*ดองชั่วคราว* ยอดดวงใจ ♥ ท่านเสนาบดี

ตอนที่ 2 : ยอดดวงใจ...ท่านเสนาบดี ♥ ตอนที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    31 ม.ค. 61



    
     เสียงหยดน้ำร่วงหล่นจากฟากฟ้าจ่อมๆ หยดน้ำกระแทกกับผิวน้ำในบ่อก่อเป็นวงคลื่นแผ่ออกไปอย่างกว้างขวาง หลายชั้น แลขยายไปจนสิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ฝนตกครานี้ทำให้หรงเซียนเอาแต่จดจ่ออยู่กับมัน ร่างงามนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าเรือนที่น้ำมาตั้งเอาไว้ นางเอาแต่มองดูหยาดฝนที่ตกจากท้องฟ้าในใจนึกคิด มันจะมีกี่หยดกัน? นางนั่งนับมาหลายครั้งก็ไม่อาจนับจนหมดได้เลย

     "ฮูหยินเจ้าคะ  อากาศเริ่มเย็นแล้ว บ่าวอยากให้ฮูหยินเข้ามานั่งด้านในเถอะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะมิสบายเอาได้" เสียงสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น เสียงนี้รบกวนการนับหยาดฝนของนางเป็นยิ่งนัก นางเพิ่งเริ่มนับใหม่ได้สามร้อยสามสิบสองเอง...

     "..." นางยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับขยื้นจนสาวใช้ต้องนำผ้ามาคลุมให้นางอย่างอดไม่ได้

     เมื่อฝนหยุดลงแล้วนางก็ยังไม่ได้คำตอบว่าฝนที่ตกนั่นมีกี่หยดกัน ได้นั่งขบคิดไปสักพักจนกระทั่งผ่านมาหลายชั่วยามแล้วนางจึงเลิกคิดไป ตอนนี้นางอยากจะดูใบไม้ที่ลอยล่องพริ้วไหวหน้าจวนมาก

      ดังนั้นนางจึงลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอกโดยไม่สนสาวใช้ที่วิ่งตามมาติดๆ ผ่านมาหลายวันแล้วที่นางแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของฮุ่ยเหยียน ผ่านพิธีการต่างๆ...จวนต้านไถ่มีเพียงฮุ่ยเหยียนและแม่ของเขา นอกนั้นล้วนแต่เป็นบ่าวรับใช้.. นางมีเวลาว่าง โดยในเวลาส่วนใหญ่นางจะอ่านหนังสือที่นางสนใจ ดูแลบัญชีของจวนและนั่งมองสิ่งต่างๆ ภายในจวน โดยเฉพาะเจ้าปลาหลากสีในสระบัว และมองดูใบไม้หล่นจากต้นหน้าเรือนของนาง

     และวันนี้นางก็จะทำเช่นนั้นอีก...

     หญิงสาวยืนอยู่ที่ลานไม้โล่งกว้างหน้าจวน นางได้ยินเสียงบ่าวรับที่วางเก้าอี้ไม้สีเข้มที่รองด้วยเบาะนุ่มๆ ปักลายอย่างดี จากนั้นนางจึงนั่งลงหลับตาลงครู่หนึ่ง พลันปรากฏมีหยดน้ำเล็กๆเปื้อนใบหน้าของนาง เมื่อสายลมพัดมาเบาๆ ใบไม้ก็ร่วงหล่นพร้อมๆกับหยดน้ำที่เกาะอยู่ ทำให้เสื้อผ้าของนางเปียกเป็นจุดเล็กๆ...

     อืม...

     สามีคงไม่ชอบแน่ หากนางทำอย่างนี้...

     ตอนนี้ฮุ่ยเหยียนกำลังเขียนฎีกาถวายองค์จักรพรรดิ เขาคงไม่ว่าง...พอพูดถึงฮุ่ยเหยียนแล้ว เขาเป็นคนที่ดีเมื่อก่อนในช่วงแรกๆ นางรู้สึกว่ามีเขาอยู่ใกล้ๆ เสมอ แม้นางจะมองไม่เห็นเขาอยู่ดี แต่ไม่รู้ทำไมช่วงหลังๆ นางถึงเห็นเขาบ่อยๆ ใกล้ๆ บางครั้งก็แนบชิดกันเสียจนนางเห็นอย่างชัดเจน...

     อ่า ง่วงจัง บางทีนางอาจจะจดจ่อกับหยดน้ำฝนมากไปหน่อย เสียพละกำลังไปมาก...

