ASTORIA.

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 : บทลงโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 702 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

 

 

 

ซีอาน่ากำลังตบรางวัลให้กับคนรับใช้คฤหาสน์รอง ขอบคุณที่พวกเขาให้ความร่วมมือกับเธอเป็นอย่างดี

“นี่คือรางวัล สัญญาค้าทาส และเงินตั้งต้นสำหรับชีวิตใหม่ของพวกเจ้า” ซีอาน่าบอก คิดอะไรได้เลยว่าต่อ “พวกเจ้าออกจากตระกูลมอนโตเซราของข้าไปเสียเถอะ เพราะอีกไม่นานท่านพ่อของข้าก็คงจะทุบคฤหาสน์รองทิ้งแล้ว หยิบอะไรจากคฤหาสน์รองไปใช้ได้ก็เอาไป ท่านชาลอนเน่ และน้องสาวของข้าคงไม่ได้ใช้มันแล้วล่ะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เหล่าสาวใช้ของคฤหาสน์รองยิ้มรับหน้าบาน เพียงแค่ทำตามคำสั่งไม่เท่าไร ก็มีเงินถุงเงินถังกลับไปหาครอบครัว คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

แผนการของซีอาน่าได้ผลเป็นที่น่าพอใจ เหล่าคนใช้ของคฤหาสน์รองนั้นมาใหม่ ไม่ได้สนิทสนมกับนายของตนจนถึงขั้นเรียกได้ว่ามีใจภักดี และถึงมีใจภักดีจริง แต่ก็ไม่เคยได้รางวัลในการทำงานจากชาลอนเน่ เหมือนที่ซาโลยามอบให้คนใช้ของตน ย่อมรู้สึกว่าการรับใช้คฤหาสน์หลักดีกว่าคฤหาสน์รอง ไม่ช้าก็ต้องมาประจบพวกเธอเอง คำสั่งของซีอาน่าไม่ได้ทำร้ายใคร แค่วางยานอนหลับ และยุยงให้เจ้านายเอาเรื่องซาโลยาในศาลมังกรเท่านั้นเอง พวกเธอย่อมเต็มใจทำให้

“คุณหนูจะไม่เก็บไว้สอดแนมพวกนางเหรอเจ้าคะ” มาร์ธาถาม มองเหล่าคนของคฤหาสน์รองที่กลับคฤหาสน์ และขนของมีค่าของเจ้านายกลับบ้านไป “พวกนางบางคนฉลาด และหัวไว แถมใกล้ชิดท่านชาลอนเน่มากด้วย”

“พวกเขาโลภมากขนาดทรยศนายตัวเอง วันนี้ข้าซื้อพวกนางได้ วันหน้าก็มีคนซื้อพวกนางต่อจากข้าได้ คนเช่นนี้เก็บเอาไว้ไม่ได้” ซีอาน่าบอกเสียงเบา มาร์ธาพยักหน้า เรื่องนี้มีแค่เธอและซีอาน่าเท่านั้นที่รู้

“ทำข้าวกล่องให้หน่อยสิมาร์ธา” ซีอาน่าบอก

มาร์ธายิ้มหวาน “คุณหนูหิวแล้วหรือเจ้าคะ”

“เปล่า ข้าจะเอาไปให้พวกเฮเลนน่า” ซีอาน่าตอบ ทำให้มาร์ธาอ้าปากค้าง

ปกติ ตามบันทึกโชคชะตาของซีอาน่า เรื่องการลักพาตัวซีอาน่านี้จะทำให้ซาโลยา และซีอาน่าเสื่อมเสียชื่อเสียง และเพราะการพิจารณาเรื่องราวทั้งหมดมาจากการตัดสินใจของออเดร ไม่ใช่พวกมังกร ดังนั้นเขาเลยทำการส่งทั้งซาโลยา และซีอาน่ากลับไปยังตระกูลคินเคล่า เกิดเป็นข่าวฉาวโฉ่ ทำให้ซีอาน่าโดนจอร์แดนถอนหมั้นในเวลาต่อมา

แต่ตอนนี้กลับกัน เป็นชาลอนเน่ และเฮเลนน่าที่ต้องคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอนุสาวรีย์ของเมือง คนทั่วไปเดินผ่านไปผ่านมาต่างมองแล้วเล่าขานกันปากต่อปาก หลายคนนึกสนุกเอาไข่เน่า และขยะสดมาปาใส่ ทั้งชาลอนเน่ และเฮเลนน่าก็ลุกขึ้นไม่ได้ เพราะว่าเป็นคำสั่งของมังกร ได้แต่คุกเข่านั่งน้ำตาไหลด้วยความเจ็บใจและอับอาย อีกทั้งไม่เข้าใจว่าทำไมจนป่านนี้ คนรับใช้ทั้งหลายจึงยังไม่เอาข้าว เอาน้ำมาให้พวกเธออีก

“เฮเลนน่า! เจ้าโกหกพวกเรามาโดยตลอด!” เพื่อนร่วมโรงเรียนของเฮเลนน่าบางส่วนรวมตัวกัน ร้องตะโกนด่าทอเสียงดัง “เจ้ามันแย่มาก! เห็นพวกเราเป็นคนโง่มากนักใช่หรือไม่!!?

“เจ้าทำให้พวกเราเกลียดซีอาน่า! เจ้ามันนิสัยไม่ดี!!

“ต่อจากนี้ไปในโรงเรียน จะไม่มีใครคบเจ้าอีกแล้ว!! อยู่คนเดียวไปจนตายเลยเถอะ!!

“ทุกคน ลุย!!

