c o m p e n s a t e

ตอนที่ 59 : c h a n o n #20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,183 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62





 


              กับคุณหรือกับใครผมก็ไม่ได้รัก ไม่เคยรัก ทั้งที่เป็นคนพูดออกไปแต่กลับเป็นตนเองที่ไม่อาจสลัดผลลัพธ์ของประโยคนั้นทิ้งได้

ที่ผ่านมาเขาซื่อสัตย์และซื่อตรงต่อหัวใจตนเองและความมุ่งหมายของฝ่ายที่เข้าหา ในความสัมพันธ์เชิงคู่รักเขากล้าพูดได้ว่าไม่เคยรักใคร ไม่เคยใจเต้นแรงเพียงเพราะได้ยินเสียงใครสักคน ไม่เคยห่วงหาอาทรว่าอีกฝ่ายจะเป็นจะอยู่อย่างไร ไม่เคยใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อยอย่างอาการขมวดคิ้วของอีกฝ่าย ไม่เคยร้อนรนทุรนทุรายอยากครอบครอง ไม่เคยคิดใคร่อยากผูกขาดเป็นเจ้าของ คนอย่างเขาห่างไกลจากความปรารถนาอันแรงกล้าเหล่านั้นมากนักและถ้าทั้งหมดนั่นเป็นหนึ่งในอาการของความรักชานนท์ก็ไม่น่าจะเคยรักใคร

ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับบริภัทรทำให้เขาต้องเสียเวลาครุ่นคิดกระทั่งเรื่องเล็กน้อย ที่เคยทำได้แบบไม่คิดอะไรกลับต้องกลับมาย้อนคิด ที่ไม่เคยต้องใส่ใจกลับต้องระมัดระวัง มันจะเรียกว่าอะไรไม่ใช่ว่าเขาไม่หาคำตอบ เขาแค่ไม่อยากสรุปความก่อนจะมั่นใจเต็มร้อยเท่านั้น

“อยากทำอะไรอีกไหม?” เขาถามตอนที่รับบัตรเครดิตคืนจากพนักงานร้านอาหาร คนข้าง ๆ วาดสายตาขึ้นมาจากจานเค้ก มองเขาแล้วก็บอกว่าไม่ครับ

“ซื้อของ?”

“ไม่ครับ”

“หรือจะดูหนัง?”

“ถ้าถามว่าอยากทำอะไร ตอนนี้ ผมอยากกลับห้องครับ” โดนปฏิเสธ ตัดรอนแบบไม่มีความอาลัยอาวรณ์ทั้งในสีหน้าและน้ำเสียง จะว่าไปแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกปฏิบัติอย่างนี้ซึ่ง ๆ หน้าเพราะเมื่อช่วงสายก็เพิ่งโดนมา ก่อนหน้านั้นตลอดทั้งสัปดาห์ก็โดนมาแบบอ้อม ๆ จากคนคนเดียวกัน

ดี

ดีมาก

เห็นเขาลงให้ก็คิดว่าตัวเป็นต่อ มั่นใจว่าถ้ายืนกรานชี้ดำให้เป็นขาวแล้วเขาจะขาวตามอย่างนั้นหรือ ใช้ไม้แข็งกับคนอย่างเขา ประเมินตัวเองสูงไปกระมัง

“ฉันว่าง ไม่มีธุระที่ไหนต่อ ให้เลือกอีกทีว่าอยากทำอะไร?”

“อยากกลับห้องครับ”

 .

.

.


“โอเค”

คนอย่างเขาเคยต้องรั้งใครไว้หรือ?

