ADAM.

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 : เบลและห้องพยาบาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

 

“ม่ายยยย...”

เสียงร้องโหยหวนของอดัมดังลั่นห้องพยาบาลของบริษัท เมื่อถูกยกขึ้นวางบนเตียงสีขาว วิคเตอร์กดเขาลงกับเตียงพร้อมบอกว่า

“ถ้าต้องการปฏิบัติงานภาคสนาม ท่านต้องทำแผล และตรวจร่างกายนะขอรับ”

“เอาข้าไปตรวจที่อื่นนน! ข้ายังไม่อยากตายยย!!” อดัมโหยหวน ก่อนจะชะงักแล้วหันไปพูดกับความว่างเปล่าว่า “อ๋อ พวกท่านนักอ่านกำลังสงสัยล่ะสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า คือว่าหลังจากที่พระเจ้ากระทำประทุษร้ายเบื้องล่างของข้าอย่างหนักหน่วง ข้าก็ต้องมาหาหมอไง มันไม่เหมือนคราวที่แล้ว เพราะรอบที่แล้วแค่โดนทุบไม่เท่าไร บีบๆ นวดๆ ก็กลับไปทำงานต่อไป แต่รอบนี้พระเจ้าดันบีบเห็ดออรินจิของข้าจนกลายเป็นเห็ดหูหนูดำ วิคเตอร์ก็เลยแบกข้ามาตรวจร่างกายอย่างที่เห็น ซึ่งข้าก็ไม่อยากตรวจเอามากๆ เลย ข้าไม่มีปัญหากับเข็มฉีดยาหรืออะไรหรอกนะ แต่ข้ามีปัญหากับหมอประจำบริษัท...”

“แค่ก...แค่ก...” เสียงไอของคนคุ้นเคยดังขึ้น ทำเอาอดัมตัวสั่นด้วยความขนหัวลุก

คนที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือเด็กหนุ่มที่มีท่าทีง่วงนอนตลอดเวลา เขามีผมและดวงตาสีเทา พอมองเห็นอดัม เด็กหนุ่มคนนั้นก็ยิ้มหวาน ยกมือขึ้นร้องว่า

“อาดามมม แค่ก!

เลือดสีแดงไหลออกมาจากมุมปากซีดของเด็กหนุ่มคนนั้น อดัมและวิคเตอร์ยังคงนิ่งงัน ไม่คิดเข้าไปช่วยเหลือคนที่ทรุดตัวลงกระอักเลือดแต่อย่างไร หมอหนุ่มยกมือห้ามคนที่ไม่คิดช่วยเหลือเขาเลยสักนิด เอ่ยเสียงสั่นว่า

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจข้า ข้าแค่ดีใจมากไปหน่อยที่ได้เจอเพื่อน ไม่มีใครมาหาข้านานแล้ว”

อดัมคว้ามือวิคเตอร์เอาไว้แน่น พร้อมส่งสายตาเว้าวอนหุ่นยนตร์ของตนไม่ให้หนีไปไหน วิคเตอร์ทักทายคุณหมอที่หยัดกายยืน เดินโงนเงนเหมือนจะล้มไม่ล้มแหล่เข้ามาหาคนไข้ด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“สบายดีไหมขอรับท่านเบล”

“มึงยังต้องถามมันอีกเหรอ แค่ดูสภาพก็น่าจะรู้แล้วนี่!?” อดัมร้องเสียงดัง ก่อนจะหันมาแนะนำกับคนอ่านว่า “หมอนี่ชื่อเบลขอรับ เป็นหมอประจำบริษัทของข้า ข้าคิดว่าตอนพระเจ้าสร้างหมอนี่คงลืมใส่ความแข็งแรงเข้าไปด้วย สภาพมันเลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น เบลเป็นหมอที่ไม่ต้องเรียนก็เป็นหมอได้เลยขอรับ เพราะในบริษัทนี้มีมันคนเดียวที่ต้องอยู่ประจำห้องพยาบาล เป็นตนว่าถ้ามันได้ก้าวออกจากห้องปลอดเชื้อเมื่อไร มันก็มีสิทธิ์ตายได้เมื่อนั่น ทุกวันนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมในนิยายเรื่องนี้แม่งมีแต่ตัวละครที่ขาดๆ เกินๆ หาคนปกติอย่างข้าไม่ได้สักคน”

“ข้าขาดความแข็งแรง เจ้าก็ขาดสมองไง พวกเราถึงเป็นเพื่อนกันได้” เบลเอ่ยพร้อมยิ้มเห็นฟันขาวที่อาบไปด้วยเลือดทุกซี่ อดัมพยายามดิ้นให้หลุดจากเตียงที่ล็อคร่างคนไข้อัตโนมัติ

“ใครเพื่อนมึง!? กูสบายดี! วิคเตอร์ปล่อยกู๊วววว!!

