ADAM.

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 : งานภาคสนาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    16 ส.ค. 61

 

“สวัสดีขอรับ ท่านผู้อ่านทุกท่าน...” อดัมโค้งงามๆ ให้ความว่างเปล่า “...จากตอนที่แล้ว พวกเราก็คงจะเห็นกันบ้างแล้วว่าหน้าที่ของข้าในบริษัทพระเจ้านั้นเป็นอย่างไร คือการให้คำปรึกษา แก้ปัญหาชีวิตของคนที่เข้ามาสู่โลกใบใหม่อย่างชาญฉลาด...”

“ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วยังจะอู้งานอีกนะ” วิคเตอร์เอ่ย พร้อมปรายตามองเจ้านายที่กำลังคุยโวโอ้อวดกับคนอ่านในจินตนาการ พลางจัดโต๊ะให้เรียบร้อย

“ลูกค้าของข้านั้นก็ไม่ได้มีแค่น้องตุ้ย กับบุรุษนิรนามหรอกนะ ยังมีอีกหลายคนมากๆ ทั้งพวกผู้ช่วยพระเจ้า และพนักงานแมลง ล้วนแล้วแต่มาหาข้าทั้งนั้น แต่เนื่องจากข้ากลัวว่าพวกท่านได้ฟังเรื่องราวของพวกเขาทั้งหมด แล้วจะเบื่อ เหมือนที่ข้าเบื่ออยู่ทุกวัน เพราะฉะนั้นข้าจะสั่งให้คนเขียน เขียนเรื่องราวต่อไปนี้อย่างรวดเร็ว และเข้าสู่เนื้อหาที่น่าสนใจต่อไปเลยนะ ตามมา”

“อย่ามัวแต่เพ้อเจ้อ แล้วมานั่งทำงานได้แล้วขอรับ” วิคเตอร์ตะโกนบอก

อดัมเดินมานั่งที่โต๊ะ “เอาล่ะ งานการของข้าจะเริ่มจากนี้ พวกเราจะไปอย่างไว พวกท่านนักอ่านตามให้ทันแล้วกัน 5 4 3 2 1...แอคชั่น...แอ้กกก!

วิคเตอร์จับหัวเจ้านายกดโต๊ะ เพื่อเรียกสมาธิในการทำงาน

5

4

3

2

.

.

.

คนไข้รายแรกของวัน : คุณยายผู้ตายเพราะวิ่งเข้าไปช่วยแมวในกองเพลิง

หมายเหตุ : จริงๆ ป้าแกตาลาย เห็นตุ๊กตาเป็นแมว เลยตายฟรี

หมายเหตุของหมายเหตุ : แมวหนีก่อนป้าอีก เลยรอดตาย

“ป้าก็แก่แล้วเนอะคุณดำ...” คุณยายพูด

“ข้าชื่ออดัมขอรับ” อดัมพูด

“...อายุอานามก็มากแล้ว ใครเลยจะไปคิดว่าจะเข้ามาอยู่ในร่างของคนที่ทั้งสาวทั้งสวย แถมรวยมาก แต่ว่าข้างในนี้มันก็ยังคงเป็นยายแก่อายุหกสิบ ทั้งๆ ที่ปฏิเสธไปหลายรอบแล้ว ทำไมผู้ชายพวกนั้นมันก็ยังจะมาตามจีบ ป้าล่ะเครียดจริงๆ เลย” คุณยายพูดพร้อมยกมือขึ้นเท้าศีรษะ

“ติดป้ายประกาศห้ามทำลายวัตถุโบราณสิป้า เดี๋ยวพวกมันก็ไปเองอ่ะ” อดัมบอกพร้อมส่งมะม่วงดองเข้าปาก เคี้ยวแจ๊บๆ

“แต่ก็มีพ่อหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนะ ที่ดีกว่าคนอื่น ป้าก็รู้สึกชอบๆ เขาอยู่เหมือนกัน แต่อายุมันก็มากขนาดนี้แล้ว ถ้าจะควงหนุ่มรุ่นหลาน มันก็อายคนในบริษัท อีกทั้งยังผิดกับตาแก่ ผัวรักชาติก่อนของป้าด้วย ฮึก...เราสัญญาว่าจะรักมั่นกันไปทุกชาติ แต่นี่ป้ากำลังจะผิดสัญญา...ฮือ...”