เท่าที่จำได้ก็เหมือนว่าจะไม่และเขาก็จะไม่แหกกฎตัวเองเพียงเพราะคนคนเดียวด้วย ชานนท์หยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์เดินนำอีกคนออกจากร้าน พ้นประตูเข้าออกมาได้เขาก็หันไปมองคนที่เดินเยื้องไปด้านหลัง บริภัทรเป็นแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะก้าวช้าหรือเร็ว จะเร่งนำไปข้างหน้าหรือจะผ่อนรั้งรอ ระยะห่างระหว่างเราทั้งคู่ไม่มีผลใด ๆ กับเด็กคนนั้น ที่น่าชังกว่าก็คืออีกฝ่ายเห็นว่าเขาไม่รอแต่ก็ไม่รีบตามมา รู้ว่าเขาช้าแต่ก็ไม่คิดจะรั้งรอ เหมือนการมีอยู่ของเขาไม่สามารถแทรกแซงจังหวะของอีกคนได้เลย

ดี

ก็ถือตัวเองเป็นใหญ่ดี

“แล้วรีบหรือเปล่า?” อีกฝ่ายมองตอบแทนคำถาม เขาเลยจำต้องขยายความอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนักว่า “รู้ว่าอยากกลับแล้วแต่จำเป็นต้องกลับเดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่า?”

“ไม่ครับ”

“อย่างนั้นก็ดี”

“แต่ถ้าคุณมีธุระและไม่คิดจะคุยอะไรแล้วผมแยกกลับเลยก็ได้นะครับ เกรงใจคุณแล้ว” เขามองกลีบปากที่ขยับขึ้นลงพลางสั่งสมองให้แปลความหมายของเสียงที่ได้ยินไปด้วยพร้อมกัน

กินข้าวเสร็จไปตั้งนานแล้ว

ขนมหวานหรือก็ไม่ได้ให้ฤทธิ์เผ็ดร้อนอะไร

ทำไมเนื้อหนังตรงนั้นถึงได้ยังเปล่งสีจัดและบวมเต่งเหมือนจะปริได้ปานนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าก่อนจะต้องนิ่วหน้าเพราะอาการเสียดเสียวแปลบปลาบ เผลอกดนิ้วโป้งลงแถวกระดุมเม็ดที่สาม ไม่หาย

“คุณครับ?” ขาสองข้างกระชากเขาถอยราวกับที่ขยับใกล้เข้ามานั้นคือมหันตภัยร้ายแรง กลีบปากคู่นั้นเผลอค้างก่อนจะค่อยกลืนเข้าหากัน พร้อมกับเขาที่ค่อยกลืนริ้วลมหายใจอันแปรปรวนกลับคืน “ขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท ผมเห็นคุณท่าทางไม่ดี”

“ฉันไม่เป็นไร”

“อ้อ”

“ไปเถอะ”

“งั้น ผมลาตรงนี้เลยนะครับ สวัส...”

“ไปด้วยกัน” มือที่กำลังพนมไหว้ยกค้าง เป็นอีกครั้งที่เขาต้องตอบคำถามในดวงตาที่พูดเก่งกว่าปากคู่นั้น “จะไปส่งที่คอนโด”

“ไม่เป็นไรครับ”

“เป็น ไม่อยากให้เซย่ารู้แล้วว่าดูแลเพื่อนไม่ดี”

“คุณเซย่ารู้ว่าคุณมาพบผมหรือครับ?”

“เซย่าก็รู้ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น” ไม่รู้ว่าเพราะเจ้าตัวพอใจกับคำตอบแล้วหรือเพราะเขาย้อนความไปพาดพิงถึงเรื่องอ่อนไหวอีกฝ่ายจึงเก็บความสงสัยในแววตาลงจนเหลือเพียงความสุภาพห่างเหิน

น่ารำคาญ

              ตัวเขาเองแม่งโคตรน่ารำคาญที่รู้สึกประหลาดกับระยะห่างที่อีกคนจงใจวางกางกั้น โคตรน่ารำคาญที่เหมือนคนซวนเซทั้งที่สองขายังยืนอย่างมั่นคง เพียงเพราะเห็นสีแดงก่ำที่ปลายใบหูบาง

              มันจะรู้สึกอะไรนัก

              อ่อนไหวอะไรนัก

เปราะบางอะไรนัก

              เป็นบ้าไปแล้วเหรอชานนท์

 

              “ว่า?”

