ADAM.

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 : การประชุมพนักงานระดับสูง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

 

 

 

“สวัสดีขอรับ ท่านผู้อ่าน” อดัมเอ่ยอย่างสุขุม “ความเดินตอนที่แล้ว...ข้าได้ทำการยื่นขอทำงานภาคสนาม...เอ่อ นั่นมันตอนที่สี่...” อดัมกดเข้าแอพพิเคชั่นอ่านนิยายในเด็กดี อ่านเรื่องของตัวเองทางโทรศัพท์ ก่อนจะว่า “ข้ารอมาสองตอนแล้วนะ พระเจ้าก็ยังไม่ยอมเซ็นอนุมัติให้ข้าอีก ข้าเลยฆ่าเวลาโดยการวางยาถ่ายคนที่บริษัท และทุบส้วมบริษัทจนเหลือเพียงห้องเดียวที่ไอ้เบลมันนั่งขี้อยู่ เอ่อนั่นแหละ...ดังนั้น...”

“ข้าว่าท่านหยุดพูดคนเดียวแล้วหันมารับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าดีกว่านะขอรับ” วิคเตอร์ที่นั่งคุดคู้อยู่ข้างกันสะกิดเจ้านาย

“รู้แล้ว” อดัมบอก ก่อนจะชะโงกหน้าออกจากโต๊ะทำงานที่นำมาตั้งขว้างเป็นที่กำบัง “พวกมึงเลิกปาขี้ใส่ห้องทำงานกูได้แล้ว! นี่โต๊ะกูนะไม่ใช่บ้านนายก! จะเอาของเน่ามาถล่มกันทำห่าอะไร!?

“ก็ท่านไปวางยาถ่ายพวกเขาไงขอรับ” วิคเตอร์เตือนความจำ ดึงหัวเจ้านายให้โยกรับไข่เน่าที่บิลลี่ปามาอย่างพอดี

“อ้ากกกก!” อดัมปัดไข่เน่าออกจากหน้า ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่น “บิลลี่! ข้าวางยาถ่ายในอาหารของข้า เป็นพวกเจ้าต่างหากที่หยิบไปกินเอง! นี่ข้าไม่โกรธที่พวกเจ้าขโมยของกินข้าก็ดีเท่าไรแล้ว! แล้วมันเรื่องอะไรที่พวกจ้าจะยกพวกมาเอาของสกปรกมาปาใส่ห้องทำงานข้าด้วย!? เดี๋ยวปั๊ดจดชื่อใส่สมุดเดธโน้ตให้หมดเลย!!

“อดัม!” บิลลี่ตวาดเสียงดังลั่น ชี้หน้าคู่อริ “อาหารเป็นของเจ้า! แต่เจ้าเล่นแปะชื่อพวกข้า ใครก็หยิบไปกินสิวะ! เจ้าจงใจวางยาพวกข้า! แล้วยังกล้าดีมาทุบส้วม แถมตั้งวิดีโอถ่ายคลิปตอนพวกข้าขี้แตกอีก! วันนี้ไม่เอาเลือดหัวเจ้าออก ข้าก็มองหน้าลูกน้องที่ดูคลิปพวกนั้นไม่ได้แล้ว!

“โอ้” อดัมหัวเราะเสียงดัง “พนักงานแมลงที่ประจำอยู่ธนาคารของเจ้าคงจะหัวเราะกันจนปีกหลุดเลยล่ะสิ! สะใจว่ะ! เจี้ยกกกกกก!!!

โต๊ะอันเป็นที่กำบังของอดัมและวิคเตอร์ถูกบิลลี่กระชาก ขว้างออกไปจากห้องทำงานแล้วเรียบร้อย ก่อนที่เหล่าผู้เคราะห์ร้ายจากแผนการชั่วทั้งหลายจะสามัคคียำตีนนักจิตแพทย์ประจำบริษัทพระเจ้าจำกัดมหาชน โดยมีวิคเตอร์ยื่นถ่ายวิดีโอดูอยู่ห่างๆ

ผ่านไปสิบหานาที อดัมที่มีถุงขี้วางอยู่บนหัว ค่อยพยุงตัวขึ้นมา มองบิลลี่ที่ชูนิ้วกลางอยู่ตรงปากประตู พร้อมตวาดเสียงดังสะท้านห้องว่า

“หากเจ้ายังกล้าเล่นสัปดนอีก ข้าจะจับยัดถุงปุ๋ยโบกปูนแล้วก็ไปถ่วงอ่าวไทยให้ดู เชอะ!!

