c o m p e n s a t e

ตอนที่ 57 : c h a n o n #18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 863 ครั้ง
    18 ส.ค. 62



  

              เตวิชทำหน้าโล่งใจอย่างไม่ปิดบังเมื่อเห็นเขาผลักประตูเข้าไปในห้องเล็กเชอร์ เพื่อนสนิทบุ้ยใบ้ไปทางที่นั่งทางฝั่งซ้ายมือแค่อาจารย์พี่เสือพี่กำลังจะเริ่มแจกข้อสอบกลับเรียกชานนท์ไว้ก่อนจะชี้ไปในทิศตรงกันข้าม วิชาบังคับเลือกของเอกมีคนเรียนแค่สามสิบคนจึงใช้ห้องเรียนขนาดปกติ ไม่ใช่ห้องใหญ่อย่างวิชาเรียนรวม ไอ้เรื่องจะแอบทำอะไรลับหลังอาจารย์ผู้สอนนั้นลืมไปได้เลย ที่อาจารย์จับเขาแยกกับเตวิชน่าจะเป็นเพราะว่าตรงนั้นมีเพื่อนผู้หญิงกลุ่มใหญ่และพี่เสือก็อยากจะแกล้งเขา โทษฐานเข้าเรียนวิชาแกช้า

              ชานนท์เลยได้นั่งเงียบเป็นหุ่นตลอดสองชั่วโมงสมใจอาจารย์ท่าน เท่านั้นไม่พอ หลังจากจบคลาส ทุกคนได้เก็บของแยกไปตามทางใครทางมัน เขากลับถูกพี่เสือดึงตัวไว้ช่วยงานที่ภาควิชา ขนาดชานนท์ดึงเตวิชมาเสริมกำลังก็ยังไม่สามารถให้เสร็จได้ภายในเวลาที่ตั้งใจ

              เดี๋ยวกูมา”

              ไปไหนวะ?”

              คุยโทรศัพท์”

              ห้ามหนีกลับก่อนนะโว้ย” ได้ยินเตวิชบ่นค่อนประมาณว่าธุระเยอะเหลือเกินเพื่อนเราลอยตามหลังมาแต่ชานนท์ไม่สนใจมากไปกว่าการปลดล็อคหน้าจอเพื่อทำสิ่งที่ต้องการ จะว่าไปนี่เป็นครั้งแรกที่เขาโทรหาบริภัทร

              (สวัสดีครับ) ...แล้วอีกฝ่ายตอบรับกลับมา

              ใกล้เลิกงานแล้วใช่ไหม?”

              (นั่นใครพูด?)

              ชานนท์” ปลายสายเงียบไป ได้ยินเสียงเสียงหัวเราะเฮฮาเล็ดลอดออกมา บริภัทรน่าจะอยู่ในห้องพักพนักงาน เขาจินตนาการถึงสภาพแวดล้อมในนั้นไม่ออกแต่พอจะเดาได้ว่าใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือนั่นต้องกำลังงุนงงอยู่แน่นอน (คุณชานนท์)

              งานยังไม่เรียบร้อย ฉันน่าจะไปถึงช้าหน่อย รอได้ใช่ไหม”

              (คุณครับ คือว่า จริง ๆ แล้ว เราไม่จำเป็นต้อง...)

              เราตกลงกันแล้ว”

              (ครับ แต่ว่า...)

              จะหนีหรือ?”

              (ผมไม่ได้จะหนี) เด็กดื้อโต้กลับอย่างไม่เกรงกลัว เขาเองก็แทบไม่เคยโดนใครตวัดเสียงดุใส่เลยใช้ความเงียบตอบกลับตามสัญชาติญาณ หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างเงียบ แล้วก็เป็นบริภัทรที่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง (เอาเถอะครับ คุณทำงานของคุณเถอะ เสร็จแล้วสะดวกให้ผมไปพบที่ไหนก็บอกมาแล้วกันครับ) ยอมถอยให้ง่าย ๆ จนเขาตามไม่ทัน

              รอที่ร้าน” เขาสรุป ไม่ต้องการให้อีกคนเดินไปมาในห้างสรรพสินค้าช่วงที่คนกำลังพลุกพล่านจึงย้ำอีกว่า “อย่าไปไหน ถ้าถึงทางเข้าพารากอนแล้วจะโทรหา”

              (....)

