ASTORIA.

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 : จดหมายลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 701 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

 

 

 

หลายวันต่อมา...ตระกูลคัลลาแฮนส่งของขวัญมาให้ซีอาน่าอย่างลับๆ เป็นกำไลเพชรแท้หายาก ตกแต่งเป็นรูปดอกไม้ ที่คล้ายจะถูกออกแบบและสั่งทำขึ้นเพื่อนซีอาน่าโดยเฉพาะ พร้อมด้วยกระดาษแผ่นเล็กๆ เขียนด้วยลายมือของผู้นำตระกูลคัลลาแฮนว่า ขอบคุณสำหรับน้ำใจ และคำเตือน

หลังจากได้รับของขวัญ ซีอาน่าก็เงี่ยหูฟัง วาดหวังรอการเปลี่ยนแปลงของตระกูลคัลลาแฮน แต่ทว่าตระกูลนี้ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะไปสมาคมกับใครอีก เก็บตัวเงียบอย่างไรก็เงียบกริบอยู่อย่างนั้น ซีอาน่าถอนใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายตระกูลคัลลาแฮนยังเป็นพวกดื้อดึง และเย่อหยิ่งเหมือนเดิม ซีอาน่าได้แต่หวังว่าพวกเขาจะระวังตัวมากขึ้น

จากนั้นเวลาที่อเล็กมาหาคริสติน เพื่อนรักจะขยับตัวมาหลบหลังเธอ และระมัดระวังตัวมากขึ้น สร้างระยะห่างกับอเล็กมากขึ้นจนเด็กชายแปลกใจ เห็นท่าทางเจ็บปวดของอเล็กแล้วซีอาน่าก็คิดสงสาร สงสัยว่าเขาจะชอบคริสตินจริงๆ ทว่าตราบใดที่ตระกูลของอเล็กอยู่ฝ่ายตระกูลเฮมิงตัน ความสัมพันธ์ของเขาและคริสตินย่อมเป็นไปไม่ได้

จากนั้นไม่กี่วันต่อมา โรเบิร์ตพาจอร์แดนมาหาออเดรถึงบ้าน ทำให้บิดาของซีอาน่าดีใจจนเนื้อเต้น โรเบิร์ตเอ่ยด้วยตัวเองว่าเขาสืบดูจนรู้แล้วว่าคนที่ส่งเคธีมาอยู่ในตระกูลมอนโตเซราเป็นใคร

“ไม่นึกว่าผู้นำตระกูลลำดับห้าจะทำเช่นนี้”

ผู้นำตระกูลลำดับห้านั้นคือตระกูล คอนเนอร์เนรี พอเอ่ยถึงตรงนี้ ออเดรเอ่ยเสียงเครียด

“ว่าแล้วเชียว  เดม่อนเองก็ทำท่าไม่พอใจ ตอนที่ท่านโรเบิร์ตกล่าวว่าได้เสนอให้เทพมังกรเลือกคนที่ความสามารถ มากกว่าสายเลือด”

เดม่อน คอนเนอร์เนรี คือผู้นำตระกูลลำดับห้าคนล่าสุด ซาโลยาจับมือออเดร สีหน้าเป็นกังวลวิตก เอ่ยเสียงเครียดว่า “เขาอยากให้ตระกูลคินเคล่า บาดหมางกับตระกูลมอนโตเซรา”

ซีอาน่าแอบฟังอยู่ข้างประตูอย่างเงียบงัน ดวงตาทอแววล้ำลึก อดมองโรเบิร์ตไม่ได้ พ่อของจอร์แดนเล่าว่า

“เขากลัวว่าตระกูลคินเคล่าจะสนับสนุนตระกูลเฮมิงตันตามน่ะสิ” โรเบิร์ตสังเกตสีหน้าของซาโลยาพลางกล่าวเช่นนี้ “เขาเป็นศัตรูที่เรามองไม่เห็น ทำให้ป้องกันได้ยากยิ่ง”

ศัตรูที่มองไม่เห็น ซีอาน่าฟังแล้วต้องหรี่ตาลงอย่างคิดพิจารณา

“ข้าจะเอาเรื่องมัน” ดวงหน้าของออเดรบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

“ข้าจะให้เลียมช่วยจัดการให้เอง พวกเจ้าไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก” โรเบิร์ตขันอาสา “อย่างไรพวกเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน”

คำพูดของเขาทำให้ซีอาน่าแอบใจกระตุกไม่น้อย นี่คือเรื่องในอนาคต ภายภาคหน้าตอนที่จอร์แดนพยายามสร้างฐานอำนาจ พิสูจน์ตนเองเพื่อให้เป็นที่ต้องตาของมังกร โดยมีเฮเลนน่าคอยช่วยเหลือเขาอยู่ตลอดเวลา ลูกชายของเดม่อน มีนามว่าดอนเต้ ตกหลุมรักเฮเลนน่า จึงพยายามอย่างมากที่จะแข่งขันกับจอร์แดนในทุกวิถีทาง แอบสะสมกำลังพลเอาไว้อย่างลับๆ เป็นจำนวนมาก หลังการขับเคี่ยวของสองขั้วอำนาจ สุดท้ายจอร์แดนชนะ ได้ขึ้นเป็นพระราชา ทำให้ตระกูลคอนเนอร์เนรีต้องเปลี่ยนผู้นำตระกูล จากดอนเต้เป็นโดมินิท และจากนั้นมา โดมินิทก็รับใช้จอร์แดนด้วยความภักดีเสมอ

แต่ตอนนี้โรเบิร์ตจะเล่นงานตระกูลคอนเนอร์เนรีก่อน...ถ้าเป็นแบบนี้ ในภายภาคหน้าตระกูลเฮมิงตันคงไร้คู่แข่งในศึกชิงตำแหน่งราชามนุษย์เป็นแน่

โรเบิร์ตเจ้าเล่ห์ และฉลาดยิ่ง เขาฟังคำพูดของซีอาน่าในศาล และรีบลงมือทันที กำจัดศัตรูในอนาคตให้ลูกชายตนเอง และยังวางแผนให้ตระกูลแอนเดอร์สันเป็นผู้ต่อกรกับตระกูลคอนเนอร์เนรีเสียด้วย บีบให้ตระกูลลำดับสี่อย่างตระกูลแอนเดอร์สันต้องพิสูจน์ตัวเองในการเป็นพันธมิตรกับตระกูลเฮมิงตัน

จะเป็นศัตรูกับตระกูลคอนเนอร์รี หรือเป็นศัตรูกับตระกูลเฮมิงตัน เรื่องนี้ คนฉลาดอย่างเลียม แอนเดอร์สันย่อมคิดได้

