก่อนๆแน่ หล่อนเชื่อว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองหาใช่คนกินจุเสียขนาดนั้น 

     "เรื่องอะไรที่เจ้ากังวลกัน" ท่านชายชันตัวขึ้น เขาจุดเทียนไขข้างหัวนอนอีกครั้งและลุกมานั่งข้างๆหล่อน ราวกับว่าพร้อมจะรับฟังสิ่งที่เกิดขึ้น

     "พักหลังๆข้าฝันเรื่องร้ายๆ และเรื่องดีๆสลับกันเสียข้าอารมณ์แปรปรวน...ตระกูลของข้าเวลาสตรีตั้งครรภ์ มักจะสัมผัสถึงสิ่งต่างๆทั้งดีและร้าย หมายความว่าเด็กที่จะเกิดมานั้นมีความพิเศษ 
     ตอนที่ท่านแม่ท้องข้า ท่านจะได้ยินเสียงหัวเราะกับเสียงกรีดร้อง พอข้าเกิดก็เลยมีสัมผัสพิเศษ จับชีพจรได้ยินเสียงหัวใจ จักระ เลือด ได้ยินเสียงของเด็กในครรภ์ เสียงของคนที่ใกล้ตาย...ข้าเพียงกังวลถึงอนาคตของพวกเขา" หล่อนกล่าวอธิบายเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ปกปิดไม่ผิด

     "มีข้าอยู่เจ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก มันไม่ใช้เรื่องร้ายแรง ความพิเศษนั้นเราสามารถสอนให้พวกเขาเรียนรู้มันได้...ไม่แปลกที่เจ้าจะกังวล เพราะเจ้าเป็นแม่คนแล้ว" สามีของหล่อนกล่าวและลูบที่หน้าท้องเบาๆ ด้วยความเอ็นดู และสวมกอดหล่อนเบาๆไม่รัดแน่นมาก "คนท้องเครียดง่าย ขี้กังวล เจ้าทำใจให้สบายเถอะ"

     "อีกเรื่องที่ข้ากังวลก็คือเรื่อง...ชื่อ...สามเดือนแล้วข้ายังไม่สามารถคิดชื่อดีๆได้เลย" หล่อนเอ่ยและหลับตาลง 

     "เรื่องเล็กน้อยไว้ให้ข้าจัดการเถอะ ถึงตอนนั้นเจ้าคงเหนื่อนมาก" ท่านโทบิรามะกล่าวมือนั้นยังคงลูบท้องของหล่อนอยู่ไม่ห่างหาย บัดนี้หน้าท้องของหล่อนโตขึ้นมามากแค่สี่เดือนกลับโตเท่าคนห้าเดือนจะหกเดือนแล้ว...

     "แต่ข้าอยากเป็นคนตั้งชื่อนี่นา" หล่อนโวยวายเล็กๆน้อยๆ หล่อนก็เป็นแม่คนนะ เป็นคนตั้งท้องด้วยหล่อนควรจะมีสิทธิ์คิดสิ หาไม่ก็น่าจะมีส่วนร่วมบ้างแล้ว

     "ข้าคิดเอาไว้นานแล้ว ก่อนที่เราจะแต่งงานกันเสียอีก" ท่านชายกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เหมือนเขาจะสารภาพบางอย่าง นั้นทำให้หล่อนงุนงง

     คิดเอาไว้ก่อนที่เราจะแต่งงาน? 

     "เอ๋?" หล่อนอุทานด้วยความสงสัย มองใบหน้าสามีที่กระทบกับแสงเทียน ใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เหมือนกับว่าได้พบพานกับความสุขบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เล่าออกมา

     "ให้เจ้าตั้งคงไม่เป็นมงคงเท่าไหร่" ท่านชายกล่าวขึ้นมาลอยๆ "ฮิสึงิ ตัวคินจิแปลว่าโลงศพ ฟังจากชื่อของญาติพี่น้องเจ้าแล้ว ข้าไม่ไว้วางใจเลย" เขาเปรยๆออกมา และหล่อนเองก็ไม่รู้จะเถียงกลับไปว่าอย่างไรดี ก็บ้านหล่อนตั้งชื่อที่มีความหมายไม่ดีเพื่อจะได้ถือเคล็ดให้อายุยืนยาว