              เข้าใจที่พูดไหม?”

              (ไม่เข้าใจครับ)

              บริภัทร”

              (แต่ก็ไม่ต้องการคำอธิบายด้วยเหมือนกัน)

 

              ดื้อ

 

              เซย่าอาจจะไม่รู้ เพื่อนนิสิตที่เซย่ารู้สึกถูกชะตาจนอยากสนิทสนมด้วย คนที่ทำให้น้องสาวเขาพูดถึงได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บีเป็นคนน่ารัก ทำอะไรก็น่ามองไปหมด บีมักจะอยู่เงียบ ๆ ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ชอบฟังแต่ไม่ชอบพูด นอกจากน่ารักแล้วก็ยังใจดี เซย่าอยู่ใกล้ก็ชอบมองบีทำนั่นทำนี่ เห็นแล้วมันชวนให้รู้สึกอ่อนโยนนุ่มนวล เย็นตาเย็นใจไปหมด

              เซย่าคงไม่เคยโดนบี’ ยอกย้อนด้วยใบหน้าน่ารัก ๆ นั่นกระมัง

              ชานนท์คิดพลางกดปุ่มคลายล็อคประตู

              รอนานไหม?”

              ห้าสิบนาทีครับ” สีหน้าอ่อนโยนเป็นปกติ เสียงพูดหรือก็แสนจะสุภาพ ไม่ห้วนห้าว ไม่หยาบคาย มองเผิน ๆ เหมือนพวกหัวอ่อน ไม่กล้าสู้คน แต่ถ้าได้ต่อปากต่อคำด้วยแค่ไม่กี่ครั้ง มองเข้าไปในดวงตาเรียวรีคู่นั้นอย่างจริงจัง จะรู้ว่าแท้จริงแล้วคนคนนี้ก็แค่ใช้ลุคเด็กแว่นเป็นเกราะกั้นคนนอกเท่านั้น สิ่งเดียวที่พอจะทำให้ชานนท์พอใจอยู่บ้างก็คงเป็นท่านั่งที่ยังเกร็งอยู่บ้างกับแก้มแดง ๆ นั่น

              ก็ถือว่าเขายังไม่อ่อนเกินไป

              หิวหรือเปล่า?”

              ไม่ครับ” พักเบรกไปตอนบ่ายสอง ถ้ากินอาหารที่เขาฝากไว้ให้ตอนนี้ก็คงยังไม่รู้สึกหิว ส่วนตัวเขานั้นถึงแม้วันนี้จะไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากกาแฟหนึ่งแก้วกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดแต่ก็ไม่รู้สึกถึงความหิวโหยแต่อย่างใด ถึงกระนั้นก็เถอะ เมื่อเวลา หิวไม่หิวก็ต้องกิน

คุณมีอะไรจะพูดกับผมก็พูดมาเถอะครับ เวลามีไม่มาก”

              ฉันไม่ได้รีบอะไร ส่งงานให้เพื่อนแล้ว ไม่มีนัดต่อที่ไหน”

              ก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับผมนี่ครับ คุณนัดผมครั้งนี้เพราะอะไรมันก็มีเหตุผลของมันอยู่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราก็แยกกันตรงป้ายรถเมล์ก่อนถึงหน้าวัดปทุมนี่เลยก็ได้ครับ”

              จอดตรงป้ายรถเมล์ไม่ได้”

              เลยไปสักสามเมตรตำรวจก็ไม่จับแล้วครับ” เขาถอนใจใส่ป้ายทะเบียนคันข้างหน้า เป็นเด็กที่มองแค่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ ทำเหมือนแนะนำอย่างสุภาพแต่จริง ๆ แล้วคือหักล้างเขาทุกประโยค ปล่อยให้มีช่องหน่อยไม่ได้จะหนีท่าเดียว

              เลยตรงนั้นไปหน่อยก็แล้วกัน”

