ADAM.

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 : อดัมทำงานรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    25 ส.ค. 61


 

 

“ทำไมกูยังไม่โดนแบนวะ”

อดัมเอ่ยขึ้นมาในห้องทำงานของตัวเอง สีหน้าจริงจังเคร่งเครียดมาก วิคเตอร์ได้ยินไม่ชัด เลยเอ่ยถามว่า

“อะไรเหรอขอรับ”

“ก็นิยายเราไง! นิยายที่มีข้าเป็นตัวเอก! เจ้าเห็นแล้วนี่ว่าเราเล่นมุกสัปดนหาเห็ดกันทั้งตอน ทำไมเว็ปมาสเตอร์ไม่มาแบน นี่ก็ผ่านมาเกือบครบเจ็ดวันแล้วนะ ทำไม!? ข้าจะได้สาแก่ใจที่ได้สร้างประวัติฉาวโฉ่ให้กับ...แอ้กกกก!!

กะละมังบรรจุส้มสามกิโลกรัมตกกระแทกหัวของอดัมอย่างแรง อดัมเงยหน้าขึ้นมา เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว ตวัดขาไขว่ห้าง เสยผมพร้อมเอ่ยอย่างวางมาด ขณะที่วิคเตอร์กำลังโกยส้มใส่กะละมังเอาไปคั้น

“วิเคราะห์ได้สามอย่างนะขอรับท่านผู้อ่าน หนึ่งคือไม่มีคนกดแบนบทความที่ไม่เหมาะสม เว็ปมาสเตอร์ก็เลยไม่ได้มาตรวจสอบ สองคือมีคนอยากทำลายนิยายเรื่องนี้อยู่ แต่ก็อยากรอให้ข้าเล่นมุกอุบาทมากกว่านี้ และสาม...” อดัมประคองแก้มอย่างเขินอาย “คือข้ามันน่ารักคิกขุโดนใจคนอ่าน เลยอยากจะอนุรักษ์เอาไว้ให้นานๆ วิคเตอร์อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ แข่งสิ่งใดก็แข่งกันได้ แต่แข่งความนิยมของตัวละครนั้นแข่งกันไม่ได้หรอกนะ อุวะฮ่าฮ่า”

“ข้าน่าจะส่งท่านไปให้ท่านเบลตรวจสมองสักรอบนะขอรับ” วิคเตอร์พึมพำพร้อมริน้ำส้มคั้นใส่แก้วมาวางตรงหน้าอดัม “วันนี้ก็พยายามรักษาคนไข้เช่นเคยนะขอรับ”

“เฮ้ย เดี๋ยวๆ” อดัมโบกมือหยอยๆ “ไม่ใช่ว่าวันนี้พระเจ้าจะต้องอนุมัติการลงภาคสนามให้ข้าเลยหรือ นิยายส่วนมากขออะไรมักได้เดี๋ยวนั้นไม่ใช่หรือ หรือนี่...การลงงานภาคสนามของข้าไม่ใช่เนื้อเรื่องหลักของนิยายเรื่องนี้หรือ!?

“ท่านก็รู้ว่าพรุ่งนี้วันสารทจีน พระเจ้าต้องช่วยที่บ้านไหว้กงเต็กเหล่ากงเหล่าม่า สงสัยตอนนี้กำลังติดฝนอยู่เยาวราชกระมัง เพราะฉะนั้นงานภาคสนามของท่านก็ต้องรอไปก่อนนะขอรับ” วิคเตอร์ตบหลังมืออดัมเบาๆ วางแฟ้มคนไข้ให้ “คนไข้คนเดิม เพิ่มเติมคือเวลาที่เปลี่ยนแปลงในโลกที่เขาอยู่ สู้ๆ นะขอรับ”

“แหม พูดจาน่ารักเรียกเรทติ้งคนอ่านเหรอจ๊ะ ยังไงข้าก็รักเจ้าที่สุดนะวิค...แอ้ก!