“ป้าอย่าไปคิดอะไรมากเลย ตายจากก็คือจบ ป่านนี้ผัวป้าเกิดใหม่ มีเมียเป็นร้อยโหลได้แล้ว” อดัมโบกมือ

“ถ้าไม่ล่ะคุณดำ...” คุณยายทำเสียงสูง

“ก็บอกว่าชื่ออดัม” อดัมตอบเสียงเรียบ

“...ถ้าวิญญาณของเขายังคอยมองป้าอยู่ที่ไหนสักแห่ง ยังรอที่จะรักษาสัญญากับป้าอยู่...โถ ตาแก่” คุณยายเริ่มคร่ำครวญ “...คนเก่าก็รัก คนใหม่ก็ถวิลหา ป้าจะทำยังไงดี”

อดัมยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย “ลองโทรไปปรึกษาพี่อ้อย พี่ฉอดไหมป้า”

.

.

.

คนไข้รายที่สองของวัน : ผีเสื้อผู้สับสนในตัวเอง

หมายเหตุ : ผู้เสือตัวนี้เป็นพนักงานแมลงดีเด่นของปี และเป็นตัวผู้

หมายเหตุของหมายเหตุ : ข้อความจากพระเจ้า ถ้าเผลอบี้มัน มึงตาย

“กรุณาเรียกข้าว่า เจิ้ล” เจ้าผีเสื้อส่งเสียงบอกอดัม สองขาหน้าเล็กผสานกันอย่างสุขุม “คู่หูคนใหม่ได้ตั้งชื่ออันแสนงดงามให้ข้าแล้วว่า แองเจิ้ล คำว่า เจิ้ล กรุณาห่อลิ้น ส่งลมซู่ๆ ออกมาจากช่องปากด้วยสำเนียงฝรั่ง ไม่เช่นนั้นมันจะกลายเป็น เจิ้น แทน ซึ่งไม่งาม”

อดัมยกมือขึ้นนวดขมับ “แล้วมึงมีปัญหาอะไรถึงมาหากูล่ะ”

“ท่านนี่กล่าววาจามิน่ารักเลย...” ผีเสื้อค้อนควับ เอาขาหน้าม้วนหนวดของตนไปมา “...ข้ารู้สึกว่าโลกนี้มันช่างว่างเปล่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็สำเร็จไปหมด คู่หูคนล่าสุดของข้าเป็นแพทย์ และตอนนี้ก็กำลังเปิดโรงแพทย์ มีชื่อเสียงเลื่องละบือไกล...”

“เจ้าจึงอยากให้ข้าไปเผาโรงแพทย์นั้นทิ้งกระนั้นรึ” อดัมถาม

“มิได้ดอก เจิ้ลมิอาจใช้ให้ท่านทำให้สิ่งที่เลวร้ายได้ เจิ้ลแค่รู้สึกว่า...รู้สึก...” เจ้าผีเสื้อเอาขาหน้ากุมหน้าอก “...มันว่างเปล่า...”

“บ้านเจ้าโดนยกเค้ามารึ” อดัมพูดเสียงเรียบพอๆ กับหน้าตา

“ตรงๆ นะท่านอดัม” ผีเสื้อช้อนตามองอดัมอย่างเศร้าสร้อย “เจิ้ลเบื่อเหลือเกิน ที่ไม่ว่าจะทำอะไร เจิ้ลก็จะสำเร็จไปหมด ชีวิตมีแต่คนรัก ไปไหนก็มีแต่คนชื่นชม แต่เจิ้ลว่ามันว่างเปล่า”

“ใครก็ได้เอาค้อนมาให้ข้าที ข้าจะทุบไอ้ความว่างเปล่านี้ให้มันสิ้นไป” อดัมพูด

“ข้าคิดไว้แล้วเชียว ว่าคนหยาบกร้านอย่างท่านคงมิอาจเข้าถึงเบื้องลึกในจิตใจของเจิ้ลได้” เจ้าผีเสื้อถอนใจ “ช่างว่างเปล่า”