ปัง!!

บานประตูปิดลงอย่างรุนแรง อดัมพ่นผักเน่าออกจากปาก พ่นน้ำลายใส่ตามไล่หลังคู่อริ “ถุย! ทีตัวเองเป็นผีตู้เย็นสิงบริษัทมานาน! ขนาดน้ำแข็งยังขโมยกิน ข้ายังไม่ว่าเลยสักคำ! โดยสลอดไปแค่สองกำมือทำมาเป็นบ่น! ถุย! ถุย! ถุย!

“ตอนที่แล้วท่านบอกว่าหนึ่งช้อนชา” วิคเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้ารู้ว่าเป็นอย่างนี้ คั่วผสมกาแฟให้พวกมันกินดีกว่า...” อดัมหันมองสภาพห้อง “ห้องข้า หมดสภาพเลย”

อดัมปรบมือสามที จากนั้นห้องทั้งห้องก็ทำความสะอาดตัวเอง พรมและผ้าม่านถูกเปลี่ยนในพริบตา ผนังก็มีวอลเปเปอร์ใหม่เข้ามาแทนที่ โต๊ะเก้าอี้ก็สะอาดเอี่ยมเหมือนเดิม

“นี่แหละขอรับ ข้อดีของนิยายแฟนตาซี เวทมนตร์ของโลกนี้ทำได้ทุกอย่าง เคี้ยก ฮ่าฮ่าฮ่า”

อดัมเท้าสะเอวแหกปากหัวเราะ วิคเตอร์เหลือบมองเจ้านายแล้วเอ่ยเสียงเบา “รีบไปอาบน้ำก่อนที่คนไข้คนแรกจะมาเถอะขอรับ”

ปัง!

“โอ้ มายเฟรนนนนนด์!!” เสียงร้องทักทายอันแสนคุ้นเคยดังมาจากทาง ก่อนที่ร่างของอดัมจะถูกดังไปปะทะอกของใครบางคน ผู้มาใหม่สูดลมหายใจ ก่อนจะโยนร่างของอดัมออกไปห่างทันควัน พร้อมร้องเสียงดัง “ว้อทแฮปเพิ่น!?

อดัมถูกผลักไปชนโต๊ะหินอ่อนของตัวเองจนจุก เอ่ยเสียงเครียด “มึงก็รู้ว่าพระเจ้าไม่เก่งภาษาอังกฤษ อย่ากระแดะพูดภาษาต่างชาติในนิยายได้ไหมวะเฮนรี่ เกิดพระเจ้าพิมพ์ผิดไปขายหน้าเขาตายเลย”

“โนวๆ มันเป็นคาแรคเตอร์ของไอ” ผู้มาใหม่ผู้มีเส้นผมและดวงตาสีน้ำเงินตอบ เชิดหน้ายิ้มกว้างให้ทุกคน “นี่ไอไปฝรั่งเศสมานะยู ซื้อเต้าหู้มาฝากด้วย”

“ฝรั่งเศสบ้านพ่อมึงมีเต้าหู้ด้วย...” อดัมคราง ก่อนจะหันมาบอกคนอ่านในจินตนาการ “หมอนั่นชื่อเฮนรี่ขอรับ เป็นพนักงานระดับเดียวกับข้าและบิลลี่ พวกเราเป็นแม่สีของบริษัทแห่งนี้ ข้าสีแดง ดูสีหัวสิ...” อดัมจับผมสีแดงของตัวเอง “...บิลลี่สีเหลือง ส่วนเฮนรี่ก็มีผมสีน้ำเงิน หัวสีของพวกเราก็ตามนั้น”