              “ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลย”

              “แวะดูอะไรนิดหน่อยน่ะ เข้าไปเอาสิ อยู่ในห้อง”

              “ห้องนอนสิ”

              “กำลังกลับ กลับรถสิ ไม่เดินหรอก”

              “แค่นี้ก่อน อยู่บนรถ ถึงห้องแล้วจะบอกอีกทีนะ”

              “อื้อ รอในห้องเลยก็ได้”

“โอเค”

              .

              .

              .

 

              “พี่ครับ?”

              เสียงนั้นดังอยู่เกือบชิดแก้ม

ในระหว่างที่เขากำลังล่องลอยไปในห้วงความทรงจำก็มีมนุษย์ขี้เสือกยื่นหน้าเข้ามาพูดประโยคนั้นใส่ จากใบหน้าสงบสำรวมเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าอ้อนตีนของไอ้เหี้ยคริส อาการคล้าย ๆ ผวาจึงกำเริบขึ้นในหัว บุญเท่าไหร่แล้วที่ไม่เผลอสาดเหล้าใส่หน้า เขาสะบัดหลังกำปั้นใส่ใบหน้ากวนอารมณ์แต่คริสมันฉลาดรู้ หลบวูบแล้วดีดตัวกลับไปนั่งที่ตัวเองพร้อมเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจ

              “เหม่อว่ะ” โกมินทร์ยิ้มว่า

              “โดนไอ้คริสจูบปากกูจะไม่สงสัยเลย”

              “จูบที่ตีนก่อน”

              “บุญปากอะค่ะ ได้จูบเกิบหนังของพ่อ ว่าแต่วันนี้พ่อเป็นเหี้ยไรคะ เพื่อนคุยกันพ่อก็ไม่คุย ตั้งอกตั้งใจดื่มจนกูเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เหล้าจริงหรือน้ำมะพร้าว”

              “ทำไมต้องมะพร้าววะ”

              “อย่าถามต่อดิไม่ได้คิดไว้” เลย์หัวเราะแล้วก็ด่าแถมให้ว่าประสาทไอ้สัส “แต่มึงก็ดื่มหนักอย่างที่มันว่านะ เบาหน่อยก็ได้เพื่อน เพิ่งสามทุ่มอย่าเพิ่งรีบเมา”

              “มันเคยเมาที่ไหน”

“ถ้าเป็นสำนวนพ่อกูก็เรียกคอทองแดง”

“ส่วนมึงคอแป๊บ แดกไม่เก่งก็ไม่ต้องเสือกแดกเยอะเหมือนมัน วางบ้างแก้วน่ะ”

“เหี้ย เลไล มึงอย่าแย่งแก้วกู๊ เดี๊ยวหก” ตบตีกันได้ไม่ถึงนาทีคู่ผีบ้ามันก็หันไปสนใจกลุ่มลูกค้าที่เพิ่งเข้ามานั่งโต๊ะข้าง ๆ แทน เขามองไปทีหนึ่ง ไม่เห็นอะไรน่าสนใจไปกว่าผู้หญิงผู้ชายสี่ห้าคนก็ยกเหล้าขึ้นดื่มจนหมดแก้วแล้ววางลง โกมินทร์หยิบแก้วของเขาไปเติมให้โดยไม่เสียเวลาถาม ถ้าคืนนี้ตั้งใจจะดื่มหนักเพื่อนก็จะชงให้เขาหนัก แบบไม่มีคำว่าเกรงใจ

