ADAM.

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 : ภารกิจของอดัม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    5 ก.ย. 61

 

 

“ฮือออ พระเจ้า...ท่านอย่าได้ตามใจคนอ่านของท่านเลย เพียงแค่นี้ชีวิตของข้าก็น่าสงสารมากพออยู่แล้ว”

อดัมร้องไห้แทบขาดใจอยู่กลางห้องประชุม ท่ามกลางสายตาของเหล่าพนักงานระดับสูงที่มองมา

“...อย่าให้ข้าต้องเจอพวกตัวเอกในนิยายทำเงินของท่านเลย เดี๋ยวรัศมีความหล่อของข้าถูกบดบังหมด ท่านคิดดูสิ แค่ท่านอัพข้าวันเดียวกับแอสโทเรีย มันก็ไม่มีใครอ่านนิยายของข้าแล้วนะ ขืนเอาไปอยู่ด้วยกัน ข้าได้กลายกาบหอยให้พวกมันเหยียบย่ำกันพอดี แล้วชีวิตในภาคสนามของข้าจะเป็นไปตามคำขอพวกนั้นไม่ได้ ไม่ได้นะ ต่อไปหนูจะเป็นเด็กดี พระเจ้าปราณีหนูเถิดดดดด”

“มันเป็นอะไรของมันน่ะ” บิลลี่กระซิบถามวิคเตอร์ ซึ่งวิคเตอร์ก็ตอบว่า

“พอดี ตอนที่แล้ว เขาไปขโมยอ่านจดหมายที่เขียนมาแสดงความคิดเห็นเรื่องงานภาคสนามของเขาน่ะขอรับ”

บิลลี่พยักหน้า แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร เฮนรี่หันมองขอความคิดเห็นอื่นๆ ซึ่งแต่ละคนก็ส่ายหน้า ไม่เข้าใจสถานการณ์เช่นเดียวกัน

แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าใจ

อดัมเอ๋ย ข้าไม่ให้เจ้าได้เจอตัวละครเอกในนิยายเรื่องอื่นหรอก...

คล้ายกับอักษรที่พระเจ้าส่งมานั้นเปล่งแสง ร่างกายของอดัมยืดขึ้นคล้ายกับต้นไม้เหี่ยวๆ ที่ได้รับการรดน้ำ สองมือประสาน ทำตาวิบวับ พร้อมยิ้มกว้างออกมาทันที

...เพราะข้าจะไม่ยอมให้ตัวละครแสนดีพวกนั้นมาเสียเพราะเจ้าเด็ดขาด

อดัมกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ “พระเอกมึงวางยาคนทั้งเมือง เนี่ยนะที่เรียกว่าแสนดี แสนอี๋ล่ะสิไม่ว่า”

...และข้าก็จะไม่ให้เจ้าเผชิญชะตากรมแบบที่พวกแฟนคลับเสนอมาด้วย...

“พระเจ้า! ข้ารักท่านที่สุดเลย >3</ <3” อดัมส่งจูบรัวๆ

...ยกเว้นแต่ฉบับสุดท้ายที่ข้าคิดว่าความคิดมันเข้าท่า...

“มึงไม่มีความคิดเป็นของตัวเองหรือไงวะ!!?” อดัมปาแฟ้มในมือใส่ตัวอักษรนั่นอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งว่ามันคือพระเจ้า

อย่างไรก็ดี งานภาคสนามของเจ้ามันไม่ใช่งานง่ายๆ ดังนั้น นอกจากเจ้าแล้ว ข้าจะให้ผู้บริหารคนอื่นลงไปช่วยเจ้าทำงานด้วย

!!!” เหล่าผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดมองหน้ากันในทันที

แฟ้มสีฟ้าที่อดัมขว้างทิ้งไปเมื่อครู่ ลอยขึ้นมา ก่อนจะบินมากระแทกหน้าอดัมกลับอย่างแรงเป็นการแก้แค้น แล้วเปิดออก

ป๊อง!

จากแฟ้มสีฟ้านั้นได้กลายเป็นกล่องไม้กล่องหนึ่ง เหล่าพนักงานระดับสูงล้วนก้าวเข้ามามุงดู มองมันอย่างสนใจ พออดัมเปิดฝากล่องได้ ก็พบกับกล่องไม้ขนาดเล็กหลายกล่องอัดแน่นอยู่ในนั้น อดัมหยิบเอาจดหมาย และคู่มือมายื่นให้วิคเตอร์เปิดอ่านในทุกคนฟัง

“ถึงอดัม หลังจากที่เจ้าส่งคำขอออกงานภาคสนามมาให้ข้า พระเจ้าก็คิดแล้วคิดอีก ตีลังกาคิดหลายตลบกว่าจะคิดได้ว่าจะให้งานภาคสนามของเจ้าออกไปในลักษณะไหนดี นิยายเรื่องนี้ยังไม่มีเส้นเรื่องเลยสินะ ข้าจะเอางานภาคสนามของเจ้านี่แหละเป็นเส้นเรื่อง...” วิคเตอร์หยุดสักพักก่อนจะพึมพำ “พระเจ้าก็บ้าตามนายของข้าไปเสียแล้ว”

“อุวะฮ่าฮ่า ในที่สุดข้าก็ได้ทำหน้าที่พระเอกของเรื่องสักที” อดัมเท้าเอว เงยหน้าแหกปากหัวเราะ

“...ข้านึกขึ้นมาได้ว่าเพราะคำแนะนำเชี่ยๆ ของเจ้า กำลังจะทำให้ผู้ช่วยพระเจ้าคนหนึ่งตายห่าในอนาคต...” วิคเตอร์เอ่ยต่อ

ทุกคนหันมองอดัม

“เป็นถึงจิตแพทย์แท้ๆ แต่ให้คำแนะนำคนไปตาย...” < เฮนรี่

“...เป็นข้าจะลาออกไปขายถุงเท้าหน้าเซเว่นแล้ว จิตแพทย์ห่านอะไรวะ ห่วย” < บิลลี่

แถมทำหน้าไม่สะทกสะท้านอีกด้วย < กัสถือป้าย

“เราแอบไปฟ้องลุงตู่ดีไหม” < เบล

“จะนินทาก็กรุณาอย่าทำระยะเผาขนสิพวกฟายทั้งหลาย” < อดัม

“...ดังนั้นข้ามอบหมายหน้าที่ให้เจ้าไปคอยดูแลไม่ให้เขาฆ่าตัวตายเพราะคำแนะนำโคตรเชี่ยนั่นก็แล้วกัน อดัม เจ้ารู้ไหมว่ากว่าข้าจะได้ผู้ช่วยพระเจ้ามาสักคนมันยากแค่ไหน คิดว่าคนที่ยอมตายเพื่อคนอื่น และยังอยากอยู่ต่อเพื่อทำความดีมันหาง่ายนักเหรอ แล้วไหนจะพนักงานแมลงที่มาทำงานร่วมกับเขาอีกเล่า ข้ายังไม่ทันได้คืนทุน เจ้าก็ทำ...” < วิคเตอร์

