ASTORIA.

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 : ตระกูลวาเรนโนซา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 693 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

 

 

 

ตระกูลมอนโตเซรามีห้องอาบน้ำแยกชายหญิงอย่างชัดเจน ซีอาน่าพาคริสตินไปอาบน้ำ พอเสร็จภารกิจ ก็ให้มาร์ธาและสาวใช้อีกคนช่วยแต่งตัว ก่อนจะมายังห้องนั่งเล่น ซาโลยาบอกว่า

“ข้าส่งจดหมายเวทมนตร์ไปให้นายหญิงตระกูลคัลลาแฮนแล้ว ว่าข้าเป็นคนรั้งตัวพวกเจ้าเอาไว้เอง ท่าทางวันนี้ฝนจะตกหนักทั้งคืน...” ซาโลยายิ้ม “ซีอาน่าไม่เคยมีเพื่อนมาบ้าน พวกเจ้าค้างที่ตระกูลมอนโตเซราสักวันเถอะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะให้รถม้าไปส่งพวกเจ้าที่โรงเรียน เด็กๆ ต้องการอะไรเพิ่มไหม”

“ไม่ขอรับ” เฮเชลยิ้มบาง “ท่านน้าใจดีมาก ขอบคุณมากขอรับ”

“เรียกข้าท่านแม่ก็ได้ ข้าอยากมีลูกชายสักคน แต่มีลูกสาวก็ดี” ซาโลยาหัวเราะคิกคัก หันไปมองคริสติน “ถ้ามีลูกสาวน่ารักอย่างคริสติน ก็คงดี”

“อ้าวท่านแม่...” ซีอาน่าร้อง ชี้มาที่ตัวเอง

“เจ้ามันแกร่งกล้าเกินไป ข้าอยากได้เด็กที่น่ารักน่าทะนุถนอมแบบนี้มากกว่า” ซาโลยาแกล้งอุ้มคริสตินมาวางบนตัก “ดูสิ ผมสีดำเหมือนข้าเลย โอ๋ ล้อเล่นน่า ลูกแม่น่ารักที่สุด”

ซีอาน่าพยักหน้าด้วยท่าทางจำยอม “ข้าจะเชื่อเจ้าค่ะ”

“ต๋าย งอนแล้วหรือนี่” ซาโลยาหยอกลูกสาวอย่างมีความสุข ท่าทางของซีอาน่าทำเอาทุกคนในห้องหลุดหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นทำให้ออเดรที่เพิ่งกลับมางุนงง พอเข้ามาเห็นเด็กมากมาย เขาก็ทำหน้าประหลาด ซาโลยาอุทานเมื่อเห็นว่าสามีของเธอเปียกฝน รีบช่วยเขาถอดเสื้อนอกและไล่ให้ไปอาบน้ำ

“เด็กสามคนนี้...” ออเดรส่งสายตาเป็นคำถาม

“ลูกๆ ของท่านฮอเนอร์ไงเจ้าคะ น่ารักหรือไม่เล่า” ซาโลยาถามพร้อมรอยยิ้ม “เฮเชล จัสติน และคริสติน เอาล่ะอย่าช้าเลย ดื่มน้ำต้มสมุนไพรสักชาม และไปอาบน้ำอุ่นเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไปจัดโต๊ะแล้ว เด็กๆ อยากช่วยแม่ไหมลูก”

เด็กๆ พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามซาโลยาไป ออเดรมองตามเด็กสามคนนั้นโดยเฉพาะเฮเชล ตระกูลคัลลาแฮนนั้นได้ชื่อว่าตระกูลใหญ่อันดับสาม และเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของตระกูลเฮมิงตัน การที่เด็กพวกนี้มาเยือนตระกูลของเขา อาจจะไม่เป็นการดีนักก็ได้

“ท่านพ่อ...” ซีอาน่าวกกลับมาเรียกบิดา พอเห็นสายตาของออเดรเธอกว่าอย่างรู้ทัน “ไม่ต้องคิดมากหรอกเจ้าค่ะ เรื่องในวันนี้ ก็แค่เด็กๆ ไร้เดียงสาเป็นสหายกัน วันพรุ่งนี้ก็ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว” ซีอาน่าจูงมือออเดร “อีกอย่าง ตระกูลคัลลาแฮนหยิ่งยะโสมาก เรามองพวกเขาเป็นเช่นไร พวกเขาก็เป็นเช่นนั้น”

ซีอาน่าจำได้ว่าจากใบบันทึกโชคชะตาที่เคยอ่าน ตระกูลคัลลาแฮนมีจุดจบไม่สวยนัก เรื่องนี้เป็นความผิดของเธอที่ใช้เครื่องทุ่นแรงเขียนชะตาชีวิตของพวกเขา ถ้าทำได้ เธอก็อยากจะแก้ไขมัน

ออเดรฟังคำซีอาน่าแล้วรู้สึกว่าลูกสาวคนโตคนนี้เฉลียวฉลาดยิ่งนัก วาจาเหมือนผู้ใหญ่โตเต็มวัยคนหนึ่ง เขาอดอุ้มซีอาน่าขึ้นมาสบสายตาไม่ได้ “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าควรทำเช่นไร”

“รู้ดีเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ยอมให้ตระกูลเฮมิงตันเห็นมอนโตเซราเป็นศัตรูเป็นอันขาด” ซีอาน่าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหวาน ออเดรรู้สึกทึ่ง และรู้สึกวางใจขึ้น คำพูดพวกนี้ออกจากปากเด็กอายุเพียงห้าปี สงสัยว่าที่พวกเขาล่ำลือกันว่าลูกสาวคนโตของเขาเป็นเทพมาจุติ อาจจะเป็นเรื่องจริง

ออเดรจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็มานั่งหัวโต๊ะอาหาร ซีอาน่าตักอาหารตรงหน้าให้คริสตินที่นั่งข้างๆ ส่วนซาโลยาเอ่ยถามถึงเรื่องเหมืองทองใหญ่ที่ค้นพบในที่ดินของตระกูลมอนโตเซรา ที่ออเดรเดินทางไปดูในวันนี้

“คงทำรายได้ให้ตระกูลเรามหาศาลเลย” ออเดรบอกภรรยาพร้อมยิ้มน้อยๆ

“แบบนั้นก็น่าจะจัดงานเลี้ยง เชิญคนจากตระกูลใหญ่ๆ ทุกตระกูลมานะ จะได้ปรึกษาเรื่องการค้ากัน ตระกูลคินเคล่าของข้ายอมให้ตระกูลเฮมิงตันเป็นที่หนึ่ง แต่อันดับสองต้องเป็นของตระกูลข้า” ซาโลยาบอก เรียนจากซีอาน่ามาว่าตอนนี้ออเดรให้ความสำคัญตระกูลเฮมิงตัน ถ้าหากเชิดชูตระกูลเฮมิงตัน เขาน่าจะพอใจ