เปล่าเลย เขาไม่ได้คอแข็งอย่างที่เพื่อนเข้าใจ ที่บอกว่าเขาไม่เคยเมานั้นก็ไม่ใช่เรื่องจริง เขาแค่รู้ขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อรู้สึกว่าเริ่มมึนเขาก็จะลดความเข้มของเหล้า ดื่มให้ช้าลง กินของรสเปรี้ยวจัดอย่างเลมอนกับเกลือ หาอะไรทำให้ร่างกายขับแอลกอฮอล์ออกไปจนสมองกลับมาโปร่งใสเหมือนเก่า เท่านั้นก็ครองสติได้ตลอดคืนแล้ว

เรื่องพวกนี้มันควบคุมได้

ไม่เหมือนบางเรื่อง

“มึง”

“อะไร?” เขาถามเมื่อหันไปมองคนเรียกแล้วเจ้าตัวมันเอาแต่ยิ้มตาวาว เลย์มันขยับเข้ามาใกล้ผม ปล่อยไอ้คริสให้สำเริงสำราญกับการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับโต๊ะนั้นต่อกับโกมินทร์ “เป็นอะไรวะ ทำหน้าเหมือนคนคิดหนักตลอดเวลา เรื่องคนนั้นหรือ?” เจ้าของลักยิ้มส่งคำถามมาตรง ๆ เข้าประเด็นแบบไม่มีการอ้อมค้อม เขารู้ว่าเลย์หมายถึงใครแต่ก็ยังถามกลับอย่างไม่เร่งร้อน

“คนไหน”

“คนที่ทำให้มึงเสียอาการจนต้องเก็บมาถามกูคราวก่อนไง”

“อ้อ”

“มาอ้งมาอ้อไอ้สัด มันก็สักพักแล้วไม่ใช่เหรอวะ คืบหน้ายังไงบ้าง เล่าหน่อยสิ”

“ก็ไม่ยังไง”

“กูไม่เล่นร้อยคำถามนะคุณชานนท์ มึงน่ะ มีอะไรก็พูดออกมาบ้าง เก็บไว้คนเดียวอกแตกตายห่ากันพอดี เรื่องไหนมันคิดคนเดียวไม่ได้ก็ให้เพื่อนช่วยคิด ใครจะรู้ ผลลัพธ์มันอาจเซอร์ไพรซ์มึงแบบคาดไม่ถึงก็ได้”

“ตอนนี้มันยังไม่มีอะไรจะเล่า”

“เอ้า ไม่คืบหน้าเลยหรือวะ?”

“ไม่เชิง ก็ มี แต่ยังไม่ชัดพอที่จะมั่นใจได้”

“ความสัมพันธ์คลุมเครือว่างั้นเถอะ”

“บางส่วนก็เป็นอย่างนั้น แต่บางส่วน ก็ชัด” ชัดมากจนจะควบคุมไว้ไม่ได้ในหลายครั้ง เขาลดสายมองสีของเครื่องดื่มในมือ วิสกี้อุณหภูมิต่ำที่ถูกเจือจางลงจนกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนบาง เขาจับจ้อง ดอมดมกลิ่นหอม ลิ้มลองรสชาติ ชื่นชมความรู้สึกนามฤทธิ์ร้อนไหลพล่านลึกลงไปในร่างกาย

เทียบไม่ได้เลย

ความรู้สึกตื่นเร้ายามที่ความกระสันซ่านมันพุ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อคราวค่ำคืนนั้น

ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด

ฤทธิ์เหล้าดีกรีแรง

ล้วนแต่เทียบไม่ได้แม้เศษละออง

เทียบไม่ได้เลย

“ไอ้ชาน!

“...ว่า”

“เขาเป็นใครวะคนนั้นของมึง?”

