c o m p e n s a t e

ตอนที่ 42 : c h a n o n #04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,314 ครั้ง
    16 ม.ค. 62






 

“พี่ชานนท์!

เสียงหัวเราะจากอีกฝั่งเงียบลงราวกับถูกตัด ชานนท์หันไปมองคนเรียก เพียงไม่กี่วินาทีแต่ก็ทำให้เขาพลาดสิ่งที่ตั้งใจไปเสียแล้ว ที่ตรงนั้นว่างเปล่า มีเพียงภาพการแสดงของนักร้องลูกทุ่งสาวที่หลงเหลือเป็นหลักฐานว่าเคยเป็นประเด็นให้คนคู่หนึ่งพูดถึงอย่างสนุกสนาน

“ทำไมพี่ต้องหนีโอ้ด้วย”

“ผมจำเป็นต้องทำแบบนั้นหรือ?”

“นั่นสิครับ พี่ไม่ใช่คนขี้ขลาดซักหน่อย แค่เจอคนคุ้นเคยคงไม่ถึงกับเดินหนีกันซึ่ง ๆ หน้าหรอกเนาะ” เจ้าของสีหน้าท้าทายว่าพร้อมกับสอดมือเข้ามากอดแขนคนตัวสูงกว่า อภิสรรู้ตัวดีว่าเพราะตนเพิ่งทำความผิดไปเมื่อไม่กี่วันก่อน พี่ชานนท์อาจจะยังไม่หายขุ่นเคืองแต่คนมั่นใจอย่างดาวเด่นคณะนิเทศก็ไม่ใช่ประเภทจะยอมแพ้เพียงแค่ถูกดวงตาดำลึกมองตอบกลับ มองสิดี พี่ชานนท์มองก็แสดงว่าพี่ชานนท์ยังสนใจ ดีกว่าถูกมองผ่านเหมือนคนไม่รู้จักเยอะ

“ยังไม่หายโกรธโอ้อีกหรือครับ”

“ปล่อย”

“โอ้ขอโทษไปแล้วไงครับ ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนนั้นเค้าเป็นเพื่อนเก่าพี่ โอ้ไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทเลยนะครับ ให้โอ้ไปขอโทษพี่เค้าอีกครั้งก็ได้” เพราะปกตินั้นชานนท์ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกทางสีหน้าอยู่แล้ว อภิสรเห็นเขานิ่งฟังก็คิดเอาเองว่าเขายอมให้เหมือนทุกที ก็อภิสรน่ะไม่เหมือนคนอื่น ๆ นี่ เขาอยู่กับพี่ชานนท์มานาน รู้ว่าตอนไหนควรเข้าหาตอนไหนควรถอยห่าง ที่ผ่านมาพี่ชานนท์ก็ให้ความสำคัญกับอภิสรมาตลอด ถึงท่าทางภายนอกจะเย็นชาแต่ก็ไม่เคยละเลย ถึงจะเปลี่ยนคู่ควงไปกี่คนต่อกี่คนสุดท้ายพี่ชานนท์ก็กลับมาหาเขาเสมอ แค่เรื่องเข้าใจผิดกันเล็ก ๆ น้อย ๆ คนใจกว้างอย่างพี่ชานนท์ไม่ถือสาหาความหรอก

อภิสรน่ะไม่ใช่ระดับเดียวกับไอ้อีพวกนั้นซักหน่อย

อนิจจา

ดาวเด่นคนดังของนิเทศศาสตร์ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเพียงไม่กี่นาทีมีเหตุการณ์ที่ทำให้จิตใจชานนท์ปั่นป่วนเกิดขึ้นและผลของมันก็หลงเหลือเป็นตะกอนขุ่นมัวที่ยังลอยคลุ้งปะปนในอารมณ์ชายหนุ่ม

ชานนท์คนที่อภิสรคาดหวังดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ตรงนี้

หรือบางทีอาจจะไม่เคยมีอยู่เลย

“ผมไม่มีธุระกับคุณแล้วโอ้”

“ยังโกรธอยู่จริง ๆ ด้วย” แทนที่จะปล่อยสองมือนั้นกลับยิ่งรัดรั้ง คราวนี้ไม่เพียงแค่แขนข้างหนึ่งแต่กลับเบียดตัวเข้าหาแนบชิด “โอ้สำนึกผิดแล้วครับ ยกโทษให้โอ้เถอะนะ สัญญาว่าต่อไปจะเป็นเด็กดี จะไม่ใจร้อน ไม่หุนหัน ไม่ยุ่งกับเพื่อน ๆ ของพี่อีก อย่าโกรธโอ้นานเลยนะ”  

“ปล่อย”

“พี่ชานนนนท์...”