ซีอาน่ารู้แล้วว่าโชคชะตากำลังเปลี่ยนไป ด้วยมือของเธอ ความจริงเธออาจไม่ต้องดิ้นรนอะไรอีกต่อไปแล้ว เพราะไม่แน่ว่าในอนาคตภายภาคหน้า ซีอาน่า มอนโตเซราคนนี้อาจจะไม่อับจนหนทางเหมือนที่เคยอ่านในบันทึกโชคชะตาก็ได้ แต่พอคิดถึงคำพูดของไซอา ซีอาน่าก็ตระหนักได้ว่าเธอไม่ควรประมาท ตอนนี้ชาลอนเน่ และเฮเลนน่ามีความแค้นที่ล้ำลึกกับเธอ เธอต้องคอยระวังตัวเอาไว้

ผ่านไปอีกสองวัน ชาลอนเน่ และเฮเลนน่าเริ่มยอมทานอาหารที่ซีอาน่าส่งให้ ดูเหมือนสองแม่ลูกคู่นี้จะรู้จักสงบอารมณ์มากขึ้น แต่ทุกครั้งที่ซีอาน่ามองแววตาของเฮเลนน่า ก็ยังคงเห็นแววตาถือดีของน้องสาวอยู่ เฮเลนน่ายังเด็ก เก็บอารมณ์ไม่ค่อยจะอยู่ ย่อมมีหลุดออกมาบ้าง แต่ถ้าฝึกฝนการเก็บอารมณ์ให้ดี ซีอาน่าก็คงจะมีคู่แข่งที่น่ากลัว

เวลาผ่านไปจนชาลอนเน่ และเฮเลนน่าพ้นโทษ พวกเธอกลับมาพบว่าต้องย้ายเข้ามาอยู่อาศัยในบ้านหลังเล็ก ผิดกับคฤหาสน์รองที่ถูกทุบทิ้งไป ข้าวของเครื่องใช้ก็น้อยลงถึงสองในสาม เครื่องประดับอะไรก็มีแต่ไข่มุก ที่สวมแล้วดูสุภาพเรียบร้อย ไม่ได้แพรวพราวอลังการเหมือนเพชรนิลจินดาที่เคยมี มีสาวรับใช้ได้เพียงแค่สองคน และที่สำคัญ ออเดรแทบไม่มองพวกเธอเลยด้วยซ้ำ

เฮเลนน่าวิ่งไปร้องไห้ที่สวนดอกกุหลาบ เพราะทนรับสภาพการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ไหว ครั้นเงยหน้ามาเห็นซีอาน่าที่กำลังเปิดหน้าต่างชะโงกมองตนอยู่ เฮเลนน่าก็เร่งกลั้นน้ำตา มองพี่สาวต่างมารดาด้วยดวงตาแดงก่ำ ปานจะกินเลือดกินเนื้อ

“โตขึ้น นางจะต้องร้ายกาจมากอย่างแน่นอน” ซีอาน่าบอกมาร์ธา ยังคงแย้มรอยยิ้มให้เฮเลนน่า โบกมือที่ที่สวมใส่สร้อยเพชรที่ได้มาจากตระกูลคัลลาแฮน

“คุณหนูซีอาน่าปลูกฝังความแค้นไว้ให้ท่านชาลอนเน่ และคุณหนูเฮเลนน่าเช่นนี้ หากว่าคุณหนูและท่านซาโลยาพลาดพลั้งล้มลงล่ะก็...”

“พวกนางก็จะเหยียบขยี้พวกข้า ไม่ยอมให้เงยหน้าขึ้นมาได้น่ะสิ” ซีอาน่าพูดเสียงเบา มองเฮเลนน่าที่เดินเข้าบ้านของตนไป “สาวใช้คนใหม่ที่จะถูกส่งมารับใช้พวกนางแม่ลูก ข้าจะเลือกด้วยตัวเอง ดูซิว่าไม่มีเงิน ไม่มีบริวาร และไม่มีอำนาจ พวกนางยังจะสามารถทำอะไรได้”

“เจ้าค่ะคุณหนูซีอาน่า” มาร์ธาพยักหน้ารับ

ซีอาน่ามองสร้อยเพชรบนข้อมือของตนเอง พลางคิด ข้าจะไม่ประมาทเด็ดขาด

 

**

 

ซีอาน่าไม่ได้เจอไซอามาหลายวัน เพราะคำพูดของไซอากระแทกใจเธอ เธอควรเลือกที่จะกำจัดศัตรู มากกว่าเพียงแค่ป้องกันตัว และเหมือนไซอาจะรู้ถึงความสับสนวุ่นวายของซีอาน่า พอเด็กหญิงไปเจอเขาอีกครั้ง ไซอาก็ถามทันที

“เจ้าตัดสินใจได้หรือยัง”

ซีอาน่านิ่งเงียบไป นึกถึงเรื่องราวต่อจากนี้ไป สงครามการเมืองชิงตำแหน่งราชามนุษย์ของทวีปแอสโทเรียใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าหากว่าซีอาน่ายังคงอยู่เช่นนี้ต่อไป เธอจะเข้าไปพัวพันกับสงครามการเมือง และอาจจะถูกบีบให้ต้องสังหารใครสักคนตามอย่างที่ไซอากล่าว นอนคิดไปหลายวัน สุดท้ายแล้วซีอาน่าจึงมาหาเขา และก็เลิกม่านไม้ไผ่ขึ้นเป็นครั้งที่สาม

ไซอาหายไป ทั้งที่เมื่อครู่ซีอาน่ายังเห็นเงาของเด็กชายอยู่เลย แต่คราวนี้ซีอาน่าไม่คิดจะเห็นร่างของเขา เธอรู้ว่าเขาจะต้องคอยมองเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง จึงหันมาเปิดบานประตูเลื่อนด้วยตัวเอง เอ่ยเสียงเรียบว่า

“ไซอา ข้ามาขอร้องเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

เหล่างูที่ชูคอหมายข่มขู่ให้เธอไปให้พ้นพลันหยุดลง พวกมันหันมองไปทางหนึ่ง ซีอาน่าหันไปมองตามก่อนที่จะต้องนิ่งงัน ระหว่างห้องสองห้องเองก็ถูกกั้นด้วยม่านไม้ไผ่ แต่ความยาวของม่านไม้ไผ่ที่กั้นระหว่างห้องนี่มีเพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น ยังพอเห็นคนที่นั่งอยู่บนตัวบาซิลิส์ก็สีแดงฉานนั่นได้ ซีอาน่าเห็นร่างเล็กๆ ครึ่งหนึ่งของไซอา ร่างกายท่อนบนตั้งแต่อกขึ้นไปของเด็กชายถูกปิดด้วยม่านไม้ไผ่ แลรางเลือน และเป็นปริศนา

“ขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย?” ไซอาส่งเสียงทวนคำของซีอาน่า

เด็กหญิงไม่คิดจะไปอีกห้องหนึ่ง เพราะมันมีบาซิลิสก์ที่กำลังขดตัวหลับสนิทอยู่ ซีอาน่าคุกเข่าลง พร้อมหยิบพัดที่จ้าวสวรรค์มอบให้เธอมา

“ข้าเป็นชาวสวรรค์” เธอบอกเขา “ข้าถูกส่งมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อทำภารกิจลับตามหาคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย ตัวจริงของข้าคือเทพแห่งโชคชะตาและนั่นคือเหตุผลว่าทำไมข้าจึงรู้เรื่องราวต่อจากนี้ของทวีปแอสโทเรีย ไซอา...ข้าขอร้องเจ้า ช่วยให้ข้าทำภารกิจให้เสร็จเถอะ ข้ามีความจำเป็นต้องส่งพัดนี้ให้กับคิรินแห่งแอสโทเรียจริงๆ มันคือความจำเป็น...ท่านพ่อของข้า จ้าวสวรรค์ส่งข้ามาด้วยเหตุผลนี้!

ไซอาเงียบไป ซีอาน่ากลัวเขาไม่เชื่อ จึงเอ่ยต่อว่า

“หาก...หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าจะเรียกพี่น้องของข้าลงมาจากสวรรค์ให้พบเจ้าก็ได้นะ”

ไซอายังคงเงียบไปอีก สักพักจึงเอ่ยถามเธอว่า “เจ้าตัดสินใจเช่นนี้สินะ เพราะไม่อยากต่อสู้ หรือทำร้ายใคร...จึงได้คิดทำภารกิจของตนให้เสร็จโดยไว”

ครานี้เป็นคราที่ซีอาน่าต้องนิ่งไปบ้าง อดคิดไม่ได้ว่าไซอาช่างเป็นเด็กผู้ชายที่เฉลียวฉลาด พริบตาเดียวเขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอ และเอ่ยมันออกมาราวกับนั่งอยู่ในใจของเธอเลย

“ข้าป้องกันตัวได้เรื่อยๆ ก็จริง แต่ว่า...ข้าไม่เคยสังหารใคร...” ซีอาน่าสารภาพ “ข้ากลัวว่าโลกนี้จะบีบให้ข้าเป็นคนโหดร้าย ด้วยฐานะของซีอาน่า มอนโตเซรา ข้าไม่ต่อสู้ย่อมเป็นไปไม่ได้ ไซอา...ข้ารู้ว่าเจ้าต้องรู้จักคิรินแห่งแอสโทเรีย เห็นแก่ข้า ช่วยเหลือข้าได้หรือไม่”

“อ้อ...” ไซอาลากเสียงยาว สร้างความรู้สึกเย็นเยียบยิ่ง “เจ้าคิดใช้มิตรภาพของเรา บีบให้ข้าบอกที่อยู่ของคิรินแห่งทวีปแอสโทเรียอย่างนั้นหรือ”

“เอ่อ...”

“เจ้าไม่เลือกที่จะต่อสู้ แต่กลับเลือกทางนี้ ซีอาน่า มอนโตเซรา แอสโทเรีย หรือจะเทพองค์ใดก็ตาม ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ”

ซีอาน่าคล้ายถูกลูกธนูพุ่งมาปลิดขั้วหัวใจ ไซอาถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าหากว่าข้าบอกที่อยู่ของ นาง เจ้าก็คงจะฆ่าตัวตาย เพราะเสร็จภารกิจแล้วสินะ คงไม่มาหาข้าอีก เพราะประโยชน์ของข้าคงมีเท่านั้น”

ซีอาน่าคิ้วกระตุกกับคำพูดสุดท้ายของไซอา เธอมองเงาเพียงครึ่งร่างของเด็กชายอย่างเหลือเชื่อ ไซอาชี้นิ้วมาที่เธอ เอ่ยราวเป็นคำสั่ง

“กลับออกไปซะ!

ซีอาน่ามึนงง แต่พริบตาเดียวเธอก็มานั่งคุกเข่าอยู่นอกป่า ในเขตคฤหาสน์ของตระกูลวาเรนโนซา พอซีอาน่าได้สติ จะก้าวกลับเข้าไปอีกครั้ง เหล่างูตัวใหญ่กลับเร่งเลื้อยเข้ามาขวาง

“ข้าเข้าไปไม่ได้อีกแล้วเหรอ” ซีอาน่าถามงูขาว และงูดำตัวใหญ่ พวกมัน ตัวหนึ่งส่ายหน้า อีกตัวเอาหัวดันซีอาน่าให้กลับออกไป “ไซอาไม่ยอมให้ข้าเข้าพบอีกแล้วสินะ”

งูใหญ่สองตัวถอนใจ งูดำใช้ปลายหางของตนเอง ตวัดเขียนเป็นตัวอักษรอย่างหวัดๆ

นายท่านกำลังโกรธ

ซีอาน่าอึ้งไปชั่วขณะ ไม่นึกว่าพวกงูจะทำแบบนี้ได้ และยิ่งไม่นึกว่าไซอาจะโกรธเพียงเพราะเธอไม่อยากต่อสู้ อยากทำตามหน้าที่ ก่อนที่ดวงหน้าจะแดงก่ำ ตวาดกลับเสียงดังไปทางป่าใหญ่

“ข้าสิที่ควรโกรธ! นายของพวกเจ้าเห็นข้าเป็นของเล่นหรือยังไง!? ข้าเป็นเทพสวรรค์ อุตส่าห์ขอร้อง และบอกความจริงกับเขา! เรื่องนี้มันสำคัญมากนะ! เท่ากับความเป็นตายของหลายชีวิตเลย! แต่เขากลับเล่นตัวไม่ยอมให้ข้าพบคิริน! งี่เง่า! ไซอา! เจ้ามันงี่เง่าที่สุด! ข้าจะบอกท่านพ่อ และจะไม่มาหาเจ้าอีกแล้ว!

พูดเสร็จก็เตะก้อนหินอย่างแรง แต่ทว่าหินกลับหนักอึ้งจนเธอสะดุ้ง กระโดดกุมปลายเท้าเหยงๆ งูใหญ่ทั้งสองตัวส่ายหัว งูขาวเร่งเอาหัวดันเธอออกจากเขตป่า สื่อว่า กลับไปก่อนเถอะ

ซีอาน่าน้ำตารื้น รู้สึกว่าความพยายามและความอดทนทั้งหมดสูญเปล่า เธอโกรธจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน บอกงูสองตัวเสียงดังว่า “บอกเจ้านายของพวกเจ้า! ไม่ต้องส่งงูคอยตามข้าอีกแล้วนะ! ถ้าเจออีกจะตีให้ตายเลย!!