พวกเด็กๆ หยิบกรวดหินแถวนั้นปาใส่สองแม่ลูก เจาะจงที่เฮเลนน่าเป็นหลัก ชาลอนเน่เร่งเอาตัวบังปกป้องลูกทำให้บาดแผลของเธอโดนลูกหลง ยิ่งทำให้เจ็บหนัก ต่อไปนี้รูปโฉมคงไม่งดงามเหมือนเก่าแล้ว

“หยุดนะ! หยุดเถอะ! ข้าขอร้อง!! ข้าเคยช่วยการบ้านพวกเจ้านะ! ขอล่ะ! อย่าทำพวกข้าเลย!!” เฮเลนน่าร้องอ้อนวอนขอคนที่เคยเรียกเธอว่าเพื่อนจนเสียงแห้ง น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย จากนี้ไปเธอจะไปโรงเรียนได้อย่างไร

“เสียดายที่พวกข้าเคยเห็นใจเจ้า!” เด็กคนหนึ่งว่า ถอดรองเท้าปาใส่เฮเลนน่าอย่างแรง

“ไม่ต้องกลับมาโรงเรียนอีกนะ!!” เด็กคนอื่นว่า เร่งฉวยหาอะไรขว้างใส่เฮเลนน่า และชาลอนเน่ พวกเขาร้องว่า

“ภรรยารองนิสัยไม่ดี ชอบว่าร้ายภรรยาเอก สมควรคุกเข่าจนตาย! น้องสาวนิสัยไม่ดี ชอบว่าร้ายพี่สาว สมควรกินหนูจากท่อ!

ใครไม่รู้จับซากหนูตายมาโยนใส่หน้าเฮเลนน่า เล่นเอาสองแม่ลูกร้องลั่น เร่งลุกขึ้นหลบหนี ทว่าเพราะคุกเข่ามานานเกิน ข้าเลยอ่อนแรง กลายเป็นล้มลุกคลุกคลานไม่น่าดู เป็นที่ขบขันของพวกเด็กๆ ยิ่งนัก

แต่แล้วเสียงหัวเราะของพวกเขาก็ต้องเงียบลง เมื่อซีอาน่า มอนโตเซราพาคนรับใช้เดินทางมาถึง ซีอาน่าเหลือบมองพวกเขา พร้อมถามเสียงแข็ง

“พวกเจ้าทำอะไร”

“พวกเรา...เอ่อ พวกเรา...” เด็กๆ เหล่านั้นอ้ำอึ้ง หนึ่งในนั้นร้องว่า “เจ้าไม่โกรธนางเหรอที่นางทำให้คนทั้งโรงเรียนเกลียดเจ้า ให้พวกข้าแก้แค้นให้เอาไหม”

“ใช่แล้วซีอาน่า ถือว่าชดเชยสิ่งที่เราทำกับเจ้าที่โรงเรียน!

หลายคนอาสา หากซีอาน่าส่ายหน้า เธอว่า “อย่างไรนางก็เป็นน้องสาวของข้า”

เธอเดินไปหาเฮเลนน่า พยักหน้าให้คนรับใช้มาเก็บซากหนูตาย และก้อนกรวดหินมามายออก ก่อนจะวางอาหาร และขวดยาลงตรงหน้าชาลอนเน่ และเฮเลนน่า ซีอาน่าโค้งกายเคารพชาลอนเน่ที่มองเธอตาเขียว

“บาดแผลท่านชาลอนเน่ยังไม่หายดี ข้าเลยว่าจะมาใส่ยาให้ บังเอิญว่าท่านแม่ของข้าล้มป่วย ท่านพ่อต้องเฝ้าไข้ไม่ห่าง...เลยไม่มีใครมาดูแลทางนี้นอกจากข้า” ซีอาน่าหยิบยามาทาให้ที่บาดแผลของชาลอนเน่อย่างบรรจง เอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่ชาลอนเน่ และเฮเลนน่าว่า “ป่านนี้ ท่านพ่อคงทุบคฤหาสน์ของท่านแล้ว และข้าวของเครื่องประดับทั้งหลายที่เคยเป็นของท่าน ท่านพ่อก็ยกให้ท่านแม่ และข้าหมดเลย...แต่พวกข้าไม่อยากได้ของที่คนอื่นใช้แล้ว ดังนั้นเลยเอาไปแจกจ่าย พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์รอง ที่เขาอุตส่าห์เอาเรื่องที่พวกท่านทำมาบอกข้าตั้งมากมาย พวกนางยิ้มไม่หุบ แบ่งข้าวของกัน และลาออกจากตระกูลมอนโตเซราไปแล้ว...”

ชาลอนเน่เบิกตากว้าง มองซีอาน่าอย่างตกตะลึง นี่...เด็กคนนี้ซื้อคนรับใช้ของเธอไปจนหมดแล้วหรือ

ซีอาน่ายิ้มหวานให้อีกฝ่าย “ต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ ที่ขี้เหนียวกับคนของตัวเอง พวกเขาคงเห็นว่าข้าและท่านแม่ใจดีขนาดไหน ถึงไม่ต้องสั่งการ พวกเขาก็เต็มใจทำงานให้ เรื่องทุกอย่างที่พวกเจ้าทำกับพวกเรา ตอนนี้ พวกเขาคงกระจายข่าว จนรู้กันทั่วทุกที่แล้ว”

“เจ้า...เจ้ามัน...” ชาลอนเน่อ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าซีอาน่าจะร้ายกาจขนาดนี้

“ท่านชาลอนเน่ อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลย ทานอาหารก่อนเถอะ” ซีอาน่ายกกล่องใส่อาหารให้ ชาลอนเน่ปัดมันออกอย่างแรง จนอาหารทั้งหมดกระเด็นหกเรี่ยราด

“ไสหัวไป!” ชาลอนเน่ตวาดลั่น ไม่แยแสแล้วว่ามีคนอื่นกำลังมองพวกเธออยู่

ซีอาน่าถอนใจยาว หยัดกายลุกพร้อมว่าเสียงดัง “ป่านนี้ พวกท่านแม่ลูกก็ยังไม่ยอมรับไมตรีของข้า น่าเสียใจจริงๆ”

“ไมตรีจอมปลอม ข้าไม่ต้องการ!” เฮเลนน่าร้อง ชี้หน้าซีอาน่า “ข้าจะไม่ยอมเรียกเจ้าว่าพี่สาว! และสักวันข้าจะต้องได้ดีกว่าเจ้าให้ได้! ซีอาน่า! ข้าขอสาบานว่าข้าจะต้องได้ดีกว่าเจ้า!