 

โครม!

 

“......”

“คุณ! คุณลูกค้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ!

“......”

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?”

“......”

“เกิดอะไรขึ้นหรือพี่?”

“ไม่รู้เหมือนกัน” อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังโครมมาจากมุมนี้ พนักงานชายคนแรกวิ่งเข้ามาดูก็เห็นลูกค้าคนหนึ่งนั่งแปะอยู่บนพื้น ใกล้ ๆ กันนั้นมีทีวีตัวโชว์ล้มในสภาพคว่ำหน้าจอลง ไม่รู้แตกหักเสียหายแค่ไหน เขาจะเข้าไปช่วยประคองคนก็ไม่กล้าเพราะเห็นอยู่ว่าไม่ไกลจากตรงนั้นมีผู้ชายตัวโตอีกคนยืนจังก้าอยู่ พนักงานสองคนเลยเบนเข็มไปเก็บสินค้าตัวโชว์ขึ้นจากพื้น ขนาดช่วยกันสองคนยังทุลักทุเลแทบแย่ ไม่รู้หล่นลงมาได้ยังไง ไม่ทันจัดการเรียบร้อยผู้ชายตัวสูงก็ก้าวเข้ามาพร้อมนามบัตรหนึ่งใบ เสียงทุ้มต่ำบอกให้พวกเขาติดต่อไปตามคอนแท็คบนบัตรหลังจากสรุปค่าเสียหายแล้วและจะมีคนจัดการทุกอย่างให้

“รบกวนด้วย” พนักงานทั้งสองยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเจ้าของดวงตาสีจัดก็หันหลังจากไป ไม่อธิบาย ไม่ต่อความยาว ไม่สนใจสีหน้างงงันของพนักงานทั้งคู่ แม้กระทั่งอภิสรที่นั่งน้ำตาคลออยู่บนพื้นก็ยังถูกทิ้งไว้กับความตื่นตะลึงและความหวังที่แตกพังเสียหาย

ไม่เหลือชิ้นดี

 



เพราะเรื่องไม่ได้ดั่งใจอารมณ์ชานนท์จึงดิ่งต่ำ

นานนับเดือนที่เขาไม่ตอบรับคำขอหรือการเชื้อเชิญของใคร ไม่รู้สึกว่าจะมีความสุขมากขึ้นเมื่อนึกถึงการพูดคุยกับดาวเด่นบัญชีหรือการได้รับรอยยิ้มเขินอายจากขวัญใจวิศวะ แม้กระทั่งเซ็กส์เร่าร้อนกับตัวท็อปของค่ำคืนยังไม่สามารถทำให้เขาประทับใจอะไรได้นอกเสียจากการปลดปล่อยตามสัญชาตญาณดิบ เขาใช้เวลาที่เหลือของช่วงปิดเทอมไปกับการท่องเที่ยว ไปต่างจังหวัดบ้างต่างประเทศบ้างแล้วแต่ความพอใจในขณะนั้น เขากิน เขาดื่ม เขาเที่ยว เขาทำงาน พูดได้เต็มปากว่าคนอย่างนายชานนท์ ปริญศิรินั้นใช้ชีวิตได้เต็มที่เสียยิ่งกว่าคนอีกครึ่งโลก

กระทั่งเดือนพฤษภาคมวนมาถึงอีกครั้ง

ปีการศึกษาใหม่กำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ชานนท์กลายเป็นพี่ปีสี่และเซย่าน้องสาวเขาก็ขึ้นทะเบียนเป็นนิสิตชั้นปีที่หนึ่งเรียบร้อย เฟรชชี่หมาด ๆ ของคณะศิลปะศาสตร์กำลังตระเตรียมข้าวของใส่กระเป๋าเป้ที่จะเอาติดตัวไปงานรับน้องก้าวใหม่ด้วย มือทำงานปากก็บ่นเสียดายที่พี่ชายไม่เข้าร่วมกิจกรรมสำคัญของมหาวิทยาลัย จนชานนท์ต้องออกปากว่าจะเป็นคนไปส่งแล้วก็อยู่ดูแถวนั้นตลอดทั้งสองวัน เจ้าตัวถึงร้องเย้เลิกบ่นไปตอนเกือบสามทุ่ม

