(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 11 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๑๑ ชั่ววินาทีแห่งการตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

     

     หลังจากวันนั้นหล่อนก็รีบเดินหนีไม่รีรอเลย...แม้จะดูเป็นการเสียมารยาท แต่พักหลังๆหล่อนก็เอาแต่หลบหน้าคุณชายรองและทุกๆ คนที่หมายจะเข้ามากดดันเรื่องแต่งงาน แม้ว่าจะมีเพียงคนสามคนที่รู้ว่าหล่อนคงไม่ตาย แต่พวกเขาก็ยังคงกดดันหล่อนอยู่ดี

     เฮ้อ...

     นั้นทำให้หล่อนเริ่มออกไปเดินเล่นหาอะไรทำข้างนอกบ้านตระกูลเซ็นจู อย่างเช่นการไปตลาด แม่น้ำ หน้าผา น้ำตกต่างๆ เพื่อแอบฝึกวิชาด้วยส่วนหนึ่ง แต่วันนี้ฟ้าฝนไม่เป็นใจหิมะตกหนัก อากาศห็หนาวเสียจนหล่อนทนไม่ไหว 

     หลังจากที่โคตรพลังจักระของท่านบุซึมะหล่อนก็เอาแต่นั่งมองภาพหมิะโปรยปรายด้วยความรุนแรงที่ชายเรือนหน้าห้องของหล่อน แม้บริเวณนี้แม้จะไม่ได้มีสวนที่สวยอะไร แต่ก็ดีกว่าการไปพบหรือเจอใครที่สวนหลักอย่างท่านชายทั้งหลาย และท่านหญิงที่ชอบชวนเสวนาเรื่องบุรุษ...

     จนกระทั่งตอนนี้เธอทะลวงพลังจักระถึงแค่ระดับสี่เท่านั้น ยังไม่ได้ไปถึงระดับสิบแต้มกลีบดอกไม้ คงจะต้องฝึกไปอีกเป็นปีกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม หญิงสาวคิด...

     ช่วงนี้เงียบมาก วังเวงจริงๆ แม้จะหิมะตกแต่ก็ยังคงมีการรบกัน บางช่วง...พวกตระกูลนินจานั้น ส่วนใหญ่มักจะรบกันเมื่อถูกว่าจ้างจากทางแคว้น แต่ละตระกูลก็รบกันหมุนเวียนไป นอกจากอุจิวะแล้ว ก็ยังคงมีตระกูลอื่นๆ ที่มารบกันกับตระกูลเซ็นจู ตอนนี้ก็เช่นกันขนาดหิมะตกด้วยความรุนแรงก็ยังออกไปรบกันได้...

     ครืด!

     "เจ้ารีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า ท่านชายใหญ่ ท่านชายรองบาดเจ็บ!" นินจากหญิงของตระกูลของอย่างกะเอ่ยด้วยความรีบร้อน เหมือนทุกๆครั้งที่เข้ามาเรียกหล่อน

     อะไรนะ? 

     ทำไมพวกเขาจึงบาดเจ็บกัน? ทั้งสองคนออกจะเก่งกาจจะตายไป นี่ไปรบกับใครมากัน หล่อนคิดก่อนจะหยิบกล่องเข็มไปด้วยความรวดเร็ว แล้วประสานอินด้วยความว่องไวใช้วิชาคาถาแพทย์ 'สายลมแห่งชีวิต' เพื่อช่วยเหลืออาการบาดเจ็บให้บรรเทาก่อน

     พอมาถึงห้องโถงหลักหล่อนก็เห็นท่านชายทั้งสองที่นอนอยู่ ใบหน้าทั้งสองดูไม่สู้ดีเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าทำไมกัน ดังนั้นหล่อนจึงนั่งลงระหว่างทั้งสอง 

     "ท่านชายทั้งสองไปโดนอะไรมา?" หล่อนถามโทวกะ และเริ่มดูบาดแผลด้วยความรวดเร็ว แน่นอนว่าไม่พบเลย มีเพียงรอยตรงบริเวณคอคล้ายจุดฝั่งเข็ม 