“อีห่านนี่ก็พร่ำพรรณนาอยู่นั่นแหละ รีบๆ เข้าเรื่องงานสักทีสิวะ!” อดัมหันมาแหวใส่วิคเตอร์ ก่อนจะหยิบจดหมายที่มีความยาวขนาดสามหน้าเอสี่ มาอ่านช่วงท้ายๆ อันเป็นใจความสำคัญของจดหมาย เขาอ่านเสียงดัง “...ดังที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ข้าจึงอยากให้เจ้าเข้าใจ และตระหนักถึงความสำคัญของหน้าที่ที่เจ้ากระทำอยู่ให้มากกว่านี้ และเพื่อความผาสุกในชีวิตผู้ช่วยพระเจ้าคนนั้น ข้าอยากให้เจ้าปกปิดตัวตน แฝงตัวเป็น มนุษย์ ในบทบาทต่างๆ คนรอบข้างที่ช่วยเหลือเขาคนนั้น ซึ่งหมายความว่างานใหญ่ขนาดนี้ จะทำแค่เจ้าและวิคเตอร์เพียงสองคนไม่ได้ พนักงานระดับสูงทุกคนต้องให้ความช่วยเหลือด้วย ส่วนใครจะเล่นบทบาทหน้าที่ใดนั้น แล้วโชคชะตาลิขิตแล้วกัน”

อดัมหันมองพนักงานระดับสูงคนอื่น ซึ่งเริ่มมองหน้ากันอย่างอึดอัด

“พระเจ้าพูดแบบนี้แปลว่าอดัมจะเป็นบอสชั่วคราวของพวกเราใช่ไหม” < เฮนรี่

“ให้หมอนี่มาคุมงานข้า ข้าขอลาออกดีกว่า!< บิลลี่

แค่คำแนะนำก็พาคนไข้ไปตายได้ ข้าว่าเราตายหมู่ชัวร์ < กัสถือป้าย

“แค่ก...ข้าจะใช้เลือดเขียนพินัยกรรมไว้ตรงนี้...” < เบล

“พวกเราไม่ตายหรอก...” ลุงบาร์เทนเดอร์เอ่ย ดวงตาเป็นประกายซึ้งเหมือนการ์ตูนตาหวาน ยิ้มอย่างเจิดจ้า “เชื่อในพระเจ้าของพวกเราสิ”

ทุกคนปรบมือ ดวงตาเป็นประกายคล้ายมีแสงส่องมาจากศีรษะเล็กๆ ของลุงบาร์เทนเดอร์

“พระเจ้าน่ะเชื่อได้ แต่นายของข้า พวกท่านจะเชื่อเขาไม่ได้นะขอรับ” วิคเตอร์บอกเสียงเรียบ คล้ายกับสร้างเมฆดำส่งสายฟ้าฟาดเข้าใส่เหล่าพนักงานระดับสูงทุกคน “ข้าว่าเผื่อใจไว้บ้างดีกว่า”

อดัมมองเหล่าพนักงานระดับสูงที่เข่าทรุดลงกับพื้น พึมพำว่า ตาย ตายหยังเขียดแน่ๆ เขาลอบชูนิ้วกลางให้คนพวกนั้น แล้วอ่านจดหมายของพระเจ้าต่อ

“...ร่างเทียมหลักจะมีสองร่าง หนึ่งคือร่างที่ใช้ในโลกแฟนตาซีของข้า เขาชื่อว่าอดัม วอร์ล็อค เป็นลูกชายของเศรษฐีที่มีอิทธิพลมากในอาณาจักร...” อดัมหยุดอ่าน แล้วหันไปมองวิคเตอร์ “อดัม วอร์ล็อคนี่ชื่อคุ้นๆ เนอะ”

“คุ้นพอๆ กับชื่อจอร์น คอนเนอร์เลยขอรับ” วิคเตอร์ตอบ

“ดูเหมือนพักนี้พระเจ้าท่านจะชอบหนังค่ายมาร์เวลล์น่ะ” บิลลี่ออกความเห็น

“อีกเดี๋ยวคงมีชื่อโทนี่ สตาร์ค” เฮนรี่ช่วยเสริม

อดัมก้มหน้าอ่านจดหมายต่อ

“...หรือเจ้าจะเปลี่ยนชื่อก็ได้นะ ข้าไม่ว่าอะไร เพราะข้าเองก็ขี้เกียจเปลืองความคิดให้คนอย่างเจ้า...เฮ้ย! คนอย่างข้านี่หมายความว่ายังไง!?” อดัมคิ้วกระตุก อ่านจดหมายต่อ “...เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักร รูปงาม ชาติตระกูลดี...เดี๋ยวๆๆ! นี่มันไม่ใช่พระเจ้า! พระเจ้าของข้าต้องไม่รักข้าถึงขนาดนี้เซ่!

