ASTORIA.

ตอนที่ 51 : บทที่ 50 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 727 ครั้ง
    23 ก.พ. 63

 

 

 

เลียม แอนเดอร์สันไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายของเขา จะปลุกเขาในกลางดึก และยังแอบพาออกจากคฤหาสน์แอนเดอร์สันโดยที่ไม่ยอมบอกอะไรเขาอีก

“อเล็ก เจ้าจะทำอะไรน่ะ”

เลียมถามอย่างไม่เข้าใจ คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระยะหลังๆ มานี้ ไม่แปลกใจที่ลูกชายของเขาจะแลดูเคร่งเครียด แต่ตอนนี้อเล็ก แอนเดอร์สันเหมือนคนที่กำลังจะคลุ้มคลั่งสติแตก

อเล็กไม่ตอบคำถามบิดา ตรงไปยังคฤหาสน์มอนโตเซรา ออเดรค่อนข้างแปลกใจและงุนงง แต่ก็ยังเดินลงมาต้อนรับเขา

“เหตุใดพวกท่านจึงมาดึกดื่นขนาดนี้...” ออเดรเอ่ยไม่ทันจบ อเล็กไม่ได้ทำความเคารพเขาอย่างเคย ก้าวขึ้นคฤหาสน์หลัก พร้อมเปิดดูห้องทุกห้อง ส่งเสียงเอะอะโวย

“เฮเลนน่า! เจ้าออกมาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้!

เฮเลนน่ากำลังนอนคิดถึงทรัพย์สมบัติตระกูลวาเรนโนซาที่ได้เห็นในวันนี้อย่างสุดแสนเสียดาย เธอสะดุ้งลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงอเล็ก แอนเดอร์สัน ออเดรตะโกนบอกเสียงดัง

“เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้นะอเล็ก! ลูกสาวข้ายังไม่ออกเรือน เจ้าจะขึ้นมาหานางถึงห้องนอนไม่ได้!

“ข้ามีเรื่องจะต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง!” อเล็กโต้ตอบอย่างไร้ความสุภาพอย่างเคย

“อเล็ก พ่อว่าเจ้าใจเย็นๆ ก่อน ให้เกียรติ...” เลียมร้องบอกลูกชาย

“แล้วสิ่งที่นางกับโซเฟียทำ ให้เกียรติข้าบ้างหรือไม่เล่า!!?

เฮเลนน่าหน้าเปลี่ยนสี หรือว่า...!?

เฮเลนน่าฉวยเสื้อคลุม เดินออกมาจากห้องนอนของตนเอง พร้อมร้องเรียก “อเล็ก...”

อเล็กหันมาเห็นเธอ เขาล้วงถุงสมุนไพรปาลงกับพื้นตรงแทบเท้าเฮเลนน่าทันที เอ่ยเสียงดัง

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสมุนไพรสองตัวนี้มันคืออะไร!?

เฮเลนน่าเห็นสิ่งที่อยู่ปลายเท้าของตน เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพยายามยิ้มหวานให้อเล็กใจเย็นลง

“เราคุยกันวันหลังดีหรือไม่ วันนี้ดึกมากแล้วนะ”

“ไม่!” อเล็กประกาศ “ต้องคุยในวันนี้! เดี๋ยวนี้! ตอนนี้! ต่อหน้าพ่อของข้าและพ่อของเจ้า! ไม่เช่นนั้นข้าจะไปศาลมังกร!!

เฮเลนน่าหน้าเปลี่ยนสีในทันที อเล็กถึงขั้นมีสมุนไพรพวกนี้อยู่ เขาเป็นคนฉลาด ไม่แน่ว่าอาจจะรู้เรื่องอะไรมามากแล้วก่อนจะมาหาเธอ อาจจะเตรียมการฟ้องร้องเอาไว้ด้วยซ้ำ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงตระกูลคัลลาแฮน และความเข้าใจผิดมาแสนนานของตระกูลแอนเดอร์สัน เธอประมาทไม่ได้

“นี่มันอะไรกัน” เลียมถามอย่างสงสัย ตั้งแต่อเล็กเติบโตขึ้นมา เขาเพิ่งจะเคยเห็นลูกชายโกรธขนาดนี้มาก่อน

เฮเลนน่าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “นางแค่อยากให้เจ้าสนใจนางบ้างเท่านั้น และ...นางรู้ว่าข้ามีสมุนไพรพวกนี้อยู่ เลยมาขอมันไป”

คำพูดเหมือนสารภาพนั้นทำเอาอเล็ก แอนเดอร์สันเหยียดยิ้มเยาะ “นางอยากได้ความสนใจจากข้า จนถึงขนาดใช้สมุนไพรทำให้ดูเหมือนตัวเองกำลังท้องเหรอ แล้วเรื่องใส่ร้ายตระกูลคัลลาแฮน เป็นนางและเจ้าร่วมมือกันด้วยใช่หรือไม่”

“ข้าไม่เกี่ยวกับการใส่ร้ายตระกูลคัลลาแฮน!” เฮเลนน่าร้องเสียงดัง สูดลมหายใจลึกหลายครั้ง “เพราะบังเอิญวันนั้น ตระกูลคัลลาแฮนเรียกหมอสตรีไปหมด และยาก็หมดฤทธิ์พอดี” ต่อหน้าอเล็ก แอนเดอร์สัน ให้ตายอย่างไร เฮเลนน่าก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าเธอมุ่งหวังใส่ร้ายตระกูลอันดับสาม “เรื่องนี้โซเฟียเป็นคนทำ ข้าแค่เล่นตามน้ำเท่านั้น ก็นางมาร้องห่มร้องไห้ว่าเจ้าไม่ยอมตัดใจจากคริสติน คัลลาแฮน ข้าก็เลย...ใจอ่อน”