     "ทั้งสองช่วยท่านบุซึมะจากศัตรูอีกฝั่ง ถูกเข็มพิษของตระกูลโดคุ เจ้าเร่งมือเถอะ" โทวกะเอ่ยด้วยความกังวลนั้นทำหล่อนพยักหน้า ก่อนจะแตะที่ตัวของท่านชายทั้งสองและส่งจักระของตนใส่เข้าไป

      พิษของท่านชายใหญ่ไม่ได้ร้ายแรงมากมันเป็นพิษไฟทำให้ร่างกายร้อน หยุดยั้งจักระและพลังฟื้นฟูของสายเลือดเซ็นจูที่พิเศษของเขา หล่อนจึงฝั่งเข็มลงไปตามจุดต่างๆ เพื่อเปิดจุกจักระที่ถูกหยุด ใช้เวลาเพียงสั้นๆ เสร็จแล้วหล่อนก็หันมามองท่านชายรอง 

     "ท่านชายใหญ่ได้สติ เจ้าดึงเข็มออกมาทีนะ...แต่ก่อนอื่นเจ้าป้อนยานี่ให้เขาด้วย เร็วเลย!" หล่อนกล่าวขอความช่วยเหลือในขณะที่กำลังตรวจดูอาการของท่านชายรองโทบิรามะ ปล่อยให้หมอคนอื่นๆมาดูแลต่อไป

     นี่มันพิษบ้าอะไรกัน...

     เส้นจักระ อวัยวะ เส้นประสาท ทุกอย่างดูปกติ หลอ่นคิด ก่อนจะฟังเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วลง และร่างกายที่เริ่มเย็น บ้าน่า...พิษบุปฝาหิมะ? นี่ไม่ใช้พิษธรรมดาๆ มันเป็นพิษที่ทำให้ร่างกายด้านชา และเริ่มพิการ แม้ว่าจะไม่ถึงตายแต่ทว่าหากปล่อยไว้ละก็ท่านชายคง...

     ถึงแม้เอาพิษออกไปได้ แต่ก็ไม่ได้ขจัดผลของพิษเลย มันหมายความว่าคุณชายจะมีร่างกายที่ขา หรือไม่ก็มีบางส่วนที่พิการ ให้ตายสิ...หล่อนคิดก่อนจะตัดสินใจ ป้อนยาแก้พิษที่ปรุงออกมาเอง รอท่านชายฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยทดสอบว่ามีส่วนไหนผิดปกติไป

     "ท่านชายใหญ่ฟื้นแล้ว!" เสียงของคนใช้ข้างๆเอ่ย 

     "โทบิรามะละ!" คุณชายใหญ่กล่าวด้วยความรีบร้อนและความเป็นห่วง "ท่านพ่อล่ะ?" 

     !

     ท่านชายรองกระอักเลือด ฮิสึงิตกใจ หัวสมองเริ่มครุ่นคิดด้วยความรวดเร็ว เพื่อหาสาเหตุว่าทำไมจึงเป็นเช่นนี้ หล่อนโคจรพลังจักระอีกครั้ง...เพื่อหาสาเหตุ

     หัวใจหยุดเต้น!

     !?

     หล่อนรีบตัดชุดส่วนบนของท่านชายรองออก คล่ำบริเวณต้นคอ และหล่อน...เจอเข็มพิษที่ฝั่งต้นคอ เข็มเล่มเล็กๆยาวไม่ถึงครึ่งของเข็มทั่วๆไป ซ้ำยังปักไม่ถึงเส้นประสาท แต่พิษเข้าสู่ผิวซึมเข้าสู้อวัยวะแทน! เวรเอ่ย! หล่อนสบถในใจด้วยความโมโห 

     "ทำอะไรสักอย่างสิ เจ้าเป็นหมอนะ!" สาวใช้บริเวณรอบๆ รวมถึงนินจาตระกูลเซ็นจูรอบๆตัวหล่อน ที่มุงดูด้วยความหวัง นั้นทำให้หล่อนเคร่งเครียดกว่าเดิม ไหนจะผลของพิษปุบผาหิมะ และยาซึ่งมีส่วนผสมที่ไปช่วยเสริมตัวพิษสารเลวนั้นอีก! 

     ะทำอย่างไรดี...หล่อนไม่หรือเวลาแล้ว พวกเขามาช้าเกินไป...หากมาเร็วกว่านี้วิชาทั่วๆไปหล่อนคงใช่ได้ ให้ตายสิ หล่อนนี่มันไร้ความสามารถจริงๆ

     หล่อนจะช่วยคนตายอย่างไรดี...

