ADAM.

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 : การทำงานของอดัม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

 

 

“ข้าจ่ายยาเป็นความสามารถในการต่อสู้ระดับเทพ น้ำยากระตุ้นพรสวรรค์แต่กำเนิด คือนามสกุลโซลเรนนานี่เป็นตระกูลผู้มีพรสรรค์ในการต่อสู้อยู่แล้ว เอาไปใช้กับร่างของซินเซีย ก็คงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับสเตฟานได้บ้าง...อูย”  อดัมบอกพร้อมจ่ายยาเม็ด และยาน้ำให้คนไข้

ชายนิรนามมองหน้าเขา ก่อนจะถาม “หน้าของคุณไปโดนอะไรมาเหรอครับ”

“พอดีการที่จะต้องไปเอายานี่ จะต้องฝ่าด่านนางผีเสื้อสมุทรเฝ้าประตูทวารแห่งความตาย และจะใช้ไฟในการต่อสู้ไม่ได้ ข้าก็เลยออกศอก ปล่อยหมัดต่อยเบ้าตา กระโดดเตะก้านคอ เอาหัวมันโขกประตู แล้วก็ลากร่างของมันโยนออกนอกห้อง จากนั้นเป่าปี่เล้าโลมให้นางค่อยๆ ขาดใจตาย...” อดัมบอกหน้าตาย หยิบถุงน้ำแข็งประคบตาซ้ายที่บวมปูด “...อย่างไรก็ดี ยาเหล่านี้มีค่ามาก ข้าต้องขี่ม้าบินมังกรข้ามทะเลน้ำกรดกว่าจะได้มา ดังนั้นเจ้าใช้ให้คุ้มนะ”

“คุ้นๆ เหมือนผมเคยเรียนตอนอยู่มัธยมนะครับ” ชายนิรนามพูดเบาๆ

“ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก รู้แต่ว่านี่คือยาระดับสูงที่ข้าอุตส่าห์เซ็นอนุมัติให้เจ้าเลยก็พอ ว่าแต่เจ้าเคยดูการ์ตูนจอดำของพระเจ้า แปลว่าต้องรู้สึกหนุ่มหล่อประจำเรื่อง ที่...มัน นามสกุลอะไรวะ ที่คล้ายกับชื่อหนังเอเลี่ยนภาคที่มนุษย์โดนหุ่นยนต์หลอกจนตายห่ากันยกลำอ่ะ” ประโยคสุดท้ายอดัมหันไปถามวิคเตอร์อย่างงง

“มีภาคโพมีธีอุส กับโคเวแนนท์ขอรับ” วิคเตอร์ตอบอย่างสุขุม

“อโลน เวอร์โคแนล ครับ!” ชายนิรนามตาลุก “ผะ...ผมชอบตัวการ์ตูนนั้นแหละ”

“ใช่ๆ” อดัมพยักหน้ารับ “ข้าแอบดูจิตใจของเจ้านิดหน่อย พอรู้ว่าอโลนอะไรนั่นเป็นรักแรกในโลกการ์ตูนของเจ้า...” อดัมยิ้มหวาน “...เจ้าก็รู้ใช่ไหมว่าอโลน คือหนึ่งในคนที่จะ...ล้มตระกูลโซลเรนนาของเจ้า”

“ครับ” ชายนิรนามทำหน้าสงสัย “ทำไมหรือ”

“บร๊ะ! นี่ข้าก็กำลังชี้ช่องทางกินถั่วดำของเจ้าอยู่ไง!” อดัมกางกระดาษ พร้อมใช้ดินสอเขียนสถานการณ์ “ข้าไปดูมาแล้ว เมื่อซินเซียอายุสิบห้า พวกตระกูลโซลเรนนาจะส่งสายสืบไปตามเมืองต่างๆ และสืบเกี่ยวกับนักรบที่มีพรสวรรค์ในเมืองนั้นๆ นั่นแหละโอกาสของเจ้า ตอนี้เจ้าฝึกวิชาให้แข็งแกร่ง แฝงตัวเป็นสายสืบ จากนั้นก็เตรียมยาสลบเอาไว้ให้ดี พอเจออโลนก็ลากเข้าห้อง ปู้ยี้ปูยำมันตามใจชะ...แอ้ก!

