c o m p e n s a t e

ตอนที่ 32 : บ ริ ภั ท ร #24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,130 ครั้ง
    9 ต.ค. 61



 


ปกติภาคินเป็นคนตื่นเช้า ถึงเขาจะชอบทำหน้ามึนเหมือนหมีง่วงตลอดเวลาแต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองตื่นสายเกินหกโมงครึ่ง นักกีฬาเก่าอย่างเขาชอบที่จะออกกำลังกายตอนเช้าอย่างสม่ำเสมอนั่นคือเหตุผลหลักที่เขามักจะตื่นเช้า รองลงมาก็คือเขามีเรียนเช้า ภาคินจะตื่นสายในวันหยุดที่เขาไม่อยากไปฟิตเนสหรือไม่ต้องออกไปทำธุระที่ไหนเท่านั้น อีกวันก็คือวันที่คืนก่อนนั้นเขาเมา เมาแบบที่ว่าเดินไม่ไหว กลับบ้านเองไม่ได้ จะตื่นสายหรือตื่นบ่ายเลยก็ว่ากันตามอาการ จะว่าไปแล้วเมื่อคืนเขาก็โดนเข้าไปหนักเหมือนกัน เล่นเกมไหนก็แพ้โดนลงโทษบ่อยกว่าใครเพื่อน ยิ่งหลังห้าทุ่มไปแล้วภาคินรู้สึกเหมือนไม่ได้นั่งติดพื้นเลย เหมือนตัวลอย หัวลอย เพราะว้อดก้าช็อตแน่ ๆ ชายหนุ่มเดินยีหัวลงมาจากบ้านพักหลังใหญ่ ลากแตะไปตามทางเดินในรีสอร์ท ผงกหัวรับการทักทายจากพนักงานที่กำลังกวาดใบไม้ก่อนจะร้องอ้าวเมื่อเจอบุคคลที่ไม่คาดคิดหน้าบ้านพักของตัวเอง

“คุณเซย่า”

“ภาคิน!

“มาทำอะไรตั้งแต่เช้าครับ” แต่เก้าโมงครึ่งก็ไม่เช้าแล้วนี่หว่า

“อ๋อ นัดไอ้บีไว้ว่าจะไปพายเรือเล่นใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ แต่ว่า บีน่าจะยังไม่ตื่น”

“ให้เรียกให้ไหม?”

“คือว่า...” คุณหนูชาลิสาอ้ำอึ้ง มองภาคินสลับกับประตูห้องแล้วสุดท้ายก็มองรองเท้าแตะสีดำของบาลองซีเอก้าที่ถูกถอดไว้ตรงหน้าประตู เซย่าลังเลรีรออยู่ตรงนี้มาเกือบสิบนาทีก็เพราะรองเท้าคู่นี้แหละ เซย่าว่ามันเบอร์ใหญ่เกินกว่าจะเป็นของบี พอคิดว่าเป็นของภาคินก็จำได้ว่าภาคินสวมแตะแบบคีบแล้วตอนนี้ภาคินก็สวมอยู่ด้วย รองเท้าคุ้นตาคู่นั้นคงไม่ใช่ของ...

“เดี๋ยวก่อนภาคิน!” มัวแต่มองรองเท้า ภาคินเดินผ่านหน้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทันสังเกต เห็นอีกทีเขาก็กำลังจะเลื่อนประตูเปิดออกแล้ว ชาลิสาร้องห้าม เผลอทำเสียงดังจนสะดุ้งทั้งตัวเองและคนโดนเรียก ภาคินเลิกคิ้วแต่มือยังพยายามเปิดประตู อะไร ไอ้บีล็อคห้องเหรอวะเนี่ย

“ภาคินถอยออกมาก่อน”

“ทำไมเหรอคุณ? มีอะไร?”

ไม่ทันแล้ว

ตอนที่เซย่าขึ้นไปถึงตัวเพื่อนหน้าเข้มประตูบ้านพักก็ถูกเลื่อนเปิดออกจากด้านใน คนที่ใช้มือแหวกม่านโปร่งออกไม่ใช่เพื่อนสนิทอย่างบริภัทรแต่เป็นคนที่ทำให้สองหนุ่มสาวยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน ไอเย็นฉ่ำจากในห้องกรูออกมาพัดใส่หน้า

ภาคินหนาวเยือกขึ้นมาตามไขสันหลัง

หนาวยิ่งหนาวตอนสบตาพี่เขา

“เงียบหน่อย บียังนอนอยู่”

“...ครับ”

ขอโทษครับ

“ขอโทษค่ะพี่ชาน”

“เซย่ามีอะไรหรือเปล่า?”