     หญิงสาวคิดสองมือยังคงโคจรจักระส่งเข้าสู่ร่างของท่านโทบิรามะด้วยความหวัง ในหัวสมองนึงไปถึงช่วงเวลาที่มีโอกาสได้พบ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเล็กๆ ไม่ได้นานนักก็ตาม ความปรารถนาดีของท่านด้วยความจริงใจนั้น หล่อนรับรู้ดี รู้ดีมาตลอด...



'ข้าเป็นห่วงเจ้า เลิกเถียงข้าเสียที'


'เฮ้อ...เจ้านี่มัน'


          นี่หล่อนจะต้องเสียผู้คนที่รักและปรารถนาดีต่อหล่อนไปอีกแล้วหรือ...หล่อนรู้สึกแย่ชะมัด แต่สิ่งที่หล่อนทำให้คือหาวิธีรักษาให้ดีที่สุด หญิงสาวคิดในใจด้วยความรู้สึกกดดัน หล่อนยังคงมีหวัง ชั่ววินาทีหล่อนจึงตัดสินใจควบคุมจักระของตนเพื่อทำให้จักระของท่านโทบิรามะไหลเวียน อย่างน้อยก็กันไม่ให้สมองตายหรืออวัยวะหยุดทำงาน 

     หล่อนต้องรีบทำอย่างไรก็ได้ให้ผลของยาพิษเหลือน้อยที่สุด หญิงสาวคิด...ตอนนี้หัวใจกลับมาเต้นแล้ว ร่างกายเริ่มมีอุณหภูมิกลับขึ้นมา แต่นั้นมันยังคงเย็นเฉียบเช่นเดิม

     มีเพียงวิธีไม่กี่วิธีเท่านั้นที่หล่อนคิดออก...แต่ถ้าไม่ใช้คนที่แข็งแกร่งแล้วละก็ บางทีท่านชายรองอาจจะตายได้ จักระของเราคงไม่สามารถผสานกันได้ไปตลอดหากไม่มีหล่อนคอยโคจร ถ้าหากไม่สามารถเข้าคู่กันได้ ทำอย่างไรดี...

     ควับ!

     มือของหล่อนถูกจับด้วยมือแสนเย็นเฉียบของท่านชายโทบิรามะ สีหน้าของเขาดูอิดโรย...


       "...ข้าเชื่อใน...ฝีมือของเจ้า...หากไม่รอด ก็ไม่เป็นไร..." น้ำเสียงของท่านชายรองแม้จะสภาพร่างกายจะดูไม่สู้ดี แต่ทว่าน้ำเสียงยังคงเคร่งขรึมเหมือนเดิม เหมือนเดิม...เหมือนตอนที่เราคุยกัน...

     "พูดอะไรบ้าๆ" หล่อนเอ่ยด้วยความโมโห ทว่าใบหน้ากลับเริ่มมีน้ำตา "...ข้าได้รู้จักท่าน แม้ว่าจะสั้นๆ ไม่ถึงปี และ...มันไม่มีหลักอะไรที่รับประกันเลยว่าท่านจะใช้คนที่ดีหรือไม่...แต่ข้าจะไม่คิดอะไรทั้งนั้น ต่อให้ในวันข้างหน้า ข้าจะถูกท่านรังแกก็ตาม" หล่อนกล่าวเสียงสั่นๆ และเริ่มประสานอินพิเศษแม้ว่าคนรอบข้างจะงงๆกับการกระทำของหล่อนก็ตาม

     "วิชาวิถีสวรรค์ คาทาผูกพันธ์สองวิญญาณ!" หล่อนกล่าวจบก็มีเชือกสีขาวปรากฎเชื่อมทะลุหัวใจของหล่อนและพันรอบๆ ตัวจนรัดแน่นคล้ายบ่วงโซ่ ร่างของหล่อนกระอักเลือด แต่ยังคงทรงตัวอยู่ได้ เส้นเชือกนั้นเชื่อมไปยังฝ่ามือทั้งสองของท่นโทบิรามะ และปรากฎอักขระสีดำมืด

     หล่อนขยับตัวเข้าใหล้ท่านชายรอง...และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาๆ "ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ให้ข้าเป็นผู้รับมันเถอะ"