และออเดรก็หัวเราะออกมาเบาๆ บอกซาโลยา “เจ้ากล่าวแล้วนะ ถ้าเห็นรายได้ แล้วตระกูลของเจ้ามาน้ำลายหกใส่ จะขอปันจากข้า ข้าไม่ยอมหรอก”

ซาโลยาหัวเราะตาม “ออเดรอย่าได้ลืม ตระกูลของเจ้ามีทอง ตระกูลข้าก็มีอัญมณี”

ตระกูลคิลเคล่าร่ำรวยเพราะเหมืองแร่อัญมณีในที่ดิน แต่แท้ที่จริงนั้นยังมีของมีค่าอย่างอื่นที่ตระกูลคิลเคล่ายังไม่พบเจอ ซีอาน่านึกถึงเรื่องในอนาคตที่พอชาลอนเน่ และเฮเลนน่าเอาชนะซาโลยา และซีอาน่าได้ คนพวกนั้นก็ได้ที่ดินของตระกูลคิลเคล่าไปครอง ทำให้ร่ำรวยมหาศาล ชนิดผลาญทั้งชาติก็ยังไม่หมด

ข้าจะต้องปกป้องตระกูลฝ่ายแม่ของข้าเอาไว้ ซีอาน่าคิดในใจ เธอชะงักเมื่อสาวใช้ของชาลอนเน่เร่งร้อนเข้ามารายงานเสียงดัง

“ท่านออเดรเจ้าคะ! คุณหนูเฮเลนน่าไม่ยอมทานอาหาร แถมส่อแววว่าจะไม่สบายด้วย! ร้องหาแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ! ท่านชาลอนเน่เลยให้ข้ามาเชิญท่าน!

ซาโลยาผุดลุกขึ้นยืน พอจะเอ่ยคำว่า บังอาจ ออกไป พลันได้ยินเสียงไอของซีอาน่า เธอจึงคืนสติ แล้วเอ่ยเสียงเครียด “คุณหนูของเจ้าไม่สบายมากเหรอ เพราะอะไรล่ะ”

สาวใช้คนนั้นหลบสายตาซาโลยา “เพราะเพิ่งเสียลิลลี่ และวันนี้ก็ตากฝนนิดหน่อยเจ้าค่ะ”

ซาโลยาพยักหน้ารับ ทรุดตัวลงนั่งแล้วหันมาบอกออเดร “เจ้าไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะอยู่ดูแลเด็กๆ เอง”

ออเดรมองภรรยาของตนเองอย่างเหลือเชื่อ สาวใช้คนนั้นก็มองซาโลยาอย่างเหลือเชื่อ ซาโลยาชี้ไปที่จานที่อยู่ตรงหน้า “จานนี้นายท่านชอบกิน ยกไปให้เขาที่คฤหาสน์รองด้วย แล้วก็ตามหมอมาตรวจอาการพวกเด็กๆ ด้วยเลย”

“ขอบคุณนะ” ออเดรเอ่ย เกิดความละอายใจขึ้นมาทันที พร้อมกันนั้นก็รู้สึกโกรธชาลอนเน่ขึ้นมา ตอนนี้พวกเขากำลังมีแขก และทานอาหารเย็นกันอยู่ ควรหรือจะให้สาวใช้ทะเล่อทะล่าเข้ามาทำลายบรรยากาศ นี่ยังดีที่เป็นแค่เด็กพวกนี้ หากว่าเป็นผู้นำตระกูลใหญ่คนใดสักคนล่ะก็...

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปเลือกเครื่องเพชรชุดใหม่” ออเดรบอก บีบบ่าภรรยาหนึ่งที แล้วเดินตามสาวใช้ที่ยิ้มกว้างคนนั้นไป

ซาโลยาถอนใจเฮือกใหญ่ รวบช้อน และบอกแก่ทุกคนว่า “แม่อิ่มแล้ว ขอตัวนะ”

ทุกคนมองตามร่างเพรียวของซาโลยา ก่อนจะหันมามองซีอาน่าที่ตักอาหารใส่จานคริสตินเงียบๆ ซีอาน่าเห็นสายตาทุกคนมองมา ก็ว่า “น้องสาวข้าติดพ่อน่ะ พวกเราทานกันอีกหน่อยเถอะ ไม่มีอะไรหรอก”

เห็นท่าทางซีอาน่าเป็นธรรมชาติขนาดนั้น ทุกคนมองหน้ากันไปมา หากร้ายกาจจริง ซาโลยาและซีอาน่าสมควรจะอาละวาดแล้วสิ ไม่ใช่ใจกว้างเช่นนี้ ดูท่าข่าวลือนั่นจะไม่มีความจริงรวมอยู่เลยกระมัง

 

**

 

หมอเดินทางมาตรวจอาการพวกซีอาน่า และไปยังคฤหาสน์เล็กเพื่อตรวจอาการของเฮเลนน่า ซีอาน่ามีไข้นิดหน่อย ซาโลยาเลยพาลูกสาวเข้านอนด้วยตัวเอง ฝากเด็กคนอื่นไว้กับมาร์ธา

“พวกท่านอยากฟังนิทานก่อนนอนไหมเจ้าคะ ข้าจะอ่านนิทานให้ฟัง” มาร์ธาถาม พร้อมเลือกนิทาน

“ท่านอ่านหนังสือได้ด้วยเหรอขอรับ” จัสตินถาม เพราะสาวใช้ของตระกูลคัลลาแฮนนั้น ไม่มีใครอ่านออกเขียนได้เลยสักคน คนที่จะอ่านหนังสือได้นั้น จะต้องผ่านการศึกษาในโรงเรียนมาก่อน ส่วนมากคือลูกของบ้านที่มีอันจะกิน แล้วการค้าล้มเหลว เลยต้องขายตัวเองเป็นคนรับใช้ นอกนั้นไม่มีทางอ่านออกเขียนได้นอกจากชนชั้นรอง และชนชั้นสูง

“คุณหนูซีอาน่าสอนข้าเจ้าค่ะ” มาร์ธายิ้มอย่างมีความสุข “ท่านบอกว่า มาร์ธา เจ้าต้องอ่านหนังสือให้ออกนะ เจ้าจะได้ไม่โดนใครเอาเปรียบได้ ที่ต้องมาเป็นคนรับใช้ก็เพราะอ่านสัญญาทาสไม่รู้เรื่องนี่แหละ จากนั้นคุณหนูก็บังคับให้ข้าฝึกอ่านหนังสือเรื่อยมา” เธอเลียนแบบซีอาน่าได้เหมือนมาก มาร์ธาหัวเราะ “แต่ข้าคิดว่า คุณหนูซีอาน่าอยากจะให้ข้าคอยอ่านนิทานให้นางฟังมากกว่า”