“คือ เซย่านัดกับบีเอาไว้ว่าจะไปเล่นน้ำกันก่อนกลับ แต่ถ้าบีไม่สะดวก ก็ ไม่เป็นไรค่ะพี่ชาน”

“พี่ขอโทษแทนบีด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยว เอ่อ เซย่าไปคนเดียวได้” เซย่ายังไม่ทันจะไปคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รีบคว้าเธอหมับ “เดี๋ยวผมไปด้วย ขอ เอ่อ เก็บของแป๊บหนึ่งได้ไหมพี่” ชานน์หรุบตามองข้อมือน้องสาวที่ยังอยู่ในมือคร้าม ภาคินรีบปล่อยมือออก พึมพำขอโทษก่อนจะทำสัญญาณมือให้คุณหนูเซย่ารออยู่ตรงนั้น

อย่าเพิ่งขยับไปไหน

ได้โปรด อย่าทิ้งคินไว้คนเดียวตรงนี้ T T

“เก็บแค่ของมึงก็พอ ของบีกูจัดการเอง”

“ครับ” ขนาดพูดว่าครับภาคินยังแค่ขยับปากและพยักหน้าเอาเลย ชายหนุ่มจรดปลายเท้าไปยังกระเป๋ากีฬาสีสันแสบทรวงของตัวเอง หอบหิ้วพร้อมเสื้อผ้าชุดเก่าไปในห้องน้ำ จัดการเก็บยัดทุกอย่างด้วยความเร็วที่ตัวเองยังทึ่ง เช็คดูแล้วว่าไม่ได้ทิ้งอะไรไว้เกะกะลูกตาพี่เขาจึงค่อยแง้มประตูห้องน้ำออก

โอ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

อะหยังปะล้ำปะเหลือครับอ้าย

อ้ายขึ้นไปนั่งไปนอนบนเตียงอย่างนั้นผมจะออกไปได้อีกตอนไหน เก็บของแค่ห้านาทีต้องเฝ้าห้องน้ำอีกครึ่งวันเหรอ เออ เอายังไงกันดีชีวิต จะอยู่รอให้พี่เขามาตามหรือจะออกไปเลยดี ไอ้เจ้าบีก็หลับลึกเหลือเกินโดนผู้ชายนั่งจูบนอนจูบก็ยังไม่รู้ตัว แล้วคือกูยังอยู่ในห้องด้วยไงพี่เขาจะรีบขึ้นไปนอนกอดมันทำไมวะ ภาคินเกาหัวแรง ๆ สองที เรียกกำลังใจแล้วก็ส่งเสียงกระแอมเบา ๆ ตอนเดินออกจากห้องน้ำ ชายหนุ่มกำสายกระเป๋ามั่น ตั้งใจว่าจะไม่มองไปทางเตียงแต่คนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ตรงนั้นดันเรียกให้เขาหยุดเสียอย่างนั้น

“ครับ?”

“โทรศัพท์มึง”

“เออ ลืมไปเลย” เขาเสียบชาร์ตแบตเตอรี่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนไปกินเหล้าก็ไม่ได้เอาไป ตอนนี้ยังจะลืมเก็บใส่กระเป๋าไปอีก เพราะใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยพลาดทำหัวชาร์ตหลุดมือหล่นลงบนโต๊ะไม้ เสียงตกกระทบไม่ได้ดังมากแต่ก็ทำให้ไอเย็นวิ่งพุ่งขึ้นมาตามแนวสันหลังได้อีกระลอก ภาคินสบถคำว่าฉิบหาย ๆ ซ้ำ ๆ เมื่อเห็นก้อนผ้านวมสีขาวขยับ เสียงเนื้อผ้าเสียดสีพร้อมกับที่ต้นตออาการขวัญผวาของเขาลดตัวลงใช้ศอกรองน้ำหนัก มือข้างหนึ่งลูบหลังคนหลับพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างที่ภาคินจับใจความไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มจนแทบชิดเรือนผมสีเข้ม วางคางกดแล้วถอนใบหน้าออกเมื่อเห็นว่าคนหลับพยายามพลิกตัวหาท่านอนที่สบายที่สุด รอจนเจ้าบีนิ่งไปอีกครั้งจึงรั้งเข้ามาชิดอก