วิคเตอร์เห็นเจ้านายโวยวายเสียสติก็ชะโงกหน้ามามอง แล้วชี้ที่ท้ายจดหมาย “เขียนต่อด้วยขอรับว่า แต่เขาเป็นผู้ไร้สมรรถภาพทางเพศ

อดัมถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก คนที่เหลืออดไปซุบซิบกันไม่ได้

“หมอนี่มันรู้ใจบิ๊กบอสของพวกเราดีเนอะ” < เฮนรี่

“ได้ร่างเสื่อมแบบนี้ แต่ยังถอนใจโล่งอกได้ มันรักพระเจ้ามากกว่าที่ข้าคิดอีกนะ” < บิลลี่

“สำหรับอดัม...ฮึก ถึงทะเลาะกันบ่อย แต่ถ้าพระเจ้าเป็นอะไรไปก็ห่วงใยเสมอสินะ” < เบล

ซึ้งมาก < กัสชูป้าย

“นี่แหละสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของเจ้านายและลูกน้อง” < ลุงบาร์เทนเดอร์เช็ดคราบน้ำตาแผ่วเบา

“อีกร่างหนึ่งที่สำคัญ และข้าคิดมันเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ คือร่างวิญญาณ อดัมเอ๋ย จากนี้ไปเจ้าคือวิญญาณของเด็กสาว ทาสในเรือนเบี้ยเจ้าขุนสมัยพระเจ้าเหาของประเทศไทย ชื่อ อีเขียว ตายเพราะขี้กากลงดาก...” อดัมอ่านเพียงแค่นี้ก็ขว้างจดหมายลงพื้นแล้วกระทืบอย่างแรง “กวนตีนกูไม่เลิกนะอีพระเจ้า! อีเขียวนี่มันอะไร!? แล้วสมัยพระเจ้าเหาอะไรของมึง! ขี้กากลงดากมึงสิ! ผู้ช่วยพระเจ้าเขาต้องตายเพื่อช่วยคนอื่นไม่ใช่เหรอ!? อย่าให้กูเจอมึงนะ...!!

“ใจเย็นๆ ขอรับ ฟังพระเจ้าอธิบายก่อนสิอีเขียว” วิคเตอร์เอ่ยพร้อมดึงเจ้านายไม่ให้กระทืบจดหมายนั้นจนยับ

เหล่าพนักงานระดับสูงคนอื่นหันมองไปทางอื่นเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เพื่อกันไม่ให้เจ้านายฉีกจดหมายถึง วิคเตอร์จึงหยิบมันขึ้นมาอ่านเอง

“...เนื่องจากว่าข้าขี้เกียจหาข้อมูลประวัติศาสตร์มาเพื่อสร้างร่างวิญญาณเทียมให้เจ้า ดังนั้น หากใครถามเจ้าก็แถไปให้เนียนหน่อยละกันนะ อีเขียวคนนี้เป็นเด็กสาวจิตใจโอบอ้อมเมตตาอารีย์ ชอบตีขิม จิบน้ำมะตูม เจ้าต้องเรียนแบบกุลสตรีไทยให้ดี อย่าให้ใครเขาจับได้ อีเขียวคนนี้เป็นคนใจดีขนาดที่ว่าไม่กลัวโรคร้าย คอยนั่งเฝ้า นอนเฝ้าปฐมพยาบาลผู้ป่วยร้ายแรง จนตัวเองเป็นโรคกากตายเลยนะ เจ้าต้องเล่นให้สมบทบาทอย่าให้ข้าผิดหวัง”

“เขียวเป็นคนใจดีจริงๆ” บาร์เทนเดอร์บอก ตบบ่าอดัมเบาๆ “เจ้าได้เป็นวิญญาณที่ดีแล้วนะ”

“หมาตัวนั้นรอดเพราะอีเขียวเลยนะ อย่าทำให้ฟ้าผิดหวัง” วิคเตอร์อ่านต่อเบาๆ

ทุกคนหันมอง อีเขียวผู้ช่วยหมาจนตัวตาย ก่อนจะหันไปกลั้นหัวเราะ ผิดกับอดัมที่หน้าแดงก่ำ อยากขย้ำคอพระเจ้าเหลือเกิน

“และเพราะว่างานนี้เป็นงานใหญ่ ดังนั้นนอกจากสองร่างเทียมนี้ ข้ายังมีร่างผู้เฒ่าปริศนาฉุกเฉินให้เจ้าได้เลือกใช้ เมื่อไม่สามารถนำร่างเทียมสองร่างนี้ออกหน้าได้” วิคเตอร์อ่านจบก็หยิบเอากล่องที่เขียนเอาไว้ว่า ฉุกเฉิน ขึ้นมา “และยังมีร่างเทียมพ่อบ้านมอบแด่วิคเตอร์โดยเฉพาะ เอาไว้คอยคุมประพฤติอดัมด้วยนะ” วิคเตอร์หยิบกล่องที่เขียนชื่อตัวเองมา ก่อนจะยิ้มหวาน “ขอบคุณขอรับพระเจ้า” เขาก้มหน้าอ่านจดหมายต่อ  “ส่วนร่างเทียมที่เหลือนั้น แล้วแต่ดวงของพนักงานระดับสูงคนอื่นๆ ขอให้พวกเจ้าโชคดี”

พนักงานระดับสูงคนอื่นตวัดสายตามองกล่องทั้งหลายที่ยังเหลือเป็นตาเดียว

“เรามาเป่ายิ้งฉุบเรียงลำดับการเลือกเถอะ!” เฮนรี่เสนอ

“ไม่ได้! ข้าไม่เก่งเป่ายิ้งฉุบ!” บิลลี่ร้อง “แข่งใบ้คำกันเถอะ ใครได้คะแนนมากสุดก็ได้เลือกก่อน!

“นานไป ข้าหลับแน่...” เบลร้อง ทำน้ำตารื้นใส่พรรคพวก

ข้าเขียนป้ายไม่ทันแน่!’ กัสชูป้ายบอก (อดัม : มึงก็เปิดปากพูดสักทีสิ)

“จับไม้สั้นไม้ยาวกันไหม” ลุงบาร์เทนเดอร์ถาม

“เด็กๆ” อดัมปรบมือเสียงดัง ดึงความสนใจ “ให้ข้าเลือกให้ดีกว่า...แอ้กกกกก!!!