     "ก็จริงข้าไม่เถียงท่านหรอก...ข้าก็แค่อยากให้ลูกข้าถือเคล็ดด้วย" หล่อนเอ่ยน้ำเสียงเศร้าๆ "ข้าก็แค่อยากให้มีคำว่ามารุในชื่อ ถ้าท่านไม่ว่ากันช่วยเติมมันลงไปในชื่อที่ท่านคิดได้หรือไม่? นะ...นะเจ้าค่ะ" หล่อนออดอ้อน

     "ที่แปลว่าวงกลมนะรึ? ก็ดีนะ...มีความหมายถึงชีวิตที่ยืนยาว อีกความหมายก็คือควาผูกพันธ์ ความถูกต้อง...ไม่เลวๆ" ท่านชายกล่าวและเริ่มครุ่นคิด นั้นทำให้หล่อนมีสีหน้าที่ดีอกดีใจขึ้นมา "ข้าคงต้องคิดชื่อใหม่เสียแล้ว" ท่านชายเอ่ย ส่วนหล่อนนะรึในใจคิดเพียง

     ดีเลย! ท่านคิดให้นานๆเสีย ถึงคราวที่หล่อนคลอดเมื่อไหร่ละก็ หล่อนจะตั้งชื่อเอาเองไม่รีรอท่านหรอกนะ! หญิงสาวคิดด้วยความมุ่งมั่นและยิ้มแปลกๆ พอหันไปมองสามีแล้วละก็ เขากลับมีท่าทีสบายๆ ราวกับว่าตั้งชื่อใหม่เอาไว้ได้แล้ว

     แต่ตอนนี้พอได้เล่าเรื่องที่หล่อนกังวลออกมาแล้วละก็ สบายใจขึ้นเยอะเลยละ...

     "นอนเถอะเมียรัก เช้ามาเจ้าจะอ่อนเพลียเอาได้" ท่านโทบิรามะกล่าวแล้วผลักหล่อนให้นอนลงเบาๆ ก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆที่เดิมพร้อมกับดับเทียนไขที่เพิ่งจุดขึ้นมา เมื่อสามีกล่าวเช่นนั้นหล่อนจึงทำหลับตาลง ตอนนี้รู้สึกโล่งอกแล้วจึงสามารถหลับลงได้ไม่มีอะไรติดค้างใจ

     . . .
     . .
     .

     4 เดือนต่อมา

     วันเวลาผ่านมาเรื่อยๆ จากบ่ายจะจนค่ำแล้ว หล่อนได้แต่รอสามีที่ชานนั่งหน้าบ้าน ผ่านมาได้เจ็ดเดือนกว่าๆ แล้ว เข้าสู่ช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิที่ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้ไม่มีหิมะสีขาวขวางกั้นสงครามระหว่างตระกูลต่างๆ ภารกิจที่ตระกูลรับมานั้นแทบจะเรียกได้ว่าเกิดการต่อสู้ไม่ว่างเว้น สัปดาห์ครั้งสองครั้ง บางทีนั้นยาวนานเป็นวันๆ

     แม้ว่าจะกังวลใจแต่หล่อนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยท้องที่ใหญ่โตเดินไม่สะดวก วันๆของหล่อนได้แต่นั่งๆนอนๆ พยายามเคลื่อนตัวให้น้อยที่สุด อย่างมากก็อยู่ที่เรือนหลังรองเพื่อดูแลอาการบาดเจ็บของสมาชิกภายในตระกูลที่ออกไปรบ...