“เจ้าใจอ่อนขนาดสอนให้โซเฟียวางยาพ่อของข้าด้วยหรือไม่” อเล็กถามกลับเสียงสูง

“ยานี้ข้าได้บอกวิธีใช้นางไป กำชับนักหนาว่าอย่าใช้เยอะ ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นอันตราย แต่นางจะใช้อย่างไร ข้าไม่รู้” เฮเลนน่าบอก “นางไม่มีเจตนาทำร้ายพ่อของเจ้า นางแค่อยากให้เจ้าเห็นความดีนางเท่านั้น ข้าคิดว่านางไม่เป็นอันตราย”

เลียม แอนเดอร์สันเซถอยไปสองสามก้าว ในหัวเต็มไปด้วยเสียงหึ่งๆ ว่าอย่างไรนะ เมื่อครู่ลูกชายของเขาและเฮเลนน่าพูดเรื่องอะไรกัน

“เจ้ายอมรับว่าจัดยาพวกนี้ให้นาง” อเล็กถามเสียงสั่นด้วยความโกรธ

“ถึงข้าไม่จัด ฮันน่าก็ต้องหามาให้นาง เทียบข้ากับฮันน่าแล้ว ข้าเก่งเรื่องการใช้ยามากกว่า หากเป็นฮันน่าสอนวิธีใช้กับพี่สาวของนางเอง ป่านนี้ท่านเลียมคงเป็นโรคหัวใจแล้ว...” เฮเลนน่าว่าเสียงเรียบ ยอมรับ แต่ก็แสดงตัวว่าตนมีบุญคุณกับอีกฝ่าย “ข้าส่งยาถอนพิษให้พ่อของเจ้าตลอด หากว่าเจ้าไม่รู้นะอเล็ก”

“พวกเจ้ามันงูพิษ...” อเล็กเอ่ยเสียงสั่น “อสรพิษร้ายทั้งนั้น”

“ก็แค่ผู้หญิงมีความรักเท่านั้นเองอเล็ก หากเจ้าเป็นสามีที่ดีให้กับโซเฟีย เรื่องเช่นนี้คงไม่เกิดหรอก” เฮเลนน่าเอ่ยเสียงเรียบ

อเล็ก แอนเดอร์สันหัวเราะออกมาเสียงดัง เขาหมุนตัวเดินลงบันไดด้วยสายตาเลื่อนลอย เลียมได้สติคว้าบ่าลูกชายตัวเองเอาไว้ พร้อมร้องถาม

“เจ้าจะไปไหนน่ะ”

อเล็กเหลือบสายตามองดวงหน้าขาวซีดของบิดาตน เอ่ยเสียงเบาหวิวเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

“ปล่อยข้าไปตามทางของข้าสักครั้งเถอะ”

เลียมพูดไม่ออก นิ่งค้างมองอเล็ก แอนเดอร์สันเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลมอนโตเซราไป เขาปลดม้าตัวหนึ่งจากรถม้า ก่อนจะควบจากไปอย่างรวดเร็ว สายฝนเริ่มปะพรมผืนดิน เงาร่างนั้นโดดเดี่ยวแลดูเหงาจับใจ

 

**

 

วันนี้ฝนตกกะทันหัน อากาศหนาวจนอาการปวดกระดูกของคริสติน คัลลาแฮนกำเริบขึ้น ที่แย่ที่สุดสำหรับเธอก็คือการที่ลูกชายเพียงคนเดียวไปค้างที่ตระกูลวาเรนโนซา และต้องอยู่ที่นั่นให้ครบสามวัน ก่อนที่จะกลับมาหาครอบครัวเดิมได้ คริสตินดื่มน้ำต้มสมุนไพรให้ตัวอุ่น เพราะนอนไม่หลับเลยมานั่งปักผ้า เตรียมผ้าสำหรับงานพิธีสวมผ้าของตนเองที่ใกล้จะมาถึง คงจะเป็นพิธีสำคัญที่มีคนน้อยมากมาร่วมงาน

พลันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงย่ำเท้าอยู่นอกเรือนเล็กที่เธออาศัยอยู่ คริสตินขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้เป็นเวลาฝนตก ไม่น่าจะมีคนรับใช้คนไหนมาที่นี่ แม้แต่ซีอาน่า ตอนนี้ก็ยังอยู่เรือนรับรองของตัวเองที่คฤหาสน์หลักตระกูลคัลลาแฮน

หญิงสาวเดินไปชะโงกหน้ามองที่หน้าต่าง พอเห็นชัดว่าใครกำลังยืนตากฝนอยู่ก็เร่งเปิดประตู อเล็ก แอนเดอร์สันหันมามองเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและแปรเปลี่ยนเป็นความละอาย

“เจ้าเข้ามาได้ยังไง” คริสตินถาม ดึกขนาดนี้ตระกูลคัลลาแฮนจะต้องกางเวทปกป้อง แต่อเล็ก แอนเดอร์สันกลับมาถึงเรือนเธอได้ พี่ชายไม่น่าจะยินยอม “เจ้าแอบเจาะเวทของพี่ข้า เข้ามาหรือ”

อเล็กพูดไม่ออก เขาแค่ควบม้าตากฝนไปร้านเหล้า ดื่มจนหนัก แล้วก็เผลอมาที่นี่ในกลางดึก ตอนที่ฝนตกหนัก จู่ๆ ก็คิดอยากจะมาหาอีกฝ่าย แต่พอเห็นหน้าของคริสตินแล้วเกิดความละอายใจ การแอบมาพบกันในกลางดึกเหมือนที่เคยทำตอนยังวัยรุ่นนั้นไม่ถูกต้อง และที่สำคัญ...เขาไม่รู้จะมองหน้าเธอยังไงดี

“ข้า...”