“มันยัง crazy ไม่เลิกอีกเหรอ” เฮนรี่กระซิบถามวิคเตอร์ที่พยักหน้ารับ

“ในหมู่พวกเราสามคน เฮนรี่ถือเป็นมนุษย์เงินเดือนที่น่าอิจฉาที่สุดขอรับ หน้าที่ของมันก็คือไปนู่นไปนี่ เขียนรายงาน วาดรูป เล่าจินตนาการให้พระเจ้าฟัง ข้าล่ะอิจฉามันมากกว่าบิลลี่อีก ทำไมมีแต่ข้าที่ได้งานนั่งง่อยไร้ความร่ำรวยอยู่ที่ห้องนี้นะ เฮ้อ” อดัมอธิบายไปถอนใจไป

“ซอรี่ เมื่อไรยูจะชาวเวอร์ นี่รู้ตัวบ้างไหมว่าบอดี้ยูเหม็นเหมือนตกบ่ขี้มาเลย” เฮนรี่ถามอดัม พร้อมป้ายเอาความสกปรกคืนตัวเพื่อนร่วมงาน

“ไปละ เฮนรี่ อย่าแย่งกินน้ำเต้าหู้ข้าเชียวนะ” อดัมเอ่ยพร้อมเดินไปอาบน้ำ

“โอเค” เฮนรี่ยิ้มให้อดัม ก่อนจะยื่นถุงใส่น้ำเต้าหู้ให้วิคเตอร์ เอ่ยปากสั่งว่า “เอาไปใส่แก้วมาให้ข้าด้วย ดูงานเที่ยวนี้โคตรเหนื่อยเลย”

“ท่านจะกลับมาอยู่ประจำที่ ห้องทักษะ ไหมขอรับ” วิคเตอร์ถาม

“ไอก็คงเช็คอินอยู่ที่นี่สักครู่ล่ะนะ” เฮนรี่บอก เดินไปนั่งที่เก้าอี้ของอดัม และเปิดเกมส์ในมือถือเล่น “วิคเตอร์ ระหว่างที่ไอไม่อยู่ บอสของยูปล้นทักษะที่ไอเก็บไว้ไปให้คนไข้ของเขาเท่าไรแล้วล่ะ”

“ก็ไม่มากหรอกขอรับ ส่วนมากก็ทักษะพื้นฐานที่ผู้ช่วยพระเจ้าทุกคนควรจะมีอยู่แล้ว เพิ่มเติมก็คงจะเป็น...พวกเสริมความงาม” วิคเตอร์บอกพร้อมวางแก้วใส่น้ำเต้าหู้ให้เฮนรี่

“เพราะมายเฟรนด์ใจดีอย่างนี้ไง ถึงได้เป็นคนโปรดของบิ๊กบอสเรา” เฮนรี่พยักหน้า ดื่มน้ำเต้าหู้ที่ซื้อมาฝากอดัมจนหมด “ดีนะที่ไอไม่ขี้เหนียวเหมือนบิลลี่ ไม่งั้นอักลี่บอสของยูไปนานแล้ว”

“อักลี่แปลว่าน่าเกลียดขอรับ ท่านจะพูดว่าแองกี้หรือเปล่า” วิคเตอร์ถาม

เฮนรี่หัวเราะกลบเกลื่อนความผิดพลาด อดัมเดินออกมาเห็นน้ำเต้าหู้ของตนถูกซดจนหมดแล้ว จึงคว้ากะละมังมาฟาดหัวเพื่อนโดยแรง เฮนรี่สะดุ้ง หยัดกายลุก หยิบหลอดติดมือมาโบกใส่เพื่อนพร้อมร้องเสียงดัง

“เอกซ์เปกโต พาโตรนูม!!!