              พอได้ดั่งใจก็กลับไปเป็นผืนผ้าพับเหมือนเดิม ชานนท์เหยียดริมฝีปากตึง ไม่ทิ้งอารมณ์ใดหลงเหลือบนใบหน้า ภาวนาให้การจราจรช่วงหกโมงเย็นของวันศุกร์เลวร้ายกว่าทุกที เอาให้ผู้โดยสารของเขามีเวลาล่องลอยไปในโลกส่วนตัวจนลืมสนใจทิศทางไปเลยยิ่งดี ชานนท์แค่คิดทีเล่นทีจริง ไม่นึกว่า อีกฝ่ายจะใจลอยจนไม่รู้ว่ารถของเขาเลยป้ายรถเมล์หน้าวัดมาถึงลานจอดใต้ดินของ CTW แล้ว

              ลงมาสิ”

              ฮะ?” หน้าเหวอ ๆ ตาแป๋ว ๆ ตอนเขาบอกให้ลงจากรถนั่นก็ทำชานนท์เกือบหลุดยิ้ม เขาดึงแว่นกันแดดมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง พลิกไปมาระหว่างรอ

              คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?”

              กินข้าว”

              กินข้าว? เดี๋ยวก่อนครับคุณชานนท์ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผมไม่ได้หิวข้าว ผมบอกว่าถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดกับผมแล้วให้จอดรถที่ป้ายรถเมล์เพราะผมจะกลับบ้าน” ชานนท์แตะลิ้นกับมุมปาก ก้าวเข้ามาดึงอีกคนหลบ ตอนที่จับไปบนเรียวแขนผอมบางบริภัทรสะดุ้งเฮือก เขาเองก็ปวดแปลบตั้งแต่ช่วงอกออกไปถึงแขนขา

              คุณชานนท์!”

              นายไม่หิวแต่ฉันหิว ไปนั่งเป็นเพื่อนหน่อย กินเสร็จแล้วจะไปส่งที่คอนโด” โยนแว่นกันแดดเก็บไว้ในรถจากนั้นก็กดล็อคแทนการประกาศเจตนาว่าเขาจะไม่พาอีกฝ่ายไปไหนในเวลานี้ทั้งนั้น

              เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นะครับ”

              กลับตอนนี้มีแต่จะเอาเวลาไปทิ้งบนถนน ช่วงคนเลิกงานอย่างนี้เส้นสุขุมวิทรถติดวินาศสันตะโรแค่ไหนใครก็รู้” สั่งตัวเองให้ปล่อยมือจากแขนอีกฝ่าย ผ่อนเสียงพอไม่ให้ฟังเหมือนการออกคำสั่งมากเกินไป มาเถอะ ตรงนี้อากาศร้อน เหม็นควันด้วย” ชานนท์เป็นฝ่ายก้าวนำไปที่ลิฟต์ก่อน แต่ละก้าวนั้นเขาเกร็งนิ้วทั้งห้าเข้าเป็นกำปั้นสลับกับเหยียดมันออก ทำแบบนั้นซ้ำ ๆ จนได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมา

              ภายในกล่องสี่เหลี่ยม

              เสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะถูกกั้นไว้ด้านนอก

              ควันเผาไหม้ที่เคยล่องลอยรอบด้านเริ่มจาง

              กลิ่นหอมอุ่นอ่อนจึงกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง

              เขาขมวดคิ้วกับหน้าต่างแชทที่กำลังเลื่อนขึ้นเรื่อย ๆ ไอ้คริสกำลังฟลัดแชท เพื่อนสนิทตามหาตัวเขา ถามหาไอเดียแฮ็งค์เอ้าท์สำหรับคืนวันศุกร์ดังเช่นทุกที ชานนท์แค่วางสายตาไว้ตรงนั้น ไม่ตอบ ไม่... บริภัทรคนนี้พกขวดน้ำหอมมาทำงานพิเศษด้วยหรือยังไง

              (พี่ชานอยู่ไหนแล้วววว)

              (จะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านไหมคะ?)

              (คะ?)

              (คะ?)

              (คะ?)

              ยัยเด็กคนนี้ ชานนท์มองวิธีการพิมพ์ของน้องสาวอย่างอ่อนใจแต่ในเวลาเดียวกันก็นึกขอบคุณที่ช่วยดึงเขาออกจากวังวนของกลิ่นหอมที่... ---

              จ๊ะ?”