วิคเตอร์จับหัวเจ้านายกระแทกกับโต๊ะหินอ่อน ก่อนจะบอกเสียงเรียบ “ทำงาน”

อดัมยกมือขึ้นลูบทรงผมให้เข้าที่ ไม่วายหันมาทำสะดีดสะดิ้งกับคนอ่าน “ก็เงี้ยแหละ ตัวละครไร้ความนิยมก็มักน้อยใจง่าย ไม่เหมือนข้า คนรักเยอะแยะ ฮี่ฮี่”

วิคเตอร์เดินมาเอากะละมังเคาะหัวเจ้านายอีกที “ข้าบอกให้ทำงาน”

“อย่าน้อยใจน่า...” อดัมบีบตูดหุ่นยนตร์ผู้ช่วยเบาๆ และกำลังจะโดนวิคเตอร์ทุ่มกะละมังใส่หัว ถ้าหากเสียงประตูไม่ดังขึ้น อดัมรีบร้อง “เข้ามาได้”

คนที่ก้าวเข้ามานั้นคือชายนิรนามผู้ที่เข้าไปอยู่ในร่างซินเซีย โซลเรนนา และปีเตอร์ คู่หูแมลงสาบของเขา วิคเตอร์เสิร์ฟน้ำส้มคั้นสดให้ อดัมยิ้มกว้างแล้วถามว่า

“เจ้านี่เอง วันนี้มีอะไรมาให้ข้าช่วยหรือ”

ปีเตอร์เอาขาหน้าชี้ไปที่คู่หูของตัวเอง อดัมเลยหันมองชายนิรนามที่ท่าทางท้อแท้สิ้นหวังยิ่งนัก

“การฝึกต่อสู้กับสเตฟานเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“ไปด้วยดีเลยล่ะขอรับ” ปีเตอร์บอก พร้อมเอาหัวจุ่มดื่มน้ำส้มจากแก้ว “ด้วยสกิลที่ท่านให้มานั้น ทำให้ซินเซียเป็นนักรบอันดับต้นๆ ของตรกูลโซลเรนนา และความสามารถพิเศษทางสายเลือดของเธอก็ตื่นขึ้นมาแล้วด้วย ตอนนี้แม้แต่แม่เลี้ยงก็ยังไม่กล้าแตะ!

“เช่นนั้นก็ดีแล้วนี่น่า มาหาข้าอีกทำไมล่ะ” อดัมหันไปหาชายนิรนาม

ชายนิรนามสะกิดปีเตอร์ เจ้าแมลงสาบเลยเริ่มต้นเล่าเรื่อง

ตระกูลโซลเรนนาของซินเซียนั้นเลื่องชื่อลือชาเรื่องความการเป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยมอำมหิต และทรงอิทธิพลมากที่สุดในอาณาจักร และต้นตระกูลโซลเรนนานั้นเคยให้สัตย์สาบาน กับพระราชาองค์แรกของอาณาจักรว่า

ท่านคือแสง พวกเราจะเป็นเงา ราชวงศ์คือสิ่งที่รัก เราจะเป็นสิ่งที่ชัง และตระกูลโซลเรนนาจะเป็นเช่นนั้นสืบไป

“นี่ต้นตระกูลมันเป็นกิ๊กกับพระราชาใช่ไหม” อดัมเอ่ยอย่างอดไม่อยู่

“ข้าก็สงสัยอยู่ขอรับ แต่ไม่กล้าถาม” ปีเตอร์กระซิบบอก “คือตระกูลโซลเรนนาที่ใครๆ ต่างก็เห็นว่าเป็นตัวร้ายของเรื่อง ที่จริงพวกเขาแค่ทำตามคำสั่งพระราชาเท่านั้นเอง หากจะเปรียบให้เห็นภาพ พวกเขาคือนักฆ่าของราชวงศ์ เวลาที่มีคนอื่นอันเป็นที่รักของประชาชน แต่เป็นอริกับราชวงศ์เกิดขึ้น และราชวงศ์ออกคำสั่งมา โซลเรนนาก็จะไปฆ่าคนผู้นั้นให้ และรับเอาความผิดบาปนั้นเป็นของตัวเอง”