“เดี๋ยวกูก็ร่ายมนต์กฤษณะกาลีใส่หรอก! บอกแล้วว่าอย่าแย่งน้ำเต้าหู้กู!” อดัมแยกเขี้ยวใส่เพื่อน มองแก้วใส่น้ำเต้าหู้แล้วถอนใจเฮือกใหญ่ มองเฮนรี่อย่างหมันไส้ “มึงนี่น่าจะไปอยู่กับแอดมินเว็บเด็กดีเนอะ บ้าแฮรี่ พอตเตอร์พอกันเลย”

เฮนรี่หัวเราะชอบใจยกใหญ่ “ไอจะเลิกแย่ง your foods นะ ยกวิคเตอร์ให้ไอเถอะ มามะ เรามาแลกบัดดี้กัน”

“โนวๆ โอ้ ข้าติดเชื้อเจ้ามาแล้วไง” อดัมยกมือขึ้นกุมขมับ บอกวิคเตอร์ว่า “รีบๆ โทรเรียกให้คู่หูของมันมารับเลย ยิ่งอยู่กับหมอนี่ ข้าประสาทจะแดก”

“อย่าเรียกมันมาเชียว เจ้านั่นพูดจาไม่เป็นภาษาคนยิ่งกว่าข้าอีก” เฮนรี่เอ่ยพร้อมหรี่ตาลง แต่พอเห็นวิคเตอร์กดโทรศัพท์มือถือ เขาก็รีบเดินออกจากห้อง พร้อมเอ่ยบอก “ไอไปเยี่ยมบิลลี่ดีกว่า บิลลี่! ไอคัมแบคจากฝรั่งเศสแล้วนา! ซื้อมาดามเฮงมาฝากยูด้วย!

ปัง!

บานประตูปิดลง อดัมถอนใจอย่างโล่งอก แล้วต้องสะดุ้งเอือกเมื่อเฮนรี่เปิดประตูเข้ามาเอ่ยอีกครั้งว่า

“วิคเตอร์...เมื่อไรที่ยูเบื่อทำงานกับไอฟายนี่เมื่อไร ก็มาหาไอได้ทุกเมื่อนะ ส่วนอดัม เห็นแบบนี้ไอก็ฟัคยูนะจูบุ”

“มึงรีบปิดประตูเดินออกจากหน้าห้องทำงานกูไปเลย! แล้วอย่าได้คัมแบคทูกูมาอีกเชียว! คนอ่านเขาอ่านคำพูดมึงแล้วปวดหัวไปหมดแล้วมั้งเนี่ย ไอ้ปัญญาอ่อน!!” อดัมเอ่ยพร้อมคว้าแก้วโยนใส่บานประตูอย่างแรง โชคดีที่แก้วไม่แตก วิคเตอร์เดินไปเก็บมันกลับมาเงียบๆ พร้อมเอ่ยว่า

“ไม่ต้องห่วงนะขอรับ ข้าไม่คิดไปจากท่านหรอก จะอยู่ด้วยจนกว่าจะได้เห็นความล่มจมของท่านเต็มสองตาแน่นอน”

“ข้าก็ไม่มีทางปล่อยเจ้าไป จนกว่าจะได้เจ้าเป็นเมียนะวิคตอเรีย...” อดัมพูด ก่อนจะโดนวิคเตอร์ใช้แก้วอันเดิมปาใส่หัวเขาอย่างแรงจนแก้วแตกกระจาย จิตแพทย์หนุ่มหยิบกระดาษมาซับเลือด “...พูดบ้าๆ ถึงอยากเปลี่ยน พระเจ้าก็ไม่ให้เปลี่ยนหรอก วิคเตอร์...เจ้าว่าระหว่างข้ากับเฮนรี่ ใครมีสติดีกว่ากันหรือ”

“ต้องถามข้าด้วยหรือขอรับ” วิคเตอร์ถามกลับหน้านิ่งๆ

“นั่นสิ อย่างไรข้าก็สติดีที่สุดในบริษัทนี้อยู่แล้ว” อดัมเสยผม “ดูสิ ทำงานกันมานาน ยังไม่มีใครรู้ดีเท่าข้าเลยว่าพวกเราเป็นแค่ตัวละครในนิยาย เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่ยังไม่รู้ ควายเอ๋ย”