     จักระของเราผสานกันโดยที่หล่อนไม่ต้องโคจรมัน หล่อนกอดท่านชายเอาไว้จากด้านหลัง ให้ท่านชายพิงที่ไหล่ของหล่อน จักระเริ่มดูดซับผลของพิษออกมาสู่ร่างกายของหล่อนจนเริ่มรู้สึกชา...แน่ละสิ หล่อนก็กำลังแลกเปลี่ยนจักระของท่านชายเข้ามาสู่ตัวเอง

     อาจจะต้องเจ็บบ้าง แต่หล่อนก็ยอม...

     "ท่านจะต้องไม่เป็นอะไร..." หล่อนกล่าวแล้วหลับตาลงทิ้งทุกสิ่งเข้าสู่ความมืด หากต้องลืมตาขึ้นมาพบกับความผิดหวัง หล่อนคงเสียใจไปชั่วชีวิตนี้...


     สามวันต่อมา

     หลังจากที่หล่อนฟื้นมาได้สองวัน หล่อนก็พบว่าตนเองนั้นกำลังได้รับผลกระทบจากพิษที่ดึงมาจากร่างท่านชายรอง...มันไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่นัก เพียงแต่แขนขาอ่อนแรง การเดินแต่ละก้าวกระทั่งขยับร่างกายจึงเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับหล่อนเข้าไปทุกที กระทั่งร่างกายเกิดสภาพวะที่ไม่สมดุล อ่อนแอกว่าครั้งไหนๆ ที่หล่อนเป็น

     คุณชายฟื้นแล้ว...

     เขาเหมือนได้รับชีวิตใหม่ แต่หล่อนนี่สิ...เหมือนร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นหญิงชรา เดินแต่ละก้าวนั้นค่อนข้างเหนื่อย เดาได้ไม่ยากว่า จนกว่าผลของพิษจะหายไป หนึ่งปี? สองปี? หรือจนกว่าหล่อนจะสามารถใช้วิชาสิบแต้มกลีบสวรรค์ได้อย่างสำเร็จ คงอีกยาวไกล...

     กลิ่นชาหอมอ่อนๆ...

     หล่อนหันไปมองผู้มาเยือนจากด้านหลัง คงเป็นใครไม่ได้นอกจากท่านชายโทบิรามะ อาการของท่านฮาชิรามะดีขึ้น แน่นอนว่าผลกระทบของยาพิษนั้นยังพอหลงเหลืออยู่ ทำให้เขามักมีไข้ขึ้นสูง หล่อนต้องการดูแลตลอดเวลา สั่งยาต้มยาทุกชั่วโมง จนกระทั่งไม่ต้องดื่มยาแล้ว...

     ส่วนท่านชายรองโทบิรามะนั้น พิษหายไปแล้ว ผลของพิษก็ด้วย แต่ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างใจ ราวกับคนที่หลับไปยาวนับๆปี ดังนั้นหล่อนจึงต้องฝังเข็มทะลวงเส้นจักระให้ใหม่จนร่างกายอ่อนล้า กระทั่งวันนี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย

     "อาการของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ท่านโทบิรามะกล่าว เขานั่งลงและหันตัวไปรับถาดน้ำชามาจากสาวใช้ สภาพของหล่อนดูไม่ดีเลย...ผิวซีดขาวเหมือนหิมะ ริมฝีปากแตกไร้สี เปลืองตาร้อนผ่าวตลอดเวลา บางครั้งก็อาเจียนเป็นเลือด 

     "..." หล่อนเงียบไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ได้แต่พิงเสาในห้องไม่ได้พูดอะไร "อาการของข้าน้อย..." หล่อนกล่าวแล้วเงียบไปด้วยความอ่อนล้า สมองในตอนนี้รู้สึกเฉื่อยชา "กำลังโดนผลของพิษ...ข้าคงต้องทรมาณไปเป็นปีๆ" หล่อนกล่าวแล้วลืมตาขึ้น 

     "..ทำไมถึงช่วยข้ากัน" ท่านชายเอ่ยน้ำเสียงแปลกๆไม่เหมือนก่อน

     คำตอบมันง่ายมาก...