ซีอาน่าหรี่ตามองน้องสาวต่างมารดา ก่อนเบือนหน้าหนี เดินจากไปพร้อมด้วยคนรับใช้มากมาย พากลับตระกูลมอนโตเซราอย่างโอ่อ่า ทิ้งให้เฮเลนน่าและชาลอนเน่นั่งคุกเข่ากอดกันร้องไห้ แต่ไม่มีใครเวทนาสงสารเลยสักนิดเดียว

 

**

 

“รสชาติดีขึ้น”

คำพูดของไซอาทำเอาซีอาน่าที่กำลังหันหลังให้เขา มองดาวอยู่หันกลับมามองเด็กชายที่หลบซ่อนกายอยู่หลังม่าน เธอถามอย่างไม่เชื่อหู

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ขนมนี่...” ไซอาดันกล่องเปล่ากลับมาให้ “...รสชาติดีขึ้นกว่าทุกครั้งที่เจ้านำมา”

ซีอาน่าขมวดคิ้วแน่น ขนมหวานที่เธอนำมาให้ไซอาแต่ละอย่าง ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน เด็กชายก็จะตอบว่ารสชาติห่วยแตกเสมอ จนกระทั่งมาถึงวันนี้ ซีอาน่าไม่ได้ตั้งใจอยากเอาชนะ ทำขนมอร่อยๆ ให้ไซอาอีกแล้ว แค่ถือเป็นของที่ต้องทำให้เขาประจำทุกวัน เขากลับบอกว่ารสชาติดีขึ้น

“เพราะอะไร บอกข้าได้หรือไม่” ซีอาน่าเอ่ยถาม รู้สึกเหมือนไซอาจะไม่ได้เอ่ยถึงขนม

“เจ้าน่าจะรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร” ไซอาบอก “เจ้ารู้หมดทุกอย่างไม่ใช่เหรอ”

ใช่ ยกเว้นเรื่องของเจ้า ซีอาน่าคิดในใจ ตระกูลวาเรนโนซานั้นเก็บตัว แม้กระทั่งสงครามแย่งชิงตำแหน่งราชาของเหล่ามนุษย์ พวกเขาก็ยังไม่เคยออกมาเข้าร่วม ไม่แสดงเจตจำนงว่าต้องการตำแหน่งราชา แต่ก็ไม่ยอมให้ตนถูกรังแกได้เหมือนตระกูลคัลลาแฮน ยิ่งใหญ่ น่าเกรงขาม แต่สงบนิ่ง และยังหายใจอยู่ ตราบจนจอร์แดนขึ้นเป็นพระราชา ตระกูลวาเรนโนซาก็ยังคงเป็นแบบเดิม คือไม่มีใครกล้าแตะต้อง

เหมือนงูพิษจำศีลที่ไม่มีใครกล้าไปข้องแวะด้วย

“โลกใบนี้ไม่ได้โหดร้าย แต่ทุกอย่างบนโลกกลับบีบให้เราต้องโหดร้าย ตัวข้าหาใช่คนโหดเหี้ยม แต่ต้องอำมหิตเพื่อปกป้องตนเอง” ไซอาเอ่ยอย่างเชื่องช้า ซีอาน่ารู้สึกเหมือนเธอกำลังโดนเขาจับจ้องอยู่ “เจ้าทำได้ดี แต่ยังไม่ดีถึงที่สุด การกำจัดศัตรูที่แท้จริงก็คือทำให้พวกมันหายไป ไม่ใช่เหลือบาดแผลและชีวิตไว้ให้พวกมัน...ขนมพวกนี้จึงมีรสชาติที่ดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้เลิศเลอในสายตาข้า”

“เจ้าเป็นเด็กอายุเจ็ดปี จริงๆ หรือไซอา” ซีอาน่าถามอย่างอดไม่อยู่

“แล้วเจ้าเป็นแค่เด็กอายุเจ็ดปีจริงๆ หรือซีอาน่า”

ไซอาถามกลับด้วยน้ำเสียงระริกสนุก ซีอาน่านิ่งไม่ตอบ เด็กชายโบกพัดน้อยๆ อย่างสบายอารมณ์ ไซอาว่า

“ข้าชื่นชมที่เจ้ารู้จักปกป้องตัวเอง แต่ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะปกป้องตนเอง ก็ต้องพยายามปกป้องให้ได้ตลอดรอดฝั่ง ถ้าศัตรูของเจ้ายังไม่พ่ายแพ้ก็ไม่แน่ว่าตาต่อไป เจ้าจะชนะ...อย่างไรก็ตาม ข้าคงมีความสุขมากที่เห็นเจ้าวิ่งวุ่นดิ้นรนอยู่ด้านนอกนั่น ขอบใจนะที่ทำให้ข้าได้สนุก”

“เช่นนั้นเจ้าก็ควรมีของตอบแทนข้าสิ” ซีอาน่าบอก “เจ้าก็รู้ว่าข้าอยากได้อะไรจากเจ้า”

ไซอาหัวเราะในลำคอ ยียวนกวนประสาทนัก เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“หลังจากที่เคธีตายในคุกใต้จมูกของมังกร ไม่นาน...ก็มีคนพบศพของสองตายายคู่หนึ่งที่กองขยะ ตายร่วมกันในลักษณะเหมือนฆ่าตัวตาย แต่ก็ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย เพราะมีจุดน่าสงสัยอยู่หลายแห่ง ภายหลังจะพบว่าพวกเขาเป็นพ่อ และแม่ของเด็กสาวคนที่เจ้าไล่ต้อนในศาลคนนั้น...”