วิคเตอร์ไม่พูดอะไร สักพักก็มีประกาศ เชิญพนักงานระดับสูงของบริษัทพระเจ้าจำกัดมหาชนเข้าประชุม

 

**

 

“สวัสดีขอรับท่านผู้อ่าน ในฉากนี้เราจะมาพูดถึงพนักงานระดับสูงของบริษัทแห่งนี้กัน...” อดัมเอ่ยกับคนอ่านพร้อมแคะขี้มูก เขาชูนิ้วขึ้นมาหกนิ้ว “พนักงานระดับสูงของบริษัทนี้มีอยู่หกคนขอรับ ใช่แล้วขอรับ! ท่านฟังไม่ผิดหรอก! มีแค่หกคนเท่านั้น พระเจ้าบอกแก่ข้าว่าหากมีตัวละครเยอะมากเกินไป อย่าว่าแต่นักอ่านจะลืม พระเจ้าก็จะลืมเช่นเดียวกัน โหย แล้วทีหนังสือเล่มแรกของมึงว่าที่พระเอกมีตั้งสิบเอ็ดคน ล่มเรือคนอ่านเป็นที่ครื้นเครง ทีหาคนมาช่วยแบ่งเบาหน้าที่การงานพวกกูนี้ทำมาเป็นประหยัดงบประมาณชาติ!” อดัมเบะปาก มองบน ก่อนถอนใจ และยักไหล่ประมาณ ช่างแม่ง

“อย่างไรก็ดี บริษัทนี้มีพนักงานระดับสูงอยู่หกคนขอรับ มีข้า บิลลี่ เฮนรี่ แม่สีทั้งสามแห่งบริษัทแห่งนี้อยู่ฝ่ายอำนวยความสะดวกให้พวกผู้ช่วยพระเจ้า คือพวกที่ตายแล้วมาเกิดในโลกนี้ อย่างข้าก็นักจิตวิทยา คอยฟังพวกมันบ่นบลาๆ บิลลี่ก็เป็นนายธนาคาร คอยให้พวกผู้ช่วยพระเจ้ามากู้คะแนนความดีไปใช้ และจ่ายหนี้ส่งดอกกันไป ส่วนเฮนรี่เป็นเจ้าของ ห้องทักษะ ที่เก็บทักษะ หรือไอเท็มสำคัญ ผู้ช่วยพระเจ้าคนไหนได้ไปก็จะอีโวกลายเป็นคนที่มีคุณค่ามากขึ้น อะไรเถือกๆ นี้”

อดัมผายมือมาทางเฮนรี่ และบิลลี่ที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับเขา ก่อนจะผายมือไปอีกฝั่งหนึ่ง

“ส่วนทางด้านนั้นคือพวกไร้สีสันของบริษัท ประกอบด้วยตาลุงบาร์เทนเดอร์ เฮ้ย! ลุงแกเป็นพนักงานระดับสูงตั้งแต่เมื่อไรวะ!? ทำไมข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย!?

“เป็นมานานตั้งแต่เปิดบริษัทแล้ว” เฮนรี่ที่นั่งตรงกลางระหว่างอดัมและบิลลี่เพื่อคอยห้ามศึกที่อาจเกิดขึ้นเอ่ยอย่างเอือมระอา “เขามาประชุมกับเราทุกครั้ง เจ้าไม่สังเกตเหรอ มัวแต่ทำอะไรอยู่”

“ข้าว่าฉากหน้าจะลองถูขี้ตีนลงไปในอาหารทุกถุงในตู้เย็นของบริษัท...” อดัมตอบ

บิลลี่หยัดกายลุก พร้อมทำท่าจะกระโจนมากระทืบเพื่อนร่วมงาน แต่ทว่าเฮนรี่จับหัวทั้งเขาและอดัมโขกกับโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่น เอ่ยเสียงเด็ดขาดว่า “พอสักที พวกยูจะกัดกันไปถึงไหนหือ”