“ยังบอกไม่ได้”

“มึงหวงหรืออะไรเนี่ย”

“ไม่ได้หวงแต่มันยังไม่มีอะไรแน่นอนเลยไม่ยังอยากพูด เขา อาจจะไม่โอเค” เลย์หันไปทำตาโตกับโกมินทร์ที่ขยับมาชงเหล้าให้พอดี รายหลังนี้เหมือนจะได้ยินตั้งแต่ต้นและเข้าใจอะไรได้ลาง ๆ แต่ทำแค่ยิ้มแล้วไหวไหล่สองที “มันไม่อยากพูดมึงก็อย่าเพิ่งไปซักไซ้ เอาแก้วมา กูจะชงพร้อมกันเลย”

“กูก็เป็นห่วงมันไง กลัวมันเก็บกดแล้วเครียด มึงเคยเห็นมันเป็นแบบนี้ไหมล่ะ”

“ช่างมันน่า มันฉลาดกว่าพวกมึงกับกูรวมอีก เดี๋ยวมันก็จัดการได้”

“กูอยากใส่ใจด้วยไง”

“พอไหม หน้าที่การเสือกนี่ยกให้เป็นของไอ้คริสแค่คนเดียวเถอะ”

“หรือมึงไม่อยากรู้?”

“อยากแต่กูรอได้”

“นายไม่ใจเลยว่ะมินมิน”

“มึงไม่ต้องห่วงหรอกเลย์”

“........”

“ถ้ากูชอบใครทุกคนจะรู้ทันที” เพียงแต่ตอนนี้ เขาไม่มั่นใจ สารพันความรู้สึกที่รุกรานความสุขสงบของเขาอยู่นั้นจะนิยามด้วยคำสั้น ๆ ที่แสนจะเรียบง่ายนั้นได้จริงหรือ “กับครั้งนี้มันอาจจะเป็นแค่ความอยากเพียงชั่วครั้งชั่วคราวก็ได้ ใครจะรู้”

ผมเงียบ

อีกสองคนก็เงียบ

กระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งร้องกรี๊ดขึ้น ทั้งเลย์กับมินทร์ถึงได้ถอยไปพิงผนังด้านหลัง เสียงแก้วแตกเปรื่องปร่างกระชากหลายคนออกจากภวังค์เพ้อภวังค์ฝันได้สำเร็จ

              เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

“วันก่อนเซย่าเอาไอจีร้านมึงมาให้ดูคนติดตามเยอะขนาดนั้นแล้วเหรอวะ”

“เออ กูก็งง เหมือนจะมีคนดังในทวิตภพมากินแล้วเอาไปบอกต่อ คนเห็นว่าคอมเม้นต์ดีเลยตาม ๆ กันมา จริง ๆ กูว่าเพราะที่ร้านมีมุมถ่ายรูปเยอะแหละ เดี๋ยวนี้อะไร ๆ ก็ต้องมีรูปอัพเฟซอัพไอจี”

“ของกินร้านมึงก็ดีด้วย”

“จริง!” เขาว่ายังไม่ทันจบไอ้คริสก็โผเข้ามาเกาะไหล่โกมินทร์จากนั้นก็เริ่มพล่าม “เค้กมะพร้าวนมสดกับดาร์คช็อคหน้านิ่มโคตรดีไอ้สัด เดนนิสเชอรี่ด้วย ว่าแล้ววันอาทิตย์นี้ก็ไปแดกฟรีอีกดีกว่า”

“ไอ้คริสไปกูไป”

“ส้นตีน เสาร์อาทิตย์คนเข้าร้านเยอะ ที่นั่งเต็ม ไม่มีโต๊ะให้พวกมึงหรอก”

“กูขอใส่กล่องกลับบ้านก็ได้”

“ไอ้ห่า แทนที่จะเสนอตัวช่วยงาน ประเสริฐแท้เพื่อนมหาจำเริญ”

“ว่ะ ว่ากันขนาดนี้แล้ว ว่ามาเลยว่าค่าแรงวันละเท่าไหร่ ต่ำกว่าหมื่นห้าขออนุญาตปัดตกนะครับ”

