c o m p e n s a t e

ตอนที่ 46 : c h a n o n #08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,144 ครั้ง
    13 ก.พ. 62



 



              “มึงไม่รู้จริง ๆ หรือว่านั่นคือความชอบ”

              “ไม่ใช่”

              “จะไม่ใช่ได้ยังไง คนอย่างมึงอะพี่ชานนท์ คนอย่างมึง เคยหรือจะเสียเวลากับอะไรที่มึงไม่สนใจ กับคนนี้มึงบอกมึงเอาแต่จ้องเขาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว แบบควบคุมตัวเองไม่ได้ นั่นเพราะใจมึงมันเรียกร้องหาเขา มึงพึงพอใจเวลาได้เห็นเขา แล้วมันก็ไม่ใช่แค่ชอบพอแบบผิวเผินด้วย สองเดือนนี่มันนานพอจะทำให้อะไร ๆ ชัดเจนนะเพื่อน”

              “ไม่ใช่เลย์”

              “ยังจะปฏิเสธอีก!

              “ก็เพราะว่ามันไม่ใช่แบบนั้นไง มันไม่ใช่แค่ชอบหรือพอใจเวลาได้เห็นเขาอยู่ในสายตา มัน รุนแรง กว่านั้น” หนนี้เลย์ครางเป็นคำว่าอีเหี้ยแบบไม่มีเสียง เมื่อกี้ พี่ชานนท์มันเพิ่งพูดอะไรออกมานะ

              “ยังไง?” ชานนท์ถอนใจ

              “ช่างเถอะ”

              “ชาน มึงจะมาทำให้คนอยากรู้แล้วค้างไว้แบบนี้ไม่ได้นะโว้ย กูเพื่อนมึงนะ”

              “อย่าพูดต่อ”

              “ไอ้เหี้ยชาน”

              “กูขอเลย์ อย่าเพิ่งพูดให้ใครฟัง แค่นี้”

              “เอา ๆ แล้วแต่เลยงั้น พร้อมเมื่อไหร่ก็เล่า รู้ใช่ไหมว่าเพื่อนอยู่ตรงนี้เสมอน่ะ...” พูดแล้วก็หลับตาดีดนิ้วเปาะ “ไอ้เหี้ย นี่มันบทเพื่อนคูล ๆ ของพระเอก”

 



              ดูเหมือนว่าจะทำงานพิเศษสองวัน

              เขาประติดประต่อจากที่น้องสาวเล่าว่าเพื่อนคนนั้นไม่มีเรียนวันศุกร์และเมื่อลองแวะที่ร้านในวันศุกร์ก็เจอเจ้าตัวทำงานอยู่ที่นั่นจริง วันเสาร์ถัดมาก็ยังได้เจอและไม่เห็นแม้แต่เงาในวันอาทิตย์ ไม่มีแผนการสำหรับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ชานนท์มองว่าอาการแปลกประหลาดของตนเกิดขึ้นเพราะเด็กปีหนึ่งคนนั้นก็ควรจัดการที่สาเหตุ แต่เขาก็ไม่ลืมว่ามันเป็นปฏิกิริยาของเขาฝ่ายเดียว อีกฝ่ายไม่ได้รู้เรื่องด้วย การจะให้เขาพุ่งเข้าชนทั้งที่ยังไม่เข้าใจตัวเองอย่างถ่องแท้ชานนท์ไม่ทำ ดังนั้นแล้วแทนที่จะเลี่ยงไม่ให้เห็นไม่ให้เจอเพื่อจะไม่ให้มันเกิดเขาเลือกที่จะเดินเข้าหา จะบอกว่าเลือกที่จะสู้มากกว่าหนีก็ไม่ถูกนักเพราะการเฝ้าสังเกตการณ์โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวก็ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าสู้เท่าไหร่ แต่มันได้ผล พอเปลี่ยนจากการถูกจู่โจมโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเป็นการตั้งรับอย่างมีสติเขาก็ควบคุมตัวเองได้ดีเหมือนก่อน อาจจะหวิวไหวให้รู้สึกรำคาญใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงขั้นทุรนทุรายปั่นป่วน

              อีกไม่นานก็น่าจะกลับเป็นปกติ

              “แน่นะคะ”

              “รอบที่สามแล้วครับคุณหนู”

