c o m p e n s a t e

ตอนที่ 30 : บ ริ ภั ท ร #22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,124 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




 

มือที่กุมมือบริภัทรอยู่นั้น สั่นจนรู้สึกได้

เราสองคนไม่มีใครกล้าแม้จะกะพริบตา จนพระอาทิตย์ดวงใหญ่จมหายไปจากเส้นขอบฟ้า บริภัทรรู้สึกถึงอาการคลายมือพร้อมที่ดวงตาดำใหญ่คู่นั้นเหลือบแลไปทางหนึ่ง พอเขาขยับบริภัทรก็แทบจะโผเข้าไปยึดแขนเขาไว้

“อย่านะครับ”

“บีต้องเลือก จะปล่อยมือหรือจะให้พี่จูบตรงนี้” ปล่อยได้ยังไงเขากลับมายึดไว้อีกแล้ว บริภัทรยังไม่ทันตัดสินใจเสียงหัวเราะที่แว่วมาจากบนฝั่งบังคับให้คุณชานนท์เลือกแทนบริภัทรเสียแล้ว ร่างร่วงจากปลายสะพาน แผ่นไม้กลายเป็นสิ่งที่เห็นผ่านตาไปเร็ว ๆ ก่อนจมลงไปในน้ำเย็นจัด บริภัทรหลับตาแน่น เกาะไหล่คนที่ฉุดเขาลงมาจนเนื้อตัวเราโผล่ขึ้นมาด้านบน

เพียงริมฝีปากเผยอสูดอากาศหวังต่อลมหายใจ ใบหน้าคมคายก็เลื่อนเข้าประชิด ริมฝีปากบดเบียดให้รู้สึกอุณหภูมิที่ต่างกับความเย็นรอบกาย ริมฝีปากเขาเย็นแต่ภายในกลับร้อน ทั้งปลายลิ้น ทั้งเนื้ออ่อนด้านใน ทั้งลมหายใจ บริภัทรหลับตา โอนอ่อนให้เขาตักตวงทั้งหัวใจเต้นรัว คนตัวโตกว่าโอบสองแขนล้อมรัด ล็อคท้ายทอยบริภัทรไว้ด้วยก้านนิ้วทั้งห้า จาบจ้วงให้เปิดปาก ตะกรุมตะกรามกัดกลืนคล้ายหักห้ามความปรารถนาไม่ได้ ก้อนเนื้อนุ่มตวัดเกี่ยวพันครั้งแล้วครั้งเล่า ร้อนแรง ดุดันจนบริภัทรต้องประท้วงขอความเห็นใจ

พี่ชานนท์ที่อ่อนหวานคนนั้นถูกลมทะเลพัดหายไปแล้ว

เขาละจูบไปเพียงนับหนึ่งไม่ถึงสองก็รั้งศีรษะบริภัทรให้เงยขึ้นอีกหน รอยยินดียังสื่อชัดในทุกสัมผัสแต่ที่ชัดกว่านั้นคือการครอบครองอย่างถือสิทธิ์ ย่ามใจ มั่นใจในการเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เมื่อปลายลิ้นกวาดต้อนกลีบปากและฟันก็ช่วยขบย้ำดูดเม้มเก็บกลืนราวกับจะไม่ให้มีสิ่งใดเหลือรอดเป็นของบริภัทรอีก บริภัทรครางขอให้เขาเห็นใจแต่กลับถูกดันจนแผ่นหลังแนบกับบันไดไม้ เนื้อตัวครึ่งหนึ่งของพวกเรายังแช่อยู่ในน้ำแต่เขาก็ยังสามารถใช้ตัวเองปิดแผ่นฟ้าจากสายตาของบริภัทรได้ ใบหน้าหล่อจัดลดลงมาหา บริภัทรเปิดทางให้เขาส่งสองแขนขึ้นคล้องลำคอพร้อมหลับตาลง

ลมพาเสียงพี่คริสกับพี่เต้แว่วมาถึงใต้เงาท่าเทียบเรือแต่นาทีนี้บริภัทรไม่ได้รับอนุญาตให้สนใจสิ่งอื่นนอกจากจูบรสเกลือของเรา

 

“วู้! สองคนนั้นน่ะขึ้นมาได้แล้ว”

บริภัทรที่กำลังลอยตัวมองท้องฟ้าสีหม่นพลิกตัวมองไปทางต้นเสียง ที่สะพานไม้มีคุณเซย่ากำลังโบกมือเรียกและคนอื่น ๆ ก็เดินบ้างนั่งบ้างอยู่ไม่ห่าง ทุกใบหน้าล้วนทีแต่รอยยิ้ม บริภัทรหันไปมองคนข้างตัวเขาพยักหน้าให้ก่อนเราจะว่ายน้ำกลับไปยังจุดเดิมที่ผละออกมาได้ครู่ได้ บริภัทรขึ้นบันไดที่ท่าเทียบเรือปลายสะพาน แสร้งบิดน้ำออกจากชายเสื้อและไม่มองหน้าคนที่ตามขึ้นมายืนข้าง ๆ

“คิดยังไงลงไปว่ายน้ำแข่งกันตอนหัวค่ำคะ ทั้งคู่เลย วันนี้ก็อยู่ในน้ำมาทั้งวันแล้วยังไม่เบื่อเหรอ?”