“มึงรับสกุลด่องหรือไงล่ะไอ้สัด” ต่อจากเสียงก่นด่าและเสียงหัวเราะก็เป็นเรื่องการแข่ง MOTOGP ที่คริสมันกำลังสนใจ เรื่องหนังสือหรือละครของเลย์แล้วก็เลยไปนินทาไอ้เต้ที่วันนี้ออกมาไม่ได้เพราะแฟนไม่อนุญาต เขาฟังเสียเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งดึกฤทธิ์เหล้าก็ยิ่งแรง หลังจากหัวเราะกับเรื่องตลกของไอ้คริสเป็นรอบที่นับไม่ถูกแล้วจึงกำกับตัวเองให้ผละออกมาสูดอากาศด้านนอก เกือบสิบห้านาทีกับบุหรี่สองมวนและการปฏิเสธคนที่เข้ามาหาสามหรืออาจจะสี่ครั้ง เขาทิ้งแผ่นหลังกับผนังปูน เหม่อมองแนวรั้วต้นโมกข์ผ่านม่านควันที่ลอยอ้อยอิ่งพลางคิดว่าอาจจะต้องกลับเข้าไปข้างในก่อนจะต้องบอกปัดใครอีก


ข้ามเขตเวลาเป็นวันใหม่แล้ว

รอบตัวเขายังอึกทึกคึกครื้น

แต่อีกที่นั้นคงไม่ใช่

คงแตกต่างจากตรงนี้

และก็คงจะพักผ่อนอยู่ในความฝันที่อาจจะมีเขาระรานบังคับ

หรืออาจจะไม่มีเลย

 

อา ไม่คิดว่าจะเมาก็ได้เมาแล้ว

กลับบ้านสภาพนี้ไม่ดีแน่

 

ระหว่างที่คิดว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองต่อจากนี้ โทรศัพท์ที่ลืมไปแล้วว่าพกออกมาด้วยก็เริ่มส่งสัญญาณเรียกร้องความสนใจ







คงต้องค้างข้างนอกสักคืนแล้ว

 