              “ก็งานนี้รวมเชียร์ลีดเดอร์ของทุกคณะไว้อะเซย่ากลัวพี่ชานหาย”

              “ทำไมพี่ต้องหายด้วยล่ะ”

“ก็รู้กันอยู่”

“ไม่หายหรอก”

              “สัญญากัน” พี่ชายน้องสาวกำหมัดขึ้นมาชนกัน เท่านั้นคุณหนูชาลิสาก็พอใจ พร้อมจะไปงานปิดกีฬาเฟรชชี่ต่อด้วยงานเฟรชชี่ไนท์แล้ว “เดี๋ยวเซย่าโทรหาตอนงานเลิก”

              “ถ้าโทรไม่ติดไลน์มาทิ้งข้อความไว้นะ พี่จะเช็คบ่อย ๆ” น้องสาวทำสัญญาณมือว่าโอเค

              “ระหว่างนี้พี่ชานไปเที่ยวกับเพื่อนก่อนก็ได้นะคะแค่อย่าลืมมารับเซย่าก็พอ เจอกันค่ะ” ชาลิสารู้ดีว่างานวันนี้จัดขึ้นเพื่อเด็กปีหนึ่งโดยเฉพาะ รุ่นพี่ที่เข้าร่วมส่วนใหญ่ก็เป็นสตาฟที่ทำงานนี้มาตั้งแต่ต้น มีส่วนน้อยที่จะมาดูงานโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเตรียมงาน แล้วพี่ชายของชาลิสาน่ะทั้งไม่ชอบออกหน้าเวลามีงานกิจกรรม(ส่วนใหญ่จะอยู่เบื้องหลัง)ทั้งไม่ชอบความวุ่นวายของผู้คน ไม่มีทางที่เจ้าตัวจะอยู่ใกล้สนามกีฬากลางในวันที่รวมเด็กปีหนึ่งทุกคณะไว้อย่างพร้อมหน้าหรอก

ชานนท์ตั้งใจอย่างที่ชาสิลาคิดจริง ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงน้องแต่เวลากว่าสองเดือนที่ผ่านมาก็บอกได้แล้วว่าชาลิสาดูแลตัวเองได้ดีและกิจกรรมภายในของมหาวิทยาลัยก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงกังวลจนต้องเฝ้าไม่ให้คลาดสายตา เขาปล่อยน้องสาวลงรถที่จุดรวมพลหน้าคณะ คุณหนูเซย่าที่วันนี้สวมเสื้อยืดสีเทาอันเป็นสีประจำคณะคู่กับกางเกงเลสีเข้มกว่าเสื้อเหมือนกับคนอื่น ๆ หันมาโบกมือให้พี่ชายก่อนจะเดินแกมวิ่งไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่ใต้ต้นหูกวาง

ชานนท์ไม่ได้ดับเครื่องยนต์เขาใช้ระยะเวลาสั้น ๆ ระหว่างรอเพื่อนในกลุ่มตอบข้อความมองสำรวจบริเวณหน้าตึกคณะศิลปะศาสตร์ไปเรื่อย ๆ พอมีหลายคนมองมาเขาก็ย้ายไปจอดข้างหอประชุม วันนี้เป็นวันหยุดซ้ำยังมีกิจกรรมที่สนามกีฬาอีกฝั่งหนึ่งลานจอดจึงว่างเสียส่วนใหญ่ เขาเสียบเข้าจอดช่องที่อยู่ใต้เงาต้นจามจุรี ถือโทรศัพท์รอว่าวันนี้จะมีเพื่อนคนไหนออกจากบ้านหรือไม่

