อิตาเลี่ยนร้อนรัก

ตอนที่ 10 : Chapter 4 (3/3) : ผู้หญิงของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    8 ม.ค. 61


บ่ายแก่ๆ เปลือกตาบอบบางขยับยุกยิกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก สมองยังคงมึนงงและสายตาพร่ามัวอยู่สักพัก เมื่อเจ้าตัวสะบัดศีรษะแรงๆ การรับรู้ของสมองก็เริ่มดีขึ้นและสายตาก็เริ่มจับโฟกัสได้ชัดเจนขึ้น

“อะ โอ๊ย นี่ฉันอยู่นี่ไหนกันเนี่ย” 

มุกอันดาเพ้อกับตัวเองขณะเพ่งมองไปรอบๆ ห้องนอนสีทึม พร้อมกับเอามือยกขึ้นกุมศีรษะ เนื่องจากศีรษะของเธอปวดตุ๊บๆ ราวกับจะระเบิด

เด็กสาวพยายามครุ่นคิดจับต้นชนปลาย นึกถึงความทรงจำสุดท้ายที่เธอสามารถรับรู้ได้ ใช่แล้ว! เธอถูกวางยาปลุกเซ็กส์! ถึงเธอจะไม่ประสาแต่เอก็พอเดาออกว่าอาการที่เธอเป็นเมื่อคืนนี้ คืออาการของคนโดนยาปลุกเซ็กส์เล่นงานชัดๆ  และถ้าเดาไม่ผิดคนวางยาเธอก็คือลูกชายเจ้าของภัตตาคารจอมหื่น หวัง ลู่ เฉิน!

และมุกอันดาก็ยังจำได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยเธอเอาไว้ให้พ้นเงื้อมมือมารนั่น และเธอก็จำได้อีกว่าเธอควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องวอนขอให้ชายผู้นนั้นหลับนอนกับเธออย่างไร้ยางอาย!

“ตายล่ะ!

มุกอันดาตกใจกับความจริงที่เพิ่งรับรู้ และเมื่อตั้งสติได้ เด็กสาวรีบสะบัดผ้าห่มออกแล้วก็รีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่สวมใส่ติดกายอย่างรวดเร็ว

“โอ้พระเจ้า!

เด็กสาวถึงกับยกมือบางขึ้นมาปิดกลั้นเสียงร้องตกใจของตัวเองเอาไว้แทบไม่ทัน เมื่อเห็นเต็มสองตาว่าทั่วทั้งร่างสาวของเธอนั้น เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงกระจายอยู่เต็มตัว และความเจ็บแสบบริเวณจุดบอบบางกลางลำตัวเมื่อครั้งยามที่เธอขยับลุกขึ้นสะบัดผ้าห่ม มันก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าเธอได้เสียตัว เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เสียไปให้กับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ เธอจำแม้กระทั้งหน้าตาของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะตอนนั้นฤทธิ์กดประสาทเธอเอาไว้อย่างเต็มที่ จนมุกอันดาไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลย นอกจากเริงสวาทกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้อย่างเร้าร้อนไม่เป็นตัวของตัวเอง

“โอ้ ไม่! ฮือๆๆๆ”

เมื่อรับรู้ความจริงทุกอย่างจนสิ้นแล้ว น้ำตาใสๆ ก็หลั่งรินลงมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ เธอไม่โกรธผู้ชายคนนั้นหรอก เพราะไม่ว่าผู้ชายหน้าไหนโดนยั่วยวนเสียขนาดนี้ ก็ไม่มีใครทนไหวกันทั้งนั้น แต่เธอโกรธหวัง ลู่ เฉินที่หลอกลวงวางยาเธอ และก็โกรธตัวเองที่ทำตัวไร้ยางอายอย่างนี้

แต่แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา...