“ไม่ได้ขอรับ ท่านยังไม่หายเจ็บเลย” วิคเตอร์บอกพร้อมตีตูดอันเปล่าเปลือยของเจ้านายไปหนึ่งที เล่นเอาสะท้านเฮือกตั้งแต่เส้นผมยังขนตูด คราวนี้พระเจ้ากระทำเขาหนักหน่วงจริงๆ วิคเตอร์หันไปบอกเบล “รบกวนด้วยนะขอรับ”

“ไม่เป็นไร ไหนลองอ้าปากสิอดัม” เบลบอกพร้อมเตรียมไม้ไอติม และปรอทวัดไข้

“แหกตาดูบ้างสิมึง กูเป็นบาดแผลที่ภายนอก” อดัมร้องโต้

“อืม มีหมาอยู่ในปากหลายตัวนะ” เบลพยักหน้ารับ

“ท่านเบล บาดแผลอยู่ตรงช่วงล่างขอรับ” วิคเตอร์บอกพร้อมจับหัวให้เบลหันมองช่วงล่างอันเปลือยเปล่าของเจ้านาย

เบลหันไปหยิบตะเกียบมาคีบเห็ดหูหนูดำของอดัม พร้อมถามอย่างสงสัย “ไปโดนอะไรมาล่ะ”

“เจ้าไม่อยากรู้หรอก” อดัมเบือนหน้าหนี

“คือว่าพระเจ้า...” วิคเตอร์โน้มตัวไปกระซิบบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในฉากที่แล้วให้เบลฟัง ทำเอาหมอหนุ่มถอนใจเฮือกใหญ่

“อดัมเอ๋ย ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งกี่หนแล้ว อย่าไปกวนตีนพระเจ้าท่านให้มากนัก ไหนดูตูดสิ รอยอย่างนี้ โดนลูกประคำทิเบตฟาดมาล่ะสิ”

“เจ้าอย่าพูดถึงมันเลย ข้ายังรู้สึกเหมือนถูกจับนอนบนตักทศกัณฐ์ที่ผลัดกันใช้สิบมือระดมฟาดที่ตูดของข้าอยู่เลย” อดัมพูด

“ทศกัณฐ์มียี่สิบมือขอรับ” วิคเตอร์แก้ให้

เบลหยิบถุงมือยางมาสวม พร้อมด้วยหน้ากากปิดปาก เขาบอกว่า “จับนอนคว่ำ”

เตียงอัตโนมัติที่ทำตามคำสั่งเบล สะบัดร่างของอดัมให้นอนคว่ำอย่างแรง ประหนึ่งกระทะที่สะบัดพลิกชิ้นเนื้อที่กำลังทอดอยู่ ผลของมันทำให้เด็กหนุ่มต้องคู้ตัวเพราะส่วนหน้าอันบอบช้ำเผลอกระแทกกับผืนเตียง เจ้าเตียงอัตโนมัตินี่ยังส่งสายมาตวัดรัด จับขึงพรืดร่างของเขา ไม่ให้หนีไปไหนได้ด้วย

เบลลูบแผลสักพัก ก็หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยานครางเหมือนอยากกลับไปนอนเต็มที “จะกรีดนะละ”

“มึงจะกรีดหาห่านอะไร!? กูมาทำแผล! ไม่ได้มาผ่าตัดเว้ย!” อดัมร้องลั่น

“แต่ลักษณะบวมปูดขึ้นมาเป็นเส้นสีแดงก่ำแบบนี้ ต้องกรีดเอาเลือดคลั่งออกนะ” เบลบอก

“มึงมั่วแล้วววว!!” อดัมร้องเสียงหลง หันบอกคนอ่าน “นี่ยังไงล่ะที่ทำให้ห้องพยาบาลของบริษัทว่างตลอดศก เพราะหมอที่นี่มันรักษามั่ว! เบล!!” อดัมเรียกหมอ “แผลกูเกิดจากการโดนฟาด มึงต้องไปหายามาทาแล้วเอาแป้งโคโดโมะโปะตูดกูก็พอ จำไว้นะว่าแค่นั้นพอ จบ! ไม่ต้องกระแดะทำอย่างอื่นเชียวนะ!