ไอ้การกอดกล่อมกันอย่างเป็นธรรมชาตินั้นคงไม่ได้เพิ่งทำครั้งสองครั้งหรอกเนาะ ภาคินค่อนในใจพลางทำตาค้อน ซวยในซวยที่คุณชายชานนท์หันมาจังหวะนั้นพอดี พี่เขานิ่วหน้า เลื่อนมือขึ้นปิดหูไอ้เจ้าบีก่อนจะพูดกับภาคินอย่างสุภาพว่า “มองหาพระแสงของ้าวหรือครับคิน”

เนี่ย ไม่ได้ชื่อบีพี่เขาก็เลยไม่อ่อนโยนด้วย

“ไปได้แล้ว”

ครับ

คินจะไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ

“อย่าลืมพาเซย่าไปเดินเล่นด้วย”

สั่งจังโว้ย สั่งเหมือนหน้ากูเหมือนน้องเขยพี่มึงเลยเน้อออ


 

อุณหภูมิสิบแปดองศานั้นมีผลมากพอที่จะทำให้แสงแดดและเสียงคลื่นด้านนอกหมดความหมาย ในกระท่อมหลังเล็กยังมีเพียงความเงียบที่ถือตนเป็นใหญ่ ครอบครองทุกตารางเมตรไม่ให้มีสิ่งใดรบกวนการพักผ่อนผู้ที่อยู่ด้านใน จวบจนพระอาทิตย์ลอยสูง คนที่พักผ่อนจนเต็มอิ่มจึงเริ่มรู้สึกตัว ร่างเล็กขยับตัวตามสัญชาตญาณ มือขาวดันผ้านวมลงพลางพลิกตัวก่อนจะครางเสียงพร่า เปลือกตาบางกะพริบเชื่องช้า แสงสว่างน้อยนิดจากรอยแยกของผ้าม่านทำให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวันแล้ว บริภัทรนอนมองลายผ้าม่านอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะถูกคนที่นอนซ้อนหลังจับตัวให้หันกลับไป จูบหนึ่งประทับลงมาที่หน้าผากอย่างนุ่มนวล

Good morning” บริภัทรยิ้มทั้งยังไม่ลืมตา

“ยังใช้มอร์นิ่งได้หรือครับ”

“เพิ่งสิบเอ็ดโมง อยากนอนต่อไหม?” บริภัทรส่ายหน้า

“เดี๋ยวก็ต้องไปเช็คเอ้าท์แล้ว” อีกคนยิ้ม สอดก้านนิ้วยาวเก็บเส้นไหมสีเข้มที่ปรกมาถึงดวงตาเรียว ชานนท์ก้มลงจูบตรงนั้นอีกครั้ง เรื่องดีของเช้านี้คือบริภัทรไม่ป่วย ความพยายามในการยั้งใจของเขาบังเกิดผลตอนนี้แล้ว

“ค่อยกลับวันพรุ่งนี้ก็ได้”

“มีเรียนครับ คุณเองก็ด้วย” พอเห็นคนตัวโตหรี่ตาบริภัทรก็รีบบอกว่า “พี่ชานนท์ก็มีเรียนเหมือนกัน กลับวันนี้เถอะนะครับ” เท่านั้นแหละ บรรยากาศตึง ๆ คลายลงทันที

“ร่างกายไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ก็ ไม่เป็นอะไร”

“ทีนี้เชื่อพี่หรือยัง?” ดวงตาเรียวรีละจากใบหน้าคู่สนทนามองไปไกลถึงปลายเตียง ชานนท์เลิกคิ้ว มองมือขาวที่ค่อยดึงผ้านวมปิดขึ้นมาถึงริมฝีปากแล้วก็กดยิ้มมุมปาก

“เขิน?”