วิคเตอร์เอื้อมมือมาจากด้านหลัง กดหัวเจ้านายของตัวเองอย่างแรง อดัมเงยหน้าขึ้นเช็ดเลือด ก่อนจะเอ่ยอย่างสุขุม

“เอาเช่นนี้ เจ้าเคยอ่านนิยายทำนองเรื่อง เกิดใหม่เป็นนางร้ายไหม

ชายนิรนามส่ายหน้า อดัมปรบมือให้เขาสนใจ

“มันก็ทำนองนี้แหละ เพราะตระกูลโซลเรนนาอยู่ฝั่งร้ายใช่ไหม เมื่อสเตฟานเป็นลาสบอสของเหล่าตัวร้าย เจ้าก็คือนางร้าย...” อดัมชี้หน้าอีกฝ่ายที่พยักหน้ารับอย่างงงๆ “พอเจ้ามาเกิดตระกูลนี้ นางร้ายผู้ที่ไม่เคยมีผู้ชายเหลือบแล ออกจะอยากเยี่ยวใส่คนละทีด้วยซ้ำ จะกลายเป็นสาวเนื้อหอม ชนิดที่แม้แต่พระเอกต้องเหลียว นางเอกต้องตกกระป๋อง แล้วพลอตเรื่องมันเข้าทางเจ้าขนาดนี้แล้ว เจ้าจะไม่ใช้โอกาสนี้จีบอโลนหรือ”

“ตะ...แต่ตอนจบของการ์ตูน พวกโซลเรนนาจะตาย และอโลนก็รักกับอานีสที่เป็นนางเอกนี่ครับ” ชายนิรนามถามเสียงสั่น

“ในเนื้อเรื่องนั้นมันมีซินเซียที่ไหนเล่า!?” อดัมม้วนกระดาษฟาดหัวอีกฝ่ายไปหนึ่งที “โลกนี้มีความเป็นไปได้หลายทางทั้งนั้น บางทีหากว่าเจ้าพยายาม เขาอาจจะทิ้งนางเอกนมแบนๆ หันมาชอบเจ้าก็ได้ พลอตนางร้ายเกิดใหม่มันก็มักเป็นแบบนี้แหละ! ฟันธง!

“ผมจีบอโลนได้เหรอ” ชายนิรนามตาโต “แต่นั่นก็เท่ากับแย่งคนรักคนอื่น ผู้ช่วยพระเจ้าจะทำความเลวไม่ได้”

“มึงอย่าโง่สิวะ ก็รีบหาทางไปเจอเขาก่อนที่เขาจะรักอานีสเซ่! ข้าจะบอกอะไรให้นะ...” อดัมกระชากคออีกฝ่ายให้มาฟังใกล้ๆ “ฉากที่คนสองคนจะตกหลุมรัก คลาสสิคที่สุดก็คือ ฝ่ายหญิงไปเปลื้องผ้าอาบน้ำต่อหน้าฝ่ายชายโดยไม่ตั้งใจ เจ้าแอบไปอาบน้ำที่บ้านอโลน คอยจังหวะให้เขาเปิดมาจ๊ะเอ๋เจ้า ร้อยทั้งร้อย เสร็จแน่นอน! คอนเฟิร์ม!

อดัมยกมือขึ้นสองข้าง ทำท่าขยำอะไรบางอย่าง พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ “รับรองว่าหนองโพของซินเซีย จะต้องดึงดูดใจชายได้ไม่มากก็น้อย แต่ต้องกะจังหวะให้ดี เป็นอโลนนะไม่ใช่คนอื่น อาร์ยูอันเดอร์แสตน?