ไซอาเห็นว่าเด็กหญิงตัวแข็งทื่อ เขาจึงโน้มหน้าเข้าไปกระซิบบอกผ่านม่านไม้ไผ่

“ที่ข้าบอกเรื่องนี้แก่เจ้า เพราะอยากให้เจ้าจำเอาไว้ ว่ามือของเจ้าไม่ได้บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว พวกเขาตายเพราะเจ้า ดังนั้น เมื่อเจ้าจะวางแผนการต่อไปให้ตนเอง จงสำเหนียกไว้ในใจ...เจ้าไม่ใช่ผู้มีความเมตตา ที่ต้องเวทนาต่อศัตรู งูที่ไม่อาจกัด และรัดศัตรูจนถึงตายได้ ต่อไปจะเป็นมันนั่นแหละ ที่ต้องตายเสียเอง นี่ถือเป็นคำเตือนจากข้า”

ซีอาน่ากำลังเบิกตากว้าง เธอนิ่งคิดทบทวนเรื่องราวแล้วนึกขึ้นมาได้ อย่างไรเคธีก็เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ ทำไมกล้าโกหกต่อหน้าเหล่ามังกร พยายามทุกทางเพื่อที่จะดึงเธอและซาโลยาลงจากที่สูง ถ้าหากว่าไม่ใช่ว่าต้องทำ...และทำเพื่อปกป้องใครสักคน

ไซอาหัวเราะ หยัดกายลุก และเดินออกห่างจากม่านไม้ไผ่ไป เขาว่า

“...ซีอาน่า มอนโตเซรา ข้าจะรอดูการต่อสู้ครั้งต่อไปของเจ้า”

 

**

 

หลังเกิดเรื่องวุ่นวายที่ศาล ซีอาน่ากลับมาเรียนในโรงเรียนอีกครั้งในวันถัดไป เธอไม่ใช่ฝ่ายผิด และเป็นคนเข้มแข็ง ดังนั้นไม่จำเป็นต้องหยุดเรียนเหมือนเฮเลนน่าที่ยังต้องคุกเข่าอยู่ที่อนุสาวรีย์ เหล่านักเรียนทุกคนพอเห็นเธอแล้วหลบตาลงต่ำอย่างละอายใจ ซีอาน่าไม่กล่าวอะไร เดินไปยังห้องเรียนของตนเอง

“ซีอาน่า” คริสตินเรียกซีอาน่าพร้อมรอยยิ้ม “นึกว่าวันนี้เจ้าจะไม่มาโรงเรียนเสียแล้ว”

ซีอาน่ายิ้มให้เพื่อน ก่อนจะหยิบกล่องขนาดเล็กกล่องหนึ่งออกมาเปิด และหยิบเอาเข็มกลัดเพชรรูปผีเสื้อมาติดที่หน้าอกของคริสติน เธอว่า

“แม่ของข้าฝากมาให้เจ้า ขอบคุณที่ช่วยที่ศาลในวันนั้น”

“ขะ...ข้าไม่ได้ทำอะไรมากหรอก” คริสตินบอก ถอนใจยาว “ถ้าไม่ได้เจอเจ้า ข้าคงไม่กล้าแม้แต่จะพูดหน้าคนจำนวนมากด้วยซ้ำ เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า ข้าย่อมช่วยเหลือเจ้าเป็นธรรมดา”

 ซีอาน่านิ่งคิดบางอย่างไปเล็กน้อย ก่อนจะกุมมือคริสติน และว่าเสียงเครียด “เจ้าก็เป็นเพื่อนรักของข้า คริสติน...ถ้าข้าขออะไรเจ้าอย่างหนึ่ง เจ้าจะทำให้ข้าได้ไหม”

“อะไรเหรอ” คริสตินถามกลับอย่างสงสัย

“ขอไม่ให้เจ้ายุ่งกับอเล็ก...”

คำพูดของซีอาน่าทำให้สีหน้าคริสตินเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย สำหรับเด็กหญิงแล้วนอกจากเพื่อนรักอย่างซีอาน่า อเล็กก็เป็นคนอีกคนที่คอยให้ความช่วยเหลือ และดูแลเธอเป็นอย่างดี ขณะที่คนอื่นรังเกียจซีอาน่า และพลอยหันหลังให้เธอ อเล็กเป็นคนเดียวที่ยังเข้ามาคุยด้วยเหมือนเก่า

เห็นสีหน้าคริสติน ซีอาน่าก็มองซ้ายขวา แล้วกระซิบบอกเพื่อนเสียงเครียด

“คริสติน ตอนนี้เรายังเด็ก เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตภายภาคหน้าเป็นอย่างไร...” ซีอาน่ากุมมือเพื่อนเอาไว้ พอคิดถึงอนาคตที่คริสตินอาจจะต้องเผชิญ เธอก็ปวดใจแปลบๆ “แต่ที่ข้ารู้แน่นอนคือ...สักวันมังกรจะต้องทดสอบเหล่ามนุษย์ และจะมีพวกอยากเป็นพระราชามนุษย์คนแรก ขึ้นมาห่ำหั่นกันเพื่ออำนาจ ต่อไปพวกเราอาจจะไม่หลงเหลือมิตรภาพ และความจริงใจแบบวัยเด็กอีกต่อไปแล้วก็ได้”

“เรื่องที่เทพมังกรจะยกแผ่นดินให้มนุษย์ ข้าก็รู้” คริสตินบอก “แต่ไม่ค่อยเข้าใจ”

“ข้าพูดไปแล้วเจ้าอย่าได้ซี้ซั้วพูดกับคนอื่นเชียว” ซีอาน่าเอ่ยอย่างจริงจัง คริสตินพยักหน้ารับปาก “ข้าเป็นคู่หมั้นของจอร์แดน เฮมิงตัน เจ้าคิดว่าจอร์แดนชอบข้าจริงๆ หรือ”

คริสตินนึกถึงท่าทีของจอร์แดน เธอก็พยักหน้า “ข้าว่าเขาชอบเจ้าอยู่นิดๆ”

ซีอาน่าส่ายหน้า “หากเขาชอบข้าจริง ตอนที่เกิดข่าวลือเขาย่อมเชื่อมั่นในตัวข้า แต่เขาไหวเอนกับข่าวลือมาก ก็เพราะว่าเขาอยากเป็นที่รักของผู้คน มากกว่าเป็นคนรักที่ดีของข้า ที่พวกเฮมิงตันชอบจริงๆ คือแรงสนับสนุนของตระกูลฝ่ายแม่ของข้าต่างหาก!

