(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 10 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๑๐ เสวนาพาทีกับท่านชายรอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    15 มี.ค. 62


     ข้ายังคงทำกิจวัตรประจำวันเช่นเดิม อีกไม่กี่เดือนนั้นก็จะขึ้นปีใหม่ วันนี้หลังจากที่หล่อนว่างๆก็มักจะนั่งเงียบๆ ที่สวนของตระกูลเซ็นจู ผ่านมาได้เดือนกว่าแล้วที่หล่อนได้โคตรจักระและพลังชีวิตให้ท่านบุซึมะกลับมาแข็งแรงดังเดิม หากเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆก็คงอยู่ได้ยาวนานอีกหลายปี...

     ท่านบุซึมะนั้นมักจะเรียกให้หล่อนนั้นมานั่งสนทนาด้วย สอบถามหลอ่นหลายเรื่องๆ หล่อนเองก็ตอบบางแต่ไม่ได้เอ่ยไปแทบเสียทั้งหมด และแน่นอว่าหล่อนปฎิเสธการแต่งงาน หรือการทาบทามของท่านบุซึมะไปเสียเรียบร้อยตั้งแต่วันนั้น แต่ก็ยังจะไม่วายถูกรบเร้า...

     ส่วนท่านฮาชิรามะ พักหลังๆ ดูเหมือนจะเข้ามาพูดคุยกับเธอบ่อยและมักเล่าถึงน้องชายของท่าน...ท่านโทบิรามะ หล่อนก็พอรู้ตัวอยู่บ้างว่าเหมือนกำลังถูกจับคู่กันเสียอย่างนั้น แม้จะปฎิเสธไปแล้วก็ตามที...จนคิดว่าหล่อนควรจะย้ายออกได้เสียแล้ว

     หล่อนคิดก่อนจะพักสายตาทอดมองไปยังเงาไม้ร่มรื่นด้านหน้า...ในขณะที่กำลังปักลายกิโมโนลายเรียบๆที่หล่อนตัดเย็บแล้วให้ดูสวยงามมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เหลือเพียงส่วนของดอกไม้เท่านั้นที่ยังคงปักไม่เสร็จ หล่อนตั้งใจว่ากิโมโนตัวนี้จะนำออกมาใช้เฉพาะงานสำคัญเท่านั้น เพราะเวลาปกติหล่อนนั้นส่วมเพียงกิโมโนสีพื้นๆ

     เสียงฝีเท้าดังขึ้นจนหล่อนรู้สึกตัวได้...วันนี้คงจะเป็นใครสักคนที่มีธุระกับหล่อนละมั้ง ดังนั้นหล่อนจึงละสายตาที่ทอดมองไปยังเบื้องหน้าเบนหันมามองผู้มาเยือนจากด้านข้าง 

     แปลกที่ท่านโทบิรามะมาหาหล่อน...

     เขานั่งขัดสมาธิข้างๆ หล่อนไม่ได้มีการทักทายอะไร หล่อนจึงหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ เพื่อว่าท่านโทบิรามะนั้นจะกล่าวอะไรออกมา

     "...เจ้าคงพอรู้ตัวอยู่แล้วสินะ" ท่านโทบิรามะกล่าว 

     คงเป็นเรื่องจับคู่แต่งงานกระมั้ง หล่อนคิด

     "ข้ารู้เจ้าค่ะ...ข้าได้ปฎิเสธไปแล้ว ท่านมีกังวลเรื่องอะไรกัน..." หล่อนกล่าวถามไถ่ด้วยความตรงไปตรงมา 

     "ท่านพ่อจะอยู่ได้นานเท่าไหร่กัน..." ท่านโทบิรามะกล่าวเสียงเบาๆ เขาจ้องมองมาที่หล่อนด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดตามปกติ "ช่วยตอบข้าได้หรือไม่" เขากล่าวอย่างคาดคั้น หล่อนเงียบลงไม่ได้ตอบอะไร... 

     "...ข้าไม่อาจบอกได้" หล่อนกล่าวน้ำเสียงเบาหวิว 

     สามปีรึ สี่ปี? หล่อนไม่อาจล่วงรู้ได้ถึงวันตายขนาดนั้นหรอก จะกล่าวคือหล่อนหาได้มั่นใจไม่ ว่าความต้องการสุดท้ายของท่านบุซึมะคือสิ่งใด จนกว่าความต้องการนั้นจะจบลง ท่านบุซึมะคงได้พบกับผู้ที่ท่านรัก...

     "..." ท่านโทบิรามะเงียบ คล้ายคนหมดเรื่องจะคุย 

     "ชีวิตไม่มีความแน่นอน...มันก็เป็นเพียงแค่ความมืดที่โฉบผ่านเราไปอย่างรวดเร็ว เป็นเงาไล่หลังเราเรื่อยๆ...แต่หากไม่มีความตาย เราก็ไม่อาจเรียกว่านั้นคือชีวิต...ดังนั้น ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปรวดเร็วเพียงใด การมีอยู่อย่างคุ้มค่า และมีความสุขนั้นจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ ท่านอย่าได้ถามเลยว่าจะมีชีวิตอยู่นานเท่าไหร่..." 