              “.....”

              เขา

              ไม่ได้ตั้งใจ

              เพราะกำลังคิดถึงเซย่าอยู่ พอมีแรงดึงตรงแขน เขาจึงละมือข้างหนึ่งไปประคอง ส่งเสียงขานรับออกไปด้วยความเคยชิน มารู้ตัวว่านั่นไม่ใช่น้อง ก็ตอนที่เห็นดวงตาหลังแว่นทรงกลมเบิกกว้างและกลีบปากที่เผยอค้างด้วยอาการตกใจไม่แพ้กัน ต่อจากนั้นก็ เขาลดมือลงข้างตัว อีกฝ่าย...ชี้ไปทางประตูที่เพิ่งปิดเข้าหากันแล้วก็เอ่ยเสียงอ่อน

              ถึงแล้วครับ”

              อ้อ...” ชานนท์กดปุ่มเปิดอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาก่อน เมื่ออีกคนเดินตามออกมาพร้อมสีแก้มที่ยังแดงระเรื่อมุมปากที่เคยเหยียดเป็นเส้นตรงก็บิดโค้งขึ้นน้อย ๆ ร่องรอยความอภิรมย์ยังแวววาวอยู่ในม่านดวงตาทั้งซ้ายขวา ทิ้งผลคงค้างมาถึงภัตตาคารอาหารญี่ปุ่น ส่งผลถึงลูกค้าบางคนที่บังเอิญหันมาเห็นและทำให้พนักงานฝ่ายต้อนรับต้องก้มหน้างุดจากไป

              ชานนท์ไม่รับรู้

              ถึงรู้ก็ไม่ก่อผลอันใดกับเขา

              ที่ทำให้เขาอ่านรายการอาหารไม่รู้เรื่องน่ะคือเจ้าดวงตาที่ทำท่าเหมือนจะยิ้มได้คู่นั้นต่างหาก

              นินทาอะไร?” พอถูกจับได้แทนที่จะตกใจหรือกระดากอายสักเล็กน้อยกลับกะพริบตาปริบ ปริบ สองที จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปหาเมนูเล่มใหญ่

              ไม่ได้นินทาครับ”

              ก็เห็นอยู่”

              ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ” ปากเล็กขยับเถียงแต่ตาก็ไม่กล้ามองสู้ ชานนท์เลิกคิ้วนิด ๆ เด็กปากกล้าไม่มองเขาจึงไม่เห็น ว่าเขากำลังจับจ้องกลับไปยังตำแหน่งใดบนใบหน้าตน


              ฉันเห็นดวงตานาย”


              ใต้โต๊ะไม้เนื้อหนา

              ตกแต่งด้วยแจกันทรงเตี้ยและชุดจานชามลวดลายประณีต

              ช่วงขายาวขยับเคลื่อนไหว ไขว้เข้ามาทับกัน


              สิ่งที่คุณเห็นอาจจะผิดพลาดก็ได้”


              บนแผ่นท้องที่ขยับขึ้นลงช้า ๆ

              สองมือเคลื่อนเข้ามา สอดประสาน กดข่ม


              ในครั้งแรกก็อาจจะใช่แต่ครั้งที่สองสามสี่คงไม่ใช่ความผิดพลาดแล้ว” ต้องสั่งอะไรบ้างนะ รายการอาหารพวกนั้น เขาคิดอย่างเลื่อนลอย ด้านในคู่ริมฝีปากที่ปิดสนิท เขาค่อยกลืนของเหลวกลับคืนสู่ร่าง ลังเลเหมือนไม่รู้ทางยามที่เห็นกลีบปากอิ่มบางเม้มกลืนตัวเอง จากนั้นเขาก็ดูดเนื้ออ่อนด้านในริมฝีปากจนมันครูดไปกับแนวฟันคม


              กึก!