คริสตินอ้าปากค้าง คิดใคร่ครวญดู

“ตระกูลคินเคล่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่เจ็ดตระกูลใหญ่ ท่านลุงและท่านป้าของข้ายังไม่มีทายาท ดังนั้นพวกท่านจึงให้ความสำคัญกับข้า พวกตระกูลเฮมิงตันหวังที่ตรงนี้ เขาอยากได้ข้า อยากได้แรงสนับสนุนจากทั้งตระกูลมอนโตเซราของท่านพ่อ และตระกูลคินเคล่าของท่านแม่ จอร์แดนไม่ได้ชอบข้า แต่เขาชอบอำนาจที่ข้าจะพามาให้เขาต่างหาก!

เด็กจากพวกตระกูลใหญ่ ส่วนมากถูกเลี้ยงให้เฉลียวฉลาดเกินตัว อธิบายให้ดีพวกเขาย่อมตระหนักได้ คริสตินเองก็อายุมากกว่าซีอาน่าหนึ่งปี ถ้าตั้งใจ ยอมทำความเข้าใจเรื่องที่ซีอาน่าพูดได้ไม่ยาก และอย่างที่ซีอาน่าคิด คริสตินพยักหน้ารับ เอ่ยเสียงเบาว่า

“พี่แอนเซลก็เคยพูดประมาณนี้ ตอนที่พวกข้าจะมาโรงเรียน ให้ระวัง...ตระกูลใหญ่เข้าไว้ พอฟังเจ้าพูดแล้ว พี่ชายข้าคงไม่ได้หมายถึงว่าพวกเขาจะมารังแกเราใช่ไหม”

“ไม่ แต่ที่ระวังคือพวกเราจะกลายเป็นเครื่องมือให้พวกผู้ใหญ่ทำร้ายกันเองต่างหาก...” ซีอาน่าพูดถึงเรื่องที่เฮเชล และจัสตินต้องออกจากโรงเรียนไป “...พ่อของพวกเจ้ากำลังปกป้องลูกชายทุกคนของเขา แอนเซลฉลาด แต่มีร่างกายอ่อนแอ คิดจะฆ่าเขานั้นมันง่าย อีกทั้งตระกูลคัลลาแฮนของเจ้ายังไม่อยู่ฝ่ายใด พวกเขาเลยยังเก็บแอนเซลเอาไว้ดูท่าที แต่ถ้าหากเฮเชล และจัสตินแสดงให้คนเห็นว่าแข็งแกร่ง พวกเขาจะนึกได้ว่าพวกตระกูลคัลลาแฮนอาจอยากมุ่งหวังตำแหน่งราชา และกำจัดพวกพี่ชายของเจ้าได้”

“นั่นไม่จริง!” คริสตินร้อง “พี่ชายของข้าไม่อยากเป็น อุ๊บส์!

“เบาหน่อย...” ซีอาน่ากระซิบบอกเพื่อน “...ข้าเชื่อเจ้า พวกเจ้ารักสงบ แต่คนอื่นไม่เชื่อโดยง่ายหรอก บนโลกนี้ ตราบใจที่เจ้าไม่ใช่พรรคพวกของใคร พวกเขาจะชิงกำจัดเจ้าก่อน ตระกูลวาเรนโนซาของไซอาเองก็เสี่ยงโดนกำจัด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยออกมาพบหน้าใครเลย...แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครถูกส่งไปที่ตระกูลวาเรนโนซาหรอกนะ”

“ตระ...ตระกูลงูก็ตกเป็นเป้าด้วยเหรอ” คริสตินหน้าซีด ตระกูลนั้นปิดตัวเงียบยิ่งกว่าตระกูลเธอเสียอีกนะ!

ซีอาน่าพยักหน้า เธอต้องโกหกให้คริสตินกลัวเข้าไว้ เพื่อนจะได้ระวัง “ตระกูลแอนเดอร์สันของอเล็ก ยืนอยู่ข้างเดียวกับตระกูลเฮมิงตันมาโดยตลอด พวกเขาฉลาดในการวางตัว และเลือกข้างมาก แต่ถ้าหาก...ถ้าหากอเล็กมายุ่งกับเจ้ามากเข้า ถึงขั้นเป็นคนรักกัน ตระกูลคัลลาแฮนจะโดนตระกูลเฮมิงตันเพ่งเล็งทันที พวกเขาไม่ยอมเสียตระกูลแอนเดอร์สันไปหรอก”

“จอร์แดนชอบอเล็กเหรอ” คริสตินถามหน้าซีดเผือด

ซีอาน่าถึงกับสำลักอากาศ เร่งส่ายหน้า “ไม่ อเล็กคือว่าที่มือขวาของจอร์แดน ตระกูลแอนเดอร์สันเป็นผู้ชายที่ดีทุกคน พ่อของอเล็กรักเดียวใจเดียวถึงเพียงนั้น ตระกูลเฮมิงตันย่อมต้องกลัวว่าอเล็กจะไหวเอนได้เพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว และตราบใดที่ตระกูลคัลลาแฮนของเจ้าไม่ยอมเข้าพวกกับตระกูลเฮมิงตัน เจ้าห้ามยุ่งกับอเล็กเด็ดขาด! คริสติน เจ้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เจ้าคือจุดอ่อนของตระกูลคัลลาแฮน!

คริสตินฟังแล้วนิ่งไปนาน ก่อนจะถามซีอาน่าอย่างสงสัย “ข้าขอเอาคำพูดของเจ้ากลับไปถามพี่ชายได้ไหม ข้าไม่ค่อยเข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะไร”

ซีอาน่าคอตก เอาเถอะ อย่างไรคริสตินก็คือเด็กอายุแปดปีจริงๆ ไม่ใช่เด็กอายุเจ็ดปีปลอมๆ เหมือนเธอ ส่วนไซอานั้นเป็นข้อยกเว้น เธอไม่รู้จริงๆ ว่าไซอาเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหน

“ได้ แต่นอกจากแอนเซลแล้ว เจ้าอย่าเอาไปบอกใครเชียว!” ซีอาน่าขู่ไปอีก

แอนเซลฉลาดกว่าคริสติน เขาใกล้เข้าวัยเด็กหนุ่มแล้ว ย่อมเข้าใจเรื่องนี้โดยง่าย ซีอาน่ากอดคริสตินเอาไว้ เอ่ยเสียงเรียบ