“นายหญิงตื่นแล้วหรือคะ เอ่อ พอดีป้าได้ยินเสียงนายหญิงร้องไห้เลยเข้ามาดูค่ะ”

โซเฟีย แม่บ้านสาวใหญ่เอ่ยทักอย่างนอบน้อม ตามที่ได้รับคำสั่งมาว่าหญิงสาวผู้นี้คือภรรยาของนาย แต่พอมาเห็นนายหญิงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นแม่บ้านสาวใหญ่ก็ถึงกับใจคอไม่ดี

“เอ่อ นายหญิงร้องไห้ทำไมคะ”

“มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้า”

ถึงแม้ว่ามุกอันดาจะทะแม่งหูกับสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกขาน และเดาว่าคนที่คุณป้าเรียกว่านายนั้น คงจะเป็นผู้ชายที่เธอหยิบยื่นความสาวให้ไปอย่างเต็มใจ แต่เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไร ด้วยเพราะยังเศร้าเสียใจเรื่องราวบัดซบของตัวเองอยู่ เธอไม่กล้าเล่าเรื่องน่าอับอายให้คุณป้าท่าทางใจดีฟัง อีกทั้งใบหน้างามยังพยายามก้มงุดอยู่ตลอดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาใคร เธอเดาเอาเองว่าคุณป้าคงจะรู้เห็นเรื่องน่าอายของเธอเมื่อคืนนี้จนหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้มุกอันดาอยากจะกลั้นใจตายเสียให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

“ถ้าอย่างนั้นป้า เดี๋ยวป้าไปยกซุปมาป้อนให้นายหญิงนะคะ นายท่านสั่งเอาไว้”

คุณป้าพูดจบก็รีบหมุนกายออกไปจากห้อง มุกอันดาไม่สามารถทนอยู่กับความอับอายได้อีกต่อไปแล้ว เธอจึงรีบใช้มือบางกรีดไล่น้ำตาออกไปจากดวงตากลมคู่งาม แล้วฝืนกายลุกขึ้นวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อควานหาชุดที่เธอพอจะสวมใส่แล้วหนีไปจากที่นี่ได้

ในที่สุดเด็กสาวผู้เคราะห์ร้ายก็ได้กางเกงนอนตัวใหญ่มาสวม ซึ่งเธอต้องพับขากางเกงเอาไว้หลายทบ จากนั้นก็เหลือบไปเห็นเศษเงินนิดหน่อยที่เจ้าของวางทิ้งไว้อยู่ที่หัวเตียง มายัดใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่เธอสวมอยู่ แล้วก็รีบเปิดประตูออกไปจากห้องทันที

“นายหญิงจะไปไหนหรือครับ”

มาร์โก้เอ่ยทักอย่างยิ้มแย้ม เมื่อเห็นผู้นายหญิงเปิดประตูผัวะออกมาจากห้อง ให้ตายเหอะ นายของเขาตาแหลมจริงๆ เลือกคนที่จะมาเป็นนายหญิงของพวกเขาได้สวยงามน่ารักชะมัด

“เอ่อ คือฉัน...ฉัน...” 

คนจนแต้มอึกอักพูดอะไรไม่ออก ถึงแม้ว่าผู้ชายตัวโตตรงหน้าจะดูเป็นมิตรและเคารพยกย่องเธอจนน่าแปลกใจ แต่ตอนนี้เธอก็ไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น

“เอ่อ คุณช่วยไปบอกคุณป้าให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าฉันอยากทานซุปข้าวโพด” 

มุกอันดานึกถึงสิ่งที่คุณป้าคนนั้นบอกทิ้งท้ายก่อนออกไปได้ จึงหยิบยกขึ้นมาลองหลอกล่ออีกฝ่ายดู และไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำสำเร็จเสียด้วย

“อ่อ ป้าโซเฟียน่ะเหรอครับ ได้ ถ้าอย่างนั้นนายหญิงรอตรงนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปบอกให้” มาร์โก้บอกอย่างนอบน้อม จากนั้นร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก็เดินหายไปทางด้านหลัง

เมื่อสบโอกาสแล้ว ร่างบอบบางในชุดผู้ชายตัวใหญ่โคร่งก็รีบวิ่งหนีออกจากเซฟเฮาส์หลังใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต ไม่มองกลับหลังมาเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่อยากจดจำเรื่องราวอันเลวร้ายและน่าอับอายเอาไว้ให้มันบั้นทอนจิตใจอีกเลย...


__________________________________

เริ่มแซ่บขึ้นเรื่อยๆ แล้วหน่าาา ฝากงาน ฝากเพจ ไว้ในอ้อมใจด้วยค่ะ

                   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #51 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 15:30
    น้องจะหนีแล้วนะแก
    #51
    0