วิคเตอร์เอื้อมมือมากดบ่าอดัมทั้งสองข้าง พร้อมกระซิบบอก “ใจเย็นๆ ขอรับ พระเจ้าท่านสั่งลงมาแล้วนะว่าห้ามทำอะไรเขา”

“ลองมันพูดคำว่าว่างเปล่าอีกคำเดียวสิ ข้าได้เผลอเอาไม้ตีแมลงวันตบมันแน่” อดัมกระซิบตอบ

ผีเสื้อถอนหายใจอย่างปลงอนิจจัง “ช่างว่างเปล่าเหลือเกิน”

.

.

.

คนไข้รายที่สาม : ทหารกล้าผู้ช่วยชีวิตเพื่อนร่วมสงครามจากระเบิด

หมายเหตุ : ตอนนี้เพื่อนของเขาได้แต่งงานกับภรรยาของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หมายเหตุของหมายเหตุ : อย่าบอกมันเชียว

“หน้าคุณไปโดนอะไรมาหรือ” นายทหารถาม

“พอดีโดนยุงกัด เลยเกาไปหลายที” อดัมตอบ

“ดูลักษณะเหมือนโดนฟาดด้วยไม้ตีแมลงวันอย่างแรงเพื่อเรียกสตินะ ไหนขอผมดูใกล้ๆ ซิ พอดีผมเก่งเรื่องการแกะรอย...” ทหารหนุ่มพูดพร้อมเอื้อมมือมาจะแตะบาดแผลของอดัม ซึ่งอดัมก็ฟาดมือเขาทันที

“มึงไม่ต้องมาเสือก!” อดัมเหลือบตามองวิคเตอร์ที่วางโกโก้ให้แขก “มีปัญหาอะไรก็รีบเล่ามา”

“คือ...” นายทหารผู้นั้นเกาท้ายทอย ลูบหัวเกรียนๆ ของตัวเอง “คุณก็รู้นะว่าผมเป็นนักรบ ที่ๆ ผมจากมานั้นมีแต่สงคราม และการฆ่าฟัน สิ่งที่ผมเก่งที่สุดก็คือการต่อสู้กับคนร้ายที่หมายเอาชีวิตประชาชนบริสุทธิ์”

“แล้ว?” อดัมเลิกคิ้ว

“แต่ตอนนี้บ้านเมืองในโลกแฟนตาซีที่ผมอยู่มันสงบร่มเย็นมาก นอกจากพวกโซลเรนนาแล้วก็ไม่มีสงครามกลางเมือง ไม่มีโจรลักเล็กขโมยน้อย คือ...ไม่มีศัตรูโดยธรรมชาติของทหารอย่างผมเลย คุณคิดดูสิว่าผมจะเอาความรู้ที่มีไปใช้ที่ไหน”

“เอ่อ...” อดัมตั้งสติสักพัก ก่อนจะบอก “บ้านเมืองสงบสุข ไร้สงครามก็ดีแล้วนี่ หรือพี่จะไปฟัดกับพวกโซลเรนนาเหรอ”

“ไม่ล่ะครับ ผมได้ข่าวว่ามีผู้ช่วยพระเจ้าถูกส่งไปที่ตระกูลนั้นแล้ว อีกไม่นานก็คงจะดีขึ้น แต่มันอึดอัดอ่ะ ถ้าไม่ได้สังหารคนชั่ว แต่ว่าผมมาเป็นผู้ช่วยพระเจ้าแล้ว ทำความเลวไม่ได้ แม้แต่คนเลวก็ยังทำร้ายเขาไม่ได้ เลยรู้สึกแย่มาก แต่ใครๆ ก็บอกว่าคุณช่วยได้”

อดัมกระพริบตาปริบๆ

ทหารหนุ่มมองเขาอย่างมีความหวัง “พอจะบอกได้ไหมครับ ว่ามีวิธีกำจัดคนเลวยังไง ให้ยังเป็นผู้ช่วยพระเจ้าที่แสนดี คะแนนความดีไม่ลดลงด้วย”

อดัมนิ่งไปสักพัก ก่อนจะดีดนิ้วเปาะ และกระดิกนิ้วชี้ “เจ้ามีโทรศัพท์มือถือไหม”

“อ่อ มีครับ” ทหารหนุ่มหยิบมันขึ้นมา “พระเจ้าท่านแจกให้ผู้ช่วยพระเจ้าทุกคน แต่ผมก็ใช้ไม่เป็นหรอก คือยุคที่ผมจากมา มันยังไม่มีของพวกนี้...”