“ฮื่ออออออ รถเยอะจังเลยค่ะพี่ชาน เซย่าจะไปทันเค้าลงทะเบียนไหมอะคะ”

“ไม่ทันก็คือไม่ทัน”

“แงงงงงง”

“เราช้าเองนะเซย่า”

“เซย่าไม่น่าลืมบัตรประจำตัวเลย ไม่อย่างนั้นคงถึงไปแล้ว ฮื่อ อุตส่าห์ตื่นก่อนนาฬิกาปลุกแล้วนะ” ทั้งคู่ติดอยู่ตรงแยกปทุมวันมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ยิ่งเวลากระชั้นเข้ามาชาลิสายิ่งกระวนกระวาย มายิ้มได้ตอนเห็นไฟเขียวแล้วรถของพี่ชายค่อยเคลื่อนพ้นแยกใหญ่มาได้ แต่ก็ต้องมาติดตรงแยกโรงแรมปทุมวันปริ๊นเซสอีกครั้ง

“กระดึ๊บไปแบบนี้ไม่ทันแน่”

“อีกไม่ไกลแล้ว” ตอนนั้นเองที่พี่น้องปริญศิริเห็นคนสองคนวิ่งผ่านหน้ารถไปอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าทั้งสองจะข้ามมาจากฝั่งโรงแรม วัดจากลักษณะการแต่งตัวและเป้ที่แบกคนละใบแล้วก็พออนุมานได้ว่าน่าจะเป็นน้องใหม่เหมือนชาลิสา กำลังวิ่งหน้าตั้งแต่ก็ยังมีใจหัวเราะแข่งกัน เสียงนั่นน่ะดังเข้ามาถึงในรถคันนี้เลย ชาลิสาไม่เสียเวลาคิดนาน เด็กสาวหันไปคว้าเป้ของตัวเองพร้อมส่งเสียงบอกพี่ชายเร็ว ๆ ว่า “เซย่าลงตรงนี้นะคะพี่ชาน”

“..........”

“พี่ชานคะ!

“ว่า?”

“เซย่าจะลงตรงนี้ค่ะ ถ้าพี่ชานหาที่จอดรถได้แล้วค่อยโทรหาเซย่านะคะ ไปแล้วค่ะ”

“ระวังตัวด้วย”

“ค่าาา”

 


อีกแล้ว

เสียงนั่นอีกแล้ว

จะร่าเริงอะไรนักหนา

เขาก้าวไปตามทางเดินปูพื้นหินอ่อนสีเทาหม่นที่ทอดคั่นกลางแนวกระจกใสและผนังทึบ ข้างหน้านั่น แผ่นหลังใต้เสื้อยืดสีชมพูเพิ่งลับหายไป ช่วงขายาวเร่งจังหวะเร็วขึ้นตามใจสั่งแต่หลังจากเลี้ยวมาก็เจอประตูบานใหญ่ ทะลุตัวอาคารออกมาด้านนอกก็เจอคนนับร้อยชีวิต เสียงกลอง เสียงร้องตะโกน เสียงเพลง ดังแข่งกันจนแยกแยะต้นตอที่มาไม่ได้

ชานนท์ระบายลมหายใจออก มองไปรอบตัวก่อนจะบอกตัวเองให้หยุดเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แค่เสี้ยนหนามเล็ก ๆ ปล่อยไว้ไม่นานก็หลุดไปเอง

“เย้ดดดดดดดดดดดดด ไอ้เห้ ดูซิว่ากูเจอใคร” เขาหันไปทางซ้ายมือ จังหวะเดียวกับที่เจ้าของเสียงโหวกเหวกพุ่งเข้ามาหาพร้อมหอกในมือข้างหนึ่ง ถ้าจำเสียงไม่ได้คงยกเท้ายันกลับไปแล้ว

“ธีมเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย”

“ดีปะ ๆ”