พูดแล้วซีอาน่าก็เดินกระแทกเท้าจากไป งูใหญ่สองตัวได้แต่ถอนใจเฮือกใหญ่

 

**

 

ซีอาน่าตั้งใจจะไม่ยอมไปเจอไซอาอีกเลยนับแต่วันนั้น เธอรู้สึกเหมือนโกรธจัด ทั้งที่อุตส่าห์ยอมบอกความลับของตนเอง บอกภารกิจลับที่ได้รับมอบหมายมา แต่เขากลับ...

ซีอาน่านิ่งไปนิด จะว่าไปภารกิจในการตามหาคิรินของเธอก็เป็นภารกิจลับ แต่เธอบอกกับไซอาตั้งแต่แรกเจอเพราะมั่นใจว่าเขาจะต้องเป็นคิรินแห่งทวีปแอสโทเรียแน่นอน แต่ทว่าเมื่อไม่ใช่ เธอก็ยังคงดึงดันบอกให้เขาช่วยพาไปหาคิริน แบบนี้มันยังสามารถเรียกว่าภารกิจลับต่อไปได้หรือไม่ จ้าวสวรรค์จะว่าอะไรเธอหรือไม่หนอ

“ท่านพ่อไม่ยอมให้ใครดูบันทึกชะตาของข้า ก็คงจะมีแต่ข้า ท่านพ่อ ไซอา และเหล่างูที่รู้ในสิ่งที่ข้าทำ” ซีอาน่าใคร่ครวญดูให้ดี หากท่านพ่อของเธอถือสาที่เธอแพร่งพรายความลับจริง ก็คงโมโหจนแล่นลงมาจากสวรรค์ เพื่อแพ่นกบาลเธอ และลบทุกความทรงจำของคนที่เกี่ยวข้องแล้ว พอคิดเช่นนี้ซีอาน่าก็วางใจ ไซอา และเหล่างูไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรอก คิรินเป็นฝ่ายเดียวกับจ้าวสวรรค์ พวกเขาไม่ใช่ศัตรู

แต่ท่าจะให้ดี เธอต้องหาคิรินแห่งแอสโทเรียให้เจอโดยเร็วที่สุด ซีอาน่าเร่งไปเอาหนังสือมากาง เท่าที่ฟังมา ที่อยู่ของคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย น่าจะอยู่ที่แผ่นดินของตระกูลวาเรนโนซา เพราะที่นั่นมีหมอกพิษปกคลุมอยู่ตลอดเวลา เกิดจากการที่งูขาวพ่นพิษใส่ ไม่ยอมให้ใครไปที่นั่นหลังจากที่มังกรสังหารสามีภรรยาตระกูลวาเรนโนซาไป ซีอาน่าควรจะไปหาคิรินแห่งทวีปแอสโทเรียที่นั่น

ซีอาน่าคิดว่าวิธีนี้คงเป็นวิธีที่ดีที่สุด ในเมื่อเธอไม่คิดพึ่งไซอา ก็ควรจะพึ่งพาตัวเอง ซีอาน่าเอากระดาษมาเขียนพื้นที่เมืองหลวงในแผ่นดินของตระกูลวาเรนโนซา และแปะที่ขอบประตู แต่พอเธอเปิดประตูออกมา หมอกพิษสีเขียวเข้มก็สาดกระจายไปทั่วห้อง ทำเอาเด็กหญิงหายใจไม่ออก สติจวนเจียนจะดับอยู่รอมร่อ เร่งปิดประตู เปิดหน้าต่างระบายอากาศ และหยิบธูปมาอันเชิญน้องสาวตนเองมือไม้สั่น

แต่ไม่ทันที่ปลายธูปจะโดนไฟ สติของซีอาน่าก็ดับวูบไปเสียก่อน

ซีอาน่าหมดสติไปนานเท่าไรไม่รู้ แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งที่รู้สึกทรมาน มือเท้าชาไปจนหมด มีใครบางคนพยุงร่างที่อ่อนยวบของเธอด้วยมือเล็กๆ แล้วยัดยาขมปี๋ใส่ปาก ก่อนจะบีบจมูกตัวเธอที่ลืมตาไม่ขึ้น ให้กลืนของที่อยู่ในปากของตนโดยเร็วที่สุด พอกลืนยาเม็ดนั้นลงไป ซีอาน่าจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นตามลำดับ แต่ไม่มีแรงลืมตา ต้องหลับไปนาน จนกระทั่งแอนตาเนียเขย่าตัวปลุก

“แอสซี่ แอสซี่...”

ซีอาน่าลืมตาขึ้น เห็นดวงหน้าของแอนตาเนียที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอก็ว่า

“แอนนี่ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ไม่ใช่พี่ที่จุดธูปเรียกข้ามากระนั้นหรือ” แอนตาเนียชี้ไปที่ธูปที่ถูกจุดจนควันลอยฟุ้ง ซีอาน่าขมวดคิ้วสงสัย แต่ไม่กล่าวอะไร คิดว่าช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่สติจะดับไป เธอคงสามารจ่อปลายธูปไปที่เปลวไฟได้สำเร็จ ซีอาน่าไม่ทันกล่าวอะไร แอนตาเนียก็หันไปฟาดฝ่ามือใส่หลังของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้าอย่างแรง “เพราะเจ้านั่นแหละ มัวแต่เล่นอยู่ได้ พี่สาวข้าเกือบตายแล้ว เจ้าเห็นหรือไม่!?

ซีอาน่าจึงเพิ่งหันไปเห็นเด็กหนุ่มคนนั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความละอายใจ ดวงตาสีม่วงเข้มของเขามองยังแอนตาเนียอย่างเสียใจยิ่ง “ข้าไม่รู้จริงๆ เห็นเจ้ารีบแบบนั้น ไม่นึกว่ามีอะไรด่วน...แบบนี้”

“ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าอะไรที่เป็นเรื่องด่วนของชาวสวรรค์! งานทุกงาน ของทุกอย่าง สิ่งประดิษฐ์ทุกอันของข้าคือเรื่องด่วนทั้งนั้น! มีแต่เจ้านั่นแหละที่เห็นว่างานของคนอื่นเป็นของเล่น!” แอนตาเนียตวาดกลับใส่เขา ทำเอาเด็กหนุ่มคนนั้นคอตก น้องสาวฝาแฝดของแอสโทเรียยังระเบิดอารมณ์ต่อ “จากนี้ไปไม่ต้องเข้าห้องทำงานของข้าอีกแล้วนะ ไม่อยากเห็นหน้า!!