เฮนรี่กับบิลลี่คว้าจดหมายของพระเจ้ายัดปากอดัมโดยไว ก่อนจะรีบจับมัดและเริ่มทำไม้สั้นไม้ยาว แต่สุดท้ายทุกคนก็สามัคคีกันหักปลายไม้ เพื่อให้ได้ไม้ที่สั้นที่สุดอยู่ดี เมื่อเห็นว่าคนทั้งห้าไม่มีท่าทีว่าจะตกลงกันได้โดยง่าย วิคเตอร์ก็เดินมาอุ้มกล่องใส่ร่างเทียม แล้วหันไปพยักหน้าให้หุ่นแอนดรอยอีกสองตนที่ยังไม่มีบทพูดให้เดินตามเขาไป เขาประกาศ

“เอาไว้พวกท่านสามารถตกลงกันได้ใครลำดับที่เท่าไร ไปตามพวกข้าที่ห้องทำงานเจ้านายของข้านะขอรับ พวกข้าขอไปดื่มน้ำมันรอ ไปกันเถอะขอรับเจ้านาย” ประโยคสุดท้ายหันมาเอ่ยกับอดัม และลากร่างนายของตนไป

 

**

 

“สวัสดีขอรับท่านผู้อ่าน ข้าอดัมคนเดิม เพิ่มเติมคือตัวละครใหม่ ขณะที่พวกพนักงานระดับสูงคนอื่นกำลังแย่งชิงสิทธิ์ในการเลือกร่างเทียมพวกนี้ ข้าจะขอแนะนำตัวละครที่เป็นหุ่นแอนดรอยเหมือนวิคเตอร์อีกสองตัว คือคู่หูของเฮนรี่ และคู่หูของบิลลี่นะขอรับ”

อดัมเอ่ยจบก็ยื่นไมค์ไปจ่อปากเด็กหนุ่มหน้าสวยตาดุคนหนึ่ง เขาบอก “เอ้า! ไมเคิล แนะนำตัวเองหน่อยสิว่าเจ้าเป็นคู่หูของเฮนรี่มากี่ปีแล้ว”

ไมเคิล เอามือปัดไมค์ที่จ่อปากออก ก่อนจะหันไปหาวิคเตอร์แล้วเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ “นายท่านของเจ้า มักวิปลาสเช่นนี้อยู่เป็นประจำกระนั้นหรือ”

“ก็ทุกๆ ห้าหรือสิบนาทีนั่นแหละ” วิคเตอร์บอกพร้อมเปิดอ่านคู่มือที่ได้มาจากพระเจ้า

“อนิจจา ข้าว่านายแห่งข้าพิสดารยิ่งนักแล้ว หาได้นึกว่านายแห่งเจ้าจะอาการหนักกว่าถึงนี้ เจ้ามิต้มยาให้เขาทานสักหน่อยเล่า ช่วยหมาช่วยแมวนั้นพระท่านว่าได้บุญกุศลนัก” ไมเคิลถาม

“สำหรับเขา มีแต่ต้องต้มยาเบื่อกรอกปากเท่านั้นแหละ ถึงจะช่วยได้” วิคเตอร์ตอบ

อดัมหันมาเอ่ยกับคนอ่าน “นี่แหละขอรับไมเคิล วาจาพิกลพิการเหมือนหลุดออกมาจากไทยโบราณสักยุค แถมยังกวนส้นตีนสัดๆ แต่ข้าว่า...ข้าอาจจะต้องเรียนแบบเขาสักหน่อยแล้ว จะได้เป็นอีเขียวได้คล่องๆ” อดัมชี้ไมเคิล “ไอ้หน้าสวยตาดุต่างกับเฮนรี่ คู่หูของมันมากเลย รายนั้นเขาจะพูดอังกฤษปนไทย แต่รายนี้ไทยจ๋า เฮนรี่มันถึงชอบบ่นว่าคุยกับคู่หูไม่ค่อยรู้เรื่อง แถมไมเคิลยังเป็นพวกอนุรักษ์นิยมด้วย”

“ข้าหาใช่พวกอนุรักษ์นิยมไม่ เพียงแค่รังเกียจเทคโนโลยีทุกชนิด...” ไมเคิลบอก (อดัม : มึงลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองเป็นหุ่นยนตร์) เขาถอนใจ “...นายแห่งข้าหาได้เข้าใจข้าไม่ นายท่านชอบซื้อเครื่องปั่นไฟ เครื่องซักผ้า หรือเทคโนโลยีเข้าเรือนแห่งเราเป็นประจำ แต่ทว่าข้าชอบใช้กระต่ายขูดมะพร้าวมากกว่าเครื่องปั่นน้ำผลไม้ แถมการซักผ้าข้างแม่น้ำนั้นก็ช่างศรีวิไลยิ่งนัก นายข้าไม่เข้าใจ”

“ข้าก็ไม่เข้าใจ...” อดัมเอ่ยเสียงอ่อน “มิน่า เฮนรี่มันถึงไม่ค่อยยอมอยู่กับเจ้า เจ้าโยนเครื่องเล่นเพลย์สเตชั่นของมันทิ้งไปกี่เครื่องแล้วล่ะ”

“ท่านกล่าวหนักไปแล้วกระมัง แค่เซตซีดี ดีวีดี แผ่นของออฟิเชียลจากเรื่องแฮรี่บ้านหม้ออะไรสักอย่างเท่านั้นเอง คือข้าทนมิได้ที่จะเห็นนายข้านั่งถือไม้ปัดขนไก่ เอาหมวกซาตานมาสวมหัว จ้องกล่องสี่เหลี่ยมตาเป็นมัน แล้วร้องสยามพารากอนพาโทนูมอะไรสักอย่างทั้งวัน โอ้ มันหาได้เพียงแค่ไม่ประเทืองปัญญาเล็กๆ ของนายข้า ภาพนั้นยังมาบั่นทอนสติปัญญาแห่งข้าอีกด้วย ทุบทิ้งแม่ง” ไมเคิลส่ายหัว พร้อมซดน้ำมันเสียงดัง “ล่าสุดนายท่านเอาผ้าม่านมาห่อตัว แล้วแสร้งว่าล่องหนได้ ข้าโมโหเลยสาดน้ำมันใส่ แล้ววางพระเพลิงเสียวายวอด ฌาปนกิจให้ทั้งคนทั้งของนั่นแหละ วิคเตอร์...เจ้าว่าจิตใจข้าหยาบกระด้างเกินไป ใช่หรือไม่”

“ไม่นะ ปกติ” วิคเตอร์ตอบ

“ผิดปกติทั้งคู่แหละ” อดัมพูดเบาๆ

“น้ำมันมาแล้วขอรับ!

เสียงสดใสเหมือนนกร้องของเด็กหนุ่มหน้าหวาน ตัวเตี้ยคนหนึ่งดังขึ้น ดวงตากลมโตของเขาสดใสเมื่อมองทุกคนที่กำลังนั่งทานของว่างกันอยู่

“โอ้ เจ้าเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น ชื่อว่าโบรดี้ขอรับ เป็นคู่หูเจ้าบิลลี่ ซึ่งถือเป็นหุ่นยนตร์ที่มีความอ่อนโยนมากที่สุดในบริษัทเราแล้ว พูดแล้วก็น่าอิจฉาเจ้าบิลลี่จริงๆ เสียดายอยู่อย่างเดียว...แอ้กกกก!!