“เขินก็ได้ครับ” การยอมรับตามตรงไม่ได้ทำให้เขาเห็นใจ พี่ชานนท์เม้มปาก แตะจมูกหอมหลังมือที่ยึดผ้านวมเป็นที่พึ่ง กระซิบเสียงพร่าทั้งที่ไม่เห็นต้องกลัวว่าจะมีใครได้ยิน

“พี่ชอบน้องเขิน”

“ไม่เอา”

“พี่อยากมอง”

“พี่ชานนท์”

“ให้พี่มองทั้งวันพี่ก็ทำได้”

“พี่ชานนท์น่ะ...” เพราะเขาเอาแต่ใช้คำว่าพี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ไงบริภัทรถึงวูบวาบในอกไม่เลิกเสียที คนเรานะพอขยับสถานะแล้วก็เอาใหญ่ ไม่คิดถึงใจคนถูกเรียกขานบ้างเลย

“พี่ทำไมครับ?”

“อย่าแกล้ง”

“เขินกับอะไรแบบนี้หรือเรา รู้อย่างนี้พี่เปลี่ยนนานแล้ว ไม่รอให้ได้น้องเป็นคนรักก่อนหรอก” คนรักกันเลยทีเดียว บริภัทรมุดหนีเข้าไปในผ้าห่ม เสียงเขาหัวเราะอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ รู้ด้วยว่าคงหัวเราะทั้งหน้านิ่ง ๆ เหมือนรูปสลักนั่นด้วย “อย่าปิดแบบนี้เดี๋ยวหายใจไม่ออก”

“ก็ไม่เลิกแกล้งสักที”

“พี่ไม่แกล้งแล้ว”

“.........”

“ไม่เปิดพี่อุ้มไปอาบน้ำนะ” ไม่ได้เด็ดขาด เมื่อคืนอุ้มแล้วจบที่เตียง ถ้าอุ้มเช้านี้อีกเกรงว่าจะได้จบที่ห้องน้ำแล้วต้องเลื่อนวันกลับกรุงเทพจริง ๆ  

“ยังไม่ตอบเลยว่าร่างกายโอเคหรือเปล่า?”

“โอเคครับ ไม่ได้เป็นอะไร”

“รู้สึกไม่ดีตรงไหนไหม?”

“ไม่ครับ” เขายิ้ม ยิ้มน้อย ๆ แค่กดมุมปากอย่างที่ทำประจำนั่นแหละ แต่คราวนี้ดวงตาดำลึกคู่นั้นมันวาววามและก็อ่อนหวานมากขึ้น บริภัทรก็พอเข้าใจ ถ้าได้ส่องกระจกก็พอเห็นภาพว่าดวงตาบริภัทรคงบอกความรู้สึกเดียวกับเขา

“ขอบคุณนะครับ”

“ขอบคุณเรื่อง?”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง ที่ เมื่อคืน ไม่มากเกินไปแล้วก็ยังดูแล” ขอบคุณที่เขาไม่มองแค่ความสุขของตัวเอง คอยระวังไม่ให้ร่างกายบริภัทรเกิดบาดแผลแล้วจบทุกอย่างโดยไม่ดึงไว้นานเกินไป ถึงแม้ว่าตอนนั้นบริภัทรจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ตอนที่ได้หลับไปพร้อมความอิ่มเอมและตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้สึกเจ็บปวดทรมาน บริภัทรถึงรู้ว่ามันต่าง บริภัทรอยากขอบคุณเขา ถึงจะกระดากปากอยู่บ้างแต่ก็อยากบอกให้เขารู้

“นั่งเครื่องกลับเหมือนตอนมาดีไหม?” ทั้งที่ดวงตาคู่นั้นรับรู้แต่เขากลับเปลี่ยนเรื่องไปเสียเฉย ๆ หรือจะมองออกว่าบริภัทรจะเก็บอาการไม่ไหวแล้วก็ไม่รู้ “ไม่เป็นไรครับ ผมนั่งรถได้ คุณจะได้เปลี่ยนเพื่อนขับรถด้วย เมื่อคืนน่าจะหนักกันอยู่นะครับ”

“........”

“........”

“........”

“บีนั่งรถได้ พี่ชานนท์จะได้เปลี่ยนเพื่อนขับรถด้วย เมื่อคืนเลิกดึกบีกลัวพวกพี่เค้าจะง่วงตอนขับรถ พอใจหรือยังครับ” พอใจไหมก็ไม่ตอบ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นนั่งสอดแขนรองใต้หลังพาให้บริภัทรลุกตาม กวาดผ้านวมออกหลังจากปรับแอร์เพิ่มเป็นยี่สิบองศา

“ถ้าพี่ไม่เข้มงวดน้องก็จะไม่จำ”

“ยังไม่ชินเท่านั้นเองครับ”

“เดี๋ยวก็ชิน”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น พี่ชานนท์เก็บของเสร็จแล้วหรือครับ” เขาเงยหน้าจากกระเป๋าของบริภัทรพร้อมรอยขำขันในแววตา

“จะเรียกชื่อเต็ม ๆ ทุกครั้งเลยหรือครับ?”