“ข้าจะสอนเจ้าเอง...” อดัมบอก เอื้อมมือมาดึงโทรศัพท์จากมือของทหารหนุ่ม กดเข้า play store และพิมพ์หาเกมส์ ROV กดดาวโหลด จากนั้นก็ยื่นให้เขา เอ่ยอย่างสุขุม “นี่คือศึกใหญ่หลวง สมรภูมิแห่งใหม่ที่เจ้าต้องเผชิญ ศัตรูของเจ้าจะเก่งกาจ แต่อย่างหวั่นวิตก เพราะเกมส์นี้มันมียอดดาวโหลดหลายล้านทั่วราชอาณาจักร เจ้าย่อมมีสหายร่วมรบแน่ และถ้าอยากจะซื้อคลังอาวุธ เติมเสบียง หรือเพิ่มยุทโธปกรณ์ใด ก็ขอให้กดเติมเงิน โดยกรอกตัวเลขพวกนี้”

อดัมจดเลขใส่กระดาษขนาดเล็ก ก่อนจะยื่นให้ชายหนุ่ม

“คือผมเล่นไม่เป็นครับ” คนที่มาจากยุคสงคราม เอ่ยอย่างไม่มั่นใจ

“ไม่ต้องห่วง สัญชาตญาณจะนำพาเจ้าไปเอง” อดัมบอกอย่างมั่นใจ “อีกอย่าง ถ้าโทรศัพท์พัง เดี๋ยวทำเรื่องขอเบิกใหม่ได้ ของแค่นี้ ขนหน้าแข้งพระเจ้าไม่ร่วงหรอก”

“อ่า ครับ ขอบคุณมาก เดี๋ยวผมจะไปฝึกเล่น” นายทหารคนนั้นหยัดกายลุก โค้งให้อย่างสุภาพ

“เดี๋ยว!” อดัมรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะโบกมือใส่อีกฝ่าย “ขอพลังจงสถิตกับเจ้า”

นายทหารมาจากยุคก่อน ไม่รู้หรอกว่าคำพูดนั้นหมายความว่ายังไง แต่ฟังดูฮึกเหิมดี จึงพยักหน้ารับ ตบเท้า และตะเบ๊ะใส่อีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

วิคเตอร์ยื่นหน้าเขามากระซิบถามอย่างสงสัย

“ตัวเลขพวกนั้น?

“เลขบัตรเครดิตของบิลลี่ไง...” อดัมหยิบลิปมันขึ้นมาทา เห็นสีหน้าวิคเตอร์ก็เร่งว่า “อย่าทำหน้าแบบนั้น ข้าไม่ให้เลขบัตรเครดิตของพระเจ้าก็ดีเท่าไรแล้ว”

“...”

.

.

.

คนไข้รายที่สี่ : คนเขียน

“เขียนนิยายใหม่เรื่องหนึ่ง ตัวเอกโคตรกวนตีน จะลบมันทิ้งดีไหม” คนเขียนถาม

“นี่มึงจะไม่หวังอะไรกับกูเลยใช่ไหม” อดัมถาม

 

 

**

 

“โคตรเหนื่อยเลย...” อดัมแนบหน้ากับโต๊ะบาร์เหล้า ท่าทางอ่อนระโหยโรยแรง บาร์เทนเดอร์เฒ่าเห็นเช่นนั้น ก็ถามขึ้นมาว่า

“วันนี้งานหนักเหรออดัม แม้แต่วิคเตอร์ก็มาด้วย”

วิคเตอร์ค้งให้ลุงบาร์เทนเดอร์อย่างสุภาพ อดัมโบกมือไปมาพร้อมว่า

“มีผู้ช่วยพระเจ้ากลัวหนอน แต่ต้องมาทำงานกับหนอน มีผีเสื้อจิตไม่ปกติเอาแต่พูดว่าโลกนี้มันว่างเปล่า มีอีกบลาๆ เฮ้อ เอาเหล้ามาที”