คริสตินรู้ตัวว่าควรจะเอ่ยปากไล่อีกฝ่าย แต่พอเห็นสภาพนั้นก็พอคิดได้ ไซอาบอกเรื่องโซเฟีย อเล็กคงไปสืบจนรู้แล้ว เพียงแค่วันเดียว เขากลับต้องเจอความจริงอันน่าเจ็บปวดเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็คงจะทรุดไปมาก พลันคำพูดของไซอาก็ดังขึ้นในหัว สังคมอาจจะมองค่าชายและหญิงแตกต่างกันก็จริง แต่ทว่าเรื่องที่จริงยิ่งกว่านั้นคือไม่ว่าเพศใดก็ย่อมมีหัวใจของตนเอง

เขาน่าจะเจ็บปวด และไม่กล้าสู้หน้าตระกูลคัลลาแฮน ทว่าก็ยังมาที่นี่ สภาพแบบนี้จะทำใจผลักไสไล่ส่งไปได้อย่างไร

“เข้ามาสิ”

อเล็กมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่เห็นคริสตินเปิดทางให้เขาเข้าไปในเรือนเล็กของตน หนำซ้ำตัวของอีกฝ่ายกำลังสั่นน้อยๆ เขาพลันคิดได้ อากาศหนาวจะทำให้คริสตินปวดกระดูก

อเล็กก้าวเดินเข้าไปในเรือน เป็นดังคาด มีเตาพกวางอยู่แทบทุกมุมห้องทำให้อากาศในห้องร้อนกว่าปกติ คริสตินปิดประตู เดินไปหยิบผ้าขนหนูขาวสะอาดมาให้เขา เอ่ยเสียงเรียบ

“เจ้าต้องอาบน้ำ บางทีจัสตินก็มานอนกับข้า เสื้อผ้าของเขาน่าจะเหลือทิ้งไว้ในห้องนี้ ข้าจะลองค้นดู”

คริสตินเดินไปรื้อค้นตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของตนเอง ใช้เวลาสักพักก็กลับมาพร้อมชุดบุรุษสะอาดชุดหนึ่ง เธอวางลงตรงหน้าเขา แล้วเดินไปรื้อยาสมุนไพร เขาตากฝนหนักขนาดนี้ ควรจะดื่มยาสักหน่อย

พอหยิบยาออกมา กำลังจะเอาไปต้ม อเล็กก็เอื้อมมือมาจับมือเธอ เอ่ยอย่างจริงจังว่า

“ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าจัดการเองได้”

คริสตินมองคนที่ไม่กล้าสบตาเธอแล้วพยักหน้ารับ เธอเดินไปนั่งที่ของตน หยิบเข็มและด้ายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง อเล็กถือของที่เจ้าของเรือนเมตตาเอื้อเฟื้อให้ ก่อนจะไปจัดการตัวเอง เขาลอบมองคริสติน คัลลาแฮนอย่างเป็นกังวลไม่ได้ หากกว่าเธอถามเรื่องที่เกิดขึ้น เขาจะพูดว่าอย่างไรดี

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ออกมายังเห็นคริสตินสนใจผ้าปักของตนเองอยู่ เขาจึงเดินไปต้มยาให้ตนเอง เห็นว่าอุปกรณ์ต้มยาเพิ่งจะถูกใช้ ก็มองไปที่กาน้ำชาที่อบอวนไปด้วยกลิ่นสมุนไพรที่อยู่ข้างกายคริสติน หญิงสาวเทมันใส่แก้ว และยกขึ้นจิบน้อยๆ ทำให้มือหยุดสั่น และเริ่มต้นปักผ้า ท่าทางไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย อเล็ก แอนเดอร์สันยิ่งรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเก่า

ที่ไม่สนใจ เพราะเธอรู้ใช่หรือไม่

ไซอา วาเรนโนซาบอกเขา บอกจอร์แดน แล้วก็น่าจะบอกพวกตระกูลคัลลาแฮนด้วย พอคิดแบบนี้เขายิ่งละอายใจ อีกฝ่ายไม่พูดจาถากถางให้เขาเจ็บปวด ทั้งที่แค้นเคืองเขาถึงขนาดนั้น

“ต้มยาไม่เป็นเหรอ” คริสตินถาม เดินมาหยิบห่อยาออกจากมือเขา ก่อนจะจัดการด้วยตัวเอง “เช่นนั้นเจ้าก็นั่งรอสักครู่”

อเล็กกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขาก็พูดไม่ออกเมื่อคริสตินฉวยอุปกรณ์มาต้มยาอย่างเชี่ยวชาญ เขาเดินไปนั่งรอ เห็นหญิงสาววุ่นวายเพื่อเขา แล้วพลันรู้สึกอุ่นวาบในใจ ไม่นานชามยาก็ถูกนำมายื่นให้

“ขอบคุณ” เขาตอบ ถามว่า “ดึกแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่นอน”

“วันนี้ลูกชายข้าไปนอนที่ตระกูลวาเรนโนซาคืนแรก ข้าเลยเป็นห่วงเขาจนนอนไม่หลับ กลัวว่าเด็กคนนั้นจะร้องไห้กลางดึก เดือดร้อนท่านไซอา และท่านไซเนสตรา” คริสตินตอบตามตรง “เจ้ารีบดื่มยาตอนที่มันกำลังร้อนๆ เถอะ”

เห็นน้ำเสียงเจือความห่วงใยเช่นนั้น อเล็กรับถ้วยยามาดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วส่งคืนให้คริสตินนำไปวาง ก่อนที่หญิงสาวจะเดินไปนั่งปักผ้าต่อ อเล็กจ้องมองหญิงสาวที่เอาแต่นิ่งเงียบ ไม่เอ่ยถามอะไรเขาเลยสักคำ สักพัก ชายหนุ่มเป็นฝ่ายทนความเงียบไม่ไหว เอ่ยถามเสียงสั่น