“คริสติน ข้ารักเจ้านะ ภายภาคหน้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับข้า ถ้าข้าไม่เป็นอะไรไปเสียก่อน ข้าจะต้องช่วยเหลือเจ้าแน่ๆ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” คริสตินร้อง ทำไมซีอาน่าพูดเหมือนอนาคตตัวเองจะต้องลำบากอะไรแบบนั้น

“วางใจเถอะ ข้าจะยังไม่เป็นอะไร ภายในห้าปีนี้หรอก” ซีอาน่ายิ้ม ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป

แต่โชคชะตาถูกข้าเปลี่ยนไปมาก ข้าแทบไม่รู้แล้วว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น อาจจะกลายเป็นสิ่งที่ข้าไม่สามารถควบคุมได้

 

**

 

“...ตอนนี้ความจริงกระจ่างแล้ว เจ้าควรจะไปขอโทษซีอาน่านะ” โซเฟียเอ่ยบอกน้องสาวอย่างเฉียบขาด ดวงตาของเด็กหญิงเต็มไปด้วยการบังคับ

ฮันน่าส่ายหน้าจนผมเปียของเธอปลิวไหว “ไม่! ข้าไม่ไปขอโทษนางหรอก เพราะข้าไม่ผิดอะไร!

“ฮันน่า!!” โซเฟียตวาดน้องสาว ทำเอาฮันน่าสะอึก ก่อนที่น้ำตาจะไหลเป็นสาย โซเฟียเห็นดังนั้นก็ใจอ่อนยวบ เอ่ยเสียงอ่อนลง “ไปขอโทษนางซะ”

“ก็บอกว่าไม่!!” ฮันน่าตะโกนใส่หน้าพี่สาว “ข้าไม่ชอบนาง! ไม่มีวันไปขอโทษหรอก!

โซเฟียอ้าปากจะพูดอะไร แต่ทว่าน้องสาวของเธอก็วิ่งหนีไปเสียก่อน แอนโทนี่เห็นดังนั้นก็ถอนใจเฮือกใหญ่ เอ่ยถามว่า

“ทำไมฮันน่าจึงเกลียดซีอาน่าขนาดนั้นล่ะ”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน นางสนิทกับเฮเลนน่ามากที่สุด ก็ต้องเชื่อเฮเลนน่ามากกว่าใคร...” โซเฟียบอก “จนตอนนี้ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทั้งหมดเพราะเฮเลนน่าใส่ความซีอาน่า ข้าเห็นนางแล้ว คิดว่านางน่าจะเป็น...เด็กดี”

“ทีแรกข้าก็คิดอย่างที่เจ้าว่า แต่พอเห็นที่ศาลวันนั้นแล้ว...” แอนโทนี่ทำหน้าประหลาด โบกมือ “ไม่ได้! ท่านพ่อบอกว่าผู้ชายที่ดีจะไม่นินทาผู้หญิง! ข้าบอกเจ้าไม่ได้หรอกว่าเฮเลนน่าทำตัวน่าเกลียดขนาดไหน!

โซเฟียมองแอนโทนี่หันไปรื้อกระเป๋า ก่อนจะเลือกของขวัญไปวางที่โต๊ะของซีอาน่าอย่างแข็งขัน ทั้งหมดคือการชดเชยภาษาแอนโทนี่

โซเฟียพึมพำ “ข้าเองก็ควรจะไปขอโทษนางด้วย”

ฮันน่าเดินอย่างฉุนเฉียวเข้าไปในห้องน้ำ ครั้นกำลังล้างหน้า ก็เห็นว่าเด็กหลายคนมองเธอแล้วหันไปซุบซิบกันเบาๆ แต่เสียงในห้องน้ำมักดังก้อง ฮันน่าเลยได้ยินเต็มสองหู

“นั่นไงเพื่อนสนิทของเฮเลนน่า”

“คนที่เจ้าบอกว่านางชอบพูดจากระแทกแดกดัน และช่วยเฮเลนน่าเป่าหูคนอื่นให้เกลียดซีอาน่าตามใช่ไหม”

“ข้ามองว่านางอิจฉาซีอาน่าที่เริ่มเข้ามาสนิทกับแอนโทนี่มากกว่า”

“พวกเจ้า!” ฮันน่าหันไปหาเด็กผู้หญิงกลุ่มนั้น “มีอะไรก็พูดมาซิ! เอาแต่ซุบซิบนินทากันอยู่ได้!

เหล่าเด็กหญิงมองฮันน่านิ่งๆ ก่อนจะเบะปากกัน แล้วจูงมือกันออกจากห้องน้ำ “ไปกันเถอะ เพื่อนของเฮเลนน่าก็คงจะนิสัยเดียวกับเฮเลนน่านั่นแหละ”

“จากนี้นางคงป่าวประกาศเรื่องไม่ดีของพวกเราเหมือนกัน”

“นี่พวกเจ้า!!” ฮันน่าวิ่งไปจะเอาเรื่อง หากเด็กหญิงพวกนั้นไวนัก หัวเราะคิกคัก และวิ่งหนีไปในทันที ฮันน่าแค้นยิ่งนัก และที่แค้นยิ่งกว่าคือซีอาน่า และเฮเลนน่า สองพี่น้องนั่นทำให้เธอดูเป็นตัวตลก!

ฮันน่าเดินออกจากห้องน้ำอย่างฉุนเฉียว ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าซีอาน่ากำลังยิ้มรับคำขอโทษของเด็กหญิงและเด็กชายกลุ่มหนึ่ง ซีอาน่าเหลือบมาเห็นเธอ ฮันน่าก็เร่งฝีเท้าเดินไปทางอื่น แต่ทว่าพอเดินมาสักพัก เธอก็พบว่าซีอาน่าตามเธอมา

“เจ้าตามข้ามาทำไม!?” ฮันน่าหันไปตวาดถามซีอาน่า

ซีอาน่ายิ้ม เดินมาหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า ฮันน่าเร่งว่า “ขะ...ข้าบอกไว้ก่อน ข้าไม่ขอโทษเจ้าหรอกนะ!! ข้าไม่ผิดเสียหน่อย! ก็เฮเลนน่าบอกข้าว่า...!