“พวกกูยังไม่ได้ทำอะไรเลย” บิลลี่คราง

“ความผิดมึงนั่นแหละ” อดัมโยนขี้ให้คู่อริ

“ไอขอเตือนพวกยูเอาไว้ก่อนเลยนะ ลับหลังไอ พวกยูจะไฟท์กันแค่ไหนก็ย่อมได้ แต่ต่อหน้าไอ อย่าได้มี ยูโนว?” เฮนรี่หรี่ตาลง

“อันเดอร์แสตน” อดัมกับบิลลี่ครางรับพร้อมกัน

เฮนรี่ยิ้ม ก่อนจะถอนมือที่กดหัวเพื่อน พร้อมหันไปโค้งรับเสียงปรบมือจากหุ่นยนต์แอนดรอยทั้งสามด้านหลัง

อดัมเสยผม วางมาดอีกรอบ ผายมือไปทางพนักงานระดับสูงอีกสามคน “ทางนั้นคือพนักงานที่มีไว้เพื่อดูแลพวกเราโดยเฉพาะ อันประกอบไปด้วย ลุงบาร์เทนเดอร์ หัวสีขาว หนวดสีขาว เจ้าเบล ที่นอนกรนอยู่ และตัวละครใหม่ที่มีนามว่า กัส ขอรับ”

อดัมชะโงกหน้าไปหากัสที่นั่งนิ่งมาตลอด “เฮ้ยกัส สรุปมึงจะตามไปฆ่ากรีฟีสไหมวะ กูรออ่านเล่มจบอยู่นะ”

“คนละกัสกันแล้วมึง อันนั้นออกเสียงว่า กัซ” บิลลี่เอ่ยเสียงเครียด

กัสยังไม่หืออือกับใคร เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถือของตนเอง

อดัมหัวเราะ หันมาบอกนักอ่านในมโนภาพของตัวเองว่า “เราเป็นนิยาย พวกท่านอาจจะเห็นภาพไม่ชัด แต่ขณะที่ทางกลุ่มของข้าเป็นแม่สีทั้งสามของบริษัท ฝ่ายนั้นก็โคตรแห่งความไร้สีสัน ลุงหัวขาว เบลหัวเทา กัสหัวดำ แยกประเภทได้ง่ายๆ ขนาดนี้เลยขอรับ ส่วนหน้าที่การงาน ลุงบาร์เทนเดอร์ก็คอยดูแลเราที่ร้านเหล้า ส่วนเบลก็ดูแลเรื่องสุขภาพ...ซึ่งไม่ค่อยมีใครอยากให้มันดูแลสักเท่าไร กัส...หมอนี่คือตัวละครลึกลับที่เป็นหัวใจหลักของบริษัทเลย เพราะดูแลพวกเครื่องจักรทั้งหลาย ถ้าวิคเตอร์ของข้าเสีย เขาก็จะเป็นคนซ่อมให้”

พูดจบ อดัมก็กวัดมือเรียกกัสว่า “ไหนๆ เราก็เจอกันแล้วนะกัส เจ้าช่วยแปลงเพศให้วิคเตอร์ของข้าไหม หน้าตาก็สวยดี แต่ซิลีโคนตรงนมกับตูดดูจะน้อยไป...!!

วิคเตอร์เอื้อมมือมาจับหัวเจ้านายโขกโต๊ะเสียงดัง ขณะที่กัสยังคงมุ่งมั่นกับเกมในมือถือ ไม่สนใจสิ่งใด บิลลี่ปรบมืออย่างชอบใจ พร้อมหันไปบอกเฮนรี่ว่า “กูรอมานานเพื่อสิ่งนี้แหละ”

พออดัมเงยหน้าขึ้นมาเช็ดเลือด การะประชุมก็เริ่มขึ้น มีข้อความขนาดใหญ่ตัวเท่าหม้อแกงปรากฏที่ผ่านสีแดงเลือดหมู เบลปรบมือพร้อมบอก

“ว้าว เหมือนได้ดูหนังกลางแปลงเลย”