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่”

ตระกูลคัลลาแฮนจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นั่นคือสิ่งที่แอนเซลประกาศทันทีที่กลับมายังคฤหาสน์ คริสตินเลยเอ่ยตอบทันทีว่า

“ไม่...” คริสตินสบตาเขา “...ข้าแค่ไม่ใจดำขนาดเห็นคนรู้จักมายืนตากฝนนอกบ้านแล้วจะไล่ไปได้ ถ้าฝนหยุดตกแล้ว...เจ้าก็ไปซะเถอะ ข้าไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้านไปมากกว่านี้”

อเล็กพลันตระหนัก การที่เขาอยู่กับคริสติน คัลลาแฮนสองต่อสองในวันนี้ จะยิ่งทำให้คริสตินเสื่อมเสียชื่อเสียงมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มหยัดกายลุก พร้อมบอกว่า “เช่นนั้น...ข้าว่าข้าไปดีกว่า”

เห็นเขาหยัดกายลุก จะเดินออกจากเรือนไปด้านนอกที่มีแต่ฝนตกหนัก คริสตินหยัดกายลุกไปคว้ามือของอีกฝ่ายเอาไว้

“อเล็ก...” พออดีตคนรักหันมาสบตา คริสตินกระอักกระอ่วน “ฝนยังไม่หยุดตก”

อเล็กแข็งค้างเพราะสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากใจจริงของอีกฝ่าย พอคริสตินปล่อยมือ เขาก็ถอนใจอย่างเสียดาย ชายหนุ่มเดินไปที่ข้างหน้าต่าง มองท้องฟ้าและสายฝน เขาบอก

“ฝนคงตกทั้งคืน”

คริสตินฟังแล้วเพียงเดินไปหยิบผ้าหนามาปูเป็นที่นอนชั่วคราวให้อีกฝ่าย อเล็กมองมันแล้วอดมองหญิงสาวอีกครั้งไม่ได้ คริสตินบอก

“อย่าเข้าใจผิด ข้ายังไม่ได้ยกโทษให้เจ้า และเจ้าต้องไปก่อนฟ้าสาง อย่าให้ใครรู้ว่ามาอยู่ที่นี่ในคืนนี้”

อเล็กฟังแล้วพยักหน้ารับ เขายิ้ม “เข้าใจแล้ว”

คริสตินเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มแล้วรู้สึกโมโหตัวเองที่ใจอ่อน เธอคว้างานเข้าไปนั่งปักต่อในห้องนอนของตนเอง คริสตินมองบานประตูที่กั้นระหว่างเธอกับเขา อดไม่ได้ที่จะยกมือสองข้างจึกเส้นผมของตัวเอง

“ข้านี่มันบ้าจริงๆ”

อเล็ก แอนเดอร์สันมองบานประตูที่กั้นระหว่างเขาและคริสตินนาน ลังเลว่าจะเปิดประตูเข้าไปหาหญิงสาวดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนใจ เดินมาทรุดตัวลงนั่งตรงที่นอนที่คริสตินปูให้เขา ไม่ทันได้เอนตัวนอน เสียงเคาะประตูเข้าออกเรือนก็ดังขึ้น

อเล็กลังเลไม่รู้ว่าตนจะทำอย่างไรดี เขายังไม่ทันลุกด้วยซ้ำ บานประตูนั้นก็เปิดออก เผยให้เห็นผู้นำตระกูลคัลลาแฮน และผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง แอนเซลเห็นอเล็ก และคริสตินที่เปิดประตูห้องนอนออกมาดูก็ถอนใจ หันไปพยักหน้าให้เฮเชลและบอกด้วยเสียงน่ากลัว

“ส่งคนไปบอกเลียม แอนเดอร์สัน ลูกชายของเขาอยู่ที่นี่ ให้เขารอรับกลับไปด้วย”

คริสตินได้ยินเสียงพี่ชายก็ตกใจ เปิดประตูออกมาจากห้องนอน เห็นพี่ทุกคนและคนรับใช้จำนวนหนึ่งยืนอยู่หน้าเรือน เธอก็ทรุดตัวลงคุกเข่า แอนเซลหันมองน้องสาวที่หน้าซีดเผือด พร้อมหลบสายตาเขาอย่างละอายใจ อเล็กเห็นแบบนั้นก็เร่งเอ่ย

“คริสตินไม่ผิดนะ ข้ามาหานางเอง”

“เปิดประตูรับผู้บุกรุกก็ถือว่าเป็นความผิด” แอนเซลไอออกมาเล็กน้อย เขารู้สึกจนปัญญาจริงๆ ทั้งที่กางเวทมนตร์ป้องกันเอาไว้ อเล็ก แอนเดอร์สันยังเจาะมาหาน้องสาวของเขาได้ แล้วการกระทำของคริสตินนี่มันอะไรกัน เขามองดวงหน้าของชายหนุ่มผู้บุกรุกและว่า “รีบกลับไป อย่าให้เรามีปัญหามากกว่านี้เลย”

“ข้าว่าเจ้าต้องโดนอบรมหน่อยนะคริสติน” จัสตินเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ

คริสตินก้มหน้า “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าจะหย่ากับโซเฟีย” อเล็กเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาทุกคนหันมองเขาเป็นตาเดียว อเล็กมองสบตาแอนเซลอย่างกล้าหาญ “และข้าจะทำให้มันถูกต้อง”

“บางสิ่งบางอย่างไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้” แอนเซลเอ่ยเสียงเย็น