อดัมแนะนำโบรดี้ได้ไม่ทันจบ โบรดี้ก็สะดุดขอบพรมล้มหน้าคะมำ เหวี่ยงถาดเหล็กใส่ของว่างมาเฉาะหัวเขาอย่างแรง โบรดี้หน้าเสีย เอ่ยเสียงสั่น

“ขะ...ขออภัยขอรับท่านอดัม โบรดี้ไม่ตั้งใจ!

“เจ้าอย่าได้กังวลนักเลย นายข้าทนไม้ทนมือ ถาดบางแค่นี้ ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก” วิคเตอร์เอ่ยพร้อมกระชากถาดเหล็กที่ปักหัวเจ้านายตัวเองออก ส่งผลให้เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาราวน้ำพุ วิคเตอร์เอาน้ำลายแต้มๆ บอก “เดี๋ยวก็หายแล้ว”

“จ้า” อดัมคราง

“ท่านอดัม...” โบรดี้ประคองอดัมขึ้นมา ก่อนจะหยิบเอากล่องใส่ของขึ้นมา ยิ้มหวานอย่างน่ารัก “เพราะท่านอดัมเป็นมนุษย์คนเดียวในที่นี้ โบรดี้เลยทำขนมว่างมาให้ ถะ...ถ้าไม่รังเกียจ เชิญขอรับ” โบรดี้หน้าแดงอย่างน่าเอ็นดู

อดัมมองกล่องที่ใส่อะไรสักอย่างดำๆ ตุ่นๆ แล้วถามเสียงเรียบ

“อะไรหรือ”

“ขนมชั้นขอรับ ท่านบิลลี่ชอบอาหารไทย ข้า...ข้าเลยฝึกทำมาให้ แต่ข้าชอบจำสับสนระหว่างพริกไทยกับน้ำตาล และไม่รู้ว่าจะต้องอุ่นอาหารนานเท่าไร ท่านบิลลี่ก็เลยไม่ค่อยยอมให้ข้าเข้าครัวน่ะขอรับ” โบรดี้เอ่ยอย่างเขินอาย

“มิน่า ไอ้บิลลี่มันถึงชอบทำตัวเป็นผีตู้เย็น คู่หูมันทำอาหารไม่ได้เรื่องเลย” อดัมบ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ

“เดี๋ยวข้าชงชาให้ท่านอดัมนะขอรับ” โบรดี้เอ่ยพร้อมตักผงพริกป่นชงกับน้ำแล้วยื่นให้อดัม “เชิญขอรับ”

“บางทีข้าก็ไม่รู้ว่าพระเจ้าสร้างหุ่นยนต์พวกนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นผู้ช่วย หรือฆาตกรรมพวกข้ากันแน่นะ” อดัมรำพึงออกมาเบาๆ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ทำให้วิคเตอร์ไหวตัว เดินไปจัดโต๊ะห้องทำงาน และเปิดประตูให้คนไข้ โบรดี้มองการทำงานของวิคเตอร์ด้วยดวงตาเป็นประกาย เขาหันไปบอกไมเคิล

“ท่านวิคเตอร์นี่สุดยอดเลยนะขอรับ ข้าเองก็อยากจะทำงานเก่งๆ แบบนี้บ้างจัง แต่ไม่รู้ทำไมเจ้านายของข้าไม่ยอมให้ข้าทำอะไรเลย”

“นายของเจ้าเป็นผู้เอางานเอาการ หาได้เกียจคร้านตัวเป็นขนเหมือนนายของวิคเตอร์กระมัง” ไมเคิลสันนิษฐาน

“จะพูดจะจาอะไรช่วยกรุณาเกรงใจเจ้าของห้องหน่อยสิไมเคิล” อดัมเอ่ย พร้อมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ “เอาล่ะ เมื่อพวกเจ้าดูถูกข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็จะแสดงฝีมือให้ดูเอง!!

อดัมถกแขนเสื้อ และคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขานั้นคือชายนิรนาม

“สวัสดี” อดัมยิ้มการค้า

ชายนิรนามมองไปที่พวกไมเคิล เห็นวิคเตอร์เดินไปนั่งจิบน้ำมันกับกลุ่มเพื่อนแอนดรอยของตน เอ่ยออกมาเบาๆ “คนเยอะขึ้นหรือเปล่าขอรับ”

“ไม่ต้องไปสนใจปลาซิวปลาสร้อยพวกนั้นหรอก เจ้ามีธุระอะไรกับข้า”

ชายนิรนามหันมองอดัม ก่อนจะก้มหน้าอย่างเขินๆ “คือ...ผมเจออโลนแล้วครับ” ร่างใหญ่หนานั้นเดินมานั่งบนเก้าอี้ วิคเตอร์เลิกคิ้ว มองตัวอักษรในคำสั่งของพระเจ้า แล้วมองไปที่อดัมที่ปั้นหน้ายิ้มแย้ม

“เป็นยังไง เขาเป็นผู้ชายที่ควรค่าแก่การมีชีวิตอยู่เพื่อเฝ้ามองหรือไม่เล่า” อดัมมองดวงหน้าที่แดงเรื่อของชายนิรนามอย่างพอใจ “เร็วๆ รีบเล่ามา ข้ากำลังเอาใจช่วยเจ้าอยู่นะ”

“ผมเป็นตัวแทนของตระกูลโซลเรนนา เดินทางไปยังเมืองบาราสทาร์ ได้เข้าไปในโรงเรียนของอโลน และเจอพวกพระเอกเรียบร้อยแล้ว คนที่ไปกับผมก็มีซาเรีย ลุงนอเบิร์ต และป้าแครอลครับ...”

อดัมมองเอกสารในมือ นอเบิร์ตคือนักรบแถวหน้าของตระกูลโซลเรนนา ได้ฉายาว่าเฒ่าทมิฬ สเตฟานถึงกับส่งนอเบิร์ตมาคอยดูแลน้องสาวของเขา แปลว่าเขาต้องรักซินเซียมาก และยังมีแม้บ้านที่เก่งการต่อสู้อย่างแครอลอีก ส่วนซาเรีย...