“ท่านซีอาน่าใจดี” คริสตินพูด ขนาดพวกเธอ แม่เลี้ยงยังไม่ต้องการให้ไปโรงเรียนเลย

“เจ้าค่ะ ใจดีมากๆ เลย ท่านซาโลยาก็ใจดี ไม่เช่นนั้น...” มาร์ธาแหวกม่านหน้าต่าง มองไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ “คงไม่ยอมให้สร้างคฤหาสน์รองใหญ่ขนาดนี้หรอก”

เด็กทุกคนทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เดินมาเกาะหน้าต่างดู เห็นว่าคฤหาสน์รองโอ่อ่ายิ่งนัก ผิดกับบ้านของพวกเขาที่คฤหาสน์ตระกูลคัลลาแฮนราวฟ้ากับเหว แม้พวกเขาจะยังเล็กแต่ก็พอรู้ว่า หากซาโลยาไม่ใจกว้างมากพอ แค่ที่อยู่ของภรรยารอง ไม่มีทางใหญ่ขนาดนี้ได้แน่

“ข้าพูดมากไปแล้ว พวกท่านอย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ มาเจ้าค่ะ ข้าจะอ่านนิทานเรื่องนี้ให้ฟัง กาลครั้งหนึ่งมีลูกกวางอยู่หนึ่งตัว...”

คืนนั้น จู่คริสตินก็รู้สึกเหมือนมีร่างนุ่มๆ มาเบียด พอเธอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าซีอาน่ากำลังจัดที่นอนให้ตนเองข้างกับเธอ คริสตินก็อุทานเสียงดังจนพี่ชายทั้งสองสะดุ้งตื่น

“ข้าไม่อยากนอนคนเดียว” ซีอาน่าบอก “เมื่อหัวค่ำหลับไปแล้ว ตื่นขึ้นมาไม่มีไข้ รู้สึกเหงาเลยอยากมานอนกับพวกท่าน ไม่ได้รึ”

“ดะ...ได้สิ” คริสตินขยับตัวให้ซีอาน่านอนสบายขึ้น

ซีอาน่าถาม “ข้ามีเรื่องอยากถามท่านเฮเชล”

เฮเชลมองซีอาน่าอย่างงุนงง “ถามข้าหรือ?

“ข้าอยากรู้เรื่องที่เจ้าพูดบนโต๊ะอาหาร...” ซีอาน่าได้ยินเฮเชลคุยเรื่องการเรียนกับออเดร จึงแอบมาถามเขา “...เกี่ยวกับตำนานงูขาวที่พ่นพิษให้พื้นที่เขตหก...เวราโดเมีย”

เวราโดเมียคือคำเรียกผืนแผ่นดินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของทวีปแอสโทเรีย เป็นผืนดินที่ปกคลุมไปด้วยหมอกพิษตลอดเวลา ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะเข้าไปพักอาศัยได้ แม้แต่สัตว์อสูรบางตัวยังไม่อาจอาศัยอยู่ได้ เฮเชลบอกว่าเขาได้ยินตำนวนว่ามีงูขาวพ่นพิษ ผืนดินตรงนั้นจึงเป็นเช่นนั้น ทีแรกซีอาน่าว่าจะถามเขาตั้งแต่อยู่บนโต๊ะอาหาร แต่ทว่าออเดรกลับดุเฮเชลว่า เรื่องนี้ไม่ควรพูดกับใครที่ไหนทั้งนั้น เพราะอาจจะทำให้เทพมังกรพิโรธได้ เธอเลยไม่ได้ถามเขาในตอนนั้น รอให้ทุกคนหลับหมดแล้วจึงลอบเข้ามาถามเขาในห้องนอนแขก

“คือพ่อเจ้าบอกว่า...” เฮเชลมองซ้ายขวา

“ตรงนี้มีแต่พวกข้า ถึงท่านเล่ามา พวกข้าก็ไม่บอกใครหรอก” ซีอาน่าบอก

เฮเชลมองน้องชายและน้องสาว คริสติน และจัสตินเองก็อยากจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน เลยทำตาแป๋วรอฟังเรื่องราวจากเขา เฮเชลลดเสียงลง กระซิบเล่าว่า

“มันคือตำนาน เมื่อนานมาแล้ว...นานจนไม่มีใครจำได้ว่ามันนานเท่าไร รู้แต่ว่ามันนานมาแล้ว...”

ตอนนั้น ทวีปแอสโทเรียก็ถูกปกครองด้วยมังกรแล้ว มีตระกูลใหญ่ทั้งหมดเจ็ดตระกูล คือตระกูลเฮมิงตัน ตระกูลคิลเคล่า ตระกูลคัลลาแฮน ตระกูลแอนเดอร์สัน ตระกูลคอนเนอร์เนรี ตระกูลวาเรนโนซา และตระกูลมอนโตเซรา

ทุกตระกูลต่างได้พื้นที่ในทวีปแอสโทเรียในการปกครองไป และทุกตระกูลล้วนอาศัยอยู่ในเมืองหลวง ที่เป็นศูนย์กลางของทั้งดินแดน

“พวกเขาอยู่เมืองหลวง แล้วจะปกครองดินแดนได้อย่างไรล่ะ” แอสโทเรียถาม ถ้าหากให้เปรียบกับแผ่นดินอื่น เจ็ดตระกูลใหญ่ก็เหมือนพระราชาทั้งเจ็ดที่มีอาณาจักรของตนในการปกครอง แต่พระราชามาอยู่รวมกันหมด แล้วจะบริหารอาณาจักรอย่างไรล่ะ

“พวกเขามีของวิเศษ ที่สามารถมองเห็นพื้นที่ของตนเองได้ตลอดเวลา ผู้นำตระกูลจะได้ครอบครองมัน ข้าไม่รู้หรอกนะว่าคืออะไร แต่สามารถสอดส่องปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นในดินแดนของตนได้ ถ้าหากว่าพวกเขาเห็นอะไรไม่ชอบมาพากล พวกเขาจะเดินทางไปจัดการทันที” เฮเชลอธิบาย

ซีอาน่าพยักหน้า ของวิเศษที่สามารถสอดส่องปัญหาได้หรือ คงจะเหมือนกับลูกโลกจำลองที่แอนตาเนียทำให้จ้าวสวรรค์ ที่เธอเคยเห็นเป็นประจำนั่นกระมัง วิทยาการนั้นคงเป็นสิ่งที่แอนตาเนียมอบให้ชาวแอสโทเรียสินะ

“เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะตระกูลวาเรนโนซา...” เฮเชลเล่าต่อ

ผู้นำตระกูลวาเรนโนซาคนหนึ่ง มีปัญหา ภรรยาไม่อาจตั้งครรภ์ได้ ไม่ว่าจะขอของวิเศษจากเทพมังกรมาให้ภรรยามากเท่าไร แต่กลายเป็นว่าภรรยาของตนกลับร่างกายอ่อนแอลง วันหนึ่งเขาได้ข่าวว่าในพื้นที่ของเขา เกิดไข่ประหลาดขึ้นมาฟองหนึ่ง ขนาดเล็กกว่ากำปั้น ไข่ฟองนี้ประหลาดมาก สีสันแวววาวราวเพชรก็ไม่ปาน เขาเดินทางไปยังที่แห่งนั้นในทันที เห็นไข่ประหลาดฟองนี้แล้วนึกอะไรขึ้นมาไม่ทราบ จึงนำมันกลับมาให้บ้าน หวังนำไปมอบให้เทพมังกร แต่เขามีธุระต้องไปทำจึงไม่ได้บอกอะไรคนในบ้านมาก ภรรยาของเขานึกว่าเป็นของบำรุงล้ำค่าที่มังกรส่งมาให้เธอเหมือนอย่างเคย จึงกลืนมันเข้าไปอย่างไม่คิดอะไร แต่กลายเป็นว่า ต่อมาเธอก็ตั้งครรภ์ขึ้น

ครรภ์นี้ยาวนานยิ่ง นานนับสิบปีเลยทีเดียว พอถึงเวลาคลอด สิ่งที่ออกมาแทนที่จะเป็นเด็กทารก กลับกลายเป็นงูขาวตัวหนึ่ง

คิรินแห่งแอสโทเรียเกิดขึ้นเพราะแบบนั้นเหรอ ซีอาน่าอ้าปากค้าง จินตนาการภาพตามแล้วอดรู้สึกพิลึกไม่ได้

“เทพมังกรรู้เข้า เขาโกรธมาก นึกว่าภรรยาของผู้นำตระกูลวาเรนโนซาเป็นปีศาจ จึงสังหารนางอย่างไม่ลังเล ไม่ว่าผู้นำตระกูลคนนั้นจะร้องอ้อนวอนขนาดไหน เขาก็ไม่ฟัง และได้สังหารผู้นำตระกูลวาเรนโนซาตามไปด้วย...”

มังกรวาโยเลอะเลือน แก่จนไร้เหตุผล เสียดายชื่อเสียงของเผ่ามังกรจริงๆ ซีอาน่าคิดในใจ

“...สุดท้ายเขากำลังจะสังหารลูกงูที่นอนอยู่ในตะกร้า แต่พญางูขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็เข้ามาขวางเอาไว้ พลังของงูขาวตนนั้นแกร่งกล้ามาก ทำให้เทพมังกรถึงกับตกใจ งูขาวตนนั้นบอกว่า มังกรอย่างเจ้าจะบ้าอำนาจปกครองมนุษย์ก็ปกครองไป ส่วนข้าเป็นพลังของแผ่นดิน ข้าอยู่เงียบๆ ไม่ล่วงเกินเจ้า เจ้าก็อย่าได้มาทำร้ายลูกของข้า!’” เฮเชลเล่า

มังกรวาโยกับคิรินที่แข็งแกร่งที่สุด... ซีอาน่าเหลือกตามองเพดาน คิดภาพการต่อสู้ เธอทายว่าคิรินชนะขาด

“เทพมังกรไม่อาจสู้งูขาวตนนั้นได้ จึงได้จำยอม ให้ลูกงูตนนั้นเป็นทายาทของตระกูลวาเรนโนซาต่อไป ดังนั้นสัญลักษณ์ของตระกูลอันดับหกก็คือรูปงูขาว แต่ดูเหมือนแม่งูจะไม่วางใจ นางพ่นพิษปกคลุมไปดินแดนถึงหนึ่งในสามของทวีปแอสโทเรีย และพาลูกงูไปเลี้ยงดู ที่นั่นจึงเป็นที่ดินของตระกูลวาเรนโนซา สืบทอดต่อกันมาช้านาน จากนั้นมาพวกเขาไม่เคยเข้าร่วมการประชุมผู้นำตระกูลใหญ่เลยสักครั้ง เทพมังกรก็ไม่สนใจพวกเขา ตระกูลใหญ่ที่เหลือเลยทำเหมือนกับว่าตระกูลนี้ไม่มีตัวตน” เฮเชลเล่าถึงตรงนี้ก็ลดเสียงลง

“แต่ข้ารู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในเมืองหลวง ที่ปลายสุดทางทิศตะวันออกของเมือง แต่ที่นั่นเหมือนพื้นที่รกร้าง ไม่มีใครกล้าเข้าไป”

ซีอาน่าเบิกตากว้าง ร้องถาม “พวกเขายังมีชีวิตอยู่เหรอ”

“มีสิ” เฮเชลบอก “เพราะถึงทุกตระกูลใหญ่จะทำเหมือนเขาไร้ตัวตน แต่พอถึงงานชุมนุมทีไรก็ต้องส่งสารเชิญไปให้เขาตอบกลับมาจะไปร่วมงานหรือไม่ มีแต่คำตอบว่าไม่ไป จนทุกคนคิดว่าคงเป็นคนจรจัดที่ไปพักในที่แห่งนั้น การส่งสารเชิญเป็นหน้าที่ของตระกูลคัลลาแฮน คนส่งสารบอกข้าว่า ที่นั่นมีแต่งูยั้วเยี้ยไปหมดเลย แต่ยังมีคนอยู่แน่นอน”

ซีอาน่าพยักหน้ารับ แอบเก็บข้อมูลนี้ในใจ ถ้าจะสืบหาคิรินแห่งแอสโทเรีย ควรสืบหาเอาจากคนในตระกูลวาเรนโนซานี่แหละ แต่ว่างานชุมนุมผู้นำตระกูล มันยังเหลือเวลาอีกตั้งสามเดือน ระหว่างนี้เธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

“เอาล่ะ ข้าเล่าแล้ว นอนกันเถอะ” เฮเชลบอก พวกเขาได้ยินเสียงฟ้าผ่าดังลั่น เด็กชายมองไปที่บานหน้าต่าง พึมพำออกมาอย่างเป็นห่วงว่า “ฝนตกหนักแบบนี้ แอนเซลคงจะหนาวน่าดู”