รีบตอบเถอะ

สักคน

ใครก็ได้

อย่าให้ความคิดกูว่างตอนนี้

ความคิดเขาถูกขังอยู่ในกรอบหน้าจอแต่ดวงตาทั้งสองกลับมองตรงไปข้างหน้า ท่ามกลางเด็กปีหนึ่งของศิลปกรรมที่สวมเสื้อยืดสีแดงเลือดนกกันเกือบทั้งหมด มันช่วยไม่ได้ที่นิสิตสองคนในชุดสีเทาจะโดดเด่นออกมา ชานนท์รู้โดยไม่ต้องเดาว่าทั้งสองกำลังเดินผ่านหน้าตึกศิลปกรรมเพื่อไปยังคณะตน วันนี้คงใช้ประตูเล็กฝั่งสถาปัตย์เพราะถ้าใช้ประตูฝั่งอังรีดูนังต์เขาคงไม่บังเอิญได้เจอ ระยะห่างคนละฟากถนนทำให้ไม่ได้ยินเสียงแต่ก็ยังเห็นเรือนผมสีเข้มที่ขยับตามทุกจังหวะการก้าว เห็นรอยยิ้มน้อย ๆ ในหน้าและหางเชือกกางเกงที่ไม่ได้ผูกให้เรียบร้อย ถึงลานแคบที่เป็นรอยต่อคณะ ไอ้น้องหน้าเข้มมันก็ส่งสัญญาณให้คนตัวเล็กกว่าหยุดด้วยการดึงเชือกเส้นนั้น เจ้าตัวรีบตะปบปมด้านหน้า หันขวับมาหาเหมือนไม่พอใจ แค่เหมือน เขาเห็นไม่ชัด แต่แน่นอนว่ามาด้วยกัน ใช้กระเป๋าเป้ใบเดียวกัน แล้วก็สนิทกันถึงขนาดโอบกอดกันกลางที่สาธารณะได้

  ติ๊ง!

  ติ๊ง!

  ติ๊ง!

  ติ๊ง!

เขาผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ

ไล่อ่านข้อความที่ไม่รู้ว่าถึงหลักร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่

ไอ้คริสบอกว่าจะออกมา

 



“แม่เอ๊ยยยยยยยย ไอ้คนที่คิดว่างานนี้เป็นงานของน้องปีหนึ่งก็เลยไม่มาเนี่ย กูบอกเลยว่าพลาด พลาด พลาด!

“เบา ๆ เดี๋ยวก็หกหมด”

“พวกหลีด(เชียร์ลีดเดอร์)นี่ก็ปีหนึ่งล้วนหรือวะ?”

“ก็จะน่าอย่างนั้นหรือเปล่า”

“ฝึกกันเร็วแท้ เป๊ะทุกองศาการรัวมือ น่ารักค้าบบบบบบบ” อย่าสงสัย ไอ้คริสมันแค่ร้องตอบเสียงเชียร์หลีดแค่นั้น “เสดสาดน่ารัก คึกคักเวลาลงเล่น เสดสาดใจเย็น ๆ เวลาลงเล่นคึกคัก ๆ เอิ้ว!” คณะตัวเองก็ไม่ใช่แต่ก็ร้องไปกับเค้าจนจบเพลง เอาเถอะ ปล่อยมัน

“มึงจะอยู่ตรงนี้หรือจะไปหาไอ้เต้กับกู”

“แป๊บดิวะ รอจบชุดนี้ก่อน ไอ้เต้มันไม่หายไปไหนหรอก”

“มันไม่หายแต่น้ำแข็งมันจะละลาย เพื่อนมึงสั่งกาแฟเย็น ไม่ใช่กาแฟอุณหภูมิสนาม”

“เอ๊อะ ลืม” ชานนท์กระชับมือข้างที่ถือถุงบรรจุแก้วกาแฟจากร้านดัง อีกข้างกดโทรหาเพื่อนสนิทที่กำลังวุ่นวายกับการช่วยงานรุ่นน้องอยู่ตรงไหนสักแห่ง เตวิชตอบกลับมาว่าเขาอยู่หน้าแสตนด์เชียร์ฝั่งที่ติดกับคณะบัญชี ได้ยินเสียงสั่งงานวุ่นวายชานนท์จึงบอกไปว่าไม่ต้องออกมารับ จะเอาไปให้เอง ร่างสูงเดินผ่านหน้าสแตนด์ไปอีกด้าน เจอเพื่อนสนิทกับกลุ่มน้องที่พอคุ้นหน้าคุ้นตากันกำลังลำเลียงอุปกรณ์เชียร์บางส่วนออกไปด้านหลังสแตนด์ที่นั่ง ชานนท์พยักหน้ารับไหว้รุ่นน้องพร้อมกับส่งถุงบรรจุแก้วกาแฟให้เพื่อน

“ไอ้สัดกูสั่งแก้วเดียวมึงหิ้วมายี่สิบ”

“จะเอาไม่เอา”

“เอาจ้าาาแต่ไม่มีงบจ่ายนะบอกก่อน วันนี้เมียให้มาแค่สองร้อย”