“เอาแอลกอฮอลทาแผล...?” เบลทำหน้าไม่เข้าใจ

“ยา! ยาที่ใช้ภายนอกอ่ะมึง ย๊าาาาา!” อดัมกรีดร้องคอแทบแตก

เบลทำหน้าง่วงซึม พยักหน้ารับ ก่อนหันไปยังตู้ยา แล้วเริ่มกวาดตามองกระปุกยาแต่ละกระปุก แล้วหยิบเอากระปุกยาสีม่วงดำที่มีควันโชยออกมา ที่หน้าฉลากแปะรูปหัวกะโหลกด้วย อดัมเห็นเช่นนั้นก็ร้องลั่น

“เบลลล!!

“ไม่ต้องห่วง เจ็บนิดๆ เหมือนมดกัด” เบลบอกด้วยประโยคคลาสสิกในวิชาชีพ หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาสูบยาจนเต็มกระบอกแล้วเดินมาหาอดัมที่ร้องโหยหวนอยู่บนเตียง

“มึงจะฆ่ากูหรือไง!? อีวิคตอเรีย! มึงอย่ามัวแต่ถ่ายวีดีโอสิ มาช่วยกูก่อนน!!

ประโยคสุดท้ายอดัมหันไปตะโกนบอกวิคเตอร์ที่หยิบกล้องวีดีโอมาถ่ายความประทับใจด้วยสีหน้าประหนึ่งสามีเห็นภรรยาของตนกำลังจะคลอดลูกคนแรก

วิคเตอร์จิ๊ปาก ก่อนจะยื่นขาไปขัดขาเบลที่กำลังย่างสามขุมเข้าไปหาคนไข้ของตน ทำเอาหมอหนุ่มล้มหน้าคว่ำลงบนแก้มก้นของคนไข้ที่ร้องโหยหวนเพราะบาดแผลกระทบกระเทือน ส่วนเข็มฉีดยานั้นตกแตกกระจาย น้ำยาไหลออกมากัดกล่อนพื้นปูนจนเห็นควันดำมีกลิ่นไหม้พวยพุ่งขึ้นมา

“ขอโทษขอรับ ท่านเบลไม่เป็นไรนะ”

เบลยังคงนิ่งไม่ไหวติง สักพักจึงมาเสียงกรนออกมาเบาๆ อดัมถอนหายใจเฮือกใหญ่ บอกว่า “นี่แหละขอรับอีกหนึ่งจุดที่น่ากลัวของเบล หมอนี่หลับได้ตลอด แม้กระทั่งตอนผ่าตัดคนไข้ เฮ้ยเบล! ตื่น!

หมอประจำบริษัทพระเจ้าจำกัดยังกรนต่อไป อดัมมองวิคเตอร์ที่นิ่งไม่ไหวติง แล้วจิ๊ปากขัดใจ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วปล่อยตดอัดหน้าเพื่อนร่วมบริษัทเสียงดัง

ป้าดดด!

เบลสะดุ้งเฮือก ปัดมือสะเปะสะปะ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมา ถามเสียงเบาว่า

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

“มึงเพิ่งรักษากูเสร็จ” อดัมรีบตอบอย่างรวดเร็ว หมายใจว่าจะกลับไปทายาหม่องน้ำตาลิงถือลูกท้อแทน ซึ่งน่าจะดีกว่าเอาชีวิตมาเสี่ยงในห้องนี้

“อ่อ งั้นเดียวจัดยาให้เอากลับไปกินนะ” เบลพยักหน้ามึนๆ เดินไปหายาที่ตู้อีกครั้ง วิคเตอร์มองรอยยิ้มยินดีของอดัมแล้วเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“ท่านเบลขอรับ ส่วนหน้ายังไม่ได้รักษาเลย”

เบลหันควับ ขณะที่อดัมอ้าปาก อยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก คนเป็นหมอสั่งเตียงอัตโนมัติ

“พลิกกลับ”

ร่างของอดัมเด้งกลับมานอนหงาย และถูกรัดเอาไว้เหมือนอย่างเคย เบลเดินมามองอาการบาดเจ็บ ก่อนจะยิ้ม