ซีอาน่าตบบ่าคริสตินที่สะดุ้งกับเสียงฟ้าผ่า เธอลอบมองเฮเชล จำได้ว่าในใบบันทึกโชคชะตาของซีอาน่า สักวันเฮเชลจะโดนสำเร็จโทษข้อหาสังหารแอนเซล แต่ตอนนี้ ท่าทางห่วงใยพี่ชายที่ไม่ค่อยแข็งแรงของเขาดูเป็นของจริง ไม่เหมือนการแสดงเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่แน่ ในอนาคตอาจจะมีอะไรมาเปลี่ยนใจเฮเชลก็ได้

 

**

 

วันต่อมา ซาโลยานั่งรถม้าธรรมดาที่ไม่มีป้ายประจำตระกูลไปส่งพวกเขาที่โรงเรียนด้วยตัวเอง เธอจับคริสตินกับซีอาน่าแต่งตัวเหมือนตุ๊กตา ซาโลยาหอมแก้มซีอาน่า และเด็กทุกคน ท่ามกลางสายตาคนมองหลายร้อยคน ก่อนจะบอก

ว่างๆ ก็มาหาแม่ที่บ้านนี้ได้นะเด็กๆ แม่จะเตรียมขนมอร่อยๆ ไว้ต้อนรับ

ขอบคุณมากขอรับ

ขอบคุณมากเจ้าค่ะ

ฝากซีอาน่าของแม่ด้วยนะลูก...ซาโลยาบอก พร้อมลูบหัวซีอาน่า แล้วดันให้ลูกสาวและเพื่อนๆ ไปเข้าเรียน ไปได้แล้ว สายแล้วกระมัง

เพราะวันนี้มีเด็กเยอะ ซาโลยาเล่นวุ่นวายตั้งแต่เช้า เหตุการณ์นี้เปิดหูเปิดตาซีอาน่ามากพอควร ว่าที่จริง ซาโลยาก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่มีจิตใจคับแคบ เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักสามีและลูกสาวของตนเอง และไม่ชอบเพียงแค่ผู้หญิงอีกคนของสามีและลูกที่ไม่ได้เกิดจากเธอเท่านั้นเอง

ขอโทษนะคริสตินกระซิบบอกซีอาน่าที่กำลังคิดหาทางไปตระกูลวาเรนโนซา ทำเอาซีอาน่ามองเพื่อนร่วมห้องอย่างแปลกใจ

เรื่องอะไรเหรอ

คือ...คริสตินก้มหน้าอย่างละอาย ซีอาน่าทำทีไม่รู้ไม่เห็น กุมมือเพื่อนแล้วพาเดินไป

ไปเข้าเรียนกันเถอะ

ก่อนเข้าเรียน จอร์แดนมาหาซีอาน่าถึงห้องเรียนพร้อมด้วยอเล็ก เขาถามอย่างสนใจ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ

เมื่อวานพวกตระกูลคัลลาแฮนไปนอนค้างบ้านของเจ้าเหรอ

เพราะว่าเมื่อวานฝนตกหนัก ข้าเลยพาพวกเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของข้า แม่ข้าเห็นว่าฝนตกแรงมาก กว่าจะหยุดตกก็ค่ำมืด เด็กๆ เดินทางอันตรายเลยให้พวกเขาค้างคืนที่บ้านของข้าเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอกซีอาน่าบอกจอร์แดน เหลือบมองอเล็กที่มองแต่คริสตินที่กำลังสนใจแต่ผ้าปักในมือของตน เธอเกิดความหมันไส้ เลยขยับตัวไปยืนบังเพื่อนจากสายตาของอเล็ก อเล็กเห็นซีอาน่ามองมาด้วยสายตาจับผิดก็ทำท่าเก้อ เสมองไปทางอื่น แต่สุดท้ายสายตาก็ยังมองไปที่คริสตินอยู่ดี

ไม่มีอะไรก็ดีแล้วจอร์แดนพยักหน้า ซีอาน่ารู้สึกสะดุดหูเล็กน้อย แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไร จอร์แดนฉีกยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร ข้ามาทักทายเจ้าเท่านั้น สุดสัปดาห์นี้เจอกันนะซีอาน่า

ซีอาน่าพยักหน้ารับ ยิ้มและโบกมือให้เขา ข้าจะรอนะ

พอเด็กชายทั้งสองเดินจากไป ซีอาน่าก็หันมาหาคริสติน มองสิ่งที่คริสตินกำลังทำอยู่แล้วอุทานออกมาเบาๆ โอ้โห สวยจังเลย

คริสตินได้รับคำชม นวลแก้มก็กลายเป็นสีชมพู กางผ้าเช็ดหน้าที่ปักเป็นรูปนกตัวน้อยสีสันสดใสอวดซีอาน่า ถ้าท่านชอบ ข้าจะปักให้ท่านบ้าง คนอย่างข้าก็มีดีแค่นี้แหละ

ไม่จริงหรอก ข้าว่าท่านมีดีมากมาย ปักผ้าได้สวยขนาดนี้ นับได้ว่าเป็นอัจฉริยะเลยซีอาน่าไม่ได้ล้อเล่น เห็นฝีเข็มของคริสตินแล้ว หากฝึกฝนให้ดี อาจจะเทียบได้กับแอนตาเนียเลย แถมคริสตินยังรู้จักเอาลูกปัดมาประดับพลิกแพลง เห็นชัดว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง

ท่านก็ยอข้าเกินไปคริสตินก้มหน้าเล็กน้อย ต่อหน้าคนอื่น ข้ามักทำอะไรผิดพลาดเสมอ ขนาดเรื่องง่ายๆ ยังพลาดได้เลย

นั่นเพราะท่านชอบตื่นเต้น ไม่มีความมั่นใจในตัวเองน่ะสิซีอาน่าเอ่ย ท่านมีดีมากนะคริสติน

คริสตินมองซีอาน่า ก่อนจะยิ้มออกมาบาง ซีอาน่ามองซ้ายขวา ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ เธอบอกคริสตินว่า เมื่อก่อน ข้าก็เป็นอย่างคริสตินนี่แหละ ขี้อาย ขี้กลัว ไม่มีความมั่นใจเลย ท่านพ่อจึงได้ชอบเฮเลนน่ามากกว่าข้า เวลาประหม่า ข้าจะก้มหน้า ทำให้โดนท่านแม่ดุประจำ

แล้วท่านทำยังไงเหรอ ถึงหายคริสตินมองซีอาน่าอย่างสงสัย ตอนนี้ในสายตาของเธอ ซีอาน่าเป็นคนที่ยอดมาก อาจารย์ทุกวิชาเอ่ยชมไม่ขาดปากเลย ผิดกับเธอลิบลับ