“เดี๋ยวนะ” บาร์เทนเดอร์กำลังกดโทรศัพท์ “ขอข้าซื้ออาหารให้น้องวิสกี้ก่อน”

“น้องวิสกี้” อดัมผงกหัวขึ้นมามอง บาร์เทนเดอร์เลยเอาหน้าจอให้ดู มันคือแอพพิเคชั่นจากประเทศญี่ปุ่น ให้ผู้เล่นคอยดูแลจัดสัมภาระ และอาหารให้น้องกบตัวเขียวได้ไปท่องเที่ยวทั่วญี่ปุ่น อดัมเห็นกบน้อยที่มีชื่อว่าวิสกี้ไปเที่ยวประสาทฮอกไกโด เขาก็ร้องโหยหวนขึ้นมา

“ขนาดกบยังได้ไปเที่ยว แล้วข้าล่ะ! ข้าล่ะ!? ข้าไม่ยอม!! พระเจ้างี่เง่า ข้าก็อยากไปเที่ยวบ้าง! จะไปอ่ะ! จะไป! ทำไมข้าต้องดักดานอยู่แต่ในบริษัทนี้วะ!

“ออกจากบริษัทแล้วจะทำอะไรกินเล่าขอรับ” วิคเตอร์ถามเสียงเรียบ ซดน้ำมันจนหมดแก้ว

อดัมทำปากคว่ำ “บริษัทบ้า ไม่มีวันหยุด เดี๋ยวข้าจะไปฟ้องพลเอกประยุทธ์ ฟ้องกระทรวงแรงงาน ฟ้องครูอังคณา ฟ้องนักอ่าน ฟ้องทุกคน ฮึก”

“เจ้าอย่าหาเรื่องพระเจ้าน่า คราวที่แล้วก็โดนจับฟาดใส่กำแพงมาไม่ใช่เหรอ” บาร์เทนเดอร์พูด

“แต่ข้าอยากเที่ยว!” อดัมเงยหน้า ถลึงตาอย่างดุร้าย

“บริษัทนี้ไม่มีวันหยุดหรอก” ลุงบาร์เทนเดอร์บอกอย่างมีเมตตา “แต่ถ้าอยากเที่ยว เจ้าก็ลองขออนุมัติพระเจ้าออกงานภาคสนามสิ อย่างข้า ในตอนนั้นก็หาเรื่องว่าวัตถุดิบบ่มเหล้าหมด ขอออกไปซื้อ พระเจ้าท่านก็เซ็นอนุมัติให้ไปนะ ไปหาวัตถุดิบเพียงครู่ แต่เที่ยวได้คุ้มเลย”

อดัมนั่งอึ้ง ประหนึ่งถูกสายฟ้าฟาดใส่อย่างแรง พอได้สติ เขาก็ถามเสียงเบาหวิว “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”

“ได้สิ พระเจ้าไม่เคยบอกเจ้ารึ” บาร์เทนเดอร์ถามกลับ

“เขามัวแต่กวนตีนพระเจ้า เลยไม่มีโอกาสได้ถามกันดีๆ เลยสักครั้งน่ะขอรับ” วิคเตอร์ตอบแทนเจ้านายที่วิญญาณหลุดจากร่างไปแล้ว

“งั้นก็น่าเสียดายนะ โลกข้างนอกสวยงามน่าอยู่ ข้าไปกินปูดูทะเลด้วย ได้ดื่มน้ำมะพร้าวสดๆ ชื่นใจอย่าบอกใครเลย” บาร์เทนเดอร์ถอนใจ

“วิคเตอร์!” อดัมยกมือขึ้นทุบโต๊ะอย่างแรง “เราไปเอาเรื่อง...เอ๊ย! ขอออกงานภาคสนามด้วยเถอะ ถึงข้าไม่รู้ว่าจะออกไปเพื่ออะไรก็ตาม!