“แต่ข้าก็ไม่กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่...” อเล็กยิ้ม หันมองคริสตินแล้วพูด “...อาจจะต้องทำในสิ่งที่เคยทำมาแล้วอีกครั้งหนึ่งก็ไม่เป็นไร ข้ารับปากว่าจะทำให้มันดีกว่าเดิม”

คริสตินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น อเล็กมองแอนเซล เฮเชล และจิสติน

“ถึงตอนนั้น ข้าอยากให้พวกท่านให้โอกาสข้า”

“เอาเขาออกไปจัสติน” แอนเซลเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่ชอบคนพูดมาก”

“ไม่ต้องห่วงท่านพี่ ข้าจะส่งเขาให้ถึงรถม้าตระกูลแอนเดอร์สัน” จัสตินหันไปพยักหน้ารับกับเหล่าทหารของตระกูลคัลลาแฮน ให้มาประกบอเล็ก แอนเดอร์สัน และไล่ต้อนอีกฝ่ายให้ออกจากเรือนเล็กของน้องสาวพวกเขา พออเล็กจากไปแล้ว เฮเชลอดหันมามองพี่ชายใหญ่อย่างเป็นกังวลไม่ได้

“หมอนั่นเป็นคนช่างตื้อ ท่านพี่ทราบใช่ไหม”

“และข้าก็เป็นคนใจแข็ง” แอนเซลตอบ มองน้องสาวอย่างตำหนิรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป

 

**

 

เลียม แอนเดอร์สันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าสมาชิกตระกูลคัลลาแฮนด้วยซ้ำ เขายังจำได้ถึงตอนที่ตนเอ่ยคำบริภาษเอาเรื่องคนในตระกูลนี้ในศาลมังกร ที่ทำให้ตนต้องเสียหลานที่เกิดจากโซเฟียไป แต่พอความจริงทุกอย่างมาอยู่ตรงหน้า ชายวัยกลางคนรู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออก เป็นไปได้อยากปิดบ้านอยู่เงียบๆ ไม่ออกมาพบหน้าใครสักพัก แต่เขาเป็นบิดาของอเล็ก แอนเดอร์สัน เมื่อลูกชายหายออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกฟ้าคะนอง จะไม่ให้ร้อนรนกระวนกระวายได้อย่างไร ลูกชายของเขาก็คงรู้สึกแบบเดียวกับเขา ไม่อยากกลับไปเจอกับโซเฟีย

สถานที่เดียวที่คิดออกว่าลูกชายน่าจะมาคือที่นี่ เลียมตรงมาที่ตระกูลคัลลาแฮน เอ่ยปากถามว่าอเล็กได้แวะมาที่นี่หรือไม่ คำถามเขาคงทำให้เฮเชลฉุกใจคิดอะไรบางอย่างไร พวกตระกูลคัลลาแฮนต้อนรับเขาที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาอย่างคนเคยทำผิดหนักหนา แล้วพวกแอนเซลก็จากไป สักพักก็ส่งคนมาบอกว่าเจอลูกชายของเขา หัวหน้าตระกูลคัลลาแฮนกลับมาพร้อมกับอเล็ก แอนเดอร์สันในชุดใหม่

“การรบกวนหญิงสาวในยามวิกาลไม่ใช่เรื่องดี หวังว่าพวกท่านจะปกปิดให้พวกเราด้วย พวกข้าไม่อยากมีประเด็นเกี่ยวกับเรื่องรักใคร่เร้นลับกับคนของตระกูลแอนเดอร์สันอีก” แอนเซลบอกเสียงเรียบ จ้องมองสองคนตรงหน้าอย่างตำหนิ “เห็นแก่หน้าข้า อย่าบอกใครว่าคืนนี้พวกท่านมาที่นี่”

“เข้าใจแล้ว” เลียมบอก คำขอโทษจุกที่ลำคอ แต่ทำอย่างไรก็ไม่กล้าพูดออกไป เรื่องโสมมในครอบครัวเช่นนี้ เขาไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เลย

“ท่านแอนเซล” อเล็กเอ่ย “ได้โปรดอย่าลงโทษคริสตินเลยนะขอรับ นางไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก”

“นางเป็นน้องสาวของข้า ผิดหรือไม่ผิดอยู่ที่ข้าตัดสิน กงการอะไรของเจ้า” แอนเซลถามกลับอย่างไม่ไว้หน้า ไม่ปิดบังความเกลียดชังเลยสักนิด “คิดว่าเอารับความผิดไปอยู่ที่ตัวเองจนหมดแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นเหรอ”

“ท่านพี่...โกรธมากไม่ดีกับร่างกายนะ” เฮเชลบอกเสียงเบา เขากลัวว่าแอนเซลจะโมโหจนฟุบไปอีกจริงๆ

“จัสติน ส่งแขก!” แอนเซลเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่แยแสสีหน้าพ่อลูกตระกูลแอนเดอร์สันเลยสักนิดเดียว

จัสตินเองก็กำลังคุกกรุ่นเหมือนกัน เป็นไปได้อยากจับสองคนนี้ยัดรถม้าแล้วไล่ให้ไปให้พ้นๆ แต่เพราะมีมารยาททางสังคมเขาเลยได้แต่เดินไปส่งอีกฝ่ายที่รถม้า อเล็กเอ่ยปากเสียงเบา

“หากข้าชดใช้อะไรให้พวกท่านได้...”