เป็นความลับระหว่างเรานะซีอาน่าล้วงหยิบเอาของบางอย่างออจากกระเป๋า ที่จริงเธอหยิบออกมาจากสร้อยที่แอนตาเนียทำให้ นั่นคือผลราลี่ย์ เธอยื่นให้คริสติน เทพมังกรมอบให้ท่านลุงของข้า พอข้าได้กินเจ้าสิ่งนี้แล้ว ข้าก็มีความกล้าในการทำอะไรตั้งหลายอย่าง ไม่เชื่อลองดูสิ

ของวิเศษเหรอ แต่ให้ข้า...คริสตินมองซีอาน่าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่คือของมีค่ามากไม่ใช่เหรอ ทำไมซีอาน่าไม่เก็บเอาไว้ให้คนอื่นที่มีค่ามากกว่าเธอล่ะ

เพราะท่านเป็นเพื่อนของข้าไงซีอาน่าแสร้งตีหน้าเศร้า หรือท่านไม่คิดว่าข้าเป็นเพื่อน

คริสตินส่ายหน้าโดยแรง ข้ากลัวว่าท่านจะรังเกียจที่ข้า...

ท่านรังเกียจข้าหรือซีอาน่าทำท่าจะร้องไห้

คริสตินหน้าเสีย ส่ายหน้าโดยเร็ว ทำท่าจะร้องไห้ตาม ไม่...อุ๊บ!

ซีอาน่ายัดของวิเศษในมือใส่ปากคริสติน ทำให้อีกฝ่ายต้องรีบเคี้ยวและกลืนมันลงคอก่อนจะสำลัก และผลราลีย์ก็แสดงผลของมัน ดวงหน้าที่แต่เดิมงดงามน่ารักอยู่แล้ว ยิ่งงดงามมากขึ้น ซีอาน่ามองแล้วอดคิดไม่ได้ว่ากาลข้างหน้า คริสตินอาจจะงดงามกว่าเฮเลนน่าเสียอีก

กะ...กลืนเข้าไปแล้วคริสตินหน้าเผือดสี เห็นซีอาน่ายิ้มกว้าง พยักหน้าอย่างพอใจ ซีอาน่าหยิบพัดของอเทวาเซียออกมา

จากนี้ไป ไม่ว่าคริสตินจะทำสิ่งใด ย่อมทำได้ดีอย่างแน่นอน!

ซีอาน่ายืนกรานคำนั้น และเมื่อเริ่มบทเรียนต่างๆ เธอก็แอบพัดให้คริสตินอย่างลับๆ จนกระทั่งเพื่อนร่วมห้องคนนี้เชื่อจริงๆ ว่าเป็นเพราะผลราลีย์ที่ซีอาน่ามอบให้ ทำให้เธอสามารถทำทุกสิ่งออกมาได้ดีดังใจ ซีอาน่าเห็นคริสตินท่าทางยินดีซาบซึ้งเช่นนี้ ก็แอบกำหมัดด้วยความยินดี เพื่อที่จะต่อกรกับพวกเฮเลนน่า เธอสมควรมีพันธมิตร และเธอเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าวันข้างหน้า คริสตินจะต้องเป็นสหายร่วมรบที่ดีอย่างแน่นอน!

 

**

 

ไปตระกูลวาเรนโนซา

ซีอาน่าสั่งการทันทีที่ขึ้นมาบนรถม้าเพื่อกลับคฤหาสน์ ทำเอาคนขับรถม้าแทบจะสำลักอากาศ ตวัดสายตามองเธออย่างตตกตะลึง ซีอาน่าพยักหน้ารับ

ไปตระกูลวาเรนโนซาซีอาน่าสั่งซ้ำ พวกเขาอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงใช่หรือไม่ พาข้าไปที ข้าจะไปทักทายพวกเขา

แต่คุณหนูขอรับ ทำเช่นนั้นไม่ดี...

รถม้านี้ไม่ใช่รถม้าประจำตระกูลเรา ไม่มีใครรู้หรอกว่าข้าไปที่นั่น และดีไม่ดีอย่างไร ข้าจะรับผิดชอบเองซีอาน่าบอก พร้อมตบอกเล็กๆ อย่างแข็งขัน คนขับรถม้าคอตก คุณหนูของเขาตัวเพียงเท่านี้ จะไปรับผิดชอบอะไรได้มากมาย

รีบไปสิ!

ซีอาน่าดื้อดึง คนขับรถม้าเลยยอมตามใจ เขาคิดเอาง่ายๆ ว่าหากไปถึงที่นั่น ซีอาน่าเห็นสภาพความตกต่ำของตระกูลนั้นก็คงจะถอดใจ กลัวหัวหดอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงตามใจซีอาน่า บังคับพวกม้าให้วิ่งไปทางทิศตะวันออก

ซีอาน่านั่งรอนานพอสมควร คนขับรถม้าจึงรายงานว่าถึงที่หมายแล้ว พอเด็กหญิงกระโดดลงจากรถม้า เห็นสภาพคฤหาสน์ที่เหมือนปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ต้นหญ้า และซากปรักหักพังมากมาย ดูแล้วเหมือนที่ทิ้งขยะก็ไม่ปาน ซีอาน่าเดินไปเกาะประตูที่ทำจากลวดเหล็ก และสำรวจรั้วไม้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ป้องปากตะโกน

มีใครอยู่บ้างหรือไม่เจ้าคะ!

คุณหนูซีอาน่าขอรับ กลับกันเถอะ กลับดึกท่านซาโลยาจะว่าข้าได้นะขอรับคนขับรถม้ายืนซับเหงื่ออยู่ด้านข้าง แต่แทนที่ซีอาน่าจะยอมกลับขึ้นรถม้าแต่โดยดี เธอก้มลงคลานมุดช่องเล็กๆ เข้าไปในคฤหาสน์เก่าๆ หลังนั้น ทำเอาคนที่มาด้วยกันตกใจจนเหงื่อแตก คุณหนูซีอาน่า!