     หญิงสาวพิงพนักเก้าอี้ เอนตัวให้สบายเล็กน้อยในใจคิด เอาไว้ค่อยกลับมาดูใบไม้ใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งก็แล้วกัน ในตอนนี้นางอยากจะนอนพักผ่อนเก็บแรงสักหน่อย ไว้คุยกับฮุ่ยเหยียนตอนค่ำ นางจำได้ว่าแต่ก่อนเขาไม่ค่อยพูดมากทว่าตอนนี้กลับพูดมากกว่าเดิมอีก...ร่างบางหลับตาลงปล่อยตัวเข้าสู่ภวังค์นิทราอย่างรวดเร็ว 

     ...

     ณ ห้องรับรอง จวนเสนาบดีต้านไถ

     "แล้วอาการของฮูหยินเจ้าน่ะ  ช่วยอธิบายให้ข้าฟังคร่าวๆที" เสียงของหมอวัยกลางเอ่ยถามเสนาบดีหนุ่มซึ่งกำลังครุ่นคิดถึงภรรยาตัวเล็กๆ ของตน สักพักจึงค่อยๆเล่าอาการอย่างช้าๆ

     "นางพูดได้ มิได้สติปัญญาเบาหรือฟั้นเฟือน จากที่ข้าสังเกตมาหลายปี นางมักรู้สึกตัวเสมอเมื่อมีคนเข้าใกล้ๆ แต่คล้ายกับว่านางมิได้เห็น คล้ายกับว่านางไม่สนใจ ข้าจะต้องใช้สิ่งที่นางกำลังสนใจอยู่ อย่างเช่นเมื่อนางกำลังจดจ่อกับใบไม้ ข้าต้องนำใบไม้มาหลอกล่อให้นางเห็นข้า จากนั้นนางจึงจะรู้สึกตัวและมองเห็นข้าดังคนปกติ มันจะเป็นเช่นนั่นชั่วครู่ แล้วนางก็จะเงียบมิพูดคุยอะไร  ยกเว้นสาวใช้คนสนิทของนางที่คุยกับนางได้สั้นๆ หรือกระทั่งน้องชายของนางก็ตาม" ท่านเสนาบดีค่อยๆเล่าอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน

     "ขอข้าคิดก่อน...โรคของนาง เป็นโรคที่แปลกประหลาดนัก ในรั้ววังเองก็เคยมีองค์ชายเป็นโรคเช่นนี้ แต่ข้าไม่แน่ใจนัก เจ้าลองสังเกตสิ่งที่นางชื่นชอบ ลองพูดคุยกับนางดู ชวนนางพูดคุยไปเรื่อยพยายามทำให้นางคุ้นชินเข้าไว้"

     "ไว้ข้าจะลองดู" ท่านเสนาบดีรับคำ

     "ในตำราแพทย์ หากเป็นโรคเช่นนี้จะเป็นคนที่ไม่คิดทำชั่ว ทำชั่วไม่ได้ แม้กระทั่งพูดโปปด และจะเป็นคนที่จดจำอะไรได้ละเอียด รวมถึงเชี่ยวชาญในศาสตร์หลายๆแขนง"  ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอโบกพัดเบาๆ อย่างสบายใจใบหน้าเรียบนิ่งนั้นกำลังครุ่นคิดไม่ต่างกันกับท่านเสนาบดีหนุ่มเลย

     "ข้าพอรู้ว่านางชอบทำอะไร...ไว้คืนนี้ข้าจะไปทดสอบดู ขอบคุณเจ้ามาก" ฮุ่ยเหยียนเอ่ย ในตอนนี้เขาพอมีความหวังในการรักษาคนที่ตนรักของตนบ้างแล้ว หลายปีก่อนไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้มาก แต่ตอนนี้นางกลายมาเป็นภรรยาของเขา ย่อมทำได้เต็มที่

     "ไม่เป็นไรๆ สหายกัน ข้าในฐานะหมออันดับหนึ่งของแผ่นดินนี้แล้ว เมื่อถูกร้องขอให้ช่วยเหลือ ย่อมไม่ปฎิเสธ ยิ่งเป็นเจ้า ข้ายิ่งไม่ปฎิเสธแน่นอน" ท่านหมอวัยกลางคนพูดหนักแน่นใบหน้าคมเข้มยิ้ม แม้จะวัยสามสิบกว่าๆแล้ว ก็ยังหล่อเหลามิเปลี่ยนไปตามกาลเวลา 