“แอนนี่!” เด็กหนุ่มถลึงตาดุใส่ แต่สีหน้าก็อ่อนลงเมื่อเห็นว่าแอนตาเนียน้ำตาร่วง แอนตาเนียลูบหน้าซีอาน่าพร้อมบอก

“ทำไมพี่โดนพิษได้เล่า ใครทำอะไรพี่อย่างนั้นเหรอ”

“เจ้าไม่เห็นต้องโกรธ และกลัวขนาดนั้น” ซีอาน่าบอกน้องสาว “โดนพิษ อย่างมาก ร่างนี้ของข้าก็ตายไป วิญญาณกลับไปเป็นเทพสวรรค์ตามเดิม”

“พิษนี้ฆ่าได้แม้กระทั่งวิญญาณ!” แอนตาเนียคำรามออกมาเสียงเบา กอดซีอาน่าไว้อีกครั้ง “โชคดีที่กินยาถอนพิษทัน ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น...ห้ามทำแบบนี้อีกนะ!

ซีอาน่าตกใจที่พิษของคิรินแห่งแอสโทเรีย สามารถสังหารแม้กระทั่งวิญญาณได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอคงไม่สามารถไปตามหาคิรินแห่งแอสโทเรียได้แล้ว ซีอาน่ากอดแอนตาเนียพร้อมบอก “ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร”

 พลันดวงตาของเธอมองไปเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่นั่งหน้าเครียด สำนึกผิดอยู่ไม่ไกล เขามีเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน และดวงตาสีม่วงเข้ม เธอมองเขาสักพัก แอนตาเนียจึงรู้สึกตัว บอกว่า

“อ่อ นี่โยฮัน ว่าที่พี่เขยของพวกเรา” แอนตาเนียหันไปเอ่ยเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์กับเด็กหนุ่ม “นี่พี่สาวข้า ตัวจริงคือเทพแห่งโชคชะตาบนสวรรค์ ชื่อแอสโทเรีย”

“ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ” เด็กหนุ่มชื่อโยฮันยิ้มให้เธอ ซีอาน่าหรือแอสโทเรียรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่สดใสร่าเริงยิ่ง พอแย้มรอยยิ้ม ดวงตาสีม่วงเข้มก็หยีลงทำให้ใครก็เกลียดไม่ลง เค้าหน้าอ่อนใส น่ารักน่าเอ็นดูชวนใจละลาย รูปงามไม่แพ้พวกองค์ชายนรกที่เธอเคยเห็นเลย

“คู่หมั้นของท่านพี่เอเลนเทียร์เหรอ” ซีอาน่าเอ่ยอย่างสนใจ “จ้าวแห่งการแลกเปลี่ยน”

“จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้ แต่ข้าและเอเลนเทียร์เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากกว่า” โยฮันบอก หยิบเอาริบบิ้นผูกผมของซีอาน่า เปลี่ยนเป็นดอกกุหลาบแสนสวยในพริบตา “สักวันข้าจะบอกจ้าวสวรรค์ ว่าพวกเราคงแต่งงานกันไม่ได้”

พอเขาบอกว่า แต่งงานกันไม่ได้ ซีอาน่าคล้ายเห็นดวงตาสีม่วงประหลาดของโยฮันเหลือบมองไปด้านหลังของเธอแวบหนึ่ง พอหันไปก็เห็นว่าแอนตาเนียกำลังโรยยาไปทั่วห้อง คงกลัวว่าพิษร้ายนั้นจะตกค้างในห้องนอนของพี่สาว ซีอาน่าหันมาพยักหน้าให้โยฮัน

“ข้าว่าข้าพอเข้าใจ”

โยฮันยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้เลยเอ่ยอย่างเสียใจ “ข้าไม่รู้ว่าแอนนี่มีพี่สาวอยู่ที่โลกมนุษย์ พอนางจะประดิษฐ์สิ่งของอะไรเพื่อท่านทีไร ข้าก็ชอบไปเย้าแหย่จนนางทำไม่ทันทุกที คราวนี้ก็เกือบมาช่วยท่านไม่ทัน ข้าขอโทษด้วย สักวัน ข้าจะต้องหาทางไถ่โทษให้ท่านแน่นอน”

“น้องสาวข้า...” ซีอาน่าชี้ไปที่แอนตาเนียที่หันขวับทันที “นางค่อนข้างจริงจังกับงาน ท่านก็อย่าถือสาเลย”

“รับทราบ” โยฮันยิ้มกว้างอีกทีหนึ่ง ก่อนที่เขาจะโดนแอนตาเนียกดหัวจนคอแทบหัก แอนตาเนียว่า

“รับทราบบ้าอะไรกัน! ท่านพี่ไม่รู้หรอกว่าหมอนี่ทำของข้าพังไปตั้งเท่าไร!? ตัวหายนะยิ่งกว่าเมรินเน่แท้ๆ เลย!

“เมรินเน่เป็นอย่างไรบ้างเหรอ” ซีอาน่าถามหน้าเครียด

แอนตาเนียถอนใจ “ถูกคุมขัง ชนิดไม่ให้พบใคร ไม่ให้พูดคุยกับใคร นอกจากท่านคิรินแห่งสวรรค์ แต่นางก็ยังว่างงาน ไม่เหมือนพวกข้าที่ยุ่งกันหัวปั่น เฮ้อ ไม่ยุติธรรมกับแอสซี่และพวกข้าเลยจริงๆ ควรเป็นนางสิที่ต้องลำบาก ไม่ใช่นั่งกินนอนกิน อยู่เฉยๆ แบบนั้น!

“ท่านพ่อไม่ให้พวกเจ้าพบนาง และขังนางเอาไว้เช่นนั้นคงมีเหตุผล” ซีอาน่าปลอบน้องสาว “ชีวิตของมนุษย์ จะว่าสั้นก็สั้น พวกเจ้าก็อดทนหน่อยเถอะ”

 แอนตาเนียนึกถึงสวรรค์ที่วุ่นวายแล้วถอนใจ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อโยฮันอุ้มซีอาน่าขึ้นมา

“นี่คือพี่สาวฝาแฝดของเจ้าหรือ รูปลักษณ์เหมือนเจ้ามาก แค่ไม่ใส่แว่น และยังเด็ก...” โยฮันฉวยโอกาสตอนซีอาน่าไม่ทันตั้งตัว หอมฟอดที่แก้มไปทีหนึ่ง หันไปยักคิ้วให้แอนตาเนีย “แต่ด้านในไม่เหมือนเจ้าเลยนะ”

“เจ้า!!” แอนตาเนียกางกรงเล็บใส่เขา หากโยฮันเอาตัวซีอาน่ามาขวาง พร้อมกอดหอมร่างเล็กๆ ของซีอาน่าไม่หยุด

“น่ารักจังเลย!