“คือฉากหน้าคือศัตรู แต่เบื้องหลังคือคู่หัวใจกันสินะ” อดัมพยักหน้ารับ

ตระกูลโซลเรนนา เบื้องหน้าคือขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุด มีอำนาจที่ไม่มีใครลบล้างได้ เบื้องหลังคือผู้ที่คอยรับภารกิจเก็บกวาดสิ่งสกปรกที่เหล่าราชวงศ์ต้องการ แต่ไม่อาจทำได้ปีเตอร์บอก พวกราชวงศ์จะไม่สังหารใครสุ่มสี่สุ่มห้า ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของตระกูลโซลเรนนาขอรับ

อดัมทำหน้างง ปีเตอร์เลยขยายความว่า

พวกเขาคือเหล่านักรบที่ลอบรับคำสั่งจากราชวงศ์ กำจัดคนที่พวกเขาไม่ต้องการ อย่างเช่น องค์หญิงไม่อาจกำจัดหญิงสาวที่เป็นที่หมายปองของพระคู่หมั้นพระองค์ได้ เพราะพระองค์เป็นที่รัก เป็นที่จับตามอง เลยให้พวกโซลเรนนาทำแทน...ปีเตอร์บอก หน้าที่ของตระกูลโซลเรนนาคือกำจัดทุกคนที่พวกราชวงศ์ต้องการ โดยไม่เกี่ยงว่าพวกเขาเป็นใคร และรับเอาความผิดนั้นไว้เอง

“โฮ่ ดาร์กมาก นี่ขนาดนิยายของข้า พระเจ้าก็ยังไม่วายทิ้งปมดราม่าให้กูแก้เนอะ” อดัมส่ายหัว “แล้วมาหาข้าเพราะอะไร รู้แล้ว เพราะเจ้าต้องไปทำเรื่องชั่วๆ ตามคำสั่งราชวงศ์ เลยอยากจะตายอีกใช่ไหมล่ะ”

“ไม่ใช่ขอรับ แต่เพราะตระกูลโซลเรนนาโดนสาปต่างหาก” ปีเตอร์ร้องตอบ พร้อมเอาขาหน้าตบแขนอันล่ำสันของคู่หูที่กำลังสะอื้นฮัก

“เอาล่ะท่านผู้อ่าน พระเจ้าเริ่มให้เรารู้ปมดราม่าขนาดนี้ อีกเดี๋ยวต้องเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักแน่นอน” อดัมกระซิบบอกความว่างเปล่า

“คือตระกูลโซลเรนนาสาบานเอาไว้อย่างนี้ขอรับ ผู้ที่มีสายเลือดตระกูลโซลเรนนา หากรู้ว่าตระกูลตัวเองมีหน้าที่เก็บความลับโสมมของราชวงศ์เอาไว้ จะถูกประทับตราทันที มันคือคำสัญญาตามสายเลือดขอรับ

ปีเตอร์ถอนใจ ตราประทับทุกอันจะเชื่อมโยงกัน ถ้าหากว่าผู้ที่มีตราประทับเอ่ยบอกความลับนี้กับผู้อื่น เขาจะต้องเสียชีวิตทันที และถ้าสเตฟานตายโหง ทุกคนที่มีตราประทับก็ต้องตายห่าทันทีเช่นเดียวกัน

“อ้าว” อดัมอ้าปากค้าง “แต่เจ้าบอกข้า...”

“ข้าไม่ใช่คนของตระกูลโซลเรนนาขอรับ แค่เสือกไปได้ยินพวกเขาคุยกันเฉยๆ ความลับนี้ทำให้คู่หูของข้าทุกข์มาก ข้าเลยพาเขามาให้ท่านปลอบเนี่ยแหละ เฮ้อ อุตส่าห์จะไม่ตายคาหน้าแข้งสเตฟานแล้วนะ” ปีเตอร์ส่ายหัว

“สเตฟานเป็นตัวร้าย ที่สุดท้ายก็จะโดนพวกพระเอกกำจัดครับ” ชายนิรนามร้องไห้ “ผมไม่อยากตายแล้ว ชีวิตนี้เริ่มมีคนที่รัก และให้ความสำคัญกับผมแล้ว ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย”

อดัมถอนใจเฮือกใหญ่ หันไปบอกกับความว่างเปล่าว่า “เอาล่ะขอรับท่านผู้อ่าน ได้เวลาปลุกควายให้กลายเป็นคนแล้ว มามะ มาฟังใกล้ๆ นี่”