     "ใกล้ค่ำแล้วข้าจะให้บ่าวรับใช้เตรียมรถม้าไปส่งเจ้าที่โรงหมอ" ท่านเสนาบดียืนขึ้น เมื่อเห็นสหายผู้เป็นหมอหุบพัดและลุกขึ้นยืนก่อนตน หมอกวงพยักหน้าเบาๆ อย่างยินดี การพูดคุยครั้งนี้จบลงอย่างที่เสนาบดีหนุ่มพอใจ เขานึกไม่ถึงเลยว่าการที่บังเอิญได้ช่วยเหลือหมอผู้นี้จะทำให้เขาเริ่มได้คำตอบเกี่ยวกับโรคประหลาดของภรรยาสาวแล้ว

     หวังว่าหากมีทางรักษาแล้ว นางจะดีขึ้นเรื่อยๆ...

     ท่านเสนาบดีหนุ่มลุกขึ้นยืนส่งผู้เป็นหมอ ก่อนจะนั่งลงอ่านฎีกาที่จะถวายองค์จักรพรรดิอีกครั้ง เมื่อคิดว่าดีแล้วจึงวางลงพร้อมกับปั๊มตราจุดเล็กๆ ซ้อนเอาไว้ในแผ่นผ้า เสร็จแล้วจึงวางลงในกองให้เป็นระเบียบเอนตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ สักพักแล้วจึงตัดสินใจไปหาภรรยาของตน 

     ถึงแม้ว่าฝนจะหยุดตกแล้วไปหลายชั่วยาม เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้นางน่าจะอยู่ที่ลานไม้หน้าจวน ที่หน้าจวนจะมีต้นไม้ต้นใหญ่อายุหลายร้อยปี ซึ่งเป็นสิ่งที่นางชอบมากๆ วันๆหนึ่งจะต้องไปนั่งสังเกตใบไม้ที่ร่วงจากกิ่งอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็หลับอย่างเหนื่อยล้าเพราะเอาแต่สังเกตมากเกินไป

     เมื่อมาถึงลานไม้ก็พบว่าเป็นอย่างอย่างที่ตนคิด...

     แม่ภรรยาตัวน้อยยังคงผล่อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า สาวใช้สองคนที่เฝ้านางอยู่ก็ก้มหน้าลงทันทีอย่างรู้หน้าที่ เขาเดินเข้าไปใกล้หรงเซียนเรื่อยๆ แลใช้หลังฝ่ามืลูบไลแก้มเนียนเบาๆ ดูเหมือนนางจะเริ่มรู้สึกตัว สักพักแพขนตายาวก็เริ่มขยับช้าๆ นางกระพริบเปลือกตาไปมา อย่างงุนงง

     "ข้าจะอุ้มเจ้ากลับเรือน เย็นแล้วอากาศชื้นไม่ดีต่อร่างกาย" เขาเอ่ยบอกนาง นางมองอย่างเหม่อลอยคล้ายกับว่ากำลังมองอย่างอื่นอยู่ แต่เขารู้ดีว่านางเข้าใจและได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆ ช้อนตัวนางขึ้นมา และเดินพากลับไปยังเรือนของนาง 

     "เสนาบดีฮุ่ยเหยียนเป็นสามีที่ดีมาก เจ้าจะไม่สังเกตเห็นเขาหน่อยหรือ เขาเป็นถึงส่วนหนึ่งในชีวิตของเจ้าแล้วนะ" เขาเอ่ยออกมาให้นางได้ยิน หวังทำให้ดวงตาที่ดูเหม่อลอยของนางมองเห็นเขาบ้าง

     "...สังเกต?" นางพึมพำเบาๆ พลางเริ่มกวาดสายตามองไปทั่ว จนกระทั่งนางหยุดลงที่ใบหน้าของเขา "สามีของข้าเป็นคนที่ดีมากๆ เขากำอุ้มข้ากลับเรือน" นางเอ่ยออกมาคลายกับตอบคำถาม

     "ข้าชื่ออะไร" จู่ๆ เขาก็เริ่มคิดคำถามประหลาดๆ ขึ้นมาลองถามนางดู 

     "ฮุ่ยเหยียน..." นางตอบกลับมา สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่เขา

     "สามีของเจ้าคือ?" เขาถามต่อไปพลางยิ้มอย่างพอใจ 

     "ฮุ่ยเหยียน..." นางก็ตอบกลับมาอีกเช่นกันแววตาไม่เหม่อลอย

     "คนที่อุ้มเจ้าก็คือฮุ่ยเหยียน เป็นสามีของเจ้าใช่หรือไม่" คราวนี้เขาวางนางลงที่เตียงไม้สี่เสาตัวนุ่ม เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆนางอย่างไม่รีบร้อน พลางจ้องนางอยู่แบบนั้นจนกระทั่งนางตอบกลับมา