“เจ้าไม่พูดอะไร ไม่ต้องทำอะไร อยู่ในส่วนของเจ้า ไม่มายุ่งเกี่ยวกับตระกูลของข้า แล้วข้าจะขอบคุณมาก” จัสตินเอ่ยโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายเลยสักนิด “พวกท่านกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวลูกสะใภ้ และภรรยาที่แสนดีจะวิ่งโร่ร้องไห้มาเคาะประตูคฤหาสน์ของข้าอีก”

เอ่ยคำเจ็บแสบเสร็จ จัสตินก็เดินจากสองพ่อลูก เขายอมรับว่าเขาพอใจในสภาพพ่อลูกตระกูลแอนเดอร์สันในยามนี้มาก และหวังว่าต่อจากนี้ ตระกูลแอนเดอร์สันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลของเขาอีก

เลียมพาอเล็กที่หน้าเผือดสีขึ้นรถม้า และออกจากตระกูลคัลลาแฮนอย่างเงียบเชียบ พอเริ่มเห็นเส้นทางกลับตระกูลแอนเดอร์สันที่คุ้นเคย อเล็กก็เอ่ยท่ามกลางความเงียบ

“ข้าจะหย่ากับนาง”

เลียม แอนเดอร์สันได้ฟังแบบนั้น หากว่าเขาไม่รู้เรื่อง เขาคงคัดค้านเรื่องการหย่าของลูกชายอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อนึกถึงอาการป่วยพักหลังๆ มานี้ ความผิดที่ตนทำกับตระกูลคัลลาแฮน ชายวัยกลางคนก็บอกเสียงเบา

“ตามใจเจ้าเถอะ”

พอกลับถึงตระกูลแอนเดอร์สัน เห็นโซเฟียนั่งรออยู่ เธอเร่งร้อนเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าห่วงใย เลียมรู้สึกไม่อยากเชื่อความจริงที่เพิ่งตรวจพบได้เมื่อครู่ เขายืนนิ่งค้างมองโซเฟียอยู่แบบนั้น

“สาวใช้บอกว่าท่านพ่อไม่สบาย อเล็กเลยพาไปหาหมอ...” อเล็กกำกับให้คนรับใช้ของตนพูดตามนั้น โซเฟียมองอเล็กอย่างระแวดระวังเล็กน้อย มองเลียมอย่างห่วงใย “ท่านพ่อไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ”

เลียมพยายามเก็บอาการตัวเอง บอกเสียงเบาหวิว “พ่อว่าพ่อต้องนอนพัก อเล็ก...” เขาหันเขามองลูกชาย “...เจ้าจัดการเถอะนะ”

อเล็กพยักหน้ารับ โซเฟียมองเลียม แอนเดอร์สันอย่างงุนง และพอเธอหันมาเห็นสายตาของสามีตัวเอง หญิงสาวก็ใจสั่น อเล็กเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าเตาผิง มองเหล่าคนรับใช้ของตน เอ่ยเสียงเรียบ

“พวกเจ้าออกไปเถอะ”

เหล่าคนรับใช้มองหน้ากัน พอเห็นสายตาเด็ดขาดของอเล็ก พวกเธอก็เดินออกจากห้องไป อเล็กหันมองสาวใช้ข้างกายภรรยาตัวเองที่ยังยืนนิ่งคอยรับใช้โซเฟียอยู่ โซเฟียหันไปเอ่ยบอกเสียงเบา

“เจ้าก็ออกไปด้วย”

พออยู่กันสองต่อสอง ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่วห้อง อเล็ก แอนเดอร์สันมองภรรยาของตนเองที่ทรุดตัวลงใกล้เขา ภาพความทรงจำต่างๆ ไหลวนเวียนเข้ามาในหัวของอเล็ก ครั้งแรกที่เขาเจอโซเฟีย และได้เป็นเพื่อนกัน การแต่งงานกะทันหันที่เขาแทบไม่ทันตั้งตัว และอีกมากมาย หลายอย่างที่โซเฟียทำเพื่อเขา ในคืนวันแต่งงาน เธอจับมือเขาเอาไว้ เอ่ยว่า

อเล็ก ข้า...ข้าอาจจะเทียบคริสตินในใจเจ้าไม่ได้ ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องแต่งงานกับข้าเช่นนี้ แต่ข้าสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดีของเจ้า จะซื่อสัตย์กับเจ้าเพียงคนเดียว

“อเล็ก...” โซเฟียเรียกสามีตัวเอง ถามเสียงเบา “มีอะไรเหรอ”

อเล็ก แอนเดอร์สันมองดวงหน้าของภรรยา เขากลั้นใจเอ่ยออกไป “เราหย่ากันเถอะ”

โซเฟียค้างแข็งเป็นหิน มึนงงไปชั่วขณะ ครู่หนึ่งเธอจึงได้สติร้องถามออกมาเสียงดัง

“ข้าทำอะไรผิด!?” ครั้นคิดถึงสมุนไพรที่อเล็กดูมันก่อนหน้านี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความร้อนรน “ถะ...ถ้าเป็นเรื่องสมุนไพรที่เจ้าพบ ข้า...ข้าอธิบายได้นะอเล็ก! ข้าไม่เคยมีเจตนาที่ไม่ดีต่อเจ้า และพ่อของเจ้า...!