“ไปให้พ้นพี่สาวข้า!” แอนตาเนียร้อง

ซีอาน่ายกมือขึ้นดันหน้าโยฮันออก เอ่ยเสียงเครียด “สุภาพหน่อย ท่านโยฮัน เห็นแบบนี้ ตัวจริงของข้าก็อายุเท่าแอนตาเนียนะ”

โยฮันโดนไปเช่นนั้น ก็ขานรับอย่างสุภาพ วางซีอาน่าลง จากนั้นเขาก็โดนแอนตาเนียกระชากใบหู

“ข้ากลับก่อนนะท่านพี่ มีงานที่ต้องทำอีก ท่านเองก็ระวังตัวให้ดี มีอะไรจุดธูปเรียกพวกข้าได้นะ”

“จุดธูปเรียก อย่างกับเจ้าเป็นวิญาณเร่ร่อนเลย โอ๊ยๆ หูข้า!” โยฮันร้องเสียงหลง

แอนตาเนียปล่อยใบหูของอีกฝ่าย ก้มหน้ามาหอมแก้มซีอาน่าพร้อมบอก “ข้าไปก่อนล่ะ”

ซีอาน่าพยักหน้ารับโดยแรง เห็นแอนตาเนียทำตาแดงๆ เธอก็ลูบแก้มน้องสาวพร้อมบอก “ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงข้าหรอก”

แอนตาเนียน้ำตาไหลพราก แล้วโดนโยฮันดึงไปกอด “โอ๋ ไม่เป็นไรนะแอนนี่...แอ้ก!

แอนตาเนียจับเด็กหนุ่มทุ่มพื้นโทษฐานฉวยโอกาส ก่อนจะหันมาโบกมือลาให้ซีอาน่า “ข้าไปล่ะ กลับ!” แล้วกระชากแขนของโยฮัน ไม่นานสองร่างนั้นก็หายไป

ซีอาน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ สงสัยว่าวันพรุ่งนี้ เธอต้องกลับไปหาไซอาอีกครั้ง

 

**

 

วันต่อมาคือวันแรกที่เฮเลนน่าจะได้ไปโรงเรียนหลังเกิดเรื่อง ตอนนี้น้องสาวของซีอาน่าสามารถสวมใส่ได้แต่ชุดเรียบๆ ธรรมดาที่เฮเลนน่าตั้งใจจะใส่ในวันแรกที่ไปโรงเรียน เพราะชุดสวยทั้งหลายถูกนำไปทิ้งหมดแล้ว เพราะออเดรกลัวว่าจะทำให้ลูกของภรรยารองดูเท่าเทียมกับลูกของภรรยาเอก

เฮเลนน่าร้องไห้อย่างหนัก ให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมไปโรงเรียน ซึ่งไม่แปลก เธอว่าร้ายซีอาน่าไปมากขนาดนั้น ย่อมทำให้คนทั้งโรงเรียนรู้แล้วว่าเฮเลนน่าเป็นพวกชอบโกหก ไม่มีใครอยากคบเธออีก แต่ออเดรก็กระชากร่างเล็กๆ ของลูกสาวคนเล็ก ยัดใส่รถม้าที่มีซีอาน่านั่งรออยู่

“ไหนบอกว่าอยากไปเรียนนักหนาไม่ใช่หรือไง!? ค่าเรียนของเจ้าแพงมากมาย ข้าก็อุตส่าห์จ่ายให้! เจ้าอยากเรียนก็เรียน อยากหยุดก็หยุดได้กระนั้นหรือ!?

เจอบิดาบังคับรุนแรงถึงเพียงนั้น เฮเลนน่าได้แต่นั่งร้องไห้จนตัวโยนบนรถม้า ซีอาน่าไม่ได้สนใจน้องสาวต่างมารดา มองไปนอกหน้าต่าง พอถึงโรงเรียนก็เดินไปเข้าห้องเรียน ไม่ได้สนใจเลยว่าเฮเลนน่าจะต้องเจอกับสายตาของคนทั้งโรงเรียนเช่นไร

“ซีอาน่า!” เสียงเฮเลนน่าที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ซีอาน่าหยุดเท้าลง หันไปเห็นน้องสาวต่างมารดามีดวงตาแดงก่ำ จ้องมองเธออย่างจงชัง เป็นครั้งแรกที่เฮเลนน่าตวาดเธอต่อหน้าผู้คน “สาแก่ใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่”

ซีอาน่าอารมณ์ไม่ดีนัก เพราะไม่รู้ว่าวันนี้ไซอาจะต้อนรับเธอหรือไม่ เด็กหญิงหรี่ตามองน้องสาวต่างมารดา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ แต่คนได้ยินกันทั่ว

“นี่คือความพยายามครั้งสุดท้ายของเจ้าหรือ เจ้าอยากให้ทุกคนเกลียดข้า เลยพยายามพูดให้คนอื่นรู้ว่าน้ำตาบนหน้าของเจ้ามาจากฝีมือของข้า...” ซีอาน่าถอนใจ “เจ้าทำตัวเองเฮเลนน่า ข้าอุตส่าห์คุกเข่าขอร้องท่านแม่ของเจ้าให้ฟังเหตุผลท่านแม่ของข้าก่อน แต่แม่ของเจ้าก็ดึงดันไปศาลจนได้ แล้วอย่างไร เทพมังกรเห็นว่าพวกเจ้ามีทรัพย์มากเกินฐานะ จึงสั่งให้ท่านพ่อกระทำให้เหมาะสม ท่านพ่อยึดข้าวของหลายอย่างของเจ้าไป แต่ก็ยังยอมให้เจ้ามาโรงเรียน ทั้งหมด หนึ่งคือท่านพ่อทำตามคำสั่งท่านเทพมังกร สองคือทำเพื่อตัวของเจ้าเอง ถึงเป็นลูกของภรรยารองไม่มีทรัพย์สมบัติใดติดตัวแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าก็ยังได้ร่ำเรียนอย่างคุณหนูทั่วไป...”