“ไม่เป็นไร ใช้เครื่องมือใหม่ที่พระเจ้าส่งมาให้ส่องแปบเดียวก็หาย อาจจะร้อนนิดนึงนะอดัม...” เบลเดินไปเข็นเครื่องมือขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายโคมไฟ แล้วดึงให้โคมไฟนั้นจ่อตรงตำแหน่งสำคัญของคนไข้ ครั้นเห็นคนไข้ส่งเสียงร้องโวยวาย เขาก็เอาผ้ามาอุดปาก พร้อมบอกว่า “เจ้าอย่าส่งเสียงรบกวนสมาธิข้าสิ ยิ่งจำไม่ได้อยู่ว่าไอ้เครื่องนี่มันตั้งค่ายังไง...” เบลเกาหัว กดเพิ่มจำนวนตัวเลขไปเรื่อยๆ ทำให้หลอดไฟนั้นส่องแสงสว่างวาบ “เอ...ถูกเปล่าวะ”

อดัมส่ายหน้า ส่งสายตามองไปยังวิคเตอร์ที่หยิบเอากล้องวีดีโอออกมาถ่ายอีกครั้ง หุ่นยนตร์ผู้ช่วยของเขาส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย...!!’

 

**

 

“ไม่เป็นไรนะขอรับ” วิคเตอร์ถาม

อดัมนอนหงายตัวตรงอยู่บนเตียง สองมือประสานบนอก ท่าทางราวกับสามารถไปสู่สุขคติได้ทุกเมื่อ เด็กหนุ่มผู้มีดวงตาเลื่อนลอยเอ่ยบอกหุ่นยนตร์คู่หูตนเบาๆ

“ไม่เป็นไร แต่เห็ดของข้าคงไม่ขึ้นไปอีกนาน”

“คิดเสียว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยดายหญ้าให้มันนะขอรับ” วิคเตอร์บอกเสียงนุ่ม

“ข้าว่าข้าเริ่มเห็นแสงสว่างรำไรที่ปลายขอบฟ้าแล้วล่ะวิคเตอร์...” อดัมบอกเสียงเลื่อนลอย

“นั่นมันแสงจากโคมไฟขอรับ” วิคเตอร์พูด

“...ไม่ คราวนี้ข้าเห็นจริงๆ เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าจากมุกที่เราเล่นกันไปเมื่อย่อหน้าที่แล้ว เว็บมาสเตอร์ยังจะอยู่ยอมเฉยอีก...” อดัมหลังน้ำตาที่หางตาหนึ่งหยด “...ความจริงข้าก็ไม่ได้อยากตายในตอนที่ห้าของนิยายหรอกนะ”

“ท่านเป็นตัวละครเอก ไม่ตายโดยง่ายหรอกขอรับ” วิคเตอร์บอก

“ข้าอาจจะได้ไปเกิดใหม่ในโลกแฟนตาซีที่ตอนนี้เขากำลังฮิตกัน อาจจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว...” อดัมพูด

“ยินดีขอรับ” วิคเตอร์พูด

“สุดท้ายนี้ข้ามีคำถามที่ค้างคาใจมานาน อยากจะถามเจ้า” อดัมพูด

“เชิญถามมาได้เลยขอรับ” วิคเตอร์พูด

“สรุปใครฆ่านานะเหรอ ข้าดูไม่จบเรื่องอ่ะ” อดัมถาม

“เอ่อ...” วิคเตอร์

“...” อดัม

“...” วิคเตอร์

“...ข้าว่าใกล้ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้วล่ะ” อดัมบอก “ข้าอยากให้เจ้ารู้ไว้ เจ้าเป็นคู่หูที่ทุเรศที่สุดเท่าที่ข้าเคยมีมา”

“ท่านก็เป็นเจ้านายที่สัปดนจนโลกไม่ลืมเหมือนกันขอรับ” วิคเตอร์บอก “เมื่อไรท่านจะตายอ่ะ”

“ฝากบอกหมาขาวเผาพระอาทิตย์ด้วย ว่าที่ตอนที่แล้วข้าไม่ได้ลืมใส่กางเกง แต่ลองได้ถูกสอยไปเสียขนาดนั้น ข้าทำใจใส่กางเกงรัดไข่ต่อไปไม่ไหวจริงๆ” อดัมพูด

“จะบอกให้ขอรับ” วิคเตอร์พยักหน้า

“สุดท้าย ข้าอยากจะบอกพระเจ้า...ฮึก” อดัมเริ่มสะอื้น “...ข้ายังไม่...ยังไม่...”