อเล็กมองผู้หญิงตรงหน้า คล้ายกับว่าไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ปฏิเสธเหรอ...แน่นอนอยู่แล้ว เขารู้ดีว่าโซเฟียจะต้องปฏิเสธ เตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่ที่ทำให้เสียใจคือเขาทำร้ายผู้หญิงคนนี้ไป ในความทรงจำของเขา โซเฟียเคยเป็นผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่ง มีน้ำใจ ช่วยเหลือ และชอบดูแลผู้อื่น เหมือนพี่สาวของกลุ่ม แต่ว่าเขากลับทำให้เธอต้องทำสิ่งที่เลวร้าย กลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่ใช้เล่นงานตระกูลของผู้หญิงที่เขารัก พอคิดเช่นนี้ อเล็กก็รู้สึกว่าตนเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุด เขาแทบไม่ได้ยินในสิ่งที่โซเฟียพยายามอธิบายเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่เพราะเจ้า” อเล็กบอกเสียงเศร้า “ไม่เกี่ยวกับสมุนไพร หรืออะไรก็ตามที่เจ้าคิดอยู่ แต่เป็นเพราะข้าเอง ข้าผิดตั้งแต่ต้นที่ไม่กล้าปฏิเสธการแต่งงานของเรา ข้าไม่ควรแต่งงานกับเจ้า และ...ข้ามีลูกแล้ว ข้าอยากทำให้มันถูกต้อง เพื่อเจ้า เพื่อตัวข้า เพื่อคริสติน และเพื่อลูกของข้าด้วย”

โซเฟียตัวสั่นเทา เธอพยายามตั้งสติ เอื้อมมือสั่นระริกมาจับแขนของอเล็ก พร้อมบอกเขาเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบสองแก้ม “เจ้าอยากรับคริสติน กับเด็กคนนั้นมาอยู่ที่ในตระกูลแอนเดอร์สันใช่ไหม...” เธอกำแขนของเขาแน่น พยายามยิ้มออกมาเต็มที่ “...ได้สิ ข้ารับได้อยู่แล้ว ข้า...ข้าเลี้ยงลูกให้เจ้าได้นะอเล็ก ยอมรับคริสตินก็ได้ แต่อย่าหย่ากับข้าเลย ข้าขอร้อง ข้ารักเจ้า ต่อไปเจ้าไม่ชอบอะไร ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว ข้าจะปรับปรุงตัวให้ดี...”

“โซเฟีย...” อเล็กเอ่ยอย่างเจ็บปวด “...ข้าไม่ได้รักเจ้า เจ้าพยายามอย่างไร ข้าก็รักเจ้าไม่ได้ เจ้าเลิกพยายามเถอะ ข้าสงสารเจ้า”

“สงสาร...” โซเฟียแข็งค้าง จากนั้นก็ตวาดออกมาเสียงดังลั่น ทุบสามีตัวเองอย่างแรง “นี่คือความสงสารของเจ้าเหรออเล็ก แอนเดอร์สัน!

อเล็กหลับตาลงโดยแรง ยอมรับการอาละวาดของอีกฝ่ายโดยดุษฎี โซเฟียตวาดเขา พร้อมร้องไห้เสียงดัง

“นี่คือความสงสารของเจ้า! คือการหย่ากับข้า แล้วไปแต่งงานกับคริสตินใช่หรือไม่!? เจ้าจะทิ้งข้า...ทั้งที่เจ้ารู้ว่าผู้หญิงที่ถูกหย่าในทวีปแอสโทเรียเป็นเช่นไร!?” ผู้หญิงที่ถูกสามีหย่าถือว่ามีข้อบกพร่อง ไม่อาจมองหน้าใครในสังคมได้ “...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าทำอะไรให้เจ้าบ้าง! ข้าตามใจเจ้าทุกอย่าง ดูแลบ้านให้กับเจ้า! ดูแลพ่อของเจ้า! แม้แต่...แม้แต่ตอนที่เจ้าไปคุกเข่าขอพบคริสติน คัลลาแฮน ข้าก็ส่งข้าวส่งน้ำให้เจ้า! แต่ทุกอย่างที่ข้าทำมากับเทียบไม่ได้กับผู้หญิงคนนั้น...!

เห็นเขายืนนิ่ง ยอมรับการทุบตีจากตนเองแต่โดยดี โซเฟียร้องไห้ เขย่าเขาถามอย่างโรยแรง

“...ข้าเทียบคริสตินไม่ได้ตรงไหน บอกข้าสิ...ทำไมเจ้ารักแต่นาง เพราะข้าไม่มีลูกเหรอ...เพราะข้ามีลูกให้เจ้าไม่ได้เหรอ...”

“ให้มันเป็นความผิดของข้า” อเล็กเอ่ยเสียงสั่น จับบ่าภรรยาตัวเอง “ข้าผิดเอง เจ้าไม่ผิดแม้แต่น้อย...”

“เช่นนั้นก็อย่าหย่ากับข้าสิ” โซเฟียร้อง แต่พอสบประสานสายตากับเขา เธอก็ร้องไห้เสียงดัง

“เจ้าดีเกินกว่าจะอยู่กับผู้ชายอย่างข้า” อเล็กบอกเสียงเรียบ “ข้าบอกท่านพ่อแล้ว พรุ่งนี้จะส่งสารไปยังตระกูลร๊อคซานน่า เจ้า...เก็บของเถอะ”

พูดจบ เขาก็เร่งหยัดกายลุก และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โซเฟียนิ่งค้างสักพัก ก่อนจะคว้าแจกันที่วางประดับห้องมาทุ่มลงพื้นอย่างแรง เสียงอาละวาดที่ไล่หลังมา ทำให้อเล็ก แอนเดอร์สันสาวเท้าเร็วยิ่งขึ้น

“เจ้ามันผู้ชายสารเลว!” โซเฟียตะโกน “อเล็ก แอนเดอร์สัน! เจ้ามันเลว!!