“ท่านพูดกับใครน่ะขอรับ” ปีเตอร์ร้องถาม

อดัมเอื้อมมือไปดึงหูชายนิรนามให้เข้ามาใกล้ตัวเอง บอกเสียงเรียบ

“ข้ารู้ ข้าก็ดูการ์ตูนจอดำเวอร์ชั่นที่เจ้าได้ดู ข้าต้องบอกว่าเป็นเวอร์ชั่นที่เจ้าดูนะ เพราะผู้ช่วยพระเจ้าคนอื่น เขาก็ดูการ์ตูนเรื่องนั้นในเวอร์ชั่นที่เกี่ยวกับชีวิตใหม่ของเขา เอาเป็นว่า ข้ารู้ดีพอๆ กับเจ้าว่าสุดท้ายแล้ว พวกโนอาร์ หรือพวกพระเอกของเรื่อง จะสามัคคีกันหมาหมู่รุมยำสเตฟานที่ตระกูลโซลเรนนา และเจ้าก็อาจจะต้องตายคาตีนใครสักคนโดยที่ไม่มีโอกาสอธิบายความจริงให้พวกเขาได้รู้เลย...” อดัมถอนใจ “แต่อย่าลืมว่าเจ้าอยู่ในนิยายแนวนางร้ายเกิดใหม่ และพวกพระเอกก็ยังไม่เห็นเจ้าร้ายเลยใช่ไหม”

“แต่สเตฟานร้ายนะครับ” ชายนิรนามร้องไห้กระซิก

อดัมคว้าขนมปังฝรั่งเศสตีหัวอีกฝ่ายอย่างแรง หันมาบอกคนอ่าน “นี่แหละถึงบอกว่าต้องปลุกควายให้กลายเป็นคน ข้าหมายถึงซินเซียโว้ย! เจ้าไปหาพวกตัวเอกสิ ทำให้พวกมันรักเจ้า ทำแต่ความดี พอมันจะบุกตระกูลโซลเรนนา มันจะได้เกรงใจ อย่างน้อยเห็นแก่เจ้า พวกเขาก็คงจะไม่ถึงกับฆ่าสเตฟานหรอก”

“เอ้อ จริงด้วยนะ” ปีเตอร์ร้อง ขยับปีกเหมือนจะบินด้วยความดีใจ “ท่านเก่งที่สุดเลยขอรับท่านอดัม”

“เจ้าก็ฉลาดที่สุดเลย...” อดัมหันไปหยิกหนวดมันเบาๆ ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ชายนิรนาม “ตามนั้นแหละ เปลี่ยนบทบาทตัวเองเลย ซินเซีย โซลเรนนาจะต้องคนสวยที่คอยช่วยเหลือพระเอก พวกพระเอกน่ะต่างจากพวกตัวร้ายตรงไหนรู้ไหม พอมีคนขอให้อย่าฆ่า พวกมันก็จะไม่ฆ่า ตามวิสัยของคนดีศรีอโยธยา ดังนั้นเจ้าต้องอ่อย...นึกออกไหมว่าทำให้พวกมันเกรงใจ ช่วยเหลือจนพวกมันเห็นว่าเจ้ามีบุญคุณมากมายเหนือคณา แล้วขอไม่ให้มันฆ่าสเตฟาน ง่ายๆ แค่นี้ คิดเองก็ได้นะไอ้ควาย”

“เอ่อ...” ชายนิรนามอ้าปาก อยากพูด แต่พูดไม่ออกเลยสักคำ

“ข้าจะจ่ายยาเป็นพวกเสริมความงาม ให้ความงามของซินเซียเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป เอาให้เต้าเต่งนมโตเต็มที่ ไม่มีชะนีไหนจะทาบทามได้...” อดัมลดเสียงลงกระซิบบอกปีเตอร์ “...แล้วอย่าลืมอัดคลิปตอนซินเซียอาบน้ำส่งมาให้ข้าดู...แอ้กกกก!!