“ดี เหมือนคนบ้าดี”

“ไอ้สัด คนบ้าชาติไหนจะห้าวหาญปานนี้ เผ่าแอฟริกันโว้ย เกรงใจขนนกอีก๋อยบนหัวกูด้วย อีติ๊งหน่องมันไปเหมามาแทบเกลี้ยงพาหุรัด” เพื่อนร่วมห้องสามปีซ้อนสมัยมอปลายยืดอกอวดอย่างภูมิใจ ชานนท์มองใบหน้าที่แต้มสีจนแทบไม่เหลือผิวเดิม มองเนื้อตัวท่อนบนที่ไร้อาภรณ์ปกปิด มองใบไม้น้อยใหญ่ที่ถูกร้อยรอบเอวกางเกงขาสั้นของมันแล้วก็ถอยเท้าออกห่างอีกก้าวหนึ่ง

“เล่นใหญ่สมกับเป็นบ้านคลั่ง”

“แหม พูดเหมือนมึงไม่เคยอยู่บ้านนี้เลยน้าพี่น้า เวดดิ้ง ฟอร์มูล่า โอลิมปัสก็ผ่านมาหมดแล้วน้า”

“อย่างน้อยก็ไม่เข้าข่ายอนาจารเหมือนมึงตอนนี้”

“ไอ้ห่า เดี๋ยวมึงรอดู บ้านเราต้องพีคสุด แรงสุด เชียร์ดังสุด กูขอเอาศักดิ์ศรีอดีตพ่อบ้านเป็นเดิมพัน” เขาปล่อยมันฝอยรัว ๆ โดยไม่ขัด รอจนมันพักดูดน้ำจากถังใบเล็กแล้วจึงถามเสียงเรียบ

“น้องเยอะไหมปีนี้?”

“เยอะ ถามทำไมวะ? เออ น้องมึงอยู่บ้านไหนวะ ลืมถามเลย เซย่าคนดีของพี่โก้”

“บ้านตีน”

“แหม ล้อเล่นค่าาา”

“บ้านคิงคอง”

“อยู่ไหนวะ?”

“ลานข้างหอประชุม ไอ้แจ็คเป็นพ่อบ้าน กูเลยให้มันกับพวกไอ้มาร์คช่วยดูให้” พอวางใจเรื่องน้องสาวแล้วเขาก็วนรถมาหาที่จอด มาได้ที่จอดหลังตึกที่ไม่ห่างจากหอประชุมมากนัก ไม่คิดว่าขณะที่กำลังเดินลอดใต้ตึกออกมาจะได้เจอเรื่องบังเอิญเพราะคนเดิม ๆ

 


หยุดขำ

.....”

ไอ้น้องบี หยุด

ก็ ก็ ไม่คิด ไม่คิดว่า คินจะทำจริง ๆ นี่นา

ก็เพราะใครล่ะที่บอกว่าอยากอยู่บ้านเดียวกันน่ะ!’

เราเอง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เรา ขอบใจนะ

พอแล้วมั้ง น้ำหูน้ำตาไหลหมดละ อย่าให้ถึงขั้นต้องกรามค้าง

คิก ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คิน ไม่อายใช่มั้ย

ไม่อาย! ไม่เลิกขำจะกลับไปเปลี่ยนบ้าน ไม่ได้ขู่ พูดจริงทำจริง

ไปสิ รอบนี้เราจะได้ถ่ายคลิปให้ตั้งแต่ต้น คินจะเปลี่ยนเพลงไหม มะหมี่ขูดมะพร้าว ไม่น่าจะเวิร์คแล้วนะ เราว่ามันซ้ำจากนั้นก็คือเสียงหัวเราะร่วน ไม่เห็นหน้าคนพูดชานนท์ยังเห็นภาพว่าเจ้าตัวอาจกำลังนั่งกุมท้องอยู่ที่พื้นเพราะใช้แรงไปกับการหัวเราะหมด

โลกก็กลมได้สะใจดี

หลังจากพลาดไปเมื่อครั้งนั้นแล้วก็ไม่คิดว่าจะมีวันที่ได้พบเป็นหนที่สอง ไม่สิ นี่น่าจะหนที่สาม ที่วิ่งผ่านหน้ารถเขาไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นหรอก เสียงชวนรำคาญใจเบอร์นี้เขาจำได้แม่นเชียวล่ะ แต่พอเร่งสืบเท้าไปหาก็ทันเห็นเพียงด้านหลังของผู้ชายสองคนที่แต่งตัวเหมือนกันราวกับฝาแฝด หนึ่งในนั้นเอี้ยวตัวมองกลับมาก่อนจะดันหลังพาคนตัวเล็กกว่าวิ่งลับหายไป

เสื้อชมพู

ปีหนึ่งจริง ๆ สินะ

 


“แล้วนี่มึงจะทำอะไรต่อ?”