“ข้าไม่หวังคำขอโทษจากเจ้าหรอกฮันน่า...” ซีอาน่ากล่าวเสียงนุ่ม ไล่ต้อนจนฮันน่าถอยหลังไปชนต้นไม้ เธอยกแขนขึ้นกักตัวฮันน่าเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะวิ่งหนี “...แต่ข้าอยากจะเตือนเจ้าไว้อย่างหนึ่ง หากคิดตั้งใจจะเป็นศัตรูกับใคร เจ้าควรรู้จักเขาให้มากกว่านี้...”

ฮันน่าอ้าปากจะพูดอะไร ซีอาน่าก็บีบกรามของเธออย่างแรง ครั้นสบดวงตาของซีอาน่า ฮันน่าก็ร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว! ตรงนี้ไม่มีใครเลยนอกจากเธอและซีอาน่า!

“...เจ้าเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่มาจากตระกูลรอง แต่ข้าเป็นคุณหนูคนสำคัญที่มาจากตระกูลใหญ่ ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าถูกสั่งสอนมาอย่างไรจึงไม่รู้จักเคารพคนตามศักดิ์และฐานะที่เขามี ข้าไม่เคยตอบโต้เจ้าก็เพราะว่าสำหรับข้าแล้วเจ้าก็มันก็แค่คนโง่ๆ คนหนึ่ง ไม่มีควรค่าจะหันมองเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าหลังจากวันนี้ ข้ายังปล่อยให้เจ้ากำแหงใส่ข้าอีก พอเฮเลนน่ากลับมาอีกครั้ง...พวกเจ้าอาจรวมหัวกันทำอะไรโง่ๆ อีกก็ได้...” ซีอาน่าปล่อยมือจากปากเล็กๆ ของอีกฝ่าย เธอว่าอย่างดุดัน “...คราวหน้าข้าจะไม่ใจดีอีก จำเอาไว้นะฮันน่า”

“จะ...เจ้ามันร้ายกาจ เหมือนอย่างที่เฮเลนน่าพูดจริงๆ ด้วย! ข้า...ข้าจะบอกทุกคน!” ฮันน่าร้อง

ซีอาน่าหัวเราะ พยักหน้ารับ “บอกเลย ถ้าหากว่าเจ้าไม่กลัวว่าลับหลังคนอื่น จะถูกข้าทำเช่นนี้...!

ซีอาน่าชกที่ต้นไม้ด้านหลังของฮันน่าอย่างแรง ทำเอาฮันน่าอ้าปากค้าง พลังหมัดนั้นรุนแรงขนาดต้นไม้ใหญ่ไหวเอนได้เลย แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คืองูหลายตัวได้ร่วงลงมาจากต้นไม้ หลายตัวเป็นงูพิษ มันกำลังมองมาที่เธอ แยกเขี้ยว ขู่ฟ่อเสียงดัง

ซีอาน่าคว้าคองูตัวหนึ่ง ยัดเข้าไปในปากของฮันน่า เธอเอามือปิดปากของฮันน่าเอาไว้ เอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ “หุบปากอสรพิษของเจ้าเอาไว้นะฮันน่า คราวหน้าอย่าได้กล้าพูดถึงข้า หรือทำกิริยาเช่นนั้นใส่ข้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะจับงูพวกนี้โยนไปไว้ในห้องนอนของเจ้า รองเท้าของเจ้า อ่างอาบน้ำของเจ้า ทุกที่ที่เจ้าอยู่เลย”

ฮันน่ารู้สึกเหมือนงูตัวเล็กในปากกำลังดีดดิ้นไปมาหาทางออก พอซีอาน่าปล่อยมือที่อุดปากเธอ เธอก็เร่งพ่นร่างของมันออกมาอย่างรวดเร็ว และพบว่ามันไม่ใช่งู แต่เป็นเถาวัลย์เส้นยาวที่หลุดออกมาจากต้นไม้ เธอเห็นซีอาน่าเดินจากไปอย่างสง่างาม ซีอาน่าเหมือนนึกขึ้นได้เลยหันมาบอกเธอยิ้มๆ

“คราวหน้าจะเป็นงูจริงแน่ เหมือนเจ้าพวกนั้น”

ฮันน่าก้มมองที่ปลายเท้าตัวเอง ก่อนจะกรีดร้องออกมาเมื่องูหลายตัว หลายพันธุ์กำลังเลื้อยตรงมาที่เธอ พวกมันราวกับสามัคคีใช้ร่างของเธอเป็นทางผ่าน เลื้อยขึ้นไปสู่บนต้นไม้สูง ฮันน่ากรีดร้อง ร้องไห้อย่างเสียสติ เอามือปัดงูทิ้ง เต้นเร่าๆ ไม่ยอมหยุด

“ออกไปนะ! ออกไป! ออกปายยย!!

โซเฟียวิ่งมาตามเสียง เห็นท่าทางของน้องสาวแล้วจะเข้าไปจับตัว แต่ทว่าฮันน่าปัดมือพี่สาวทิ้งพร้อมตะโกนว่า

“ออกไป! ออกไป! อย่ามายุ่งกับข้า!!

“ฮันน่าใจเย็นๆ! เจ้าหยุดร้องก่อน เกิดอะไรขึ้น! มีอะไรเกิดขึ้น!” โซเฟียร้องถาม

พอได้ยินเสียงพี่สาวฮันน่าก็ตัวแข็ง ร้องบอกเสียงดังว่า “งู! งู! มันเลื้อยทั่วตัวข้าเลย!!

แอนโทนี่วิ่งตามโซเฟียมา มองไปที่ งู หรือก็คือเถาวัลย์ที่พาดอยู่บนไหล่ของฮันน่า เขาหัวเราะลั่น “ฮันน่า! เจ้าคิดว่าเชือกพวกนี้คืองูจริงๆ เหรอ!? หือ...นี่กลิ่นอะไรน่ะ”

กลิ่นเหม็นๆ นั้นมาจากตัวของฮันน่าที่ยืนอยู่ ฮันน่าลืมตาขึ้น เห็นสายตาของทุกคนมองเธอ เด็กหญิงก้มหน้ามองตนเอง ก่อนที่ดวงหน้าจะเปลี่ยนสี เธอกลัวงูจนอุจจาระ และปัสสาวะราดไปโดยไม่รู้ตัว เด็กๆ หลายคนตรงนั้นเห็นก็ร้องออกมาเป็นทำนองว่า

“ฮันน่าขี้แตก! ฮันน่าขี้แตก! ฮันน่ากลัวเชือกจนขี้แตก! ฮ่าๆๆ...”