“อ่า ขอรับ” วิคเตอร์หยัดกายลุก

อดัมหันมาหาบรดานักอ่านในจินตนาการ “คอยดูนะขอรับ มีของดี แต่ไม่ยอมบอกให้ข้ารู้ ก่อนที่จะออกงานภาคสนาม ข้าจะต้อง...หึหึ...ใช้เสียงหัวเราะแทนการะกระทำที่ชั่วร้าย”

“เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ” บาร์เทนเดอร์ถาม

“คงคิดจะหาเรื่องเจ็บตัวอีกตามเคยแหละขอรับ ในสมองเขาไม่มีอะไรมากหรอก” วิคเตอร์ตอบเบาๆ

 

**

 

“เอาล่ะทุกท่าน ขณะนี้ข้าและวิคเตอร์กำลังขึ้นลิฟท์ไปหาเรื่อง เอ๊ย ขอคำอนุมัติจากพระเจ้า...” อดัมบอกแก่นักอ่านในจินตนาการว่า “...สิ่งที่ทำให้นิยายนึกภาพได้ยากกว่าหนังภาพยนตร์คือ นิยายไม่มีภาพเคลื่อนไหว และเสียง คนเขียนเขาเขียนบรรยายได้อย่างเดียว และข้าในฐานะตัวละครเอกผู้หล่อเลิศที่สุดในแฟนตาซี จะบอกให้พวกท่านนักอ่านเข้าใจได้ง่ายๆ คือเมื่อข้าจะกระซิบเสียงเบา เสียงกระซิบของข้า คนเขียนเขาก็จะใส่ในเครื่องหมายวงเล็บแทนนะขอรับ ยกตัวอย่างเช่น...”

อดัมหันไปหาวิคเตอร์ ซึ่งกำลังหันหลังให้เขา คล้ายกับหุ่นยนตร์ผู้ช่วยจะไม่อยากมองความปัญญาอ่อนของเจ้านาย อดัมเอ่ยว่า

“วิคเตอร์ เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าเป็นหุ่นยนตร์ที่น่ารัก (น่ากระทืบ) ที่สุดของข้าเลย”

“ขอรับ” วิคเตอร์ตอบแบบขอไปที

อดัมหันมาเอ่ยกับผู้อ่านในจินตนาการ “เห็นไหมขอรับท่านผู้อ่าน คำว่า น่ากระทืบ ของข้านั้น ข้าใช้เสียงที่เบาจนวิคเตอร์ไม่ได้ยิน เขาได้ยินแต่คำชมของข้า คราวนี้เราเข้าใจกันแล้วนะ ใครยังไม่เข้าใจ ก็ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปนะ เพราะข้าจะเล่นมุกนี้ไปอีกสักพัก”

แล้วเขาก็หันมาหาหุ่นยนตร์ของตัวเองที่ยังหันหลังให้เขา

“วิคเตอร์ เจ้าเป็นหุ่นยนตร์ที่รูปงามมากนะ (แต่งามน้อยกว่าข้า) ข้ารู้สึกยินดี (พ่องตาย) จริงๆ ที่ได้เป็นเจ้านายของเจ้า”

วิคเตอร์หันมาหรี่ตามองเจ้านายตัวเองอย่างสงสัย “ท่านไม่สบายหรือเปล่าขอรับ”

“ไม่ สบายดี” อดัมยิ้มกว้าง และพอถึงชั้นที่ตนต้องการ เขาก็ก้ามออกไปโดยที่มีวิคเตอร์คอยกดปุ่มเปิดประตูให้ อดัมป้องปากกระซิบบอกคนอ่าน “เห็นไหมขอรับ ด้วยวิธีนี้ ข้าจะหลอกด่าพระเจ้าอย่างไรก็ได้ โง่ๆ อย่างเขาไม่รู้ตัวหรอก อิอิ”

วิคเตอร์มองร่างที่สั่นระริกและเดินไปไกลเรื่อยๆ ของเจ้านายตัวเอง เขาส่ายหน้า พร้อมพึมพำเสียงเบาว่า

“เดี๋ยวก็พูดเสียงสูงเสียงต่ำ ท่าจะบ้าเข้าไปทุกทีแล้ว” วิคเตอร์ก้าวออกจากลิฟท์ ชักสีหน้าใส่แผ่นหลังเจ้านาย ขยับปากด่าไล่หลัง “พ่องมึงสิตาย”