ชายนิรนามอ้าปากและหุบปากหลายรอบ อดัมตบบ่าอีกฝ่ายปุๆ

“ฟังข้านะ มีไม่กี่คนหรอกที่สามารถรู้เรื่องราวในอนาคตของตัวเองได้ เจ้าอย่าได้ใช้มันสูญเปล่า และด่วนตายไปก่อนที่เรื่องอะไรจะเกิดขึ้นเลย เส้นทางชีวิตของคนมันไม่ได้มีแค่ทางเดียว มันอาจจะมีทั้งทางตรง ทางเลี้ยว ทางโค้ง ให้เจ้าได้เลือกเดิน ดังนั้นข้าจึงอยากให้เจ้าลองทำความรู้จักชีวิตใหม่นี้ให้ดีเสียก่อน ก่อนจะตัดสินมันว่าแม่งห่วยแตกจนต้องรีบตาย” อดัมบุ้ยปากไปที่ประตู “ชีวิตนี้เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียวนะ เจ้ามีพนักงานแมลงอย่างปีเตอร์ร่วมทางไปด้วยเสมอ ถึงเขาจะเจ็บ จะปวด จะทรมานร่วมกับเจ้าไม่ได้ แต่เขาก็จะเคียงข้างเจ้าเสมอ ชีวิตที่มีคนคอยอยู่เคียงข้างแบบนี้ มันแย่ขนาดที่ต้องตายเลยเหรอ หือ?

“ก็...” ชายนิรนามหน้าแดงเรื่อ “...ก็ดีกว่าชีวิตที่แล้วครับ”

“นั่นแหละ” อดัมผละจาก ยื่นมือมารับเอกสารจากวิคเตอร์อย่างรวดเร็ว “เช่นนี้เรามาทำสัญญากัน ข้าจะให้คะแนนความดีเจ้าหนึ่งหมื่นคะแนน แลกกับการที่เจ้ารับปากข้าว่า...เจ้าจะเจออโลน โคเวแนนท์ก่อนตัดสินใจว่าจะตายหรือไม่ตายดี”

“เวอร์โคแนลขอรับ” วิคเตอร์พูดเสียงเรียบ

“เออ นั่นแหละ” อดัมพยักหน้ารับ จ้องชายนิรนาม “หนึ่งหมื่นคะแนนนี้ ข้าไม่ได้ให้ใครโดยง่ายนะ คนๆ นั้นจะต้องเป็นคนไข้ของข้าก่อนจึงจะมีสิทธิ์ได้รับ”

“มันก็หมายความว่าคุณแจกคะแนนกับคนไข้ทุกคนไม่ใช่เหรอครับ” ชายนิรนามถาม

“แล้วจะเอาไม่เอา” อดัมหรี่ตา

ชายนิรนามนิ่งไปครุ่นคิดไปนาน ก้มหน้ามองรูปอโลน และซินเซียตรงหน้า อดัมเห็นเช่นนั้นก็แคะขี้มูกป้ายใส่แขนอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะโดนวิคเตอร์ตบจนหน้าหงาย ข้อหาทำซกมกใส่คนไข้ ชายนิรนามพยักหน้ารับ

“ครับ ผมจะลองใช้ชีวิตดู”

 

**

 

“โอ้ ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะ! แยะ! มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆ กัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคือความฝัน อยู่ที่ใครจะล่ามันให้อยู่มือ! เฮ้ย! ใครเอาบ๊ะจ่างในตู้เย็นไปวะ!?

อดัมเดินร้องเพลงเพื่อชีวิตจนมาหยุดที่ตู้เย็นสาธารณะของบริษัท เขาแหวกถุงขนมหลายชนิดของเพื่อนร่วมงานเพื่อควานหาบ๊ะจ่างที่ตนซื้อมาไว้เป็นเสบียง พอไม่เจอก็ถอนใจเฮือกใหญ่ บ่นเสียงดัง

“ผีตู้เย็นบริษัทนี้มันแรงจริงๆ คราวที่แล้ว ขนมกุ้ยช่ายตลาดพลูของข้าก็ถูกขโมย”

“ทำอะไรอยู่เหรออดัม” เสียงทักทายยียวนดังมาจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งชุดสูท หล่อเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า อดัมเห็นเขาก็รีบหันมาบอกความว่างเปล่าข้างกายทันที