“ไม่ชอบหรือครับ?” เจ้าของชื่อส่ายหน้า หยัดยิ้มเพียงแค่ริมฝีปากเช่นเคย

“ยังไงก็ชอบ”

ไม่ไหว คุณชานนท์เวอร์ชั่นนี้ บริภัทรไม่สามารถปรับใจให้ชินได้ในเร็ววันนี้แน่

“สิบเอ็ดโมงแล้ว ไปเก็บของเถอะครับ บีอาบน้ำเสร็จจะรีบตามไป เราเจอกันที่ห้องอาหารเลยนะ โอ๊ะคุณชานนท์!” ไหนบอกว่าจะไม่อุ้มไง บริภัทรอ้าปากค้าง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงพาบริภัทรมาหยุดหน้าอ่างสีขาวในมุมในของห้องน้ำ ทำหน้าเหมือนชั่งใจว่าควรจะปล่อยบริภัทรไว้ในอ่างอาบน้ำเลยดีไหม “ไม่ต้องแช่ก็ได้ครับ เวลาเรามีน้อย แค่อาบน้ำอย่างเดียวก็ได้” แต่ตอนนี้ปล่อยบริภัทรลงก่อนเถอะ ได้โปรด

“จะใส่ชุดไหนกลับพี่จะเตรียมไว้ให้”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผม... เดี๋ยวบีเสร็จแล้วจะออกไปเอาเอง” คงเพราะใกล้เที่ยงเข้าไปทุกทีเขาเลยยอมถอยออกไปรอด้านนอกอย่างว่าง่าย บริภัทรยืนด้วยตัวเองได้อย่างมั่นคงแล้วก็เริ่มอาบน้ำสระผม หมดขั้นตอนการทำความสะอาดก็ทาครีมกันแดดปิดท้ายจากนั้นก็เปิดประตูห้องน้ำออกไป มารู้สึกเสียใจที่ปฏิเสธเขาก็ตอนที่ต้องสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวออกมาเจอสายตาคนรอนี่เอง

“พี่ชานนท์...”

เดาความคิดยากเหลือเกิน ดวงตาคู่นั้นก็ไม่บอกอะไรนอกจากจดจ้องมาอย่างแน่วแน่ บริภัทรไม่รู้ว่าต้องต่อกรอย่างไรกับคนที่นั่งมองประตูห้องน้ำรอจนคนข้างในเปิดออกมา ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ด้วยเลยไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกอย่างไร นอกจากอาการใจเต้นแรงแล้วก็วางมือไม้ไม่ถูกอย่างที่กำลังเป็นอยู่ บริภัทรควรจะรู้สึกยังไงอีก ต้องหลอนไหม ต้องรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า อึดอัดสักนิดก็ได้ ทำไมจนเขาเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วยังทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้เขาใช้สองมือกอบซ้อนใบหน้าขึ้น

“พี่ชานนท์” ...และบดเบียดริมฝีปากลงมา

 


สองร่างยืนคู่กันอยู่หน้ากระท่อมหลังเล็ก ชานนท์สะพายกระเป๋าใบย่อมของบริภัทรไว้เหนือไหล่ข้างหนึ่ง มือหนึ่งถือแว่นกันแดดอีกมือจับมือบาง ชายหนุ่มสำรวจทั่วแล้วว่าไม่ได้ลืมอะไรไว้จึงเลื่อนบานประตูปิด หันมามองคนตัวเล็กที่เพิ่งละสายตาจากประตูห้องพักเช่นกัน บริภัทรในวันนี้มีรอยยิ้มบางในหน้า ดวงตาสดใสเป็นประกาย แก้มแดง ปากแดงและเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์

“ไว้มากันอีก” นิ้วที่อยู่ในมือเขาขยับยุกยิกก่อนศีรษะเล็กจะผงกขึ้นลงช้า ๆ

“มากันแค่สองคน”

“......”