ซีอาน่าหยุดพูดเพียงครู่ มองดวงหน้าร้อนรนของเฮเลนน่า แล้วถามเสียงดัง

“แล้วเจ้าจะตะโกนถามว่าสาแก่ใจข้าหรือยัง มันจะสาแก่ใจข้าได้อย่างไรในเมื่อทุกอย่างที่เจ้าเป็นอยู่ในปัจจุบัน ไม่ใช่ฝีมือของข้า! เลิกทำตัวเหมือนเจ้าได้รับความเดือดร้อนนักหนาเพราะข้าได้แล้ว! รำคาญ!!

พูดจบ ซีอาน่าก็เดินเข้าห้องเรียนของตนเอง ไม่สนใจสีหน้าของเฮเลนน่าที่ถูกเปิดเผยแผนการต่อหน้าผู้คนเลยสักนิดเดียว เฮเลนน่ายังตะโกนต่อไป

“เจ้าซื้อคนรับใช้ของพวกข้าเพื่อทำร้ายข้าและท่านแม่!!

ต่อให้เฮเลนน่าพยายามตะโกนใส่แผ่นหลังของซีอาน่าอย่างไร ซีอาน่าก็ไม่ตอบโต้ เป็นจอร์แดนเสียเองที่เดินมากระชากแขนเฮเลนน่า

“พอได้แล้วน่า เฮเลนน่า! เจ้าเลิกใส่ร้ายซีอาน่าเสียที! ไม่มีใครเชื่อเจ้าหรอก!

“แต่...” เฮเลนน่าทั้งสะอื้น ทั้งตอบโต้ กุมมือของจอร์แดนมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน “...แต่มันเป็นความจริงนะ! เชื่อข้าเถอะ!!

“ความจริงคือพวกเราหลงเชื่อเจ้ามานาน ตอนนี้พวกข้าตาสว่างแล้ว” แอนโทนี่เอ่ย มองเฮเลนน่าอย่างทิ่มแทง “อย่างที่ซีอาน่าพูด พวกเราไม่โง่เชื่อเจ้าอีกแล้ว!

จอร์แดนปลดมือของเฮเลนน่าอย่างเย็นชา “ข้าไม่กินขนมของเจ้า และต่อไปก็ไม่ต้องเข้ามาคุยกับข้าอีก!

“ไปเถอะ” อเล็กดึงมือจอร์แดนให้เดินตามเขาไป

เฮเลนน่าพยายามคว้ามือจอร์แดนอีกครั้ง แต่เขาสะบัดมือเธอออก “เชื่อข้าสิ! นางทำร้ายข้าจริงๆ...ฮึก แม่ของข้าต้องบาดเจ็บเพราะนาง! เพราะนาง! พวกเจ้าอย่าหลงเชื่อนางนะ ฮืออออ”

เด็กๆ ทุกคนมองเฮเลนน่าแล้วหันไปซุบซิบนินทากัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทาง ทุกคนทิ้งเฮเลนน่าเอาไว้ โดยปล่อยให้เด็กหญิงร้องไห้เสียงดังเพียงลำพัง

 

**

 

วันนั้นเป็นวันแรกที่ซีอาน่าขออาจารย์ทำขนมแบบใหม่ โดยอ้างว่าเป็นขนมที่เธอคิดค้นขึ้นเอง เธอทำขนมแสนสวยออกมา รสชาติของมันทำให้อาจารย์ต้องอ้าปากค้าง

“อร่อยจริงๆ ไม่อยากเชื่อว่าจะมีวิธีทำขนมแบบนี้ด้วย!” อาจารย์เอ่ยชมไม่หยุดปาก

ซีอาน่ายกขนมให้อาจารย์ชิ้นหนึ่ง คริสตินเองก็ทำขนมแบบเดียวกับเธออีกชิ้นหนึ่ง เพื่อนรักเอ่ยชมซีอาน่า

“เจ้าเก่งจริงๆ คิดขนมแบบใหม่ขึ้นมาเองด้วย ข้าเองก็อยากลองทำขนมที่เป็นของตัวเองบ้าง แต่คงไม่มีความคิดสร้างสรรค์เท่าเจ้า”

“ลองทำดูเถอะ ข้าเชื่อว่าคนเก่งอย่างคริสตินจะต้องทำได้” ซีอาน่าบอกเพื่อนรัก คริสตินเลยรับปากว่าจะทดลองทำดู

วันนั้นซีอาน่าบอกปัดจอร์แดนที่มาขอทานขนมจากเธอ ตั้งใจห่อ และนำมันไปให้ไซอาเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อวาน แต่ใครเลยจะรู้ว่าสิ่งที่ซีอาน่าพบจะเป็นเพียงคฤหาสน์ร้าง ที่มีคนดูแล และเหล่างูอยู่เพียงแค่ไม่กี่ตัว

คนรับใช้ของตระกูลวาเรนโนซาเป็นคนใบ้ทั้งหมด พอคนดูแลบ้านเห็นว่าซีอาน่ามาถึงก็ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เธอ ซีอาน่าเปิดอ่าน ก่อนจะนิ่งไป

ข้าจะไปตามหาคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย คงอีกหลายปีกว่าจะได้กลับมา เจ้ารออยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งตายก่อนจะได้พบนางล่ะ ลงชื่อ ไซอา

ซีอาน่ารู้สึกพูดไม่ออก ไซอาออกเดินทางเพื่อตามหาคิรินแห่งแอสโทเรียให้เธอ และจะไม่อยู่ที่คฤหาสน์อีกหลายปี เขาบอกให้เธอรอเขาใช่หรือไม่ เขาทำเพื่อเธอหรือ...หรือตระหนักได้ว่าคำขอของเธอมีความสำคัญมากเท่าไร ซีอาน่ามองกล่องขนมในมือ แล้วยื่นให้คนดูแลคฤหาสน์ เธอเขียนถามว่า

“ไซอาจะกลับมาเมื่อไร เขาได้บอกเอาไว้ไหม”

คนดูแลวางห่อขนม และชูนิ้วขึ้นมาสิบนิ้ว

“สิบวันเหรอ” ซีอาน่าเขียนถาม

คนดูแลส่ายหน้า

“สิบเดือน” ซีอาน่าสันนิษฐาน

คนดูแลยังคงส่ายหน้า

ซีอาน่า หน้าเปลี่ยนสี เขียนถามมือไม้สั่นว่า “สิบปีเลยเหรอ”

คราวนี้คนดูแลพยักหน้ารับ ซีอาน่ารู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด คิรินแห่งแอสโทเรีย แม้จะเป็นคนของตระกูลวาเรนโนซาก็คงจะหาเจอได้ยาก เธอได้ขอร้องให้ไซอาทำเรื่องที่ยากลำบากเสียแล้ว

ต่อให้ฉลาด และอวดดีอย่างไร เขาก็ยังคงเป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ

ซีอาน่าคอตก เดินกลับบ้านด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย วันนั้นเธอนอนไม่หลับทั้งคืน คิดถึงบทสนทนา ที่เคยโต้ตอบกับผู้นำตระกูลวาเรนโนซาตัวน้อย  เธอจะไม่ได้เจอเขาอีกถึงสิบปี...หรือไม่ก็อาจจะตลอดชีวิต

ไม่รู้ว่าทำไม แต่ถึงแม้ว่าจะมีระยะเวลากำหนดแน่นอนว่าอีกสิบปีข้างหน้า ซีอาน่าจะได้พบกับคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย เธอกลับไม่ดีใจเลยสักนิดเดียว

 


อัพเมื่อโลกต้องการ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 701 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,808 ความคิดเห็น

  1. #5717 amine mine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 17:33
    แง๊ คุณไซอาาาา แอสซี่หนูเริ่มปลื้มเค้ารึยังลูก
    #5,717
    0
  2. #5656 I_am_Por (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:19
    หงึกๆๆ เขารอคอยอยู่นะ
    #5,656
    0
  3. #5532 annepw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 00:03
    ป๊าดดดด สิบปีเลยหรอ อีกนานเลยหรอจะได้กรุบกริบหัวใจอีก ปาดน้ำตา นี่ปักไปแล้วนะว่าไซอาพระเอก ไม่ใช่นี่หน้าแห้งเลยนะ5555 แต่เราว่าใช่แหละ ต้องใช่สิ
    #5,532
    0
  4. #5108 warat_sariyawut (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 00:36
    โอ๊ยยย 10 ปีเลยเหรอ คิดถึงไซอาค่าาา พ่อหนุ่มลึกลับ
    #5,108
    0
  5. #1704 Datitheinzq20 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:40
    จะพายเรือลำนี้ค่าา 10ก็รอได้
    #1,704
    0
  6. #386 OOO- (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:54

    10'ปี เลยได้ไหม


    #386
    0
  7. #384 shiromi-kuromi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 06:07
    ลงเรือไซอา พ่อหนุ่มความลับเยอะะะะ ไม่ใช่หักมุมเหมือนหนูโรนะ พระเอกมาตอนท้าย555555
    #384
    0
  8. #382 ~NaRue~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:24
    ไซอาาาา 10ปีเลยหรอ อยากลงเรือไซอาเลย
    #382
    0
  9. #381 cattycall (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:29
    ขอบคุณมาก
    #381
    0
  10. #380 J.Cecille (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:15
    นานไปแล้ว สคิปไปได้ไหม พระเอกละเกินพ่อคุณ
    #380
    0
  11. #379 Vector-G (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    บทนางหายากอยู่แล้ง ยังจะหายไปอีกสิปปี๊ ฮรือ ศึกต่อไปจะล้มเฮมิงตันไหม ความเกลียดของเฮเลนน่าคือเป็นตัวร้ายที่เฟียสๆ แต่ฮันน่าคือนาฃร้ายที่ไร้สมอง
    #379
    0
  12. #378 mai146 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    เห้ยยย สิบปีเลยอ่ออ นานไปมั้ยย ฮือออ ต้องคิดถึงไซอาแน่ๆเลยอะ //เห็นด้วยกับหลายคอมเม้นท์ว่าซีอาน่าใจดีกว่าเรเชลเยอะเลย ถ้าเป็นเรเชลคงโดนฆ่าพร้อมลิลลี่แล้ว
    #378
    0
  13. #377 ColTe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:14
    กลัวว่าเฮเลน่าจะโตขึ้นมาเป็นศัตรูที่น่ากลัวของแอสซี่ ตอนนี้จะว่ายังไงก็ขุดนางไม่ขึ้นแล้วอ่ะ
    #377
    0
  14. #375 Mune (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:52
    10 ปีเลยหรอ ;-; แต่จะเกินทางเข้าไปในดินแดนที่มีแต่พิษคงจะยากแหละ ไซอายอมตามหาคิรินเพื่อแอสซี่หรอ แต่แบบนี้ก็แปลว่าแอสซี่ก็ต้องเข้าร่วมการคัดเลือกคนของมังกรสินะ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #375
    0
  15. #374 ying1911 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:43
    อ่า แอสซี่ลงมือเบากว่าเรเชลจริงๆ อนาคตหนูจะไม่ซวยเหรอลูก คนแค้นฝังลึกแบบนั้นน่ากลัวมากๆเลยนะ
    #374
    0
  16. #373 piiis (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    อ้าว เราเข้าใจผิด555 ตอนนี้ขึ้นเรือไซอาเรียบร้อย ใครแย่งน้องไป เราเสียใจมากๆๆๆ
    #373
    0
  17. #371 thehuskyshiba (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:24

    ยิ่งมาอ่านตอนนี้ยิ่งรู้สึกเลยว่าแอสซี่ใจดีกว่าเรเชลเยอะเลย//ถ้าขึ้นเรือไซอาตอนนี้ละจะโดนพังเรือไหมเนี่ย? = =

    #371
    0
  18. #370 วายุจัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:13
    เดาผิดเรื่องบุตรชายเจ้าแห่งการแลกเปลี่ยน แง่วๆ แอสซี่ใจอ่อนไปจริงๆ ถ้าเป็นเรเชลหรือมาคัส... อื่ม... ยายน้องสาวน่าจะไม่เหลือซากนะ
    #370
    0
  19. #368 มะuาวไม่มีน้ำ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:04
    ไซอาาา เราจะระลึกถึงนายเสมอนะ
    #368
    0
  20. #367 endfeel (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 19:34
    ทำไมรังสีพระเอกรุนแรงขนาดนี้ เอาจริงๆนี่ยังหวังเซอร์ไพร์สอยู่ว่าพระเอกอาจจะเป็นตลค.ลับที่ไม่ใช่ไซอาแบบมาคัส
    #367
    0
  21. #365 tiprada vaniz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 19:13
    พี่มากขา...
    #365
    0
  22. #364 pannita_jp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:45
    😿😿😿😿😿 ไซอาของแอสิซี่ แง้
    #364
    0
  23. #363 Zeazadeneen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:33
    น้ำตาซึม
    #363
    0
  24. วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:32

    ไม่นะ ไทม์สคริปเลยได้ไหมคะไรท์ ทุกวันนี้มารอไซอานะเนี่ย ไม่รู้ทำไมรู้สึกว่า นอกจากไซอาก็ไม่มีใครเหมาะกับแอสซี่มากกว่านี้อีกแล้ว

    #362
    0
  25. #360 I_am_Por (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:31
    จะไม่ได้เจอไซอาตั้ง10ปี เศร้าแทนซีอาน่าเลย
    #360
    0