“หาที่นั่งรอ”

“รอเก่งงงงงงงง จะรอทั้งวันเลยเหรอวะ เบื่อนะโว้ย มาช่วยกูดูน้องดีกว่า น้องใหม่ปีนี้คือแบบกรุบกริบมากอะมึง คิ้วท์ ๆ ใส ๆ น่ารักน่าเอ็นดู”

“ไม่ล่ะ” หัวหน้าเผ่าฉีกปากยิ้มจนแป้งที่ปะทั่วหน้าร่วงกราว

“ลืมไปว่ามึงไม่นิยมสายนี้ แต่เอ๊ะ คนที่สาดเหล้าใส่ไอ้เลย์ก็เด็กกว่านี่”

“สนใจแค่อารยธรรมเผ่ามึงเถอะ”

“นี่มึงเหยียดเผ่ากูเหรอบักซานนท์!

“เปล่า”

“แล้วไป...”

“กูเหยียดมึงนั่นแหละไอ้สัด”

“มึงนะ มึงนะ ถ้าไม่ติดว่ามึงหล่อแล้วก็ตีนหนักนะ” เข่นเขี้ยวว่าแต่สีหน้ายังสบายอกสบายใจไม่เดือดร้อน ตอนนั้นเองที่มือกลองเริ่มรัวจังหวะ พี่โก้ ปีสี่แห่งคณะวิทยาศาสตร์กำหอกทุบพื้นกึง ๆ ป้องปากส่งเสียงสร้างความฮึกเหิม ชานนท์ไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจเลยขอแยกตัวออกมาจากตรงนั้น เขาเดินผ่านแถวยาวเหยียดของน้องเฟรชชี่ที่กำลังรอพี่สตาฟพาเข้าบ้าน กวาดตามองพอเห็นบรรยากาศรวม ๆ ก่อนสองขาจะลดความเร็วลงจนกลายเป็นหยุดนิ่ง

เขาจำไอ้หมอนั่นได้

หน้าตามันโดดเด่นชนิดที่ว่าเห็นครั้งเดียวก็ติดตา

ถ้ามันอยู่ตรงนี้ก็แสดงว่า...

ชานนท์ลากสายตาตามดวงตาคู่นั้น

แถวถัดไป

ห่างเพียงระยะเอื้อมมือถึง

เมื่อไอ้เด็กหน้าเข้มคนนั้นมันเบี่ยงตัวเพื่อคว้ามือใครคนหนึ่ง

รูปหน้าเล็กเพียงฝ่ามือ ครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้หน้ากากอนามัยสีขาว อีกครึ่ง... ชานนท์เห็น... รูปตาเรียวรีที่ค่อยวาดเป็นขีดโค้งและกลับคืนเป็นความว่างเปล่าทันทีที่มองมาทางนี้ 


ทางที่เขายืนอยู่








..............