     เพราะความมรู้สึกกระมั้ง ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นหรอก...กระมัง? หล่อนยิ้มบางๆที่มุมปาก ตอนที่กำลังถูกเส้นเชือกพันรัดตัวนั้น หล่อนได้เห็นภาพบางภาพ เสียงบางเสียงที่น่ายินดี...

     เด็กหญิงตัวเล็กๆ และเด็กชายที่แสนน่ารักน่าชัง ทั้งสองมีเส้นผมสีขาวคล้ายท่านชายรอง เหมือนคุณชายทุกๆอย่าง เด็กชายเอ่ยเรียกคุณชายในชุดสีน้ำเงินฟ้า ชุดนั้นเป็นชุดตัวยาว ท่านชายรองในตอนนั้นส่วมหมวกซึ่งมีม่านผ้านั้นมีคำว่า'ไฟ'เขียนกำกับเอาไว้ สถานที่ด้านหลังคล้ายฉากหมู่บ้านที่แสนสงบ... เด็กสาว เด็กชายนั้นเรียกกำลังเล่นกับท่านชายรองและเอ่ยเรียกว่า 'ท่านพ่อ'

     พวกเขาดูสนุกสนานมาก...

     ใจของหล่อนรู้สึกแปลก...


     "..." หล่อนน้ำตาไหลเป็นเส้นเล็กๆจรดผ่านแก้มสีซีด "เด็กๆน่ารักก็เท่านั้นเจ้าค่ะ..."

     "เด็ก?" ท่านชายรองเอ่ยอย่างสงสัย แน่นอนว่าเขาคงไม่เห็นเหมือนหล่อนแน่ๆ 

     "ช่างมันเถอะ..." หล่อนจิบชาด้วยความระมัดระวัง จิบแล้วก็วางเป็นระยะๆ ด้วยกลัวว่ามือจะเริ่มอ่อนแรงจนทำมันหกเละเทะห้องเอาได้ หรือเผลอสาดเข้าไปที่ใครสักคนจนเป็นแผลพุพอง

     "เป็นเพราะวิชานั้นใช่หรือไม่ นี่เจ้า! ตอบข้าสิ" ท่านชายเอ่ยและแตะที่แขนของหล่อน แน่นอนว่าบางช่วงหล่อนจะมีอาการหน้ามืดกำเริบ ครั้งนี้เองก็เช่นกัน มันทำให้หล่อนรู้สึกตัวหนักอึ้งไม่มีแรงเอาเสียเลย...ภาพตรงหน้าดำมืด หล่อนหลับตาลง สติยังคงรับรู้ถึงแรงการพยุงร่างของหล่อนเอาไว้

     "ฮิสึงิ!" เสียงของท่านชาเอ่ยเรียกหล่อนและเขย่าตัวหน่อยๆ 

     คงต้องรอสักพัก หล่อนคิด...จนกระทั่งหล่อนได้สติก็เริ่มเอ่ยตอบ...

     ร่างเล็กของหล่อนพยายามชันตัวขึ้นมา ด้วยแรงของท่านชายรองกระมังที่เป็นคนคอยพยุง หล่อนตั้งสตินึกถึงคำถามเมื่อชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยตอบ


      "วิชาที่ข้าใช้นั้น...คือการทำสัญญาคล้ายเวลาทำกับสัตว์อัญเชิญ...เพียงแต่ว่า...เป็นสัญญาระหว่างคน...ข้าจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยผลของพิษในตัวท่าน...เพราะข้าจะได้ย้ายจักระนำเอาผลของพิษที่ติดอยู่ในตัวของท่านมายังข้า...มีวิธีนี้เท่านั้นที่ข้าคิดออก" 

     หล่อนกล่าวอธิบาย เพื่อให้ท่านโทบิรามะหายสงสัยและจะได้ไม่มารบกวนหล่อน...

     "แปลว่าเจ้าจะไม่หายเหมือนครั้งก่อนๆสินะ" ท่านชายกล่าวด้วน้ำเสียงที่แปลกไปจากปกติ มันแปลกไปมาก...ความเห็นใจ ความรู้สึกผิด หรือจะเป็นความรู้สึกที่ดีกัน หล่อนไม่รู้แน่ชัดเลย "เพราะข้าเจ้าจึง..."

     !