              บาดแผลเล็ก ๆ ช่วยไม่ให้เขาจมลงไปในห้วงมายา

              กระชากให้กลับมาหาความจริง


              ผมแค่คิดว่าพวกคุณหน้าตาดีกันทั้งพี่ทั้งน้อง เคยมีโอกาสได้ฟังคนอื่นคุยกันเรื่องครอบครัวคุณบ้างแต่ผมยืนยันว่าไม่เคยพูดเรื่องพวกคุณกับใครและยิ่งไม่เคยคิดไปทางอื่น”

              แล้วทำไมถึงต้องขำเวลามองฉัน?”

              ผมขำคุณตอนไหนครับ?”

              บ่อยไป ที่ร้านหนังสือ ที่สนามบาส ที่โรงอาหาร ที่งานวันเกิด หันไปทีไรก็เจอขำใส่ตลอด” เจ้าหัวกลม ๆ นั้นส่ายไปมาและยังไม่ยอมผละออกจากเมนูเล่มใหญ่บนโต๊ะ

              ผมเปล่า”

              ผู้ร้ายปากแข็ง”

              ก็ผมไม่ได้ทำ”

              แล้วที่มองตาวิบวับนั่นหมายความว่าไง โอเค ปากนายไม่ได้ขยับไปมากกว่ายิ้มหรอกบริภัทรแต่รอยยิ้มของนายมันบอกชัดว่านายกำลังตลกอะไรบางอย่าง แล้วยัง ตาคู่นี้อีก...” แตะข้อนิ้วชี้ลงตรงหางตาเรียว ไม่คาดว่าจะได้เห็นสีหน้าหวาดผวาฟาดฟันกลับมา เด็กคนนั้นเบิกตากว้าง กระชากตัวเองไปด้านหลังจนกระแทกพนักเก้าอี้ ปฏิกิริยาตอบกลับรุนแรงเกินกว่าจะคิดว่าเป็นแค่อาการตกใจระดับปกติทั่วไป


              ชานนท์ดึงมือคืน

              กระจ่างใจว่าพลาดเสียแล้ว

              พลาด

              มาตั้งแต่คืนนั้น

 