“หมอนี่คือบิลลี่ขอรับ พวกท่านที่ทำงานออฟฟิคก็คงจะมีคนที่เกลียดขี้หน้ากันในออฟฟิคใช่หรือไม่เล่า และสำหรับผม ก็คือหมอนี่แหละ”

พอเห็นว่าในมือบิลลี่มีบะจ่างของตนที่ถูกแกะอย่างประณีต และเขาก็กำลังใช้ช้อนตักมันเข้าปากอย่างช้าๆ ด้วย อดัมก็อุทานเสียงหลง ชี้ไปที่อีกฝ่าย โวยวายเสียงดัง

“บิลลี่! นี่เจ้าฉกอาหารว่างของข้าไปเหรอ!? ไม่เห็นที่ข้าเขียนบนถุงหรือไงว่าของอดัม!?” อดัมกระทืบเท้าอย่างขัดใจ หากบิลลี่ฉีกยิ้มพร้อมเอ่ยอย่างช้าว่า

“ข้าไม่เห็นชื่อของเจ้าเลยสักนิด...” เขาแกล้งเอาช้อนตักบ๊ะจ่างขึ้นมาพินิจทีละคำ “คำนี้ก็ไม่มี คำนี้ก็ไม่...”

“เจ้า!!” อดัมถกแขนเสื้อ แต่ทว่าวิคเตอร์โผล่มาจากไหนไม่รู้ คว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ พร้อมบอกว่า

“มีคนไข้มารอพบแล้วขอรับ”

“เป็นนักจิตแพทย์ของบริษัทมันก็มีงานเยอะแบบนี้ล่ะนะ สู้นายธนาคารอย่างข้าไม่ได้ นั่งเฉยๆ ก็มีของล้ำค่าสารพัดมาให้...” บิลลี่เอ่ยพร้อมยักไหล่ “ช่วยไม่ได้นะ เจ้าสอบตกคณิตศาสตร์เอง เลยไม่ได้ตำแหน่งนี้”

“เจ้ารวยขนาดนี้แล้วทำไมไม่ไปสำเพ็งซื้อบ๊ะจ่างมากินเองเล่าเฟ้ย” อดัมหรี่ตาถาม วิคเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ

“ท่านไปซื้อที่เยาวราชขอรับ”

“เพราะข้ารู้ว่ามันเป็นของเจ้าไง” บิลลี่ยิ้มน่ารัก “ในบริษัทนี้ มีแต่เจ้าเท่านั้นแหละที่ชอบอาหารจีนฝีมือคนไทย ขอบใจนะที่อุตส่าห์ซื้อมาให้ข้า”

“เจ้าอยากกินก็กินไปเถอะ พอดีว่ามันหมดอายุแล้วน่ะ” อดัมบอกหน้าตาย

บิลลี่ชะงักกึก ก่อนจะก้มหน้ามองอาหารในมือ พอเอาช้อนเขี่ยดู ก็เห็นราสีเขียวจนเกือบขึ้นอยู่เต็มไปหมด เขาพลันหน้าเผือดสี อดัมโบกมือลา หันหลัง เดินตามวิคเตอร์กลับไปห้องทำงานของตัวเอง

“ข้ากำลังจะเอาไปทิ้งพอดี ขอบใจเจ้ามากนะ บะบุ้ย”

“จะ...เจ้า! แหวะ! ถุยยย!

พอหันไปเห็นเพื่อนร่วมงามตัวเองกำลังเกาะถังขยะ โก่งคออาเจียนเสียงดังจนหมดหล่อ อดัมก็หัวเราะเจ้าเล่ห์