วิคเตอร์ละมือจากหลังหัวอดัม เจ้านายของเขาเอ่ยต่อ หยิบทิชชู่มาซับเลือดกำเดาให้ตนเอง

“ตามนี้แหละ แม่งเล่าดราม่าชีวิตรันทดมาตั้งหลายบรรทัด แต่แก้ไขปัญหาง่ายนิดเดียว ข้าเก่งไหมวิคเตอร์” อดัมหันไปยิ้มให้คู่หู ก่อนจะโบกมือ “ไปๆ เมื่อไม่มีอะไรแล้วก็ไปทำงานของตัวเองต่อ จำเอาไว้ว่าที่สำคัญต้องหาทางเข้าใกล้พวกตัวเอกให้ได้ และสร้างบุญคุณให้ดีล่ะ”

“ขอบคุณมากขอรับ!” ปีเตอร์บอกพร้อมบินลงจากโต๊ะ หันมาบอกคู่หูของตัวเองว่า “เห็นไหม ข้าบอกแล้ว มาที่นี่แล้วจะต้องได้คำตอบ...”

อดัมคิดอะไรได้ เลยตะโกนบอกไปอีกว่า “แต่ถ้าหากพวกตัวเอกมันดื้อหัวแข็ง เจ้าก็สืบหาจุดอ่อนของมันมาบอกสเตฟาน ทำให้พี่ชายของเจ้ารีบฆ่าล้างโคตรมันก่อนที่พวกมันจะเติบโตนะ อย่าเหมือนการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า ที่ตัวร้ายแม่งส่งลูกกระจ๊อกออกมาให้พระเอกตบล่าแต้มเสริมบารมี จนอีโวไปตบลาสบอสได้!” อดัมหันไปพึมพำกับตัวเอง “การ์ตูนดักแก่มากเลยว่ะ”

“ครับ!” ปีเตอร์รับคำเสียงดัง ชายนิรนามก็เอ่ยปากขอบคุณเช่นกัน ก่อนปิดประตูลง อดัมหันมาหาคนอ่าน

“เป็นตัวเอกในนิยายจะหล่ออย่างเดียวไม่ได้นะครับ ต้องมีสมองด้วย เคี้ยกๆ ขอสะบัดบ๊อบเบาๆ”

 

**

 

“ตุ้ยไม่เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมทุกคนถึงมองแรงตุ้ยขนาดนั้น โดยเฉพาะ เด็จพ่อ ถึงกับเกือบตัดตุ้ยออกจากราชวงศ์เลย” น้องตุ้ยเอ่ยพร้อมกัดผ้าเช็ดหน้า ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เข้าใจ

อดัมเองก็ทำหน้าไม่เข้าใจด้วยเช่นเดียวกัน “แค่ทำธุรกิจเนี่ยนะตุ้ย”

“ใช่ค่ะ” น้องตุ้ยพยักหน้า

“เฮ้ย!?” อดัมร้องออกมาเบาๆ “แค่ลูกสาวจะทำธุรกิจเล็กๆ มันจะอะไรนักหนาวะ หรือว่าอาณาจักรนั้นเขาไม่ยอมให้ผู้หญิงทำมาหากิน ยืนด้วยล้ำแข้งของตัวเอง ไม่ได้การละ เดี๋ยวข้าต้องโทรฟ้องมูลนิธิปวีณา ว่าแต่ตุ้ยทำธุรกิจขายอะไรเหรอ”

“คาบาเร่โชว์ค่ะ”

อดัมสำลักส้มที่กำลังกิน มองน้องตุ้ยที่เอ่ยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

“ก็แค่พื้นที่ให้เพศทางเลือกอย่างตุ้ยได้ออกมาแสดงความสามารถ และเป็นที่ยอมรับในสังคมเท่านั้น มาแต่งหน้าสวยๆ โชว์นั่นนิดนี่หน่อย ทำไมเด็จพ่อไม่เข้าใจตุ้ยก็ไม่รู้”

“กูว่ากูเข้าใจเด็จพ่อของมึงละ...” อดัมพึมพำ ถามน้องตุ้ยตามตรง “...คาบาเร่โชว์ที่เป็นการแสดงนุ่งน้อยห่มน้อย ติดขนนกฟูฟ่องกรีดกรายไปมาใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ อดัมชอบดูไหม เดี๋ยวตุ้ยจะให้นามบัตรไว้นะคะ” น้องตุ้ยเอ่ยพร้อมกระวีกระวาดล้วงนามบัตรให้อดัม