     หล่อนแตะที่หลังฝ่ามือของท่านชาย...ใบหน้างามเริ่มจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ว่าจะดูไร้เรี่ยวแรงดังคนป่วยไข้ได้เจ็บ ดวงตาของหล่อนจดจ้องไปยังนัยน์ตาส่วนลึกของท่านชายราวกับว่าพยายามจะสื่ออารมณ์บางอย่างที่ตัวหล่อนเองก็ไม่สามารถสื่อออกมาได้ด้วยคำพูด...

     "ไม่ใช่เพราะข้าเป็นหมอ...ข้าแค่ไม่อาจเห็นท่านตายได้ แปลก...ที่ข้าถูกโชคชะตากับท่าน ข้าไม่ใช้คนที่เก่งกาจอะไร ออกจะไม่เอาไหนจนท่านรำคาญ ทั้งการฝึกดาบคุไนกระทั่งดาวกระจาย...หรือเรื่องที่ทำให้ท่านถอนหายใจบ่อยๆ..." หล่อนยิ้มบางๆ "ข้ามันโง่เง่า ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของตนเองได้ดีนัก แต่ความปรารถนาที่ดีของท่าน ข้าล้วนรับรู้ได้จากใจ...ท่านเป็นหนึ่งในคนสำคัญของข้า เห็นท่านยังอยู่ดีมีสุข ข้าดีใจยิ่งนัก"

     "..." ท่านชายเงียบ

     เราสบตากันโดยไม่พูดอะไร หล่อนทำเพียงลูบหลังฝามือด้วยความอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบใจ...

     "ข้านะ...ที่ผ่านมาไม่เคยคิดจะหัดต่อสู้ป้องกันตัว...ข้าไม่เคยสนใจร่างกายนี่ ร่างกายที่ไม่ตายนี้ ข้าคิดเสมอว่ามันก็คงแค่เจ็บปวด สักพักก็หายดี ไม่เคยคิดว่าจะมีคนปรารถนาดีต่อข้าเช่นนี้ จะเรียกว่าท่านเป็นคนแรกที่ห่วงใยข้าในช่วงเวลาที่ผ่านมา...เห็นท่านเป็นแบบนั้นแล้ว ข้าจะไม่ยอมแพ้ต่อวินาทีเดียว จนกว่าจะเห็นท่านมีชีวิตที่ยืนยาว...ดังนั้นมันไม่ใช่ความผิดของท่าน ห้ามท่านโทษตัวเอง มันทำให้ข้ารู้สึกแย่" หล่อนกล่าวและวางฝ่ามือของตนทาบบนฝ่ามือใหญ่ของท่านชาย

     แค่มือข้างเดียวก็สามารถกำรอบแขนทั้งสองของหล่อนได้แล้วกระมั้ง...

     "..." ท่านชายยังคงเงียบ "เช่นนั้นให้ข้าได้ดูแลเจ้าจนกว่าจะหายดีได้หรือไม่" ท่านชายเอ่ยขึ้นมา

     แน่นอนว่าไม่...หล่อนคิด ด้วยสภาพร่างกายที่แสนย่ำแย่นี้ ความอ่อนแอนี้ หล่อนไม่ต้องการให้ใครมาเป็นภาระ กระทั่งต้องมาเสียสุขภาพจิตกับคนป่วยเช่นหล่อนอีกด้วย

     "ข้าน้อยขอปฏิสะ..!" ครั้นจะกล่าวปฎิเสธก็ถูกท่านชายรวบกอดเอาไว้ ใบหน้าของหล่อนนั้นพาดอยู่บ่าของท่านชายโทบิรามะ...แปลก...ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน 
 
    
     !

     "เจ้านี่มันโง่เง่าจริงๆ..." ท่านชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยใจ แม้จะไม่ได้เห็นใบหน้าของท่านชายในตอนนี้ แต่หล่อนคงเดาได้ว่ามันคงต้องเหมือนตอนที่เขาถอนหายใจแน่ๆ 

     "ท่านชาย..." หล่อนเอ่ยเนื่องจากไม่รู้จะกล่าวอะไร

     "เจ้าบอกว่ารับรู้ความปรารถนาดีของข้า...แล้วทำไมเจ้าจึงไม่ตอบรับมันสักที" เขากล่าว 