     "แน่นอนสิ ท่านเป็นสามีของข้า ฮุ่ยเหยียนพักนี้ท่านถามข้ามากหรือเกิน...นอนแล้วก็ยังชวนข้าคุย" นางตอบคำถามกลับมา คราวนี้สร้างความประหลาดใจให้เขามาก เพราะเวลาที่นางจะตอบแบบยาวๆนั้นนานและนับครั้งได้เลย

     "ปกติเจ้ามักเหม่อลอย ข้าคิดว่าเจ้ารู้สึกตัว แต่ก็คล้ายกับว่าเจ้าไม่เห็นข้า..." ท่านเสนาบดีหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อนลง เขาลูบปอยผมของนางเบาๆอย่างทะนุถนอม

     "...ข้าไม่เหมือนคนปกติหรอก ข้าไม่ชอบสังเกตคน ข้าก็แค่กลัว"

     นางกลัวอะไรกัน?

     "แล้วทำไมเจ้าจึงสังเกตข้า น้องชายของเจ้ารวมถึงสาวใช้คนสนิทละ ในเมื่อเจ้าไม่ชอบสังเกตคน" เขาถาม ตอนนี้ในใจอยากรู้คำตอบยิ่ง หากอะไรที่นางกลัวเขาจะทำให้มันหายไป หากเป็นสิ่งของเขาจะหาทางกำจัดทิ้งเสีย ทุกอย่างล้วนเพื่อนางเลย...

     "ข้ากลัวสายตาของคนที่มองข้า...แต่ท่าน รวมถึงน้องชาย  และสาวใช้ล้วนไม่รังแกข้า ข้าไว้ใจดังนั้น บางครั้งข้าจึงยอมคุยด้วยบ้าง แต่ลึกๆแล้ว ข้ากลัวมาก..."

     "แล้วหากเป็นสัตว์ละ"

     "สายตาของพวกมันเป็นธรรมชาติ มองแล้วไม่แต่งแต้มเหมือนคน...เพราะเป็นคนข้าถึงกลัว"

     ท่านเสนาบดีหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง...นางกลัวคนแต่ไม่แสดงอาการหวาดกลัว เพียงแค่เมินเฉย เหม่อลอยมองอย่างอื่นงั้นรึ แล้วทำไมสำหรับเขาและน้องชาย รวมถึงสาวใช้คนสนิทนางถึงไม่กลัวกัน อ่า...น่าไว้ใจ ทำไมนางจึงไว้ใจกัน? 

     ดูเหมือนเรื่องนี้เขาจะต้องค่อยๆ สังเกตไปเรื่อยเสียแล้ว

     


...ติดตามตอนต่อไป...


     





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

327 ความคิดเห็น

  1. #323 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:43
    คล้ายๆออทิสติก+สายตาสั้น5555
    #323
    0
  2. #303 kanpicha wongratwanich (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 20:54
    น่าสนใจมากค่ะ
    #303
    0
  3. #289 ฝั้นฝ้าย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 16:22
    อาการแบบเด็กออทิสติกเลย
    #289
    0
  4. #265 bunyarat462 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:31
    น่าสนใจมากค่ะ สู้ๆน้า
    #265
    0
  5. #215 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:36
    สนุก น่าค้นหาสาเหตุมาก!!!!
    #215
    0
  6. #205 เอเซียนาจา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    น่าร้ากกกกก
    #205
    0
  7. #148 แกงส้ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 20:10
    โรคแปลกมาก
    #148
    0
  8. #107 pakhaydaow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 14:27
    มีอาการสายตาสั้นผสมด่วยป่าว
    #107
    0
  9. #33 Freesia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:47
    กลัวเลยมองเมินซะงั้น แปลกๆแฮะ
    #33
    0
  10. #18 fainum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:23
    โรคโลกส่วนตัวสูงเกิ้นป่ะไรท์ อยู่แต่ในโลกของตัวเอง
    #18
    0
  11. #16 zhingzhang_98 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:32
    มาบ่อยๆนะไรท์ ออทิสติกอ่อนๆหรือเปล่า นี่ก็เดามั่ว555
    #16
    0
  12. #15 Greatest moon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:21
    สายตาสั้นรึป่าวคะ?
    #15
    0
  13. #14 MissTakez (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:06
    ปักกกกก
    #14
    0