ฮันน่าโดนเสียงพวกนั้นกระแทกใจ ก็เบะปาก เงยหน้าขึ้นร้องไห้โฮเสียงดัง ทำให้เสียงล้อเลียนนั้นยิ่งดังขึ้น และไม่หยุดจนกระทั่งโซเฟียต้องวิ่งไปตามอาจารย์มา

 

**


อัพเมื่อโลกต้องการ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 702 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,811 ความคิดเห็น

  1. #6667 SONAKY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:57
    สาแกใจอีช้อยนัก
    #6,667
    0
  2. #5658 I_am_Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:20
    เฝ้าคนึงหา
    #5,658
    0
  3. #5651 Maya1412 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:11

    สะใจมากถึงมากที่สุด​ อ่านกี่ครั้งก็สะใจกับบทนี้

    #5,651
    0
  4. #3857 YukiKiyu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:30
    สะใจ E เด็กเ-้ย
    #3,857
    0
  5. #2556 SKYNIGHT DARKNESS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 22:36
    สมน้ำหน้าปานนี้ยังไม่รู้สึกผิดก็สมควรแล้วล่ะ
    #2,556
    0
  6. #1322 Chooon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 22:01
    คุณเธอไม่ทำแบบนี้กับคุณน้องสาวมั้งสะใจโว้ยยยยย
    #1,322
    0
  7. #383 shiromi-kuromi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 05:51
    แอสซี่ เธอจะคาเบะด้งใส่ศัตรูอย่างนี้ก็ได้หรอ นังหนูลูกกกก55555
    #383
    0
  8. #372 Mune (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:32
    แอสซี่เหมือนคนใช้งูมากขึ้นเรื่อยๆ 5555555 เหมือนโดนไซอาหลอกให้ฝึกใช้งูเลยค่ะ ตั้งแต่ตอนที่ทำให้คุ้นกับงูแล้ว 55555
    #372
    1
    • #372-1 elpanpon(จากตอนที่ 17)
      17 เมษายน 2563 / 14:51
      พอแต่งกันแล้วจะได้ชินประมาณนี้มั้ยคะ555555
      #372-1
  9. #352 ลัลล้า เรเชลราเชล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:37

    เรเชลvsแอสโทเรีย 555น่าสนุกนะ อยากเห็นสักยก

    #352
    0
  10. #348 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 07:45
    ชีวิตน่ากลัวกว่านรก
    #348
    0
  11. #347 piiis (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 07:45
    เมื่อไหร่ไซอาจะเปิดหน้า ไซอาผิดสัญญาาา
    #347
    0
  12. #334 cattycall (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:28
    ขอบคุณมาก
    #334
    0
  13. #332 ColTe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:55
    อยากรู้ขึ้นทุกวันว่าไซอาเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับคิรินแห่งแอสโทเรีย ไซอาต้องมีอะไรที่ไม่ธรรมดามากๆอ่ะ ไม่งั้นแอสซี่คงจับจุดได้นานละ
    #332
    0
  14. #331 จิ้งจอกวารี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:42
    นางเอกเรานี่ ซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อน จริงๆ
    #331
    0
  15. #330 อาโอฮิเมะ ซึนเดระ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    แกเชื่อเถอะ...ยัยฮันน่าคงเข็ดไปอีกนาน...
    #330
    0
  16. #328 thehuskyshiba (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:10

    สะใจมากตั้งแต่ตอนที่แล้วยันตอนนี้ นี่แอสซี่ยังถือว่าเมตตาอยู่นะ ถ้าเป็นเรเชลนี่ศัตรูน่าจะตายแล้ว

    #328
    1
    • #328-1 Vector-G(จากตอนที่ 17)
      16 กรกฎาคม 2561 / 21:03
      สำหรับเรเชลจะไม่มีใครรอด 5555555 รวมทั้งเพื่อนๆในโรงเรียนที่เชื่อเฮเลน่าด้วยค่า 55
      #328-1
  17. #327 พะัีาส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:07

    ร้ายสุดนี่.....ซีอาน่า จริงๆ

    #327
    0
  18. #326 ~NaRue~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    ลืมทุกทีเลยว่าเป็นเด็ก 7ขวบ
    #326
    0
  19. #325 lolmute (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    ชอบไซอาจริงๆ
    #325
    0
  20. #324 Rose Teara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:55
    เห็นด้วยกับไซอาเจ้าค่า~~~ นับวันแอสซี่ยิ่งเหมือนโรเซเนีย+เรเชล 555
    #324
    0
  21. #323 pannita_jp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:50
    แอสซี่ยังใจดีแล้วนะ
    #323
    0
  22. วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:47

    ไซอาก็ยังคงไม่เผยโฉม คนยิ่งอยากเห็นหน้าใจจะขาด

    #322
    0
  23. #320 I_am_Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:45
    แอซซี่เอาคืนได้ใจจริงๆ ฮันนาควรจะโดน ฮันนา น่าจะชอบแอนโทนี่ เลยทำให้ไม่ชอบซีอาน่า ตั้งแต่ตอนซีอาน่า สนิทกับแอนโทนี่
    #320
    0
  24. #319 FarmkeeP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:41
    ... อืมมม.. อืมมมม... ร้ายกาจ..
    #319
    0
  25. #318 เจ้าตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:41
    ไหนบอกว่าจะเปิดหน้าให้ดูไง ครบเจ็ดวันแล้วนี้น่า
    #318
    1
    • #318-1 I_am_Por(จากตอนที่ 17)
      15 กรกฎาคม 2561 / 21:46
      รอเหมือนกันค่ะ ไม่เปิดสักที
      #318-1