“อย่าหลับนะเบล” ลุงบาร์เทนเดอร์บอกเสียงเบา

“การประชุมของพระเจ้าจะมีอะไร เขาก็แค่เอาความคิดของตัวเองมาป่าวประกาศอย่างเผด็จการ พวกเรามีหน้าที่แค่รับฟัง ไม่ได้มีส่วนร่วมด้วยหรอก” อดัมพูดเสียงเรียบ

“เจ้านี่ก็พูดไป พระเจ้าก็ฟังความคิดของพวกเราอยู่หรอก ท่านแค่ไม่ฟังความคิดของเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น” บิลลี่ว่า

อดัมจิ๊ปาก ทุกมองตัวอักษรที่เริ่มปรากฏเป็นตาเดียว

จากนี้ไป ผู้ช่วยพระเจ้าที่ทำคะแนนความดีได้สูงสุดแห่งปี ร่างวิญญาณของเขา จะเหมือนร่างใหม่ในโลกที่ข้าสร้าง

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราวะ” อดัมถามอย่างสงสัย

“เกี่ยวสิมายเฟรนด์...” เฮนรี่โอบคอเพื่อน “...เจ้าคิดดูนะ ร่างใหม่ที่พวกผู้ช่วยพระเจ้าได้มา มีแต่แฮนซัม แอนด์ บิวตี้ทั้งนั้นเลย ใครที่อยากลืมอดีต ร่างเก่าไปให้หมด ก็จะต้องแข่งกันทำความดี และถ้าถามข้า ใครเขาก็อยากสวย อยากหล่อด้วยกันทั้งนั้น จะได้เดินเข้ามาประชุมกันอย่างผ่าเผยใช่ไหม”

“แล้ว?” อดัมเลิกคิ้วสูง

“การแข่งขันจะทำให้พวกเขาเคร่งเครียด และมาขอคำปรึกษาจากเจ้า มากู้คะแนนความดีจากบิลลี่ และมาเบิกทักษะจากข้ามากยิ่งขึ้นไง”

“เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่รู้ ไอ้โง่” บิลลี่เอ่ยเสียงเบา

“เฮนรี่ บิลลี่เขาหาเรื่องหนูอ่ะ” อดัมฟ้องเฮนรี่เบาๆ ซึ่งเฮนรี่ก็เอื้อมมือไปจับหัวบิลลี่โขกโต๊ะเสียงดังสมใจเขา

อนุมัติ มอบงบประมาณสร้างความบันเทิงให้แก่เหล่าพนักงานระดับสูง

คราวนี้ทุกคนสะท้านเฮือก ขนาดเบลที่กำลังแอบหลับอยู่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ กัสละสายตาจากโทรศัพท์ อดัมตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เอ่ยถามเสียงดังลั่น

“อนุมัติ!? แปลว่าพระเจ้าจะพาเราไปเที่ยวในวันหยุดใช่ไหม!?

“ข้าขอเดินทางเที่ยวยุโรป! อยากไปอิตาลี!” บิลลี่ร้อง

“ขอเรือยอร์ชล่องกลางแม่น้ำ ชมทิวทัศน์สามวันสามคืน!” เฮนรี่ร้อง

“ขอหมอน และที่นอนใหม่!” เบลร้อง

กัสยกป้ายที่เขียนว่า ขอไปดูงานนิทรรศการหุ่นยนต์ที่ญี่ปุ่น

“โฮ่โฮ่ หนุ่มสาวนี่กระตือรือร้นดีแท้” ลุงบาร์เทนเดอร์หัวเราะพร้อมลูบเคราขาว

ข้อความนั้นบิดเบี้ยว และเปลี่ยนเป็นประโยคว่า

กูให้แค่ตู้คาราโอเกะหนึ่งเครื่องเท่านั้นพอ อยากได้เพลงเพิ่มก็ดาวโหลดกันเอาเอง

=A= < สีหน้าทุกคนในห้อง

(อดัม : กูบอกแล้วว่ามันเผด็จการ)

สุดท้าย ขอมอบร่างเทียมสำหรับใช้ในโลกให้แก่อดัม สำหรับการออกงานภาคสนาม

แล้วแฟ้มสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏตรงหน้าอดัม

 