อเล็กปิดประตูห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง ใช่แล้ว...เขามันเป็นผู้ชายที่เลวจริงๆ

 

**

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 727 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,811 ความคิดเห็น

  1. #6725 anwapapa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 09:27
    โซเฟียก็เลว นะ ด่าเขาไม่ดูตัวเอง เลวทั้งคู่ผู้ชาบลังเลส่วนผญเห็นแก่ตัว
    #6,725
    0
  2. #6682 SONAKY (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 12:12
    วงเวียนวงวานจริงๆ เฮอ
    #6,682
    0
  3. #6629 The Snail Queen (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:08
    วงวารอเล็กเด้อ
    #6,629
    0
  4. #6537 PHILLIPS (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:20
    เอ๊า ไม่ตอกนางเรื่องความผิดที่นางทำอะ จะทำตัวเป็นคนโง่แต่ต้นจนจบไม่ได้นะอเล็ก ด่าคนอื่นสารเลวไม่มองตัวเองเลยค่ะ มองบนนน อเล็กก็นะ เบิ่ดคำสิเว่า ไม่สาแก่ใจอิช้อยเลยค่ะ นางแว้งมากัดแน่ๆอเล็ก
    #6,537
    0
  5. #6457 StarFirework (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:31
    กราบกราน
    #6,457
    0
  6. #6447 norramon15469 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:03
    ไรท์อัพแล้วววววว😁
    #6,447
    0
  7. #4984 ptmpss (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 17:42
    กางมือรับอเล็กซ์มากอดปลอบ T_T
    #4,984
    0
  8. #4054 YukiKiyu (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 09:14
    ก็เห็นใจนะ เพราะ โง่เป็นควาย ให้เค้าหรอกตั้งนาน
    #4,054
    0
  9. #3982 optimusSSS72 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:14
    ขอบคุณมากครับ
    #3,982
    0
  10. #3889 Cute painter (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:11
    รอโลกอยู่นะคะ
    #3,889
    0
  11. #3886 Pongpatcharaae (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:00
    รอคุณโลกอยู่นะคะ
    #3,886
    0
  12. #3884 StarFirework (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:44
    โลกหยุดทำการหรือขอรับ คิดถึงโลกจัง
    #3,884
    0
  13. #3883 อย่าอ้างความรัก (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:39

    อเล็กซ์ไม่ควรคิดว่าตัวเองเป็นตัวการทำให้โซเฟียเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ นางทำตัวของนางเอง ไม่ใช่โดนบังคับให้ร้ายเพราะสามีไม่สนใจ

    #3,883
    0
  14. #3881 The Snail Queen (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:07
    นึกขึ้นมาได้ เฮเลนน่ากับเซรีไลลาเฟลิเซียนี่มันถอดแบบกันมาเลยนี่นา สองคนนี้ต้องเป็นแฝดต่างทวีปแหงXD รอดูซิจะจุดจบเดียวกันไหม
    #3,881
    0
  15. #3880 The Snail Queen (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:06
    อยากให้จบปมนี้ไวๆ ใจมันบางสงสารแทบทุกตัวละคร ยกเว้นโซเฟีย ฮันน่า เฮเลนน่า โรเบิร์ตหนะนะ
    #3,880
    0
  16. #3878 Milku-kung (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 16:54

    อยากอ่านต่อแล้ววว โลกจ๋าา อัปเถอะค่ะะะ ดาวขอร้องงง
    #3,878
    0
  17. #3873 ahgase1 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 16:20

    อยากอ่านต่อแล้วอ่าา
    #3,873
    0
  18. #3870 sk_y (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 15:32
    รู้สึกไม่ได้อ่านนิยายแล้วมันสนุกแบบนี้มานานมากกกกก ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะะ อ่านละอินมาก สะดุดกับหลายประโยค น้ำตาคลอแบบห้าไม่อยู่เลยค่ะไรท์ โดยเฉพาะตอนที่อเล็กพูดว่าเค้าเกิดขึ้นเพราะความรัก เชียร์คู่นี้ให้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งนะะะ
    ปล มีความคิดว่าไซเนสต้าคือคิรินที่แอสซี่ตามหาหรือเปล่าาา
    ปล2 รู้สึกนางเอกกลายเป็นตัวประกอบหลายตอนเหลือเกินนน55555
    #3,870
    0
  19. #3869 ALittleCuteGirl (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 15:22

    จะรออยู่ตรงนี้เสมอ
    #3,869
    0
  20. #3868 {-KND-} (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 15:19
    รอเวลาที่โลกจะมาเติมเต็ม
    #3,868
    0
  21. #3867 นภาตะวัน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 15:03
    รักเธอออ
    #3,867
    0
  22. #3866 Moshi_Rimaido (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:59
    รอคอยโลกเสมอ
    #3,866
    0
  23. #3864 Minderia (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:24

    รักโลกจิงๆ

    #3,864
    0
  24. #3863 หมูมีขน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:23

    โลกหลับแน่เลยย ตอนนี้ดาวส่องแสงวิบวับ รอเด้อเจ้า

    #3,863
    0
  25. #3862 I_am_Por (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:08

    เฝ้ารอด้วยความหวัง โลกอย่าทิ้งน้องดาว
    #3,862
    0
  26. #3832 อาโอฮิเมะ ซึนเดระ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 10:09
    ถ้าโซเฟียฟ้องศาล บอกเลยจ้า ยังไงนางก็เเพ้เพราะ 1.นางไม่ได้ท้องจริง=หลอกลวงมังกร 2.นางใช้สมุนไพรอันตรายกับเลียม 3.นางใส่ร้าย ไม่ดิ ทำให้ตระกูลใหญ่(คัลลาแฮน) เสื่อมเสีย
    #3,832
    3
    • #3832-2 I_am_Por(จากตอนที่ 51)
      19 สิงหาคม 2561 / 14:08
      ควรจะฟ้องศาลมากๆค่ะ เห็นด้วย
      #3832-2
    • #3832-3 I_am_Por(จากตอนที่ 51)
      19 สิงหาคม 2561 / 14:09
      ตอนหลอกแท้ง ยื่นศาล ทีตอนหลอกศาล ศาลไม่รู้
      #3832-3