#บริภัทร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 863 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4734 kabodkt (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 16:54
    โอ้ยยยยจ๊ะอะไรกันนน เขินนน
    #4,734
    0
  2. #4647 Vivachoco (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 05:09
    ขำชาน5555
    #4,647
    0
  3. #4239 pim pimmi (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 22:39
    ใจเย็นนะพี่น้อวยังตกใจอยู่ ฮืออออ
    #4,239
    0
  4. #4074 areenachesani (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 19:15
    น่างฝวงวารพี่เค้านะคะ
    #4,074
    0
  5. #4055 patchanyeol (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 11:53
    น่ารัก T-T
    #4,055
    0
  6. #3714 areenachesani (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:22
    รู้ที่มาของคำว่า จ๊ะ แล้ววว 555 ขำพี่ แต่น้องบีน่ารักอ่ะ พี่ก็ข่มตัวเองเก่งง555
    #3,714
    0
  7. #3655 knsss (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:42
    มันอิ่มอกอิ่มใจอะเนาะ
    #3,655
    0
  8. #3487 deereastsea (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 00:54
    พี่ชานนท์คะ ไม่ปกติแล้วแบบนี้ แงงง อะไรจะหลงน้องขนาดนั้น แถมข่มอารมณ์เก่งมาก
    ถ้่าน้องบีรู้เนี่ย จะกลัวพี่ไหมเนี่ย 555
    #3,487
    0
  9. #3420 janyjan (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 00:01
    ลุ้นจ้ะพ่อ ลุ้นอะไรไม่รู้ ฮื่อ
    #3,420
    0
  10. #3403 tothemoonnnn (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 00:18
    พี่ชานนใจเย็นน้า รู้อยู่ว่าน้องลูกผึ้งน่ากินนน แต่พี่อยู่ในร้านอาหารนะ!! เก็บอาการเป็นสิ่งที่ดืออ ปากเป็นแผลไปตามระเบียบ ฮรุกก
    #3,403
    0
  11. #3402 somruethai1307 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 20:50
    ฟาดฟันต่อไป
    #3,402
    0
  12. #3395 Numsirin12 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 07:10
    อ่านแล้วหัวใจจะวายยังไงไม่รู้ โอ้ยยยยพ่อสู้เค้าน้าาา
    #3,395
    0
  13. #3394 CHAbejz* (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:25
    พ่อ พ่อแค่ไปแตะตัวเขาพ่อก็ช็อตแล้วอ่ะ พ่อไหวมั้ย5555555555555555555
    ชอบเวลาที่บรรยายภาษากายของพี่ชานนท์มาก มันแบบว่านิยามด้วยคำว่าเสียอาการมาก55555 อะไรคือนิ้วงอ อะไรคือกัดปาก พ่อไหวมั้ย5555555
    คือคิดเยอะมาก คิดไปนู่นอ่ะ แบบว่ากลัวเขานั่นโน่นนี่ เสียอาการมากจริงๆ55555555
    #3,394
    0
  14. #3389 IceS@ssy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:26
    โธ่พ่อ เสียหมด กว่าจะได้ จริงๆน้องก็ชอบพี่ละ
    #3,389
    0
  15. #3387 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 17:49
    น้องบีดูไม่กลัวเขาเลยนะ5555555 ตอนแรกเหมือนจะเกรงๆ แต่ตอนนี้คือยิ้มล้อไปหมด5555
    #3,387
    0
  16. #3386 daodoy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 17:42
    แพ้น้องสินะพี่ชาน แพ้แบบราบคราบเลย
    #3,386
    0
  17. #3385 Ginaii (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:24
    รออออออ
    #3,385
    0
  18. #3384 moonoi_loveairi (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 15:58
    พี่ชานนท์งานยากอ่ะ น้องกลัวไปแล้ว น้องบีคือสายดื้อเงียบมากๆ เหมือนหัวอ่อนแต่ไม่พร้อมสู้สุดใจ ไม่แปลกเลยที่กว่าจะยอมเปนแฟนคือแสนนาน
    #3,384
    0
  19. #3382 chnnm (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 14:44
    พี่ชานนท์ต้องใจเย็นๆนะ ค่อยๆไปพร้อมกับน้องบีนนะ
    #3,382
    0
  20. #3380 little daffodil (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 14:05
    ค่อยๆตะล่อมน้องค่ะ ก็พี่เล่นพูดไม่ดีกับน้องก่อน แถมเรื่องคืนนั้นยังผ่านมาสดๆร้อนๆ น้องต้องตกใจอยู่แล้ว
    #3,380
    0
  21. #3379 ponyb (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 13:50
    ในขณะที่พี่ชานนท์พยายามเข้าหาสุดๆ น้องก็ยังกลัวอยู่ดี พี่เค้าจะไม่กลับบ้านไปฟาดงวงฟาดงาใช่มั้ยคะ วันนี้วันเดียวโดนตัวน้องแล้วน้องกระตุกหนีมากี่รอบแล้ว สงสารก็สงสาร โถว พ่อคุณ สู้เด้อ
    #3,379
    0
  22. #3377 Pupuuu_pt (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 13:08
    น้องบีคือถือไพ่เหนือมาแต่ต้น​ โถคุณชานน​
    #3,377
    0
  23. #3376 ParkMild (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 13:08
    น้องยังผวาพี่อยู่เลย ที่ร้องแต่อยากกลับบ้านคงเพราะยังกลัวอยู่นั่นแหละ
    #3,376
    0
  24. #3375 nashsha (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 13:04
    น้องสะดุ้งตกใจอิพี่ก็คือคิดมาก คิดหนัก เป็นขนาดนี้แล้วนะคะ นี่นึกไปถึงตอนที่น้องร้องไห้ซบอกพี่ ไหนจะตอนที่น้องบอกว่าให้หยุดเจอกันสักพัก อยากรู้ว่าในอกของพี่เค้ามันจะร้อนรุ่ม คุ้มคลั่งขนาดไหนกัน ตอนอ่านในบริภัทรว่าหลงน้องหนักแล้วนะ พอมาพาร์ทนี้ก็คือ...บริภัทรคือเขาวงกตเหรอคะเหมือนพี่เค้าจะหาทางออกไม่เจอ หรือจริงๆไม่อยากออกก็ไม่รู้
    #3,375
    0
  25. #3374 babytae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 12:55
    จ้าาาา ชอบน้องมาก หลงน้องก็มากจ้า
    #3,374
    0