**

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #163 annepw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 12:10
    ในที่สุด! ได้เวลาท่องโลกกว้างแล้วอดัม!!! ต้องเป็นร่างเทียมที่โลกจารึกแน่ๆ
    #163
    0
  2. #122 yakaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 13:47
    รอดูร่างเทียมเลย มันต้องพิศดารมากแน่ๆ55555
    #122
    0
  3. #121 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 19:18

    ยินดีด้วยอดัม
    #121
    0
  4. #120 Michiyo _วาโย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:51
    ได้แล้ว อดัม5555+
    #120
    0
  5. วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:42
    ปวดหัว​กับตาดำจริงๆ
    #119
    0
  6. #118 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 09:20
    และถ้าร่างเทียมเป็นตุ๊กตาแช็คกี้ล่ะ
    #118
    1
    • #118-1 Mimisaramama(จากตอนที่ 8)
      30 สิงหาคม 2561 / 17:47
      ไม่แน่ ไรท์อาจจะให้มีส่วนร่วมอีกก็ได้ แล้วอดัมก็ได้ร่างใหม่เป็นแช็คกี้
      #118-1
  7. #117 Naorin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 08:18
    ไรท์เครียด555
    #117
    0
  8. #116 Mr.Drgonnn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:44
    ไรท์เครียดมากใช่มั้ย
    ระบายซะ5555
    #116
    0
  9. #115 Triste (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 18:13

    กาวจริงๆ55555

    #115
    0
  10. #114 yakaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 22:33
    วางถุงกาวเถิด ตัวละครทั้งหลาย ทำไมถึงได้ไร้สติขนาดนี้ โอ้ย555555 เกลียดความแบบจะไม่ปล่อยจนกว่าจะได้เป็นเมีย ฮื่อออ ใครเป็นเมียใครพี่ไม่รู้ แต่อดัมหนูไม่น่าใช่ผ.นะ 55555
    #114
    0
  11. #113 thehuskyshiba (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 12:16

    ดูจากของฝากแล้ว...แน่ใจเหรอว่าไปฝรั่งเศสมา5555

    #113
    0
  12. #112 J-Kia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 06:52

    สบู่มาดามเฮงเหรอ เฮนรี่ถ้าซื้อมาฝากอดัมก็ดีนะ555 นี่มันคืออาวุธชั้นยอด แค่เพียงคุณเอาไปวางแทนที่สบู่ล้างหน้าก้อนเก่า

    #112
    2
    • #112-1 หมาขาวเผาพระอาทิตย์(จากตอนที่ 8)
      28 สิงหาคม 2561 / 17:39
      ยังไงเหรอ ผลที่ได้จะเป็นยังไง?
      #112-1
    • #112-2 Jorjaen_Sama(จากตอนที่ 8)
      29 สิงหาคม 2561 / 09:07
      มันเป็นสบู่สมุนไพรน่ะค่ะ มันจะแรงๆแล้วก็เย็นๆซ่าๆ
      #112-2
  13. วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 02:06
    เดี๋ยว​แกวางยาเขาเพื่อฆ่าเวลาเรอะ
    #111
    0
  14. #110 mind17819 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:21
    วางถุงกาวลงก่อนนะ555
    #110
    0
  15. #109 mai146 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:11
    กุนึกตอนจบเรื่องนี้ไม่ออกเรย55555
    #109
    0
  16. #108 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:12

    อ่านเรื่องนี้แล้วหายเครียดเลย 😀😀😀
    #108
    0
  17. #107 mook12098 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:36
    กาวทั้งคู่ค่ะ -_-
    #107
    0
  18. #106 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:13
    น่านไง พระเจ้ารักมากจริงด้วย ถึงได้ทุ่มของให้ด้วยรักเต็มๆตลอดเรื่อง
    #106
    0
  19. #105 Naorin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:10
    ต้องถามด้วยเหรอ ก็บ้าพอๆกันนั้นแหละ
    #105
    0