     "เจ้าไม่ได้เหมือนพวกเรา เจ้าจะเข้าใจอะไร..." ท่านโทบิรามะกล่าวน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย เหตุใดหล่อนจะไม่เข้าใจกัน เมื่อผู้เป็นที่รักใกล้จากไป ความทุกข์มารณใจจึงเกิดขึ้น เพื่อคนให้ที่มีชีวิจนั้นจากไปอย่างสงบด้วยความสุข จึงต้องเร่งมือทำสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อคนผู้นั้น 

     "เช่นนั้น ท่านก็คงไม่เคยทรมาณกับความไม่ตายนี้..." หล่อนกล่าวและแบมือ สองตาจดจ้องไปทีมือทั้งสอง 

     มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง...

     "ข้าตายครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่ที่ถูกท่านแทง...ข้าไม่เคยรู้สึกเจ็บเท่านั้นมาก่อน ข้ารู้สึกยินดีกับคมดาบนั้นมาก คิดไปไกลจนนึกว่าอาจจะมียมทูตลงมากระชากความไม่ตายนี้เสียที แต่ก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่...ข้าคิดว่าตัวเองคงจะต้องติดอยู่กับโลกใบนี้ไปตลอดกาล...หากเลือกได้ข้าเองก็อยากตายในคมดาบของท่าน" หล่อนกล่าวเสียงเศร้าๆ

     "..." ท่านโทบิรามะเงียบลง

     "ข้าพูดไปท่านคงไม่เข้าใจ...เอาเป็นว่าให้คิดซะวันวันพรุ่งนี้เป็นวันตายของท่าน แล้วก็ทำในสิ่งที่ท่านต้องการจะทำเถอะ ท่านบุซึมะอยากให้ท่านเป็นฝั่งเป็นฝา ท่านก็ไปหาสตรีดีๆสักตระกูล เกี้ยวหล่อนซะ แล้วรีบตบแต่ง หาไม่ก็ทำเรื่องบัดสีจะได้ตบแต่งง่ายๆ" หล่อนเอ่ยออกไปตรงๆ นี่หล่อนอุตสาห์แนะนำวิธีการเชียวนะ

     ถ้าหากไม่รู้วิธีเข้าหาสตรี หรือเอาอกเอาใจหล่อนสามารถสอนได้นะ... 

     "นี่เจ้าพูดอะไรออกมากัน ไม่อายบ้างรึไง!" ท่านโทบิรามะกล่าว เป็นครั้งแรกที่หล่อนเห็นเขาประม่า แล้วจึงกลับมาดูเคร่งเครียดดังเดิม

     "ข้าก็ไม่ได้ซื่อไปเสียทุกเรื่องนะเจ้าคะ" หล่อนหัวเราะเบาๆ "ท่านรำคาญสตรีหรือ ข้าได้ยินท่านฮาชิรามะเอ่ยปากบ่อยๆ" 

     "เฮ้อ...ก็สตรีนั้นน่ารำคาญ ยิ่งสตรีผู้ดีจากตระกูลต่างๆ ยิ่งบอบบาง อ่อนแอ คงเป็นภาระข้า" ท่านโทบิรามะกล่าวสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

     "ท่านก็หานินจาหญิงจากตระกูลดีๆสิ พวกนางคงไม่ได้อ่อนแอ บอบบางหรอกกระมัง อย่างน้อยก็ต้องปกป้องตัวเองได้บ้าง คงไม่เป็นภาระท่านหรอก" หล่อนกล่าวด้วยเหตุผลล้วนๆ นินจาหญิงแม้สมัยนี้จะมีน้อย แต่ก็ยังคงมีบ้าง สวยๆ เก่งๆก็มีให้เห็นถ่มไป 

     "ไม่ใช่แบบนั้น..." ท่านโทบิรามะกล่าว 

     "งั้นก็เลิกพูดถึงมันเถอะเจ้าค่ะ เปลืองแรงคิดท่านเสียเปล่าๆ" แล้วหล่อนก็เอ่ยตัดบทเลย แล้วก้มลงปักชุดต่อด้วยความมุ่งมั่น แต่แล้วกลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อวันงานเทศกาลนั้น หล่อนได้ใช่เงินของท่านชายรองไป แต่ติดเสียว่าตอนนี้หล่อนนั้นไม่มีเงินติดตัวเลย...

     ให้ตายสิ หล่อนคงต้องรีบหาอะไรมาใช่คืนแล้ว

     แต่อะไรดีละ?

     "ที่บ้านตระกูลเจ้ามีธรรมเนียมเลือกคู่ครองอย่างไร ข้าอยากรู้ ว่าเหตุใด...เจ้าจึงไม่ซื่อในเรื่องเช่นนี้"

     หล่อนซื่อหรือ?