“เจ้าไม่อยากให้น้องรู้ความลับของตระกูล เลยพยายามกันน้องสาวออกห่างสินะ” อดัมมองชายนิรนาม ที่หัวเราะเขินๆ ในตระกูลโซลเรนนานั้น หากใครรู้ความลับของตระกูลจะถูกประทับตรา และเมื่อสเตฟานที่เป็นผู้นำตาย พวกเขาจะตายหมด ชายนิรนามคงไม่อยากเสี่ยงทิ้งซาเรียที่ยังบริสุทธิ์ไว้ที่ตระกูลโซลเรนนาคนเดียว “มิน่า คะแนนความดีของเจ้าพุ่งขึ้นสูงเลย ยินดีด้วย เริ่มอยู่เป็นแล้ว”

ชายนิรนามพยักหน้ารับ อดัมพูดต่อ “แล้วที่มาวันนี้ต้องการอะไรล่ะ ให้ข้าเดา เจ้าไม่มีความมั่นใจในการตรงเข้าไปสารภาพรักกับอโลนคนนั้นล่ะสิ”

ชายนิรนามส่ายหน้า “ผมเข้าไปสารภาพรักกับเขาแล้วล่ะครับ”

“บร๊ะเจ้าโจ๊ก มันเร็วมาก!” อดัมตบตักเสียงดัง “แล้วเป็นไง”

“โดนปฏิเสธขอรับ” ปีเตอร์ที่เกาะไหล่ชายนิรนาม ซึ่งเงียบมาโดยตลอดเอ่ยปาก ขณะที่ชายนิรนามสลดวูบ

“อะไรนะ!?” อดัมตบโต๊ะเสียงดัง ยืดตัว แบมือ ตวาดสั่งเสียงดังลั่น “เจ้ารีบเอาภาพโป๊ของซินเซียมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้เลย แล้วข้าจะได้ช่วยแก้ข้อบกพะ...!!!

แก้วน้ำใส่น้ำมันในมือของวิคเตอร์พุ่งเข้าใส่หัวของอดัมโดยแรง วิคเตอร์มองเจ้านายตนกำลังกระอักเลือด หันไปบอกโบรดี้เบาๆ

“สิ่งสำคัญคือการจู่โจมที่รุนแรงภายในครั้งเดียว”

“ขอรับ (*-*)< โบรดี้

อดัมกระอักเลือดมาหนึ่งคำ เปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน “คือ...เอากระดาษเขียนชื่ออโลนมาให้ข้าที”

“คะ...ครับ” ชายนิรนามเริ่งทำตาม ขณะที่ปีเตอร์อดเอาขาหน้าแตะๆ ปลายนิ้วสั่นระริกของอดัมอย่างอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ อดัมรับกระดาษมายัดใส่ปล้องสูบ ก่อนจะจุดสูบ และภาพความทรงจำซินเซียที่มีต่ออโลนก็เริ่มต้นขึ้น

มันเริ่มต้นมาจากตอนที่ซินเซียไปยังเมืองบาราสทาร์ และได้ใช้เงินจำนวนมากเพื่อการกุศลจนเกือบหมด และเพราะมัวแต่อยู่ทำการกุศลที่ข้างทาง ทำให้พวกเธอมาถึงบ้านพักได้ช้ากว่ากำหนด เลยเวลาสมัครเข้าเรียนของโรงเรียนเชอริค และค่าเล่าเรียนก็แพงมหาศาล จนคำนวณดูแล้ว ซินเซียมีกำลังทรัพย์แค่ส่งน้องสาวเรียนในโรงเรียนเด็กเล็กเท่านั้นเอง

“อ้าว...” อดัมร้องในตอนนี้ มองชายนิรนาม “เจ้าไม่ได้เข้าไปเรียน”

“ไม่ครับ ผมไปสมัครเป็นภารโรงแทน” ชายนิรนามก้มหน้าต่ำ

ซินเซียในชุดภารโรงนั้นเหมือนพนักงานตีรังต่อดีๆ นี่เอง แล้วเธอเข้าไปสารภาพรักกับอโลนในสภาพเครื่องแต่งกายนั้นครบชุด อโลนคงรับรักหรอก

อดัมเหม่อมองภาพซินเซียในชุดที่ปิดไม่ให้เห็นแม้แต่เส้นผมในชุดสีเหลืองของคนทำความสะอาด คล้ายๆ กับมินเนี่ยนตัวใหญ่วิ่งไล่อโลนพร้อมตะโกนขอความรัก พลันรู้สึกจนปัญญา

“ผลเป็นยังไง” อดัมถามเสียงแหบ

“โดนแฟนคลับอโลนที่โรงเรียนยำตีนขอรับ” ปีเตอร์ตอบ

ก็แน่ล่ะ เจ้าไปถือไม้กวาดวิ่งไล่ขอความรักดาวโรงเรียน ในสายตาอโลนคงเห็นภาพหลอนเป็นฆาตกรโรคจิตวิ่งไล่ฆ่าเขาอยู่กระมัง อดัมคิดในใจ

“ตอนนี้ผู้อำนวยการสั่งห้ามผมเข้าใกล้อโลนในระยะร้อยเมตร...คือผมควรทำยังไงดีครับ” ชายนิรนามถาม มองอดัมอย่างมีความหวัง

“อย่างแรก เจ้าต้องถอดชุด แล้วเข้าไปคุยกับอโลนดีๆ” อดัมบอก

“ให้ผมแก้ผ้าเลยเหรอครับ” ชายนิรนามถามอย่างตกใจ

“อย่าเพิ่งจินตนาการไปไกล คือ...แต่งชุดธรรมดา สวยๆ น่ารักๆ แล้วไปดักรอพบอโลน สารภาพรักใหม่อีกครั้ง เท่านั้นเอง” อดัมว่า “เดี๋ยววันนี้จะมอบทักษะการแต่งกายให้โดนใจชาย และทักษะแม่บ้านขั้นสูงไปนะ”

“โอ้ นี่รึ คือการทำงานของนายท่านอดัม...” ไมเคิลเอ่ยเสียงนุ่ม

“ใช่แล้ว ข้ามีหน้าที่แก้ปัญหะ...” อดัมยืดอก

“...คือการวางแผนดักปล้นสวาทเด็กหนุ่มให้เหล่าคนเถื่อนสินะขอรับ” ไมเคิลจดบันทึก

“ไม่ช่ายยยยย!!” อดัมแผดเสียงลั่น ก่อนจะหันมามองคนไข้อีกครั้ง สงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยว่า “เอาตามนี้นะ จำเอาไว้ รักคือการไขว่คว้า หาใช่การปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ ถูกเขาปฏิเสธแค่ทีสองทีอย่าได้ใจเสาะเลย ทุกคนบนโลกนี้เคยถูกปฏิเสธด้วยกันทั้งนั้น แต่คนที่จะได้รับการตอบรับคือคนที่พยายาม ฝึกฝนตัวเอง และไม่กลัวการถูกปฏิเสธต่างหาก หรือที่เรียกง่ายๆ ตื้อเข้าไว้จึงจะครองโลก”

ชายนิรนามพยักหน้ารับหลายต่อหลายครั้ง อดัมบอก “เจ้ามีทรัพย์กับตัวแล้ว อย่าให้มันสูญเปล่า ปิดประตูลงกลอนแล้วก็งัดหนองโพออกมาโช...!!!