คนขับรถม้าหันซ้ายหันขวา เห็นท่าไม่ดีจึงพยายามปีนขึ้นรั้วไป แต่เขาเป็นคนอ้วน นอกจากจะทำการได้ทุลักทุเลอย่างมาก ก็ยังไม่สามารถข้ามรั้วที่ทำจากไม้นั้นไปได้ แถมยังโดนเสี้ยนตำจนต้องแหกปากร้องโวยวายคารั้วอีกต่างหาก

ซีอาน่าเดินเข้าไปในคฤหาสน์นั้นอย่างกล้าหาญ พอมองใกล้ๆ แล้วจึงพบว่ามันไม่ได้เก่าคร่ำเหมือนที่เห็นภายนอก ตัวคฤหาสน์นั้นทำจากหิน ลวดลายพรางตาจนดูเหมือนเก่าโทรม แต่ที่จริงมีแค่ฝุ่นจับ บานหน้าต่างไม่ได้แตกกระจาย แต่ถูกนำมาปกปิดด้วยกระดานไม้ ซีอาน่าเดินไปด้านหลังก็ต้องอุทาน เพราะมองจากด้านหน้า คฤหาสน์หลังนี้ก็ดูมีสภาพสมบูรณ์ดี แต่ด้านหลังกลับเหมือนถูกระเบิดทำให้เว้าแหว่ง เห็นด้านในคฤหาสน์จนหมด ซีอาน่าถอนใจยาว ที่นี่คงจะเป็นแค่คฤหาสน์ร้างเท่านั้น

แซ่ก แซ่ก...

เสียงกวาดใบไม้ดังมาจากป่าด้านหลังคฤหาสน์ ทำเอาซีอาน่าหันไปมอง เห็นว่าป่าตรงนั้นรกทึบมาก เด็กหญิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นึกถึงภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากจ้าวสวรรค์แล้ว ปลุกปลอบใจตนเอง ถ้าหากว่าทำไม่สำเร็จภายในชาตินี้ ท่านพ่อต้องหาเรื่องถีบส่งเธอลงมาเกิดอีกอย่างแน่นอน!

ซีอาน่าเดินเข้าไปในป่า สภาพป่ามีแต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่สูงชะลูด แผ่กิ่งก้านปกคลุมไปโดยทั่ว ตรงพื้นมีหญ้ารก พืชไม้เลื้อย และพืชแปลกๆ อะไรปกคลุมไปโดยทั่ว

คุณหนูซีอาน่า!

คนขับรถม้าตามเข้ามาหาเธอได้ในที่สุด พอเห็นว่าเด็กหญิงกำลังเดินเข้าไปในป่าก็ใจหายวาบ รีบวิ่งมาหาเธอ ทำให้ขาเหยียบโดนบางสิ่ง เกิดเสียงขู่ฟ่อของตัวอะไรบางอย่างดังขึ้น ชายร่างอ้วนหันมาเห็นก็ตกใจ รีบเอาตัวบังซีอาน่า พร้อมมองหาไม้มาถือ

คุณหนูระวังนะขอรับชายคนขับรถบอก

ซีอาน่ามองเห็นงูขาวตัวหนึ่งกำลังชูคอขึ้นมา มันคืองูที่ใหญ่ยิ่ง ขนาดลำตัวเท่าแขนอวบๆ ของคนขับรถม้าได้เลย ดวงตาสีเหลืองทองมองตรงมาที่พวกเขา กำลังค่อยๆ ยืดกาย แผ่แม่เบี้ยทำให้ดูน่าเกรงขาม ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ออกมา ไม่รู้ว่าเป็นงูอะไร แต่ดูท่าจะมีพิษร้าย

คนขับรถม้าเงื้อท่อนไม้ขึ้น คิดกำจัดงูตัวนั้นก่อนที่มันจะทำร้ายมนุษย์ แต่ซีอาน่าร้องห้ามเสียงดัง

อย่า!เด็กหญิงคว้าแขนคนขับรถม้าของตน หันมาบอกงูตนนั้นเสียงดัง ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ พวกข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า ระ...เราแค่มีธุระกับคนในตระกูลนี้เท่านั้น

ซีอาน่าสบดวงตาสีเหลืองทองของงูตัวนั้น มันมองเธอสักพัก ก่อนจะหยุดส่งเสียงขู่ แนบส่วนหัวลงกับพื้น แล้วเลื้อยจากไป ซีอาน่าเห็นขนาดตัวของมันชัดๆ แล้วถึงกับขนหัวลุก คนขับรถม้าหันมาเบิกตากว้างมองเธอ

คุณหนูซีอาน่ารู้ภาษางูด้วยหรือขอรับ

จะรู้ได้อย่างไรเล่า!ซีอาน่าร้อง มองตามทางที่งูขาวตนนั้นจากไป มองไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นงูอะไร

กลับบ้านเถอะขอรับคุณหนู ที่นี่ไม่ปลอดภัยคนขับรถม้าตัดสินใจอุ้มซีอาน่าขึ้น กลัวว่าเด็กหญิงจะเดินไปเหยียบงูตัวอื่นที่ซ่อนอยู่เข้า เขาไม่ฟังเสียงทัดท้านของซีอาน่า กำลังจะเดินออกจากที่นั่น แต่ว่าซีอาน่ากลับร้องขึ้นมาเสียก่อน

มีคน! มีคนด้วยล่ะ!

คนขับรถม้าหยุด และหันกลับไปมอง จึงเห็นชายผิวขาวซีดในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว และกางเกงสีขาว เรียบง่ายอย่างถึงที่สุดปรากฏตัวขึ้น พอชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้พวกเขา ก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอากระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งออกมา ยื่นให้ซีอาน่าที่รับมาเปิดอ่าน

กลับไปซะ

ซีอาน่าคิ้วกระตุก ร้องบอกว่า ข้าอยากพบทายาทตระกูลวาเรนโนซา

ชายคนนั้นนิ่งงัน ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น คนขับรถม้าส่งเสียงออกมาอย่างวางอำนาจ

คุณหนูของข้าพูดกับเจ้าอยู่ ไม่ได้ยินเหรอ!?”

อย่าเสียมารยาท!ซีอาน่าดุคนของตน พร้อมเอ่ยปากร้องขอ ข้ามีธุระกับทายาทตระกูลวาเรนโนซาจริงๆ! ได้โปรดให้ข้าพบเขาเถอะ!

ชายคนนั้นยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

ข้าต้องได้พบเขาจริงๆ นะ! ท่านช่วยนำทางข้าได้หรือไม่! หรือถ้ากลัวว่านายของท่านจะไม่พอใจ ขอแค่บอกทางข้าก็ได้! ข้าจะไปพบเขาด้วยตัวเอง!ซีอาน่าขอร้องต่อ

ชายคนนั้นยังคงนิ่งงันไม่ไหวติง คนขับรถม้าเห็นท่าทีของซีอาน่าและคู่สนทนา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสียงดัง

คุณหนูของข้าเป็นคุณหนูที่เกิดจากภรรยาเอกของผู้นำตระกูลใหญ่อุตส่าห์ขอร้องเจ้า! เจ้ากล้าดียังไงทำเมินเฉยเช่นนี้!?”