#บริภัทร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.314K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4632 Vivachoco (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 01:06
    แทงใจดำคุณชายยย
    #4,632
    0
  2. #4175 kumacotton (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 21:20
    แหมมมทำลำไย แต่ชอบน้องละสิ
    #4,175
    0
  3. #3959 pbcy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:32
    พี่ชาน๊นนนท์ สนใจแหละดูออก
    #3,959
    0
  4. #3698 areenachesani (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:06
    อ้อหออออ เรื่องราวของพี่แกตอนชอบน้องแล้วว้าววมากก ชอบน้องจากความสดใสของเสียงหัวเราะสินะ น้องบีของพี่ อย่ามองพี่เขาด้วยสายตาว่างเปล่าลูกก พี่เขาเจ็บจึ้กๆแน่ๆ
    #3,698
    0
  5. #3633 knsss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 08:11
    ชอบเขามากไหม แค่เห็นเพื่อนเขาก็รีบมองหาเขา
    #3,633
    0
  6. #2991 ppLindeep (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 09:05
    แหม๊มมม ชอบเขาตั้งแต่เสียงเลยนะนั่น คลั่งของจริง
    #2,991
    0
  7. #2477 mees$ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:39
    อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อว่าเสียงเขาน่ารำคาญ นี่เหมือนจะชอบเขาตั้งแต่ได้ยินแค่เสียง55555
    #2,477
    0
  8. #2157 weiliin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:55
    ใครชอบใครก่อนน้อออ พี่ชานนท์แหละชอบน้องก่อน
    #2,157
    0
  9. #1699 pcy921 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:52
    แหมมมช่างสังเกตตตตตต
    #1,699
    0
  10. #1409 kriskky (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:50
    จำเก่งงงงง มันน่ารำคาญจริงหรือคะพี่ชานนท์
    #1,409
    0
  11. #1047 ppxleu (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:33
    ได้ยินเสียงครั้งเดียวจำจนตาย
    #1,047
    0
  12. #1033 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 02:23
    รำคานใจหนาาา แต่ตามดูหนาา 555555555555555 แค่ได้ยินเสียงครั้งแรก ก็หลงเลยหนาาา
    #1,033
    0
  13. #919 Mrmixx (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 17:41
    ชอบเค้าล่ะสิ้ ชานนท์แหม่ อุ้ยๆๆๆ
    #919
    0
  14. #918 deereastsea (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:26
    การตกหลุมรักเกิดขึ้นได้จากแค่ได้ยินเสียง แผ่นหลัง และดวงตา พระเจ้า โรแมนติกขนาดนี้ได้ยังไง เรื่องราวก่อนเค้ารักกันนี่มันชวนใจสั่นเสียจริง รู้เลยว่าทำไมถึงรักกันขนาดนี้ อิจฉาจังงงงง ฮืออ รักแรกพบนี่มัน ดีจริงๆเลยนะ
    #918
    0
  15. #915 little daffodil (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 21:47
    พี่ชานนท์ยี่จำได้กระทั่งเสียงน้อง ทึ่งจริงๆ
    #915
    0
  16. #913 I'm not that good (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:54
    งุ้ยยย คถจังงง
    #913
    0
  17. #912 Tiwbyun (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:36
    โอ่ยยยยยยยยย.... น้องบีทำไมมองพิเขาเยงชาด้วยสายตาว่างเปล่าล่ะคะ55555
    #912
    0
  18. #905 SSSSJJJJ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:43
    กรี๊ดดดดดดดดเจอกันซีกที พี่ชานนชอบน้องก่อนแน่เลยยยยย
    #905
    0
  19. #904 pim pimmi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 18:50

    กรี๊ดดดดด เจอะกันแล้ววว

    #904
    0
  20. #901 Yeanxienh (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:32

    แแงงงงงง ชอบตอนคำบรรยายที่น้องบีหันมามองพี่ชานนท์ มันรู้สึกเรียลลจริงๆนะ

    #901
    0
  21. #897 bojaebearyun ♡ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:09
    เจอแล้วววววว ใจเต้นแทน โอ๊ย ชอบภาคพี่ชานนท์มากๆๆๆ
    #897
    0
  22. #891 AnswerB (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 22:39
    แแแแแง รอเลย อยากอ่านต่อแล้ว

    เห็นหน้าแล้วจะตกหลุมรักขนาดไหนนะพิชานนท์?
    #891
    0
  23. #890 SSToNG (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 22:07
    เนี่ยชอบบ ภาษาในการเขียน รอๆๆๆ
    #890
    0
  24. #889 Gift614 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:59
    โอยยยยยยยย อ่านทุกบรรทัดแบบละเอียด ใจเต้นมาก อยากรู้ว่าประโยคแรกที่ได้คุยกัยคืออะไร นู๋เขินนนนร
    #889
    0
  25. #887 heykiki (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 19:04
    คือถ้ามองจากมุมมองพี่ชานนท์นะ ภาคินกะบีอย่างกะแฟนกันเลยอะ 555555555555555 ฮิฮิ
    #887
    0