“เก็บไว้ให้พวกไอ้แจ็คไอ้มาร์คมันด้วย”

“มันอยู่ไหนกันวะ” คริสถามบ้าง

“นู่น บิ้วท์น้องอยู่บนแสตนด์นู่น” ชานนท์มองตามก็เห็นน้องรหัสกับเพื่อนซี้มันกำลังถือโทรโข่งร้องเพลงเชียร์จนคอเกร็ง ชานนท์อยู่ตรงนั้นไม่นานก็ออกมา

สตาฟเริ่มแจกข้าวกล่องมื้อเย็นให้น้องแล้ว อีกไม่นานการแสดงงานเฟรชชี่ไนท์น่าจะเริ่ม ถึงเวลานั้นทุกคนคงลงจากสแตนด์ที่นั่งไปที่หน้าเวทีกลางสนาม ชานนท์ถือเครื่องดื่มอีกถุงเดินอ้อมด้านหลังไปถึงสแตนด์ของคณะศิลปะศาสตร์ ชายหนุ่มส่งถุงกระดาษใส่แก้วชานมไข่มุกแบรนด์ดังจากไต้หวันอยู่ข้างในให้คริส เพื่อนตัวสูงก็รู้ใจ เดินลัดเลาะไปถึงสแตนด์แล้วก็ปีนขึ้นไปส่งให้ถึงมือชาลิสา น้องสาวของชานนท์ร้องเย้ความยินดี แบ่งสามแก้วที่เหลือให้เพื่อนในกลุ่มแล้วก็เลยชวนเพื่อนพี่ชายคุยตามประสาคนช่างพูด คนช่างพูดมาเจอคนพูดมากเลยยาว

ชานนท์เห็นเพื่อนสนิทนั่งลงตรงที่ขั้นบันไดข้างที่นั่งก็ผละออกมาจากตรงนั้นบ้าง เขากลับไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกล เปิดท้ายรถหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลอีกใบออกมา กลับมายืนรอตรงหลังแสตนด์เชียร์เกือบสิบนาทีจนเห็นน้องเฟรชชี่ชุดสีเทาเดินผ่านเขาจึงเรียกอีกฝ่ายไว้

“ขอโทษนะครับ”

“คะ?”

“รู้จักคนชื่อบีปีหนึ่งไหมครับ?”

“บีหรือคะ?”

“ครับ บี บริภัทร

“อ๋อ รู้จักค่ะ” รู้จักสิ ต้องรู้จักอยู่แล้ว เขาไม่ได้สุ่มว่าจะเป็นปีหนึ่งคนไหนก็ได้หรอก

“พอดีมีคนฝากของมาให้ รบกวนฝากต่อให้เค้าได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ ได้” เขาเอ่ยขอบใจ ส่งถุงกระดาษใบเล็กให้หนึ่งในสองรับไป

“จะให้บอกไหมคะว่าใครฝากมา”

“สายรหัสครับ”

 

ทั้งช็อคโกแล็ตเย็นและครัวซองค์นมสดชิ้นเล็กนั่น

หวังว่าจะพอกินได้

 



หนึ่งชั่วโมงต่อจากนั้นงานส่วนของการแข่งขันกีฬาก็เสร็จสิ้นลง เมื่อถึงช่วงพักผ่อนตามอัธยาศัยเสียงอึกทึกทั้งสนามแผ่วลงเหลือเพียงเสียงของพิธีกรคู่ชายหญิงที่เริ่มดึงความสนใจของผู้ชมเข้าสู่ค่ำคืนของงานเฟรชชี่ไนท์ สตาฟเริ่มป่าวประกาศให้น้อง ๆ ลุกจากที่นั่งเพื่อลงไปในสนาม ต่อจากนี้เป็นชั่วโมงของความบันเทิงโดยล้วน ไม่ต้องแข่งกีฬา ไม่ต้องร้องเพลงเชียร์ ใครอยากร้องร้อง ใครอยากเต้นเต้นหรือใครอยากกลับบ้านก็สามารถกลับได้เลย ชานนท์ถอยตัวเองออกมาจากความวุ่นวาย เขาเห็นชาลิสาเดินผ่านไปกับเพื่อนผู้หญิงที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน น้องสาวไม่เห็นเขาเพราะชานนท์จงใจซ่อนตัวเอง จากมุมนั้นเขากวาดตาเข้าไปในกลุ่มเด็กใหม่ก่อนจะเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน   


หายไป

หายไปไหน?