“ตุ้ย...” อดัมยกมือขึ้น “...ตุ้ยเข้าใจสภาพสังคมของโลกปัจจุบันที่ตุ้ยอยู่ไหม ผู้ชายเขาถือว่าผู้หญิงดีๆ จะไม่โชว์เรือนร่างของตนเองตามใจชอบ และยิ่งการมาเต้นกินรำกิน...คือมันเป็นงานของโสเภณีอ่ะตุ้ย”

“แต่ตุ้ยไม่ได้จะเป็นคุณโสนะคะ ตุ้ยแค่อยากเป็นนางโชว์” น้องตุ้ยบอก

“เป็นนางโชว์ ก็ต้องโชว์อย่างมีระดับนะตุ้ย” อดัมบอก ยกมือขึ้นนวดขมับเล็กน้อย ก่อนจะปรบมือและบอกว่า “ตุ้ยต้องมีสโลแกนว่าขายแต่การแสดง ไม่ได้ขายเนื้อหนัง จะร้องเพลง จะเล่นดนตรี หรืออะไรไปก็ได้ แต่ไม่ใช่แบบเอาขนนกมาปิดนั่นนิด นี่หน่อย ส่ายอก แล้วก็ร้องไอวิวสวาย”

“ตุ้ยว่าจะทำห้องคาราโอเกะและบาร์เหล้าด้วยนะคะ” ตุ้ยบอก

“ถ้าตุ้ยทำแบบนั้นนะ มันจะกลายเป็นสถานที่คาวโลกีย์เต็มรูปแบบเลยตุ้ย” อดัมบอกเสียงเรียบพอๆ กับหน้าตา “แล้วตุ้ยไม่คิดขายอย่างอื่นบ้างหรือ”

“มีค่ะ ตุ้ยว่าจะขายชุดบิกินี่...” น้องตุ้ยชี้นิ้วชี้งอนๆ ใส่อดัม “...เป็นเจ้าแรกในโลกนั้นที่ขายเลยนะเจ้าคะ”

มึงลืมไปแล้วใช่ไหมอีตุ้ย ว่ามึงเป็นผู้ช่วยพระเจ้า อดัมคิดในใจ เห็นน้องตุ้ยกระพริบขนตาเป็นแพที่ประดับกากเพชร มองมาด้วยความมุ่งหวังแล้วพยักหน้ารับ

“เอาที่ตุ้ยสบายใจเลย มันอาจจะดีก็ได้นะ”

“ตุ้ยคิดเอาไว้แล้วว่าอดัมเป็นคนที่เข้าใจตุ้ยมากที่สุด...” น้องตุ้ยเอื้อมมือไปรวบหน้า และจูบโดยไวที่ข้างแก้ม “ขอบคุณค่ะอดัม”

แล้วน้องตุ้ยก็กรีดกรายเดินจากไป

อดัมกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นหลังจากนั้น

“แอลกอฮอลลลลลลล!!!!!

 

**

 

“นี่เลิกสารทจีนแล้ว พระเจ้ายังไม่เซ็นอนุมัติให้กูอีกเหรอ” อดัมเอ่ยถามวิคเตอร์ พร้อมควงค้อนทุบคอห่านห้องน้ำบริษัทประหนึ่งวิญาณธอร์เข้าสิง

“ท่านก็รู้ว่าสารทจีนนั้นมีอะไรให้พระเจ้าต้องทำเยอะ จะเหนื่อยบ้างก็ไม่แปลกนี่ขอรับ” วิคเตอร์บอก

“งั้นเราอย่าเพิ่งไปกวนพระเจ้าเลยเนอะ ...” อดัมบอกพร้อมทดลองกดชักโครก ขณะที่วิคเตอร์ตาเหลือกมองเจ้านายตัวเอง อะไรคือจะไม่ไปกวนพระเจ้าของอดัม “...เจ้าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิวิคเตอร์ ตอนเจ๊แกเหนื่อยๆ ยังเคยกดดิสไลค์นิยายตัวเอง เผลอลบนิยายบทเก่าๆ ของตัวเองไปตั้งสามสี่ตอน ถ้าข้าไปกวนเขาตอนนี้แล้วพระเจ้าลบข้าทิ้งจากสารบบจะทำยังไงเล่า”

“ไม่ใช่ว่าท่านอยากถูกแบนหรือขอรับ” วิคเตอร์ถามเสียงเรียบ

“ถูกแบนกับถูกลบทิ้งมันไม่เหมือนกันนะ” อดัมหัวเราะชั่วร้าย “ข้าเป็นโม่งของพระเจ้า อยากจะทำให้เขาเสียชื่อมากกว่าลบผลงานดีๆ อย่างข้าทะ...โอ๊ย!!