     "เย็นแล้วนะเจ้าคะ ท่านหญิงกลับเข้าไปข้างในเถอะ" สาวใช้เอ่ยเตือน และหล่อนพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจและยินยอมกลับไปเสียโดยดี... "อีกสักพักท่านชายรอง ท่านชายใหญ่ก็คงกลับมา ท่านหญิงพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ"

     "จ๊ะ ช่วยประคองข้าทีนะ" หล่อนกล่าวอย่างสุภาพนอบน้อม

     เย็นแล้วจึงหล่อนค่อยๆลุกขึ้นโดยที่มีสาวใช้ประคอง อากาศเริ่มเย็นไม่ดีสักเท่าไหร่ หล่อนคิดและมองแสงสีส้มของพระอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาภายในตัวเรือนหลัก ความสว่างนั้นลดน้อยลง ดูมืดมนและน่ากังวลสำหรับหล่อน พานทำให้คิดถึงฝันที่เห็น

     กลัวว่าจะต้องเสียท่านโทบิรามะไป หล่อนคิดอย่างไม่อาจหักห้ามน้ำตาได้ กลัวว่าอนาคตที่แสนมีความสุขนั้นจะไม่มีเขาอยู่ร่วมกันด้วย...จนกระทั่งหล่อนเข้านอนเป็นที่เรียบร้อย ท่านชายก็ยังไม่กลับมาเลย ท่านชายใหญ่ ท่านบุซึมะเองด้วย..

     ดูเหมือนสงครามนี้คงจะยาวนาน...หล่อนรอจนกระทั่งผล็อยหลับไปในช่วงใกล้เช้าด้วยความกังวลที่ยังคงไม่จางหาย ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งแสงแดดอุ่นร้อนเข้ามาแทนที่ หญิงสาวร่างเล็กที่ดูอุ้ยอ้ายนั้นค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

     ท่านโทบิรามะ!

     สามีกลับมาแล้ว หล่อนคิดอย่างดีใจ ตอนนี้เขานั้งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย เนื้อตัวของเขาไม่มีแผลให้น่ากังวล แต่ทว่า! พอหล่อนเห็นว่ามีผ้าพันแผลพันบริเวณตรงข้อมือ หล่อนก็รีบชันตัวลุกขึ้นหมายจะเข้าไปดูแลด้วยความเป็นและความคิดถึง

     "เจ้าอย่ารีบร้อน! ค่อยๆลุกสิ!" ท่านโทบิรามะดุหล่อนและพุ่งเข้ามาประคองหล่อนด้วยความรวดเร็ว 

     "อย่าห้ามข้าเลย ข้าเป็นห่วงท่าน!" หล่อนกล่าวด้วยความรู้สึกที่ปะปนไปหมด ทั้งโล่งอก ทั้งกลัวและหวั่นวิตกไปมา พอท่านชายเข้ามาประคองหล่อนก็กอดเขาแน่น "ข้ารอท่านทั้งคืน...ข้ากลัวมากเลยท่านรู้ไหม..." หล่อนกล่าวและกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม

     "ข้ากลับมาแล้ว ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องกลัว ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วนะ"  ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่หล่อนก็กลัวอยู่ดี หล่อนไม่สามารถที่จะอดทนข่มกลั้นความกลัวนี้ได้เลย พอท่านโทบิรามะเห็นสีหน้าของหล่อนที่ดูหวั่นวิตกแล้วเขาก็ลูบท้ายทอยเบาๆ และจูบปลอบประโลมหล่อนด้วยความอบอุ่น

     "ข้าทำไม่ได้...ท่านหายไปหลายวัน ข้ากังวลมาก ข้ากังวลมากท่านรู้ไหม" หล่อนกล่าวแล้วใช้มือเล็กๆปาดน้ำตาลวกๆ ราวกับคนแง่งอน "ไม่มีท่านอยู่ดุเจ้าสองแสบแล้ว ข้านอนแทบไม่ได้ พวกเขาเอาแต่เล่นกัน เอาแต่ถีบท้องข้าไปมา" หล่อนกลายแล้วลูบไปที่หน้าท้องแสนใหญ่โต

     "อีกแล้วรึ?" โทบิรามะกล่าวเสียงสูง

     "ท่านจับดูสิ พวกเขาเอาอีกแล้ว อ๊ะ!" หล่อนเอ่ยและดึงฝ่ามือของผู้เป็นสามีเลื่อนมาจับที่หน้าท้อง ฝ่ามือของโทบิรามะรู้สึกถึงแรงถีบน้อยๆ ที่พยายามหยอกเล่นกับนิ้วของเขาทันทีที่สัมผัสกับผิวหน้าท้อง ส่วนแม่หญิงท้องโตผู้เป็นภรรยานะรึ หล่อนได้แต่ร้องอุทานเล็กๆน้อยกับแรงถีบนั้น

     และไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองดิ้นแรงไปจนหล่อนรู้สึกเจ็บท้องแปลกๆ อาการหน่วงๆนั้นเริ่มเกิดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงร้องอุทานเบาๆนั้นกลายเป็นความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาด้วยความรวดเร็ว

     "โอ๊ย!" หล่อนร้องและร่างกายอ่อนยวบลง รู้สึกเจ็บท้องเสียจนต้องงดตัว "ท่านโทบิรามะ ข้าจะคลอดแล้ว...โอ๊ย!.." ร่างเล็กกล่าวความเจ็บปวดดเริ่มทวีแรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ จนสีหน้าของหล่อนเปลี่ยนด้วยความเจ็บปวด

     "ฮิสึงิ! รอประเดี๋ยวนะข้าจะไปตามหมอ" ท่านโทบิรามะกล่าวด้วยความตกใจปนดีใจ เขาพยุงหล่อนแล้วค่อยๆว่างหล่อนลงด้วยความนุ่มนวลก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้เพื่อตามหมอหรือใครก็ได้ เพราะตอนนี้เมียเขากำลังจะคลอดแล้ว! 

     เขาจะเป็นพ่อคนแล้วให้ตายสิ!


     หลายชั่วยามต่อมา

     ใกล้จะเที่ยงแล้วแต่เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดยังคงดังมาต่อเนื่องภายในห้องคลอดที่จัดเตรียมเอาไว้ โทบิรามะจากที่เริ่มดีใจตอนนี้กลับมาพะวงด้วยความเป็นห่วงเมียรักของตน เขาต้องอดทนมากขนาดไหนกันและรอหล่อนภายในห้องโถงแห่งนี้ ทั้งๆที่ในใจนั้นอยากจะบุกเข้าไปปลอบโยนหล่อน ให้กำลังใจถึงในห้องคลอดนั้น!

     "ข้าทนไม่ไหวแล้ว! ท่านพี่!" โทบิรามะกล่าวและลุกขึ้นจากพื้นไม้ของตัวเรือน

     "ใจเย็น!" ฮาชิรามะผู้พี่กล่าวและรั้งตัวเขาให้นั่งลง

     "ข้าเป็นห่วงเมียข้านี่นา..." โทบิรามะกล่าวขึ้น เขาเริ่มใจเย็นลงและนั่งลงด้วยอาการสงบสติที่มีมากขึ้น ถึงจะรู้ว่าฮิสึงินั้นไม่ตายก็ตามทีเถอะ แต่เขาก็ไม่สามารถอดทนได้หรอกนะ! หล่อนออกจะตัวเล็กบอบบางจะให้คลอดเด็กตัวโตตั้งสองคนนะเหรอ? เขากลัวเหลือเกิน...

     "เจ้าต้องเชื่อใจในภรรยาของเจ้า นางก็กำลังหน้าที่แม่ กำลังพยายามในส่วนของตน เจ้าเพียงต้องใจเย็นและรอคอยอย่างอดทน" ท่านบุซึมกล่าวแม้ว่าเขาจะกังวลและตื่นเต้นไม่แพ้ลูกชายแม้แต่น้อยก็ตามกับหลานคนสองแรกต่อให้ถูกฟันจนบาดเจ็บก็ต้องมาดูให้ได้

     "เอาน่าๆ เราต่างก็รอคอยไม่แพ้กัน เป็นข้าคงยิ่งกว่าเจ้าโทบิรามะ" ฮาชิรามะกล่าวและก้มหน้าลงรอคอยอย่างอดทน "ข้าเตรียมของไว้รับหลานเพียบเลย" เขากล่าวแล้วหัวเราะกลบกลื่นเสียงร้องลั่นของอิสึงิ แน่ละสิ กับคนใกล้ตัว และเพื่อนสนิทอย่างหล่อน เขาเองก็ทนไม่ค่อยไหวเช่นกัน

     แม้กระทั่งคนในตระกูลที่มารอคอยเองก็ตาม พวกเขาก็แอบหวั่น กลัวว่าท่านหมอผู้ช่วยเหลือตระกูลจะมีอันเป็นไป หรือกระทั่งทายาทคนสาสุดของตระกูลที่รอคอยกันมาเสียเนินนานนั้นจะไม่แข็งแรง

     จนกระทั่งเสียงร้องด้วยความทรมาณนั้นจบลง...