#บริภัทร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.183K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4736 kabodkt (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 17:14
    ว้อทททททท
    #4,736
    0
  2. #4649 Vivachoco (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 05:26
    เอ้านังงงงง
    #4,649
    0
  3. #4273 domeva (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:09
    พี่ชานนท์ร้าย!!!
    #4,273
    0
  4. #4243 pim pimmi (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 00:13
    ยังต้องแน่ใจอะไรอีก ชัดเจนเบอร์นี้แล่ว
    #4,243
    0
  5. #4075 areenachesani (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 19:41
    โหหห พี่ชาน๊นนนท์ ชัดเจนขนาดนี้แล้ววว
    #4,075
    0
  6. #4033 pbcy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:02
    นายชานนท์นับถือใจพี่มากนะที่รอบคอบกับความรู้สึกตัวเองขนาดนี้ คิดถี่ถ้วนมากๆอ่ะ เด่กน้องบีคือจะไม่ได้หลุดไปไหนแน่ อย่าให้พ่อรุก ฮรุกกกก อารมณ์รักใครรักจริง ก่อนจะรักพี่เช็คความรู้สึกมาอย่างดีแล้ว
    #4,033
    0
  7. #3802 Bambaek_ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 10:13
    เด่กผึ้งนี่เอาใหญ่แร้วนะคะ มันเป็นยังไงพี่ชานน มันเป็นยังไง
    #3,802
    0
  8. #3800 I'm not that good (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 00:47
    บักซานนท์บ่ดั้ยไปกับแม่หญิงอื่นหรอกเจ้า เพราะพรุ่งนี้ตอนเช้าก็พุ่งไปดักรอน้องบีหน้าคอนโดแล้ว กร้ากกกกกก
    #3,800
    0
  9. #3799 baekaholic (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 00:41
    หลอกตัวเองว่าสับสนหรืออะไรคะ มันบัดเจนขนาดนี้แล้วค่ะคุณพี่
    #3,799
    0
  10. #3798 heykiki (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:27
    เอ้อ ให้มันได้อย่างงี้ คิดเองเออเองเก่ง ไอที่บอกว่าคิดเก่งก็คือการที่พี่คิดว่าตัวเองไม่ได้สนใจน้องเลยสักนิดเนี่ยแหละค่ะ หลอกตัวเองว่าน้องต่างหากที่สนใจ อยากจะขำ ก็ลองดู๊ สุดท้ายเป็นยังก็รู้อยู่ 55555555555 ซมซานกลับไปหาแทยไม่ทันเรย
    #3,798
    0
  11. #3797 PookieChan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 17:13
    อยากได้น้องเค้าต้องทิ้งฟอร์มนะคะ ทิ้งลายด้วย
    #3,797
    0
  12. #3796 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 10:33
    ลองดูค่ะคุณเสือที่ยังไม่สิ้นลาย คิดว่าไปหาสาวแล้วจะลืมได้แต่ก็ไม่ลืมใครจะเทียบกับคนที่คุณคอยตามเฝ้าได้ล่ะคะ
    #3,796
    0
  13. #3794 ไพลอท (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:04
    บอกเลยว่าตาพี่ต้องคิดถึงน้องแน่!! เห็นหน้าสาวก็ต้องเห็นเป็นหน้าน้องเชื่อเรา!! ถ้าจะไม่จริงใจกับลูกเราก็อย่าได้หวังจะแอ้ม!!!
    #3,794
    0
  14. #3792 janyjan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 13:33
    พี่เสือต้องรีบทิ้งลายนะคะ ถ้าจะเกี่ยวดองกับน้องเด็กบีของดิชั้น
    #3,792
    0
  15. #3791 deereastsea (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 11:58
    พี่ชานนท์หลงน้องมากๆๆๆๆๆๆ
    อาการมันไม่น่าไหว แต่ก็ทนได้เก่งมาก ตอนบรรยายริมฝีปากแดงๆ ของน้องแบบ... รู้เลยว่า หนักเอาการ อยากคว้ามาฟัดจูบให้ปากแตกยังไงอย่างงั้น ใช่มะ ถถถถ
    ทุกอย่างบิดพลิ้วหมด ชานนท์คนเดิมกำลังจะหายไป เว้นอิตอนแชทเนี่ย เสือยังไม่ทิ้งลายจริงๆ
    #3,791
    0
  16. #3790 SSSSJJJJ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 11:11
    พี่ชานนอาการรุนแรงมากก
    #3,790
    0
  17. #3789 arjury (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 09:45
    พี่ชานนท์คะ!!
    #3,789
    0
  18. #3788 CHAbejz* (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 22:16
    พี่ชานนท์แบบ พี่ไหวเปล่า พี่ดูหลงมากอ่ะ พร้อมชนมาก ฮื่อ น้องบีหนีไปลู๊กกกกกกกกก พี่ชานนท์คือกระวนกระวายมาก 55555
    #3,788
    0
  19. #3787 MB (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 21:50
    ชานนนนนมันยังไงห้ะๆๆ
    #3,787
    0
  20. #3785 BB BOY (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 21:09
    อ้าว พี่ชานนท์ ยังไงห่ะ
    #3,785
    0
  21. #3784 แบ้กฮายอน (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 20:25
    อ้าวววววววววว ยังไงคร๊คุณพี่
    #3,784
    0
  22. #3783 Muaynan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 20:15
    เอ้าาาา ยางไงพี่
    #3,783
    0
  23. #3781 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 17:19
    ให้โอกาสคิดดดดด
    #3,781
    0
  24. #3780 ZiritiDa (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 14:01
    ถึงกับต้องกลับไปอ่าน บริภัทร พี่ชานนท์ ต้องไปเฝ้าหน้าคอนโด ทั้งคืนแน่ๆ ไม่ได้ไปหา ผญ คนนั้นหรอก ใช่มะคะ ☺️
    #3,780
    0
  25. #3779 4umsst (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 13:01
    แอบไปหาหญิงอื่นหรอ! ลูกผึ้งรู้ต้องไม่พอใจแน่!!!
    #3,779
    0