“เจ้าโง่เอ๋ย ใครเขาจะเอาอาหารมาใส่ตู้เย็นสาธารณะของพนักงานเล่า ยิ่งถ้าเป็นของดี ร้อยทั้งร้อย แม่งไม่ถึงปากเจ้าของหรอก เนอะ วิคเตอร์” อดัมหยิบสมุดจดของตัวเองขึ้นมา “แผนเอาของเน่าให้ผีตู้เย็นกินสำเร็จไปด้วยดี คราวต่อไป ข้าจะลองวางยาถ่ายในขนมจีบละกัน อิอิ จากนั้นข้าก็จะแอบไปทุบส้วมของบริษัททุกห้อง เหลือเพียงห้องเดียว และตัวเองจะไปนั่งแช่ อ่านการ์ตูน เล่นมือถืออยู่ห้องนั้น อยากรู้จริงๆ ว่าใครจะมาเคาะประตูของข้า อิอิ”

“ของว่างวันนี้คือเสี่ยวหลงเปานะขอรับ” วิคเตอร์บอกเสียงเบา

อดัมผสานมือ ทำตาวิบวับใส่หุ่นยนตร์ผู้ช่วยของตัวเอง พร้อมว่า “เจ้าน่ารักที่สุดเลยวิคเตอร์ มามะ ขอจูบที อั่ก!

วิคเตอร์สวนหมัดเข้าที่ดั้งจมูก ทำเอาเจ้านายของเขาเซถอยไปสองก้าว อดัมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเลือดกำเดา ถามเสียงเครียดว่า

“คนไข้รายใหม่นี่เป็นใครเหรอ” อดัมถาม

วิคเตอร์ยื่นแฟ้ม “เป็นคนเดิม แต่มาใหม่มากกว่าขอรับ”

อดัมมองแฟ้ม ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่ในทันที เขาชูแฟ้มให้เห็นหนังหน้าของคนไข้คนเก่า แต่มาใหม่

“ท่านผู้อ่านเห็นหรือไม่ขอรับ นี่คือน้องตุ้ยขอรับ กะเทยคนแรกที่ผวาไปช่วยผู้ชายไม่ให้ถูกรถชน จนสิบล้อเข้ามาเสยร่างของนางแทน เป็นสาวน้อยเพศทางเลือกคนแรกที่ก้าวเข้าสู่บริษัทนี้ และนางก็ได้ร่างกายงดงามขององค์หญิงนาตาเลีย แสนเลอโฉมไปครอบครอง ชีวิตที่กลายเป็นหญิงแท้ แถมเป็นถึงองค์หญิงน่าจะมีความสุข แต่นางกลับมาพบข้าบ่อยมาก สาเหตุเพราะนาตาเลียเป็นภรรยาของอดีตแม่ทัพที่ตายห่าในสงคราม พอผัวตายไปแล้วก็เลยไม่มีใครชายตาแลนาง หาผัวใหม่ไม่ได้ และท่านคอยดูนะ ในฉากต่อไปนี้ น้องตุ้ยจะต้องร้องห่มร้องไห้ ถามข้าว่าทำไมผัวมันหายากขนาดนี้แน่นอน”

 

**

 

“ตุ้ยไม่นึกเลยค่ะ ว่าเกิดใหม่เป็นม่าย แล้วมันจะหาผัวยากขนาดนี้...ฮึก”

“ข้าบอกแล้วไง” อดัมป้องปากกระซิบบอกความว่างเปล่า ก่อนจะใส่ใจการกัดจุกของเสี่ยวหลงเปา แทนจะสนใจไยดีน้องตุ้ยที่ร้องไห้ทุรนทุรายอยู่ตรงหน้า อดัมกำลังจะลิ้มรสน้ำซุปที่ซ่อนอยู่ข้างในก้อนกลมๆ ขาวๆ แต่ทว่าเมื่อคนที่ควรจะฟังปัญหาของคนไข้ กลับไม่ยอมฟัง น้องตุ้ยเลยเอื้อมแขนอันล่ำสันมากระชากคอของอดัมจนร่างบอบบางของเด็กหนุ่มไถไปกับโต๊ะ ถลึงตาจ้องมองอย่างดุร้าย เอ่ยด้วยเสียงชายแท้แหบพร่า

“ฟังปัญหาของตุ้ยสิคะ! มันเป็นหน้าที่คุณไม่ใช่รึ!?