เก้าอี้ไม้ทั้งอันถูกขว้างมาทับร่างของอดัมโดยแรงโดยวิคเตอร์ ชายนิรนามเอ่ยอย่างฮึกเหิม

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะพยายาม!

“แล้ว...อย่าลืมฝึก...การบ้านการเรือนด้วย แค่กๆ” อดัมกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

ครั้นชายนิรนาม และปีเตอร์จากไป อดัมก็คลานมาร่วมวงน้ำมันได้อีกครั้งหนึ่ง โบรดี้บอกเสียงนุ่ม

“สุดยอดเลยขอรับท่านอดัม เพิ่งจะได้เห็นท่านทำงานเป็นครั้งแรก ข้าตื่นเต้นสุดๆ เลย”

“เป็นเด็กดีจริงๆ นะ” อดัมบอก ครั้นคิดอะไรขึ้นมาได้ ก็กระซิบถาม “ว่าแต่ บิลลี่เขามีความลับอะไรแปลกๆ มาเล่าสู่กันฟังบ้างไหมเอ่ย”

“ความลับเหรอขอรับ” โบรดี้ทำหน้าไม่เข้าใจ “ถ้าหากข้ารู้ แล้วมันจะเป็นความลับได้หรือขอรับ”

อดัมถอนใจเฮือกใหญ่ “เออ เจ้ามันซื่อ ข้าผิดเองแหละที่ถาม”

“อย่าว่ากระนั้นเลยนะโบรดี้” ไมเคิลอ่านบันทึกของตัวเอง เอ่ยถามเสียงนุ่ม “นายของเจ้า ป่านฉะนี้แล้ว เขายังชอบชุดสาวใช้อยู่อีกหรือไม่”

อดัมหูกระดิกในทันที ก่อนจะตาเหลือกโพลงมองโบรดี้ จะว่าไปโบรดี้นั้นก็หน้าหวานน่าทะนุถนอม หรือว่าเจ้าบิลลี่จะ...

จู่ๆ ในหัวเขาก็คิดภาพบิลลี่จับโบรดี้แต่งชุดสาวใช้ กระโปรงบานฟูฟ่องน่ารักน่าเอ็นดู ทำท่าแอ๊บแบ๋วพูดว่า กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ หรือไม่บิลลี่อาจจะคิดอกุศลกับหุ่นยนตร์ตัวเอง

“เหมือนเดิมแหละขอรับ เขาเอามาให้ข้าเลือกด้วยนะว่าชอบชุดไหน...” โบรดี้ทำปากจู๋ “...แล้วก็ชอบไปใส่ พูดจาคะขาอยู่หน้ากระจก ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำเลยขอรับรุ่นพี่”

อดัมสำลักน้ำชา บิลลี่มันชอบคอสเพลย์!!!’

จู่ๆ ก็ได้รู้ความลับสูงสุดของเพื่อนร่วมงานที่แสนชัง อดัมคันปากไม่หยุด โบรดี้ว่าต่อ

“...ทำไมท่านบิลลี่ถึงชอบแต่งตัวให้ตุ๊กตาหมีของท่านมากขนาดนั้น”

คิ้วของอดัมกระตุกโดยแรง ความลับนี่ไม่ร้ายแรง แต่ทว่าก็ยังหวานแหววอยู่ดี โบรดี้ว่า “แล้วท่านเฮนรี่ล่ะขอรับ”

“นอกจากตัดถุงขยะสีดำมาทำเป็นชุดพ่อมดกระนั้นหรือ ก็มิมีสิ่งใดมากดอก” ไมเคิลว่า ครั้นไม่รู้จะคุยอะไรอีกแล้ว จึงหันไปหาวิคเตอร์ “ว่าแต่เจ้าอ่านกระไรอยู่ ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว บอกเล่าให้พวกเราฟังจักได้หรือไม่ท่านวิคเตอร์”

“ข้าอ่านภารกิจของเจ้านายอยู่น่ะ” วิคเตอร์บอก “พระเจ้าท่านบอกว่า เจ้านายของข้าได้ให้คำแนะนำผิดพลาด ทำให้ผู้ช่วยพระเจ้าคนหนึ่งตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง”

อดัมหันมองวิคเตอร์ “ข้อผิดพลาดนั้นคืออะไรเหรอวิคเตอร์ จวบจนตอนนี้ข้ายังไม่เคยให้คำแนะนำที่ไม่ดีกับใครเลย ทุกคนจากไปด้วยความหวัง และออกจะแฮปปี้กันดีทุกคน”

“มีอยู่รายหนึ่งขอรับ พระเจ้าท่านบอกว่าเจ้านายได้ให้คำแนะนำให้เขาผู้ช่วยพระเจ้าคนนี้ไปจีบผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีชะตารักกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว ผลก็คือ ในอนาคตผู้ช่วยพระเจ้าตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นสุดหัวใจ แต่พอเห็นชายผู้นั้นเลือกผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เขาก็รู้สึกหมดสิ้นหนทางการมีชีวิตอยู่ และตัดสินใจฆ่าตัวตาย...”

“อีกแล้ว ปัญหารักๆ ใคร่ๆ นี่อีกแล้ว!” อดัมถอนใจเฮือกใหญ่ “ข้าไม่ใช่พี่อ้อยพี่ฉอดนะ จะได้พูดเรื่องความรักแฝงธรรมะได้กินใจคน...” อดัมนิ่งไปสักพัก ก่อนจะหันมองวิคเตอร์ ถามต่อว่า “พระเจ้าได้บอกไหมว่าผู้ช่วยพระเจ้าคนนั้นเป็นใคร”

“ซินเซีย โซลเรนนาขอรับ” วิคเตอร์ตอบหน้าตาย

อดัมนิ่งไปนิด ก่อนจะชี้ไปที่ประตู “ไอ้ที่เพิ่งไปเมื่อกี้?