     และเวลาผ่านไปอยู่นานสองนาน...

     สาวใช้สองคนเดินออกมาจากห้องคลอดด้วยสีหน้าปลื้มปิติยินดี ทั้งสองตรงมาที่โทบิรามะ ทว่าหาได้มามือเปล่าไม่ ทั้งสองนั้นถือห้อผ้านวมสีขาวเอาไว้ ภายในห้องผ้านั้นคือเด็กทารกน้อยทั้งสองคน ตัวอ้วนกลมสมบูรณ์ เนื้อตัวนั้นเป็นสีแดงของเด็กแรกเกิด ทั้งสองเพียงแต่ถูกเช็ดตัวกระมั้งโทบิรามะคิด 

     "ยืนดีด้วยนะเจ้าค่ะคุณชายรอง ท่านได้ลูกชายลูกสาวเจ้าค่ะ" สาวใช้ทั้งสองเอ่ยอย่างยืนดี

     "ฮิสึงิละ" โทบิรามะกล่าวถามถึงแม่ภรรยาตัวน้อยของ ใบหน้าของเขายิ้มแย้มอย่างไม่เคยเป็นด้วยความดีใจเมื่อได้เห็นใบหน้าและเสียงร้องอ้อแอ้ของเจ้าลูกตัวน้อยทั้งสอง เจ้าเด็กอ้วนฉุที่ทำให้เมียรักร้องลั่นไปทั่วอยู่นานแสนนาน

     "ท่านหญิงหลับไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านบอกให้ท่านเป็นคนตั้งชื่อ คุณชายน้อยเกิดก่อนคุณหญิงน้อย คุณชายน้อยนะคลอดง่ายมากเลยนะเจ้าค่ะ แต่คุณหญิงน้อยนี่สิ เล่นเอาท่านหญิงแทบแย่เลยเจ้าค่ะ" สาวใช้อีกคนบอกและส่งเจ้าเด็กสองให้เขาอุ้มรวบเอาไว้ด้วยความระมัดระวัง แขนทั้งสองข้างนั้นเกร็งด้วยความว่าจะทำให้เจ้าตัวน้อยนั้นตื่นขึ้นมาหลังจากที่เริ่มสงบลง

     "ฮิโตะมารุ กับฟุตะมารุก็แล้วกัน" โทบิรามะกล่าวเขายื่นลูกน้อยทั้งสองให้ผู้เป็นพ่อดู โดยที่ฮาชิรามะผู้นั่งอยู่ๆมองด้วยความยินดี แต่นิ้วมือของฮาชิรามะนั้นไม่วายจะแหย่เจ้าตัวน้อยที่ดูสนอกสนใจนิ้วมือของเขา

     "น่ารักน่าชังจริงๆ เหมือนเจ้าตอนเกิดสะไม่มี โทบิรามะ" ฮาชิรามะกล่าวและยิ้ม

     "ท่านพี่ท่านอย่ากวนลูกข้าสิของ" โทบิรามะเอ่ยอย่างกังวล เพราะถึงแม้เจ้าลูกชายฮิโตะมารุจะตื่น แต่สาวน้อยฟุตะมารุยังคงหลับอยู่

     "อ่า โทษทีๆ ข้าดีใจไปหน่อย" ฮาชิรามะกล่าวและหัวเราะเบาๆ เขาช่วยโทบิรามะอุ้มหลานชายเอาไว้แล้วส่งให้ท่านพ่อดู โทบิรามะก็เช่นกัน ทั้งสองมองผู้เป็นพ่อที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เสียจนปิดไม่มิด บุคลิกท่าทีของบุซึมะที่ดูเคร่งเครียดนั้นหายไปทันทีเมื่อได้เห็นหลานทั้งสอง

     และแล้ว...