“จะ...จ้า” อดัมน้ำตารื้น วิคเตอร์เข้ามาเก็บกวาดเสี่ยวหลงเปาที่ตกเลอะพรมไปอย่างเงียบๆ พร้อมลอบยกนิ้วโป้งให้น้องตุ้ย หรือสาวน้อยในร่างชายถึกอย่างนับถือ

“คือตุ้ย...” อดัมแกะมือของน้องตุ้ยออกจากคอเสื้อตัวเอง พร้อมเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ปัญหานี้เราคุยกันมานานมากแล้วนะ แล้วเจ้าก็มาปรึกษาข้าทุกครั้งที่มีโอกาสด้วย...”

น้องตุ้ยหยิบผ้าเช็ดหน้าสีม่วงอ่อนลายดอกซากูระขึ้นมาซับน้ำตา อดัมถอนใจ

“เจ้าก็รู้ว่าโลกใหม่ที่เจ้าเข้ามาอยู่นี้ ผู้หญิงที่เป็นม่ายจะไม่สามารถแต่งงานใหม่ได้ หากเจอชายที่ชอบก็เลือกที่จะเป็นชู้ทางใจไปจะดีที่สุด...มันเป็นวัฒนธรรมของเขา...”

“แต่ตุ้ยไม่เข้าใจ! ตุ้ยไม่เข้าใจ!” น้องตุ้ยเอ่ยอย่างเจ็บแค้นพร้อมทุบโต๊ะหินอ่อนจนทั้งโต๊ะสะเทือนไปหมด อดัมมองน้ำชาในถ้วยที่สั่นสะเทือนประหนึ่งมีไทแรนโนซอรัสวิ่งผ่านสิบตัว แล้วมองน้องตุ้ยที่โหยไห้

“ไม่สิ เมื่อก่อนตุ้ยเข้าใจและพอใจค่ะ ได้ร่างใหม่เป็นถึงองค์หญิงแล้ว จะสวยแซบอยู่บนหอคอยงาช้าง ไร้คู่ครองก็ไม่เป็นไร แต่ว่า...ตอนนี้ตุ้ยเจอคนที่ถูกใจแล้วนี่...” น้องตุ้ยช้อนดวงตากลมโตที่ประดับดับกากเพชรขึ้นมากะพริบ เอ่ยเสียงสั่นพร่า “ไม่ว่าจะทำอะไร ตอนนี้ตุ้ยก็คิดถึงแต่เขา มันแน่นในอก อยากจะยกออก แต่เขากลับไม่สนใจตุ้ยเลย เพราะตุ้ยเป็นผู้หญิงที่ผัวตายไปนานแล้ว ตุ้ยรักเขาค่ะอดัม ตุ้ยละสายตาจากเขาไม่ได้เลย...ฮึก ตุ้ยเข้ามาในร่างของนาตาเลียหลังจากที่ผัวนางตายแล้ว ตุ้ยยังบริสุทธิ์...ฮึก ตุ้ยยังเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้เขา”

อดัมหลับตาลงอย่างเจ็บปวด “ขอพระเจ้าคุ้มครองคนผู้นั้น”

“ว่าอะไรนะคะ” ตุ้ยถาม

“อดัมเจ็บแทนตุ้ย สงสารเขา เอ๋ย สงสารตุ้ยเหลือเกิน” อดัมตอบ ก่อนจะหันมากระซิบบอกความว่างเปล่า “นี่แหละขอรับท่านผู้อ่าน คนไข้กิตติมาศักดิ์ของข้า น่าขนลุกดีไหม”

“ตุ้ยขอถามอดัมได้ไหมคะ...” น้องตุ้ยเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มสีแทน “...ในชีวิตของผู้ชาย จะไม่สามารถรักคนที่เคยผ่านการมีสามีมาแล้วได้จริงๆ เหรอคะ”

อดัมป้องปาก บอกคนอ่าน “ตั้งแต่รู้จักกันมา มันถามกูมาเป็นสิบรอบแล้วเนี่ย” เขาหันกลับไปหาคนไข้ “รักได้สิขอรับ หากข้าตกหลุมรักใคร จะไม่เกี่ยงหรอกว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน อดีตเป็นเช่นไร ข้ารับได้ทั้งนั้น”