ชายคนนั้นมีปฏิกิริยา ชี้ไปที่กระดาษในมือของซีอาน่าอย่างเชื่องช้า ซีอาน่าจึงพลิกมันดู เห็นอีกด้านของกระดาษข้อความเขียนเอาไว้ว่า

ผู้ส่งสารของข้าคือคนหูหนวก เป็นใบ้ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่อาจตอบโต้กับเจ้าได้ และจะไม่ไปจนกว่าจะเห็นเจ้าออกจากอาณาเขตของข้า

ซีอาน่าขยำกระดาษ นึกอยากเห็นหน้าตาของผู้เขียนมันเหลือเกิน เธอบอกคนขับรถม้าของตนเอง วันนี้เรากลับกันก่อนเถอะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่! ข้าจะพบทายาทตระกูลวาเรนโนซาให้ได้!

คำพูดสุดท้ายเธอตะโกนออกมาเสียงดัง คิดว่าคนที่เขียนมันจะต้องอยู่ใกล้ๆ ที่ตรงนั้น หรือต้องสามารถได้ยินสิ่งที่เธอพูดได้แน่นอน พอกล่าวจบ ซีอาน่าก็พยักหน้าให้กับคนของตน คนขับรถม้าจึงอุ้มเธอออกจากที่ตรงนั้น ซีอาน่ายังเห็นว่าชายหูหนวกคนนั้นยังคงยืนกุมมือ มองส่งเธอจนลับตา น่าขนหัวลุกสิ้นดี!

งูสีขาวตัวเล็กตัวหนึ่งแอบซุ่มมองร่างของเด็กหญิงที่ถูกส่งขึ้นรถม้าไป ก่อนจะค่อยๆ เลื้อยกลับเข้ารั้วบ้าน ผ่านคฤหาสน์หรือฉากหน้าที่ผุพัง เข้าไปในเขตป่า ไปตามทางที่คุ้นเคย ตรงเข้าไปยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในป่า งูสีขาวเลื้อยผ่านเหล่าคนรับใช้ที่ใส่ชุดขาว หลายสิบคนที่ทำกิจวัตรประจำวันต่างๆ ผ่านเหล่างูที่มีรูปลักษณ์แตกต่างกันไป จนกระทั่งถึงห้องที่ทำจากไม้หอมห้องหนึ่ง มันนิ่งรอจนกระทั่งคนที่อยู่ในห้องเปิดประตูออกมา มือเรียวจับมันขึ้นมาสบดวงตาสีเหลืองของผู้เป็นนาย

พวกเจ้าไปสืบดู ว่านางเป็นใคร

แล้วเขาก็โยนมันลงกับพื้น งูขาวตัวนั้นพอได้รับคำสั่ง มันก็เลื้อยนำไป ที่ตามหลังมันมาคือฝูงงูมากมายหลากหลายสีสันที่เลื้อยออกมาจากห้องนั้น พอเข้าเขตป่า พวกมันก็กระจัดกระจายหายลับไปทันที

รวดเร็ว เงียบเชียบ และร้ายกาจ นั่นคือเหล่างู

 

**


อัพเมื่อโลกต้องการ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 693 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,811 ความคิดเห็น

  1. #5530 annepw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:15
    พระเอก? ใช่ไม่ใช่! หรี่ตา
    #5,530
    0
  2. #336 วายุจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 00:47
    เริ่มรู้สึกว่ากลับมาอ่านนิยายแฟนตาซีละ... พระเอกอะเปล่า แอสซี่กำลังจะขายออกอีกคนอะเปล่า?
    #336
    0
  3. #77 J.Cecille (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 12:30
    ใครจะเป็นพระเอก แต่ไม่อยากออกตัวแรง เข็ดแร้ว5555555
    #77
    0
  4. #76 EveiI_retasia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 09:13
    หืม ได้กลิ่นพระเอก แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงเดี๋ยวเป็นเหมือนคราวมาร์คัส
    #76
    3
    • #76-2 warat_sariyawut(จากตอนที่ 8)
      29 สิงหาคม 2561 / 18:30
      ดีนะเรื่องนั้นอิชั้นเชียร์หลายคน สุดท้ายก็วินเพราะเชียร์มาคัสด้วย
      #76-2
    • #76-3 Deanna(จากตอนที่ 8)
      7 เมษายน 2562 / 07:28
      เรื่ิองเรเชลไม่โผล่มาเล่มสุดท้ายนะคะ!
      #76-3
  5. #75 MayYesung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 03:49
    ขึ้นเรืองูละกัน ชอบบบบบ><
    #75
    0
  6. #72 Tinkerbelly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:39
    จะขึ้นเรือใหนดี ตัดสินใจไม่ได้อ่าาาาาา
    #72
    0
  7. #71 WDG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 21:39

    โลกต้องการท่านนนนน

    #71
    0
  8. #63 cattycall (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:31
    พระเอก ต้องมาตอนจบ แน่นอน ไม่มาเร็วอย่างนี้
    #63
    0
  9. #60 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:11
    เปิดตัวอย่างพระเอกสโตรคเกอร์ในนิยายจีน
    #60
    0
  10. #59 thehuskyshiba (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 15:09

    ยังไม่กล้าฟันธงว่าใครเป็นพระเอก เดี๋ยวเรือล่มโครมเหมือนในโรเซเนีย #บุคคลจากซากเรือไวโอเล็ต

    #59
    4
    • #59-2 Rose Teara(จากตอนที่ 8)
      7 กรกฎาคม 2561 / 15:31
      พระเอกไหมนะ...น่าจะเป็นลูกชายของคิริน!
      #59-2
    • #59-3 thehuskyshiba(จากตอนที่ 8)
      7 กรกฎาคม 2561 / 16:38
      ต้องรอดูกันต่อไปค่ะ...(แต่ไม่กล้าฟันธงเลยค่ะ)
      #59-3
  11. #58 I_am_Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 14:57
    เดาทางไม่ออกเลย
    #58
    0
  12. #57 เจ้าตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 14:46
    พระเอกหรือเปล่าน่อ? แต่ว่าตัวนิไม่ใช่คิรินหรอก คิรินเป็นผู้หญิงนี่น่า
    #57
    0
  13. #56 mind17819 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 14:45
    คนนี้ไม่น่าใช่คิริน เพราะในใบที่จ้าวสวรรค์ส่งให้ใช้สรรพนามแทนคิรินว่านางนี่นา...
    #56
    0
  14. #55 ying1911 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 13:54
    ไรท์ เรื่องรักๆเอาไว้ท้ายๆได้ไหมอ่าาาา5555
    #55
    0
  15. #54 Waysaruch (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 13:25

    พระเอกๆ โผล่แล้ว

    #54
    0
  16. #53 NatchayaChk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 13:19
    สนุกมาก
    #53
    0