“ลั่นล้า” อดัมฮัมเพลง เดินไปยังประตูห้องของพระเจ้า เคาะพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริง “พระเจ้า นี่ข้าอดัมเองนะขอรับ”

หลังบานประตูนั้นเงียบกริบ อดัมเลยพูดต่อว่า

“พระเจ้า ท่านอย่างอนข้าเลยนะ เมื่อคราวที่แล้วข้าล้อเล่นหรอกน่า (จริงๆ ตั้งใจ) ไม่เคยได้ยินเหรอ รักหรอกจึงหยอกเล่น (กูเกลียดมึง) สำหรับข้าแล้ว ท่านเป็นคนมีอัธยาศัย ใจดี น่ารัก (อีกนางยักษ์) เมตตากรุณาต่อเหล่าตัวละครทุกคน (เขียนดราม่าไปกี่ฉากแล้วล่ะมึง) ดังนั้นวันนี้ข้าเลยมาเพื่อขอให้ท่านช่วย (พอหมดประโยชน์แล้วจะถีบหัวส่ง) คือข้าอยากออกงานภาคสนามกับเขาบ้าง (มึงรีบส่งกูออกไปเที่ยวเสียดีๆ)  คือข้ามานั่งคิดดูดีๆ แล้วนะ ใช่ว่าคนไข้ทุกคนจะเดินมาขอคำปรึกษาแก่ข้า คนที่หน้าบางไม่กล้าขอคำปรึกษาก็มีถมไป (ทุกคนไม่หน้าด้านเหมือนมึงไง) จะให้คำปรึกษาอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่ก็กระไร (จะขังกูไปถึงไหน) ข้าอยากจะไปอยู่ใกล้ชิดเหล่าคนไข้ เพื่อสร้างประโยชน์ให้แก่ท่านอย่างสูงสุด (กูจะไปเที่ยว RCA)”

อดัมหันมาแบมือ ให้วิคเตอร์ยื่นเอกสารให้เขา แล้วก็สอดเข้าใต้ประตู บอกว่า

“ข้ามีแผนงานที่คิดสดๆ ร้อนๆ มาเสนอท่านแล้วนะ เป็นนิยาย อะไรมันก็รวดเร็วแบบนี้แหละ คิกคิก หือ?

อดัมขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่ากระดาษที่สอดไปไต้ประตู ไม่ถูกดึงไปอีกฝั่ง เขาบิดลูกบิดแล้วอุทาน หันมาบอกวิคเตอร์

“เอ้า! มันไม่ได้ล็อคนี่!?

“สงสัยพระเจ้ากำลังนั่งทำสมาธิอยู่น่ะขอรับ ข้าได้กลิ่นธูปด้วยนะ” วิคเตอร์สันนิษฐาน

อดัมสูดกลิ่นที่โชยมาจากในห้อง ก่อนพยักหน้ารับ “พระเจ้าของเรากำลังสวดมนตร์ไหว้พระอยู่แน่นอน ก็อย่างนี้แหละ ในนิยายแฟนตาซี อะไรก็เป็นไปได้”

“เช่นนั้นเราวางงานเอาไว้ แล้วไปกันเถอะขอรับ” วิคเตอร์บอก

“เดี๋ยว!” อดัมยกมือห้าม ก่อนจะดันบานประตูให้เปิดพอประมาณ ก่อนจะหันหลัง ขยับยื่นก้นเข้าไปในห้อง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อผนึกลมปาน และก็...

“ปู้ดดดดดดดดดดดด ป้าดดดดดดดดดดดดดดดดดด ปุดๆๆๆๆ แปร๊ดดดดด!!

เสียงตดมหากาฬของเจ้านายทำให้วิคเตอร์คิ้วกระตุก อดัมหัวเราะคิกคัก ก่อนจะบิดตูดไปมา พ่นลมตดหลายสำเนียงเข้าไปในห้อง

“ปู้ด! ปู้ด! ป้าดดด!