“งั้นอดัมรักตุ้ยได้ไหมคะ”

อดัมรู้สึกเหมือนลมตีขึ้นหน้ามากะทันหัน เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองวิคเตอร์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่น่าเสียดายที่ผู้ช่วยของเขากำลังค่อยๆ หยดนมในกาแฟของตัวเอง เลยไม่รู้ไม่ชี้ ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

“นั่นสินะคะ...” ตัวตุ้ยสั่นสะท้านอย่างหนัก “คงไม่มีใครรับกะเทยถึกอย่างตุ้ยได้”

“ตุ้ยคิดถูกแล้...แอ้ก!!

วิคเตอร์ปราดมาสะบัดมือตบหน้าอดัมอย่างแรง ก่อนจะบอกอย่างสุภาพ “ขอโทษครับ เมื่อครู่ยุงมาเกาะหน้าท่านน่ะ”

“คราวหลังมึงไม่ต้องตบก็ได้ เพราะยังไงกูก็ต้องเสียเลือดอยู่ดี” อดัมเอ่ยเบาๆ พร้อมปาดเลือดที่ไหลออกจากโพรงจมูก หันไปปั้นหน้าจริงจัง

“ฟังข้านะตุ้ย...บนโลกนี้มีหลากหลายวิธีที่จะทำให้ผู้ชายรัก มันอยู่ที่ว่าตุ้ยได้พยายามหรือยัง”

น้องตุ้ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาวิบวับในทันที “เราจะต้องจับผู้ชายยังไงเหรอคะ”

“อันดับแรก ตุ้ยต้องมีเชือก มีเตียง มียาปลุกเซ็ก น้ำส้ม และล็อกกลอนประตูให้ดี...แอ้ก! แอ้ก! แอ้กกกก!” อดัมโดนวิคเตอร์จับหัวโขกโต๊ะไปสามที สายตาหุ่นยนต์มองมาประหนึ่งว่า หากมึงยังให้คำปรึกษาทุเรศๆ อีกล่ะก็...มึงได้เจอหนักกว่านี้แน่นอน

“คือผู้ชายน่ะนะตุ้ย...” อดัมเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่มาอุดจมูกตัวเอง “...เป็นสัตว์นักล่า ดังนั้นพวกเราจะไม่ค่อยสนใจเหยื่อที่มาทอดสะพานให้หรอก และถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ชายที่ดี เขาจะชอบผู้หญิงที่เก่งกาจ ขอถามได้ไหมว่าเป้าหมายของตุ้ยคือใคร...”

น้องตุ้ยเอานิ้วม้วนปลายผม คลี่ยิ้มอย่างเขินอาย “ท่านรองแม่ทัพ...”

“ถ้าเป็นนักรบ ก็คงจะชอบคนที่กล้าหาญ รักคุณธรรมเหมือนกับตัวเอง...” อดัมวิเคราะห์

“อดัมจะแนะนำให้ตุ้ยสมัครเข้ากองทัพเหรอคะ” น้องตุ้ยถาม

“อย่าได้โคฟเวอร์เป็นมู่หลานเลยตุ้ย แนวปลอมตัวเป็นชาย แล้วเข้าไปหาผัวในกองทัพ ในโลกนี้มันไม่เวิร์คหรอก...” อดัมรีบห้าม “...ข้าคิดว่าตุ้ยควรทำธุรกิจ แสดงให้ทุกคนเห็นความสามารถ ไม่ได้เป็นม่ายนั่งสวยไปวันๆ และถ้าให้ข้าเดา ยิ่งรวย ยิ่งหาเงินเก่ง ยิ่งมีคนมาจีบ ตอนนั้นอาจจะได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าท่านรองแม่ทัพอะไรนั่นก็ได้”