วิคเตอร์เบิกตากว้างขึ้นนิด เมื่อเจ้านายของเขายกมือขึ้นสูง คล้ายจะอยากอ้อนวอนต่อพระเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต ถึงจะทะเลาะกันมาโดยตลอด แต่อดัมก็ยังเป็นผลงานที่ระลึกถึงผู้สร้างของเขาอยู่เสมอสินะ

อดัมหลั่งน้ำตา ก่อนจะขยับมือชูนิ้วกลางขึ้นฟ้า เอ่ยพร้อมรอยยิ้มสาแก่ใจว่า

“ชื่อเสียงมึงจบแน่!

โครมมม!

กะละมังใส่ลูกตุ้มเหล็กหนักห้าร้อยกิโลกรัมตกกระแทกกลางเตียงคนเจ็บอย่างไม่ปราณี ทำเอาเตียงพังทั้งหลัง อดัมน้ำลายฟูมปาก ชักกระตุกอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง มีขวดบรรจุน้ำสีฟ้าตกลงมาใส่มือของวิคเตอร์ที่นั่งนิ่งอย่างนุ่มนวล วิคเตอร์ชูขวดนั้นให้เจ้านายตัวเอง

“น้ำยาคืนสภาพขอรับ”

“คะ...แค่บทนี้มึงยังทรมานกูไม่พออีกเหรออีพระเจ้า แหง่ก...”

 

**


อดัม : กูเกิดมาเพื่อโดนทรมานทรกรรมชัดๆ คนอ่านอย่าโหวตคะแนนให้เยอะ เดี๋ยวข้าปลิว

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #80 เมฆน้อยคอยลม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 15:52
    เห็ดหลินจือมิน สงสัยโดนเอาไปทำอาหารเสริมหมดแล้ว
    #80
    0
  2. #76 EveiI_retasia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:03
    อยากอ่าน แต่กลัวค้างบวกเรียนหนัก เพราะงั้นขอเม้นให้กำลังใจอย่างเดียวก่อนนะคะ55555555555
    #76
    0
  3. #75 aladininthelamp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:29
    เจ็บแล้วไม่จำนะอดัม
    #75
    0
  4. #74 MindSCh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:28
    กาวมาก 55555 ทำร้ายตัวเองทำไมง่ะอดัม แงง
    #74
    0
  5. #70 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:27

    น่าสงสารนะ555
    #70
    0
  6. #69 waysaruch (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:48
    ทำแต่เรื่องให้เจ็บตัวเองโดยแท้ เฮ้อ 55555
    #69
    0
  7. #68 RitaRockZa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:14

    555555เวรกรรม

    #68
    0
  8. #67 หมูมีขน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:29

    เวรเอ้ยย 5555

    #67
    0
  9. #66 thehuskyshiba (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:19

    จะขำหรือสงสารดี5555

    #66
    0
  10. #65 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:41
    เคยได้ยินเขาว่ารักหรอกจึงหยอกเล่น อดัมกับพระเจ้านี่รักกันมากจริงๆเลยนะ มาก ไม่ อาจ บรร ยาย ได้ เลย
    #65
    0
  11. #64 Femiella (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:35

    อดัมน่าสงสารง่า

    #64
    0
  12. #63 mai146 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 09:53
    ถถถถถถถถถถ
    #63
    0
  13. #62 kodchaphu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 09:35
    ถึงกับต้องย้อนไปอ่านคอมเม้นของหมาขาวเผาพระอาทิตย์5555555555
    #62
    0
  14. #61 J-Kia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 08:43

    อ่อออ เข้าใจละที่ไรต์บอกว่าอยากแต่งนิยายที่คนอ่านมีส่วนร่วม 555 คุณหมาขาวเผาพระอาทิตย์ // ว่าแต่นานะนี่จากเรื่องอะไรอะ ใครก็ได้บอกเราที

    #61
    0
  15. #60 STI .45 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 06:08

    น่าสงสาร5555
    #60
    0
  16. #59 shiromi-kuromi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 02:47
    อดัมเอ๊ยยยย55555 ว่าแต่วันนี้โลกนอนไม่หลับเหรอถึงอัพดึก
    #59
    0
  17. #58 I_am_Por (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 02:12
    นอนไม่หลับหรอโลก มาซะดึกเลย
    #58
    0