กะละมังใบเล็กบรรจุขนมเข่ง และขนมเทียนไส้เค็มไส้หวานตกกระแทกหัวของอดัม วิคเตอร์ยื่นกระดาษที่เขียนข้อความ สุขสันต์วันสารทจีน ให้เจ้านาย อดัมเห็นแล้วก็ยิ้มหวาน

“ปกติเป็นเหล่ายายป๋อ (อีแก่) ธรรมดา แต่พอจะทำอะไรดีๆ ก็เป็นเหมือนกันนะ...” แล้วเขาก็เงยหน้ามองเพดาน บอก “เชี่ย เชี่ย”

“ออกเสียงผิดหรือเปล่าขอรับ” วิคเตอร์ถาม

“ไม่ กูตั้ง...แอ้กกกก!!

กะละมังบรรจุดัมเบลสองอันกระแทกหัวของอดัมอย่างแรง พอดีกับตอนนั้นที่บิลลี่วิ่งกุมตูดเข้ามาในห้องน้ำ พร้อมด้วยพนักงานอีกบางส่วน เห็นอดัมถือค้อน และสภาพที่พังเละของห้องส้วม เขาตวาดเสียงดัง

“อดัม! เป็นเจ้านี่เองที่วางยาในอาหารกลางวันของพวกข้า! อูยยยย!” เสียงตดหนึ่งเสียงดังขึ้น บิลลี่เด้งตัวไปมา สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาตแค้น

อดัมนับจำนวนคน วิเคราะห์จำนวนตีน ก่อนจะร้องบอกเสียงดัง “ข้าเปล่านะ! พระเจ้าทำ!

กะละมังบรรจุลูกตุ้มเหล็กขนาดใหญ่ตกกระแทกหัวอดัมอย่างแรง อดัมร้องเสียงสั่น ชี้ไปที่ห้องน้ำห้องสุดท้ายที่ยังไม่ได้ลงมือ

“ยังเหลืออีกห้องนะ”

บิลลี่และพรรคพวกแย่งกันวิ่งไปเกาะบานประตู พยายามงัดบานประตูออกมาหากทว่ามันถูกลงกลอนจากด้านใน บิลลี่ทุบประตูอย่างแรงพร้อมร้องเสียงโหยหวน

“ใครอยู่ข้างใน ช่วยเร็วๆ หน่อยได้ไหม”

“ข้าเอง...แค่กๆ”

เสียงของเบลดังมา ทำเอาบิลลี่ถึงกับน้ำตาไหลริน

“เบล เร็วเข้า! เจ้าคือความหวังของพวก...โอย ใส่อะไรลงไปวะอดัม...” บิลลี่กุมท้อง ตัวงอเป็นกุ้ง

“สลอดหนึ่งช้อนชา เป็นยาระบายที่ดีนะ...” อดัมเดินมาตบตูดบิลลี่อย่างแรง “โชคดีนะเพื่อน!!

“สักวัน...กูจะฆ่ามึง...” บิลลี่เอ่ยเสียงสั่น หันมาเกาประตู “เบล...”