“พี่เนมมาทุ่มครึ่ง เอาไงดีครับเพื่อน” คริสที่โผล่มาพร้อมชื่อของนักร้องนำวงที่มันชอบขยับตัวเต้นแบบไม่พึ่งเสียงเพลง ชานนท์ผ่อนลมหายใจ ดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือก็เห็นว่าอีกเกือบชั่วโมงจะถึงเวลานั้น

“กูรอในรถละกัน”

“ไม่เข้าไปเหรอวะ?” เขาส่ายหน้าและไอ้เพื่อนตัวยักษ์มันก็เข้าใจได้ทันที “ทำใจนะเพื่อน คนหล่ออย่างเราจะไปไหนจะทำอะไรใครก็อยากมอง จะห้ามก็ไม่ได้อีก บาป”

“ฝากดูเซย่าด้วยละกัน”

“อะ ไอ้สัด ตัดบท”

“มึงไปเถอะ กูรอที่รถ” ย้ำเจตนาเดิมก่อนจะแยกกันไปคนละทาง คริสมันสายสังคม ชอบความบันเทิง ชอบพบปะเพื่อนใหม่ กับคนไม่สนิทมันก็คุยกับเขาได้อย่างไหลรื่น แต่เขาทำแบบมันไม่ได้ หรือถ้าจะทำก็ทำได้ไม่ดีนัก ชานนท์เดินมาถึงรถแล้วตอนที่คนในสนามส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา เขามองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ใกล้จึงหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ แสงช่วงรอยต่อของวันย้อมกลุ่มควันให้กลายเป็นสีหม่น ชายหนุ่มยืนพิงรถคันโปรด เงยหน้ามองม่านนิโคตินที่ค่อยจางไปพร้อมแสงสุดท้ายของวัน


หายไปอีกแล้ว


เสียงพิธีกรเล่นมุกขำขันกับคนดูยังดังก้องสนามแทรกปนกับเสียงหัวเราะโห่ฮารับส่งอารมณ์ ชานนท์ตั้งใจว่าเผาบุหรี่หมดมวนที่สองแล้วจะเข้าไปนั่งรอน้องสาวในรถ เขากดส่งข้อความบอกจุดนัดพบให้เซย่า ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นก่อนจะดับด้วยปลายรองเท้า เสียงอินโทรของดนตรีดังขึ้นพร้อมเสียงผู้ชายบอกผ่านลำโพง

(หนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ก็ฝากด้วยนะครับ อยากให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่ ชมรมดนตรีสากลเราก็จะเต็มที่เหมือนกัน มา! อุ่นเวทีกันด้วยเพลงเพราะ ๆ กันดีกว่า จากน้องใหม่ของเรา...)


(-ฟัง-ครับ)

 

ฉัน

ได้ยินเสียงเธอ ถามผู้คนมากมาย

รักต้องเป็นเช่นไร

วันนี้เธอบอกว่าเธอตอบไม่ได้เลย

 

เหมือนเลือดทุกหยดในตัวเดือดขึ้นได้เพราะท่วงทำนองนั้น

ในชั่วลมหายใจ

เมื่อเขามองไปที่กลางสนาม

บนจอขนาดใหญ่นั้น

 

ถ้อยคำหลอกลวง

ที่ใครต่อใครคอยแต่งเติมเรื่องจริงของรักไป

อาจทำให้ใจเธอหวั่นไหว

ขอเธออย่ากลัว รักคือสิ่งใดรู้สึกแล้วก็เป็นเรื่องของใจ

เชื่อใจตัวเองซักครั้ง

 


"...บริภัทร"






#บริภัทร


ฟัง (HYE REMIX) - SIN ft. อ้อม สุนิสา

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.144K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4636 Vivachoco (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 01:30
    หนุบหนับมาก
    #4,636
    0
  2. #4180 kumacotton (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 06:02
    คุณชายเขาอาการหนักจริง
    #4,180
    0
  3. #3703 areenachesani (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:15
    แงงงง ทับใจไปอีกขั้นน
    #3,703
    0
  4. #3702 areenachesani (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:59
    ขอเม้นก่อนอ่านจบนะ คีแบ้บบ คำว่า มัน รุนแรง กว่านั้นน มันค่ตจะแบบ เออพี่แกหลงน้องถึงขั้นนั้นอ่ะ
    #3,702
    0
  5. #3636 knsss (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:47
    รักมากไหม
    #3,636
    0
  6. #3144 Blah (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:12