“เขามาหาท่านเมื่อครู่นี้เอง” วิคเตอร์พยักหน้า

“แล้วทำไมเจ้าไม่สะกิดบอกข้า” อดัมถามเสียงเรียบพอๆ กับหน้าตา

“ข้าทั้งขว้างแก้ว ทั้งปาเก้าอี้ใส่ แต่ท่านโง่เองที่ไม่รู้ตัว” วิคเตอร์ตอบเสียงเรียบพอๆ กับหน้าตา “อย่างไรก็ดี พระเจ้าท่านบอกอีกฝ่ายซินเซียคือคนสำคัญที่จะช่วยเหลือตระกูลโซลเรนนาในอนาคต ดังนั้นคำสั่งที่ส่งมาถึงท่าน คือเราต้องทำให้ไอ้บ้านั่นมีความสุขในชีวิต ไม่คิดฆ่าตัวตาย และทำลายการลงทุนของบริษัทเรา”

“...” อดัมนิ่งค้าง

วิคเตอร์หยัดกายลุก “ข้าว่าตอนนี้พวกผู้บริหารระดับสูงคงได้ลำดับเลือกร่างเทียมกันแล้วล่ะขอรับ พวกเราไปกันเถอะ”

เหล่าหุ่นยนตร์หยัดกายลุกพร้อมเดินออกจากห้องไป วิคเตอร์ชะงักที่ปากประตู หันมาบอกเจ้านายเสียงนุ่ม

“อ่อ พระเจ้าบอกอีกนะขอรับว่าหากท่านทำงานนี้พลาด ร่างกายของท่านจะได้กลายเป็นอีเขียวอย่างถาวรแน่นอน”

อดัมมองร่างเทียมที่บรรจุอยู่ในกล่องที่แปะป้ายว่า อีเขียว อันเป็นร่างที่ตัวตันสั้นดำ หน้าเหลี่ยมกรามใหญ่ ดูจากทรงผมและการแต่งตัวของร่างนี้ ทำให้เขาคิดถึงเพลง บางระจัน ของแอ๊ด คาราบาว รำไร จู่น้ำตาไหลอย่างไม่ทราบสาเหตุ

...บางระจัน บางระจันมิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง...

"วิคเตอร์ รอข้าด้วยยย!!"

 

**

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #186 23710 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 21:25

    5555อีเขียวผู้ช่วยหมาให้รอดตาย

    #186
    0
  2. #164 annepw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 12:56
    อดัมนายจะมีนางเอกกับเค้ามั้ยนะ
    #164
    0
  3. #159 Triste (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:30

    รอเจ้าอยู่นะอีเขียว><https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #159
    0
  4. #156 กาวอวกาศ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:56

    ...พระเอกที่วางยาคนทั้งเมือง

    ..

    ..

    นี่มัน...

    ..

    คนที่คุณก็รู้ว่าใคร...


    #156
    0
  5. #155 yakaya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 09:17
    สงสาร555555555555555 โอ้ยวิคเตอร์ เราว่าอดัมไม่ได้โง่หรอก ก็แกเล่นทำร้ายเขาเป็นกิจวัตร ใครเขาจะไปรู้ล่ะฟะ ถ้าแกเปลี่ยนจากประทุษร้ายเป็นสะกิดหรืออะไรที่ไม่รุนแรงล่ะก็นั่นจะน่าช็อคสำหรับอาดำหน่อย5555

    ปล.สรุปแล้วพระเจ้าคือคนเขียนสินะคะ ตอนแรกเรานึกว่าพระเจ้าคือหนุ่มหล่อ แด้ดดี้ที่ไม่แปลว่าพ่อ เลยเผลอจิ้นไปเยอะเลย ถถถถถ
    #155
    0
  6. #154 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 08:38
    วิคเตอร์นายต้องเปลี่ยนวิธีสะกิดนะ มันดูปกติเหมือนทุกตอนที่ผ่านมาเลยอ่ะ
    #154
    0
  7. #153 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:57
    น่าสงสาร555
    #153
    0
  8. #152 Naorin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:17
    อยู่ไปก็สงสารอดัม
    #152
    0
  9. #151 Triste (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 17:08

    ใครกันน้าาา คู่กัดแน่เลย5555

    #151
    0
  10. #150 Michiyo _วาโย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:52
    555+ใครจะเป็นผู้โชคร้าย เอ้ย โชคดี
    #150
    0
  11. #149 aladininthelamp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 00:14
    ถ้าอดัมไปเจอตัวละครแสนดีสงสัยอดัมนี่แหละไม่รอด555
    #149
    0
  12. วันที่ 2 กันยายน 2561 / 23:37

    ดำอย่ามาว่าเรเชลเค้านะ

    #148
    0
  13. #146 Naorin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 20:40
    ตัวละครแสนดี...นึกถาพเรเชลวางยางคนทั้งเมือง นึกภาพมาคัสฆ่าคนเป็นผักปลา นึกภาพไซอาตอนทำคนอื่นตกต่ำ...อืม แสนดี๊แสนดี
    #146
    0
  14. #144 thehuskyshiba (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:53

    ตัวละครแสนดี...(นึกภาพมาคิริอัส เรเชล ไซอา) ถ้าพูดถึงหน้าตางานดีเนี่ยไม่เถียง แต่เรื่องนิสัย....

    #144
    0
  15. #143 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:36
    อดัม เราคิดเหมือนกันเลยว่าเรเชลมันแสนอี๋
    #143
    0
  16. #142 Mimisaramama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:35

    ถ้าเป็นบิลลี่ก็คงน่าสนุกเหมือนกัน????https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-06.png

    #142
    0
  17. #141 Femiella (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:26

    555สงสารอดัม

    #141
    0
  18. #140 STI .45 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:19
    5555 โอ้ย สงสาร
    #140
    0
  19. #138 yakaya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:07
    โอ้ย ตื่นเต้นๆๆๆ ไม่ว่าจะเป็นใครก็น่าจะวอดวายมันทั้งหมด ฮ่า
    #138
    0
  20. #136 Cute painter (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:02
    ใครจะได้มาทำงานนี้กับอดัมกันน้าาา~
    #136
    0