“คร่อกกกก...” เสียงกรนของเบลดังมาจากด้านใน

“ม่ายยยยย...!!” บิลลี่ร้องโหยหวน

 

**

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #123 mild25Time (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:35

    เก็บอดัมไว้ดูเล่นก็ดีไม่น้อย มันช่างดูดสมองดีจริงๆ 55555

    #123
    0
  2. #103 Snow~~~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:20
    โลกคงเครียดจากดาวบริวารแอสโธเรียเกินไปสินะ555 น้องดาวจะเป็นกำลังใจให้นะ
    #103
    0
  3. #102 Mr.Drgonnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:05
    รักเบลลล
    #102
    0
  4. วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:19

    สุดท้ายไอดำมันก็วางยาเขาจริงๆ เชื่อเลยนายนี่โครตรักษาคำพูดตัวเองเลยดำ

    #101
    0
  5. #100 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:07
    ครั้งหน้าที่กะลามังตกลงมาอาจเป็นไก่ต้มกับหมู3ชั้นก็ได้555
    #100
    0
  6. #99 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:02
    ตายยากแท้ ควรเปลี่ยนตำแหน่งปากะละมังนะ ก่อนหัวมันจะทึบจนทำแตกไม่ได้
    #99
    0
  7. #98 STI .45 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 18:50
    น่าสงสาร5555
    #98
    0
  8. #97 Minderia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:22

    555อ่านแล้วยิ้มออกเลย

    #97
    0
  9. #96 J-Kia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:56

    อ่าาา กะละมังใบที่สี่แล้ว จบเรื่องวิกเตอร์คงเอามาเรียงต่อกันเป็นปิระมิด

    #96
    0
  10. #95 Naorin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:50
    อีอดัม ตูเห็น-โดนโขกโต๊ะจนเลือดอาบ กะละมังตกใส่หัว ลูกรัก-ก็เกือบจะหายจนกลายเป็นหมัน แต่ทำไม-ยังไม่ตายสักทีฟะ
    ///เล่นขำๆ ไรท์อย่าใส่ใจ
    #95
    0
  11. #94 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:13
    บอกตามตรงนะ มุขหาเห็นเมื่อครั้งที่แล้วน่ะ ไม่เข้าใจสักนิด เข้าใจแค่เจ็บ-น้อยเท่านั้น
    #94
    1
  12. #93 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:09
    เป็นลูกรักพระเจ้าจริงด้วย ทุกครั้งที่มีความเอ็นดูมักมาพร้อมของกินทั้งนั้น
    มีความสดใส ร่าเริง แข็งแรง เลี้ยงดีจริงๆท่านพระเจ้า แล้วยังส่งพี่เลี้ยงให้อีกด้วยล่ะ
    อู้ว~
    #93
    0
  13. #92 mai146 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:00
    me//กดแบน555555555
    #92
    0
  14. วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:54

    นายดูวอนท์อยากโดนแบนเหลือเกินนะดำ อีกอย่างคนอ่านเขาเก็บนายไว้ดูเล่นหรอก

    #91
    0
  15. #90 yakaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:38
    วิคเตอร์ไม่อ่อนโยนเลย55555

    ปล.อยากเห็นหน้าพระเจ้าจริง ถ้าพระเจ้ายังไม่แก่ นี่คงแบบ หืดหาด - ;////; -
    #90
    0
  16. #89 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:36
    ส้มที่ตกลงมาใช้ส้มที่จะใช้วันสาร์ทจีนรึป่าว555
    #89
    0
  17. #88 fruitcake123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:28
    มีความทันโลกไปอี้กก
    #88
    0
  18. #87 Asphyxia-co (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:26
    รู้สถานะการณ์โลกเลยว่ากำลังติดอะไร5555555 อีอดัม วิคเตอร์ยังน่ารักกว่าแกอีกกก
    #87
    0
  19. #86 mind17819 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:25

    อดัมอยากโดนแบนเดี๋ยวจัดให้เอาไหม555
    #86
    0
  20. #85 thehuskyshiba (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:22

    อยากเห็นหน้าพระเจ้า//ยังคงขำอดัมเช่นเคย

    #85
    0
  21. #84 zarizia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:19
    ขำง่ะ 555
    #84
    0
  22. #83 STI .45 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:16
    มีความหลงตัวเอง
    #83
    0
  23. #82 +_*MooN_LighT*_+ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:11
    อดัมอยากกินแบนก็ไม่บอก
    #82
    0
  24. #81 Cute painter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:07
    นิยายเรื่องไรท์นี้สนุกและกาวดี ใครจะแบน55+
    #81
    1
    • #81-1 Cute painter(จากตอนที่ 7)
      24 สิงหาคม 2561 / 18:08
      **เรื่องนี้ไรท์เขียน**พิมพ์พลาดไป
      #81-1