“ไม่มีใครดีเท่าท่านรองแม่ทัพของตุ้ยหรอกค่ะ!!” น้องตุ้ยทุบโต๊ะ

“คนไข้คนหนึ่งก็เคยบอกข้าอย่างนี้ ตอนนี้นางมีผัวใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว” อดัมเอ่ยอย่างเยือกเย็น “ข้าจะจัดยาเสริมความงามให้ตุ้ยนะ และให้การบ้าน จงลองไปทำธุรกิจที่มีประโยชน์กับสังคม ถ้าทำได้ นอกจากจะได้เงิน ได้ช่วยคนในฐานะผู้ช่วยพระเจ้า แล้วตุ้ยก็อาจจะได้ผัวแถมมาด้วยนะ”

“ตุ้ยจะพยายามค่ะ” น้องตุ้ยพยักหน้ารับ

อดัมยิ้มหวาน มองส่งร่างสูงหนาของอีกฝ่ายเดินออกจากห้อง เขาหยัดกายลุก โบกมือลา “มีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาข้าได้เสมอนะ”

“ขอบคุณค่ะอดัม คุณคือเทพบุตรของตุ้ย!” อีกฝ่ายเดินมากอด และบีบตูดเขาหนึ่งที ก่อนกรีดกรายจากไปอย่างอารมณ์ดี

พอบานประตูปิดลง รอยยิ้มการค้าของอดัมก็จางลง เด็กหนุ่มคว้าแฟ้มของน้องตุ้ยปากใส่ประตูเสียงดังปัง กัดฟันคำรามว่า

“แล้วอย่ามาอีกนะมึง...” เขาหันไปหาวิคเตอร์ “เรามีเสี่ยวหลงเปาเหลืออีกไหม”

วิคเตอร์จัดเสี่ยวหลงเปาใส่จาน พร้อมยื่นให้เจ้านายอย่างใส่ใจ

 

**

 

 อดัม : เห็นอีตุ้ย แล้วข้าอยากไปเที่ยว RCA...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #187 dakdja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:31
    เราว่า เราชอบนิยายเมากาว ขอไรท์ มั๊กกๆ
    #187
    0
  2. #162 annepw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:29
    ขำไม่ไหวแล้ว5555555 ชอบๆ โดนใจเราทากๆอดัม นิสัยนี้อย่างเรียล
    #162
    0
  3. #157 kqre (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:28
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-13.pnghttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-10.png 5555555
    #157
    0
  4. #40 JeDustEA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:34
    เกรียนทั่วจักรวาลเลยนะอดัม555555555
    #40
    0
  5. #39 mai146 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:41
    ตลกอะ 55555555555
    #39
    0
  6. #38 thehuskyshiba (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:32

    เพลงเพื่อชีวิตคุ้นมาก แต่จำไม่ได้ว่าเพลงอะไร

    #38
    0
  7. #37 Michiyo _วาโย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:28
    555+จำ
    #37
    0
  8. #36 แคระขาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:15
    ขำมู่หลาน
    #36
    0
  9. #35 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:22

    อ่านเรื่องนี้แล้วคลายเครียดได้ดีมากค่ะ
    #35
    0
  10. #34 mind17819 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:18
    สงสารดีแท้
    #34
    0
  11. #33 อสูรไร้ลักษณ์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:15
    โลกจ๋า~ เรื่องนี้เป็นเรื่องปลดปล่อยความเครียดของโลกรึเปล่าเนี่ย ทำไมตัวเอกมัน.....เยี่ยงนี้......(แอสซี่/เรเชล/โรเซเนียยังไม่หลุดเท่านี้มาก่อน....)
    #33
    0
  12. #32 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:08
    เด็กสมาธิสั้นแห่งชาติ เจ้าเป็นอย่างนี้น่ะดีแล้ว เจ้าจะไม่มีวันสมองแตกตาย
    #32
    0
  13. #31 Naorin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 18:03
    โอ๊ย!! อดัมสงสารรรรร
    ปล. เรื่องนี้คลายเครียดได้ดีมาก จากเศร้าๆอ่านเรื่องนี้-วเราะน้ำตาเล็ด
    #31
    0
  14. #30 STI .45 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:52

    5555 น่าสงสาร
    #30
    0