“ได้ไหม?”

เท้าเล็กเตะไปมาก่อนเจ้าของมันจะผงกหัวอีกครั้ง

สองคนก็ได้

เกาะกูดก็ได้

ที่ไหนก็ได้

ขอแค่ยังมีเราสองคน

 

 

 




- t h e  h a p p y  e n d i n g -

- t h a n k   y o u -






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.13K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4624 Vivachoco (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 23:11

    รักมากหลงมาก
    #4,624
    0
  2. #4589 areenachesani (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 11:49
    ดีงามอะไรขนาดนี้
    #4,589
    0
  3. #4066 areenachesani (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 19:11
    ถึงจะอ่านมาแล้ว3-4รอบจบบ แต่ก็ยังรู้สึกชอบและประทับใจทุกครั้งที่ได้อ่านน ครบจบในหนึ่งเรื่อง!! มายเฟฟเวอเรต
    #4,066
    0
  4. #3951 pbcy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:34
    น่ารักกก พี่อย่างนั้น น้องอย่างนี้ ฮือออ
    #3,951
    0
  5. #3817 Pymmmmmmmmmm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 11:04
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกแงงน้องบีของพี่ชานนท์แงงง
    #3,817
    0
  6. #3687 notisez (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:51
    ดีมากกกกกกกกกกกกกกก ชอบทุกอย่างในเรื่องนี้เลย แถมชื่อบริภัทร ชานนท์นี่ดีมากๆๆในความคิดเรา ละมุนละม่อมสุดๆทชื่อเพราะมากๆๆ ปลสุดท้ายคืออยากมีพี่ชายแบบพี่ชานนท์สักคนนะคะ ฮือออออ
    #3,687
    0
  7. #2467 mees$ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:44
    เกรงว่าตัวดิฉันจะตายแล้วจะ
    #2,467
    0
  8. #2454 Xingmiii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:22
    งื้อออออออ
    #2,454
    0
  9. #2134 weiliin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 03:30
    ละมุนละม่อมมากกก ฮืออออ เขิน
    #2,134
    0
  10. #1820 mintttnachanan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:10
    ใจบางไปหมดแน้ววววว
    #1,820
    0
  11. #1660 pcy921 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:01
    น่ารักกก
    #1,660
    0
  12. #1437 dewwiizodiac (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:46
    หวานจังเล้ยยยยย อิอิ
    #1,437
    0
  13. #480 หวาน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 16:25

    ก็ด้ายยยยย.... ได้หมดเรยยยย????

    #480
    0
  14. #456 PeEarn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:27
    เขินนนนนน ทำไมน่ารักกันจนาดอน้
    #456
    0
  15. #437 mingdaya (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:33
    คือดีย์ ไม่รู้จะพิมยังไง ชอบทุกคน ชอบความน้อง ชอบความเพื่อน ชอบทุกสิ่งที่รังสรรค์
    #437
    0
  16. #432 ' เอออต้าของพี่LOEY (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:52
    รวดเดียวจบ และหลังจากที่อ่านจบก็ค้นพบได้ว่า อยากได้พี่ชานนท์เป็นผัวมากค่ะ ㅜㅠ
    #432
    0
  17. #426 _Daonuea_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 15:23
    งู้ยยยยยย น่ารักกกก
    #426
    0
  18. #420 nannapas331 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:55
    โอ้ยละมุนมากคะ
    #420
    0
  19. #275 orart2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 21:19
    เทออออเขินง่ะ
    #275
    0
  20. #235 PARKSELOR (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 00:51

    หวานหยดย้อยเหลือเกินค่ะคุณ ผมนี่หุบยิ้มไม่ได้เลย อุแงงง อยากเป็นของคุณชานบ้าง
    #235
    0
  21. #212 Geebam (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 05:27
    อื้อออออ
    #212
    0
  22. #153 mothergod (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:51

    ไม่นะ! ไม่อยากให้จบเลยย
    #153
    0
  23. #125 PINKLAND (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:14
    เนี่ยยยยยยย น่าร้ากกกกกกก
    #125
    0
  24. #100 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:18

    แงงงงน่าร้ากมากเลยยฮืออออ่านทุกตอนเขินนนทุกตอนน่ารักๆๆๆๆมากๆๆๆๆเลยยค่ะแงๆๆๆๆ
    #100
    0