     มหกรรมอวยลูกอวดหลานก็เริ่มขึ้นทันที โดยที่แม่สาวตัวน้อย แม่ของเด็กๆทั้งสองหลับอย่างไม่รู้สึกตัวเลย ส่วนผู้เป็นพ่อนะหรือ ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่นับร้อยเข้ามาแสดงความยินดีโดยไม่ทันตั้งตัว ถึงแม้จะอยากหาเวลาหอบลูกกลับเข้าห้องไปหาเมีย หรือหายตัวไปจากห้องโถงนี้ก็ตาม





จบตอน



ขอเสียงแฟนคลับทุกๆ คนหน่อยเร็วเจ้าค่ะ!!

1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #321 The Lost Dream (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:58
    ทำไมรู้สึกว่าจะต้องมีซักคนเป็นพ่อหรือไม่ก็แม่ให้โอโรจิมารุกันนะ//ครุ่นคิด
    #321
    0
  2. #316 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 16:34

    เห่อกันทั้งตระกูล


    #316
    0
  3. #249 pearketsawang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:05
    ลั่นตอนท้าย อวยๆ
    #249
    0
  4. #170 Kmpainting (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 17:08
    คลอดแล้ว ฝาแฝดซะด้วย o [] o
    #170
    0
  5. #167 pangz' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 00:30
    รอดูหลานว่าจะโตเป็นยังไง หล่อเหมือนพ่อเถอะ เพี้ยง 5555555
    #167
    0
  6. #166 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:07
    ชอบๆ ความเห่อลูกหลานของบ้านนี่ อยากให้ไรท์แต่งถึงเด็กๆโตเลยคะ น่ารักแน่ๆ ติดตาม ติดเรื่องนี่มากกกกกกกกกไก่ล้านตัว555555
    #166
    0
  7. #165 Izumi_Kana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:05
    ชอบตอนนี่มากเลยค่ะ ลุ้นแทนตลอดเลยรอคอยตอนฮิโตะมารุกับฟุตะมารุเป็นผู้ใหญ่ต่ออยู่นะคะแอบอยากให้ทั้งคู่เหมือนทั้งสองเลยค่ะ55 
    #165
    0
  8. #164 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:22
    สะตงสติแทบไม่มีแล้วนะจังหวะนี้5555+
    #164
    0
  9. #163 ฮิจินะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:34
    เดียวนะ ฟุตะมารุ เวลาเรียกมันเหมือนชื่อผู้ชายเลยนะ 5555
    #163
    1
  10. #162 BioLosGee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:04
    บ้านนี้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านเราตอนมีเด็กเกิดเลย555555
    #162
    0
  11. #161 เจ๊ฟินนาเล่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:56
    โอ๊ยลุ้นเองประนึงตัวเป็นคนคลอด555
    #161
    0
  12. #160 Nic_Saki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:51
    เขาจะเป็นพ่อคนแล้วให้ตายสิ! // จังหวะนี้ข้าน้อยนั้นยกแขนขึ้นสองข้างประดุจดูฟุตบอลแล้วทีมที่ข้าน้อยเชียร์นั้นเตะลูกบอลเข้าโกลด์อย่างสวยงาม เฮ้!!!
    ฮิโตะมารุ ฟุตะมารุ เป็นเด็กดีนะลูก ป้าๆเฝ้ามองและรอคอยพวกหนูเติบโตในฟิคเรื่องนี้ตลอดไปนะ
    //เริ่มผูกพันกับฟิคของไรท์จนแบบ...อธิบายไม่ถูกอ่ะ
    #160
    0
  13. #159 Airinna (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:42
    แม่เจ้า..ฝาแฝดO_O!? โอ้โห้สงสัยว่าท่านชายรองมีน้ำยาเหมือนกันนี่-.,-/หลบteen
    #159
    0
  14. #158 ChonnikanPahri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:35
    คลอดแล้ว แฝดซะด้วย คนโตน่าจะเหมือนพ่อ คนเล็กน่าจะเหมือนแม่แน่เลย???? ตลกตรงที่มหกรรมอวยลูกอวดหลานนะสิ ฮาจริง!! โทบิรามะทั้งเห่อทั้งหวงลูกจริงๆ
    #158
    0