     "ข้าน้อยไม่อยากให้ท่านต้องมาลำบากเพราะข้า..." หล่อนกล่าวก่อนจะพยายามผละตัวออกมาจากอ้อมกอดแสนแนบแน่นนั้น ท่านชายยอมปล่อยแต่โดยดีแม้ว่าจะเป็นเพียงการกอดหลวมๆก็ตาม แขนของเขาเกร็งเล็กน้อยราวกับว่ากลัวว่าหล่อนจะอึดอัด

     "เจ้าเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ข้าเป็นห่วง...เจ้ามันซื่อเกินไป ไว้ว่างใจใครง่าย เป็นคนที่ดีเกินไปจะอยู่บนโลกใบนี้...เจ้ามีอุดมการ์ที่หาใครยากจะมี..มีสิ่งที่สตรีทั่วๆไปหาไม่ได้ หากมีใครมาทำลายสิ่งนั้นข้าเองก็คงรู้สึกเหมือนกับเจ้าเช่นกัน" ท่านชายกล่าวน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยนแปลกๆ สำหรับหล่อน...

     ความรู้สึกเหมือนกับหล่อนที่มีต่อท่านชายอย่างนั้นรึ...

     ความรัก? ความห่วงใยรึ? 

     หล่อนหลับตาลงด้วยความเหนื่อย...

     "ท่านอย่าได้ห่วงข้าเลย...คนไม่สามารถตายได้เช่นข้า ท่านจะ..." หล่อนกล่าวสิ่งที่อยู่ในใจ หล่อนไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องหล่อนแล้วตายจากไป ทิ้งหล่อนเอาไว้ให้เผชิญกับความเดียวดายไปชั่วชีวิต ท่านโทบิรามะไม่ควรจะห่วงใยหล่อนเลย 

     "ความไม่ตายแล้วอย่างไร ข้าห่วงเจ้า...เฮ้อ...เจ้าไม่เข้าใจข้าเลย" ท่านชายบ่น

     "ข้า..." หล่อนเอ่ยและเริ่มจะแย้ง 

     "วันที่ข้าถามเจ้าไปนะ เจ้ากลัวข้ารึ เจ้าจึงหลบหน้าข้ากัน" ท่านชายกลับมานั่งขัดสมาธิ ไม่ได้มีท่าทีคุกคามหล่อนแล้ว ดังนั้นหล่อนจึงลุกขึ้นมานั่งด้วยกิริยาที่ดี แต่พอได้ยินคำถามของท่านชายแล้วหล่อนกลับนิ่งค้าง...

     "...ข้าน้อยไม่ชิน จู่ๆท่านก็พูดขึ้นมาเสียแบบนั้น" หล่อนตอบด้วยความรู้สึกแปลกๆ จากเล็กจนโตเพิ่งเคยโดนขอแต่งงาน กระทั่งญาติผู้ใหญ่คนรู้จักก็ไม่มีจะให้เอ่ยถามขอคำแนะนำก็ไม่มี หล่อนจะไปทำตัวถูกได้อย่างไร ไหนจะตระกูลของท่านที่เอาแต่จับคู่หมายหมั้นอีกกัน...

     บรรยากาศภายในห้องเงียบลง...

     จนกระทั่งหล่อนเอ่ยปากพูด

      "ข้าจะช่วยท่านแต่งศรีภรรยาเอง ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ" หล่อนกล่าวและกำมือดังคนที่มีไฟ "ท่านอย่าเพิ่งสิ้นหวังสิ" หล่อนกล่าวให้กำลังใจ

     "เจ้านี่...ข้าพูดถึงขนาดนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกรึ?" ท่านชายเอ่ยด้วยความผิดหวัง "ช่างมันเถอะ ข้าจะโทษเจ้าไม่ได้ เจ้ามันคนไม่ประสีประสาในเรื่องเช่นนี้" ท่านชายกล่าวเสริมอีก และนี้ทำหล่อนงุนงงหนักกว่าเดิม

     "เรื่องใดเจ้าคะ?" หล่อนถามสีหน้าตระหนกตกใจ?