     "...ตระกูลข้าไม่ได้มีธรรมเนียมอะไรหรอกเจ้าค่ะ ที่ข้าพูดนะ ข้ายกมาจากท่านปู่บุญธรรม" หล่อนกล่าวไม่อยากยกตัวอย่างหรือกล่าวอธิบายอะไร "...จะแต่งภรรยาสักคนทั้งหมดก็ขึ้นกับท่าน ถ้าท่านต้องการแต่งจริงๆ ข้าเชื่อสามวันท่านก็ทำได้" หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อย 

     บุรุษหน้าตาดี เกงกาจ ฉลาดเฉลียว ทั้งฐานะและทรัพย์สินอย่างท่านชายรอง ใครจะไม่โง่แต่งด้วยกัน ยกเว้นนางคนหนึ่งก็แล้วกัน นางน่ะ..หาได้มีความชื่นชมนิยมในบุรุษอย่างท่านชายรองนี่นา

     "เจ้าพูดถูก" ท่านโทบิรามะยอมหลับ เขาหลับตาลงเหมือนคิดอะไรบางอย่าง 

     "ท่านก็ลองไปดูตัวเสียสิ ให้ท่านชายใหญ่ช่วย หาไม่ก็ท่านบุซึมะ" หล่อนกล่าวสมทบ ท่านชายรองพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เวลายังคงผ่านไปเรื่อยๆไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นอีก ทั้งหล่อนและท่านชายต่างเงียบลง

     จนกระทั่งได้มีลมระลอกใหญ่พักผ่านเข้ามาปะทะร่างของคนทั้งสอง อากาศเริ่มหนาวเย็น แดดนั้นถูกกำบังด้วยเมฆก้อนใหญ่ ฟ้าเริ่มอึมครึ้ม จนกระทั่งเบื้องหน้านั้นเริ่มมีหิมะโปรยปรายลงมาอย่างช้าๆ หล่อนยื่นมือไปรับละอองเกล็ดหิมะเล็กๆที่ตกลงตรงหน้า

     "หิมะตกแล้ว...ขยับเข้าไปด้านในกันเถอะเจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวและค่อยๆลุกขึ้น ถอยตัวเข้าไปในห้องด้านใน ซึ่งห่างจากชานเรือนนั่างเล่นไม่มาก

     ท่านชายรองหันกลับมามองหล่อน...

     "เจ้านะแต่งให้ข้าได้ไหม?" ท่านชายรองกล่าวและจ้องมาที่หล่อน...ด้วยความกดดัน...

     !!

     สิ้นคำพูดของท่านชายรอง หล่อนก็ตกใจจนปักเข็มแทงนิ้วตัวเอง...จะบ้าหรือ หล่อนปฏิเสธไปตั้งหลายครั้งแล้วนะ เหตุใดท่านจึงต้องวกเข้ามา หรือ จู่ๆ ก็เข้ามาถามอะไรเช่นนี้กันเจ้าคะ

     ท่านยังไม่สิ้นหวังหรอกนะเจ้าค่ะ สตรีมีอีกมาก! ไว้ข้าจะหาให้!

     "ขะ...ข้าน้อยขอตัว" หล่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุดก่อนจะรีบโกยกอดชุดกิโมโนที่ปักเอาไว้ขึ้นมา แล้วจึงรีบเดินหลีกไปอีกทาง หล่อนนะไม่แต่งหรอกนะ! 





จบตอน






1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #327 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 11:28
    ขอแบบนี้เลยนะคะท่าน55555
    #327
    0
  2. #313 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:58

    ปล้ำเลยคุณชายรอง

    #313
    0
  3. #304 Mania_Purity (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 07:50
    ท่านก็หน้าหนาไปนะบางที
    #304
    0
  4. #64 SleptWalker (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 18:51
    ชอบๆๆๆๆ
    แต่ท่านโทบิรามะเจ้าค่ะ ขอกันโต้งๆแบบนี้เลยหรอ5555555
    #64
    0
  5. #63 Gee - chan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:38
    โอ้ยตายแล้ว ชอบนางเอกเรื่องนี้มากๆอะ มีการบอกจะหาให้ด้วยนะ555555
    #63
    0
  6. #62 JustAEcho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:02
    นางเอกหนีไป..ม่ายยย ยังงี้ยังกับชายรองนกเลย555
    #62
    0
  7. #61 Kmpainting (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 21:37
    ขอกันแบบนี้เลยรึเจ้าค่ะท่านรุ่น.. เอ้ย ท่านชายรอง
    #61
    0
  8. #60 Nic_Saki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 20:13
    ขอกันซึ่งๆหน้า ไม่มีการเคอะเขิลใดๆทั้งสิ้น! 5555
    #60
    0
  9. #59 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 19:53
    เอ้อ...เหอ.....เสร็จเลย...คุณชายรองเล่นซะแล้ว...กิกิ๊ววว
    #59
    0
  10. #58 pangz' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 19:23
    ขอกันแบบโต้งๆเลยอ่อชายรอง ขำนางเอก ตกใจจนเข็มทิ่มนิ้ว ถ้าเป็นเราหัวใจวายตายแล้วมั้ง55555
    #58
    0