“อันนี้แถมให้ๆ” อดัมสะบัดตูดไปมา วิคเตอร์ได้ยินเสียงแพร่ดๆ นึกกลัวว่ามันจะมีของแข็งออกมาจากช่องลมด้วย

“ป้าดดดดดด!

เสียงตดครั้งสุดท้ายดังลั่น อดัมถอนใจอย่างโล่งอก สบายกายและสบายใจ เอ่ยบอกวิคเตอร์พร้อมเตรียมปิดประตู “เอาล่ะ เราไปกัน...!!

มีมือปริศนายื่นออกมาจากด้านในห้อง จับสะโพกของอดัม แล้วกระชากเข้าไปในห้องโดยแรง เด็กหนุ่มกรีดร้องพร้อมเร่งคว้าขอบประตูเอาไว้ ร้องเสียงหลงว่า

“กรี๊ดดดด! พระเจ้าอย่าทำหนู! พระเจ้าอย่าทำหนู! ถะ...ถอดกางเกงแล้ว! วิคเตอร์ช่วยด้วย!!

วิคเตอร์กำลังพินิจลายกำแพงอย่างสนใจ

อดัมตะกายออกจากห้องได้ครึ่งตัว กางเกงขายาวและกางเกงในลายหัวใจของเขาถูกโยนข้ามหัวออกมา อดัมเปลี่ยนสีหน้าจากหน้าขาวซีดเป็นเขียวคล้ำ

“อย่าดึงกะจู้น้อย! อย่าดึงกะจู้น้อย! อ้ากกกก!!!

เสียงของแข็งบางอย่างกระหน่ำฟาดก้อนกลมๆ สองก้อนนุ่มนิ่มอย่างแรงหลายต่อหลายครั้ง วิคเตอร์นับหนึ่งถึงยี่สิบ ร่างของเจ้านายที่ไม่สวมท่อนล่างก็ถูกขว้างมาปักคากำแพงอย่างเคย พอหุ่นยนต์หนุ่มหันมา บานประตูก็ปิดสนิทลงอีกครั้ง เขาหันมามองเจ้านายที่นอนกุมน้องชาย ก้นขาวแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก

“ไม่เป็นไรนะขอรับ” วิคเตอร์ถาม

“หากใครถาม บอกเขาว่าข้าเจอทศกัณฑ์นะ” อดัมเอ่ยเสียงสะอื้น คลานขึ้นหลังให้วิคเตอร์แบกกลับห้องทำงาน

 

**



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #57 Mr.Drgonnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:19

    อดัมเอ้ยย

    #57
    0
  2. #56 +_*MooN_LighT*_+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 20:59
    กาวมาก ฮรืออออ ไม่ไหวล่ะอ่ะ
    #56
    0
  3. #55 fruitcake123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 18:40
    5555555
    #55
    0
  4. #54 Cute painter (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 09:58
    ขำบรรทัดสุดท้าย
    #54
    0
  5. #53 thehuskyshiba (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:41

    นั่งอ่านแล้วขำจนชาวบ้านมอง

    #53
    0
  6. #52 mind17819 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:36
    ไปหมดแล้วอดัมมมม
    #52
    0
  7. #51 Devil___Raya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:45
    ชอบบบบ. ขำแทบทุกบรรทัด
    #51
    0
  8. #50 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 18:58
    ขำ 555
    #50
    0
  9. #49 mai146 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 18:42
    กู่ไม่กลับละอดัมกู
    #49
    0
  10. #48 Femiella (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 18:16

    ขำอ่าา555

    #48
    0
  11. #46 aladininthelamp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:41
    โว้ยย อดัมมันบ้า55555
    #46
    0
  12. #45 Naorin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:06
    โอ๊ย ขำ 5555555
    #45
    0
  13. #44 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 15:59
    เอิ่ม ลืมใส่กางเกงรึเปล่า
    #44
    0
  14. #43 STI .45 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 15:48
    น่าสงสาร5555+
    #43
    0
  15. #42 porschees (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 15:28
    อดั๊มมมมมมมมมม 5555555555555
    #42
    0
  16. #41 [ LuksornNoy ] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 14:41
    อ่านอดัมนี่บันเทิงดีแท้-w-
    #41
    0