     "..." ท่านชายเงียบลงไม่เอ่ยอะไร เขาหลับตาลงเหมือนไม่อยากจะคิดอะไรกระทั่งพูด ราวกับว่าหล่อนโง่งมเกินกว่าจะเข้าใจสิ่งที่ท่านชายจะสื่อ 

     สงสัยเรื่องนั้น หล่อนคงไม่ประสีประสาอย่างที่ท่านชายว่ากระมั้ง หล่อนจึงไม่เข้าใจ หล่อนหลับตาลงพักผ่อนสักครู่ ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร สักวันหล่อนคงรับรู้ได้เองละมั้งนะ





จบตอน






1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
อีกสองตอนได้ฟินแน่นอน ต่อนต่อจากสอนตอนนี้ท่านชายรองได้แต่งศรีภรรยาแน่!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #328 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 11:48
    ซ... ซื่อเหลือเกิน..
    #328
    0
  2. #82 Gee - chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 18:24
    หนูฮิเอ้ย....เห็นแล้วเหนื่อยใจแทนท่านชายรองจริงๆ
    #82
    0
  3. #81 Akame (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 17:48
    รีบมาต่อน้าาาาาาา!!!!! แล้วเมื่อไหร่อิสึงิจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักทีล่ะคะ!!!!
    #81
    0
  4. #80 Kmpainting (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 14:05
    ซะ...ซื่อเกินไปแล้วนะเจ้าค่ะนายท่านฮึสึงิเจ้าค่ะ ท่านรู้ไหมว่าท่านชายรองน่ะจะไม่มีคู่เพราะขอท่านแต่งงานมิได้เสียทีนี่ล่ะเจ้าค่ะ
    #80
    0
  5. #79 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:48
    ยากกว่าการออกไปรบก็ขอศรีภรรยาแต่งงานนี่แหละคะ555555555
    #79
    0
  6. #78 Nic_Saki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:53
    ท่านฮิสึงิ ท่านควรหยุดซื่อ ไม่ประสีประสาได้แล้วนะเจ้าคะ ตบแต่งกับท่านชายรองเถอะ นี่เห็นท่านชายรองมาขอท่านหลายทีแล้ว แต่ท่านดั๊นซื่อจนไม่เข้าใจว่าแต่งงานคืออะไร //อ่ะ! เอาเข้าไปนางเอกฉัน
    #78
    0
  7. #77 JustAEcho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:41
    ฮิสึงิ ทำไมซื่อจังค่ะะะ ท่านชายรองอุตส่าห์แสดงออกขนาดนี้555 น่าสงสารท่านชาย~
    #77
    0
  8. #76 Akame (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 18:36
    อยากรู้ตอนต่อไปแล้วววววววววว!!!! ต่อนะ!!!! เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #76
    0
  9. #75 Miraella (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ค้างงงงง
    #75
    0
  10. #74 earth 2 gina (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 17:28
    นางเอกของเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะเนี่ย อ่านแล้วกดดันแทน รออีกครึ่งตอนนะคะ
    #74
    0
  11. #73 Gee - chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 11:17
    เราควรจะเครียดสิไม่ใช่ยิ้มฟินแบบนี้!
    #73
    0
  12. วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:32
    เพลงมีเป็น300-400เพลงมันสุ่มได้เพลงสั่งเสีย ของ พริกไทย -*- ดีจริงๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 ตุลาคม 2560 / 00:32
    #72
    0
  13. #71 Kmpainting (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 23:08
    ทำไมตัดจบแบบละครไทยล่ะค่ะ ฮือ นางเอกเราอย่าเพิ่งตายน้า ฮือๆๆ
    #71
    0
  14. #70 DeidaraSora (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:50
    ต่อเถอะกราบ
    #70
    0
  15. #69 SleptWalker (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:01
    ทำไมค้างง ฮรือออ
    #69
    0
  16. #68 hacoutic (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:50
    ค้างคามากเลย//แม่คะอีกกี่ตอนเขาจะได้กัน--เฮ้ย!!คุไนมาจากไหนวะ!!!
    #68
    1
  17. #67 JustAEcho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:35
    ตัดได้ทำลายมากเลยค่ะ...กำลังอิน;-;
    #67
    0
  18. #66 pangz' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:16
    ฮือออ มันค้าง ค้างมากด้วย
    #66
    0
  19. #65 Nic_Saki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:05
    เขร้!!! นี่มันอะไรกันเนี้ยยยยย What!!! มาต่อเลยไรท์ คาใจๆ
    #65
    0