    โหหหคุณพี่นี่เสียอาการมากเลยนะคะ

    #3,144
    0
  7. #2482 mees$ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:14
    คลั่งเขามากเนอะพี่เนอะ อุ้มเขากลับบ้านเลยไหม
    #2,482
    0
  8. #2161 weiliin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:09
    งือออ เขินที่ฝากขนมไปให้น้องงงง
    #2,161
    0
  9. #1957 cbdh61 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 14:48
    ึืคือชอบน้องมากเลยว่างั้นโอ้ยยยย
    #1,957
    0
  10. #1956 cbdh61 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 14:47
    ึืคือชอบน้องมากเลยว่างั้นโอ้ยยย
    #1,956
    0
  11. #1953 heykiki (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:34
    พี่เขาแบบเสียอาการมากนะคะคุณ แค่ชอบไม่ใช่นะ มันมากกว่านั้น กี๊ด
    #1,953
    0
  12. #1703 pcy921 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:32
    แค่ได้ยินเสียงก็ร้อนลุ่ม
    #1,703
    0
  13. #1440 dewwiizodiac (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:03
    มันเกินคำว่าชอบไปแล้ว! ฮี่ๆๆๆ
    #1,440
    0
  14. #1431 bojaebearyun ♡ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:38
    โอยยยยยย เขิน นี่แอบซื้อขนมมาให้ตั้งกะตอนนี้ ให้ตายเถอะลูกผึ้ง หนูโชคดีกันเบอร์ไหนนนน
    #1,431
    0
  15. #1430 ttarn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:41
    คือพี่อย่างน่ารักกกกก มีการแอบซื้อขนมฝากน้อง คือชอบน้องแบบหนักแล้ววว
    #1,430
    0
  16. #1429 lena-lena (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:03
    เขินความเอาใจใส่อ่ะ เอาขนมไปให้โดยไม่บอกงี้ เอ้ออ เทคแคร์ดีตั้งแต่เริ่มชอบเค้าเลย ก็ไม่สงสัยถ้าจะดูแลดีเว่อๆตอนคบกันค่าาา ยอมพี่ชานแล้วจ้าาาา
    #1,429
    0
  17. #1427 arbyunse (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:21
    หลงน้องแบบสุดๆ สุดมาก ที่โดนยาแล้วปล้ำเค้าตอนแรกนี่ จงใจใช่ไหมไม่ต้องบอกก็สามารถลับลู้ด้ายโฮ
    #1,427
    0
  18. #1426 123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45

    พี่ชานนท์ อาการพี่ลุนแลงนะคะะะะ

    #1,426
    0
  19. #1424 Browniepsry (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:07
    คุณเพ่!!!!!หลงหัวปักหัวปำ
    #1,424
    0
  20. #1423 pim pimmi (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:43

    ฮื่ออออออ ลูกฉันเองงงง

    #1,423
    0
  21. #1421 ppxleu (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:23
    คุณพี่ก็คือจ้องไว้นานแล้ว จะเปงของคัยไปมั่ยได้ยกเว้นของคุณพี่
    #1,421
    0
  22. #1419 xxxpaintk (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38
    แงงงงงง้ คิดถึงวันเฟรชชี่ไนท์ตัวเองเลยอ้ะ ตอนนั้นซิงกูล่าร์กะพี่สแตมป์มาาาาา โอ้ยๆๆๆๆคิดเถิงงงงง คิดถึงน้องบีรู้กแม่ด้วยนะคะรู้กกกจู๊บบบบบ
    #1,419
    0
  23. #1418 miaJongin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:58

    ช้านแอบกลัวพี่ชานนท์ในความคลั่งรักในครั้งนี้ค่ะ แต่ร้อนแรงดี 5555555555555555555555

    #1,418
    0
  24. #1417 parkxbyun (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:00
    อาการพี่เค้ารุนแรงมากกกก
    #1,417
    0
  25. #1416 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:34
    เอาเหวยยย พี่เปนเอามากกกกกกก ซื้อหนมให้ด้วยยย แหมๆๆ
    #1,416
    0