“พอดี พี่ออกมาดูพระอาทิตย์ตกน่ะ ก็คิดว่า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว...”

“เลยชวนน้องบีแข่งว่ายน้ำ?” เสียงทุ้มรับคำสั้น ๆ เชิ้ตแขนสั้นที่ตั้งใจว่าใส่ลงมาดินเนอร์เปียกแนบไปกับลำตัวท่อนบน บริภัทรอยากจะเตือนเรื่องกระดุมที่หลุดไปเกือบทั้งแถวแต่พอนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่มันหลุดลิ้นก็ชาหน้าก็ร้อนเลยไม่กล้าพูดออกไป

“แข่งหลายรอบเลยสิน้าาา แช่น้ำนาน ตัวซีดไปหมดแล้ว”

“ซีดเลยน้าาา ปากแดง แก้มแดงจัด ๆ เลยน้าาา”

“อากาศเย็นน้องก็แค่หนาว” คนที่ตัวเปียกพอกับน้องบอกอย่างไม่สะทกสะท้าน คริสฟังแล้วก็ได้แต่แกล้งลากเสียงอ๋อยาว ๆ อย่างที่สุดจะเสแสร้ง

“แค่หนาวจ้ะ แค่หนาว”

“ตัวสั่นหมดแล้วน้องบี ระวังอย่ากัดปากตัวเองซ้ำนะน้อง เดี๋ยวเจ็บ”

“ไหน อา จริงอย่างที่พี่เลย์ว่าเลยบี หนาวแย่เลยใช่ไหม รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” บริภัทรยิ้มเจื่อน ตอนอยู่ในน้ำน่ะไม่แต่ตอนขึ้นมาเจอลมเจอสายตาหยอกแซวอย่างนี้ก็... “หนาวจริง ๆ แล้วล่ะ ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ถ้าหิวก็กินกันเลยนะครับ ไม่ต้องรอ”

“ฝากถือกล้องมาด้วย”

“จ้า ได้จ้ะพี่” ฝากให้เตวิชเก็บกล้องให้จากนั้นก็จ้องหน้าเพื่อนครบทุกรายหัวแล้วเดินตามคนน้องไปโดยไม่ต้องรอให้เรียก ไกลจากกลุ่มด้านหลังพอสมควรแล้วบริภัทรถึงได้กล้าเปิดปากพูดกับเขา

“โดนพวกพี่คริสแซวเลย”

“อยู่เฉย ๆ พวกมันก็แซว” เขานั่งมองน้องเฉย ๆ มันยังแซวนับประสาอะไรกับการหนีไปเล่นในน้ำสองคน ชานนท์จับมือเล็ก แกล้งบีบเบา ๆ เรียกให้เจ้าของดวงตาเรียวมองมา

“แต่ก็แดงจริงอย่างพวกนั้นว่า”

“เพราะคุณนั่นแหละ”

“คุณไหน?”

“.......”

“คุณไหนครับ?” ก็คุณพี่ชานนท์นั่นแหละที่บอกหน้าตาจริงจังว่าถ้าไม่ให้จูบก็ต้องให้พี่ว่ายน้ำไปถึงน่านน้ำเขมรถึงจะระงับความยินดีได้ บริภัทรฟังแล้วก็ได้ยอมให้คุณแฟนหมาด ๆ เรียกร้องด้วยการสัมผัสครั้งแล้วครั้งเล่า ชดเชยที่ทำให้เขารอจนตัวเองแดงไปทั้งปากทั้งคางแบบนี้

 

ชานนท์มาเคาะประตูในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมาแต่บริภัทรติดคุยโทรศัพท์เลยบอกให้เขาลงไปที่ห้องอาหารก่อน เมื่อตามไปในอีกสิบนาทีต่อมาอาหารมื้อเย็นก็พรั่งพร้อมเต็มโต๊ะแล้ว บริภัทรนั่งลงระหว่างชานนท์กับภาคินเพื่อนสนิท รับแก้วน้ำผลไม้ปั่นมาดื่มแล้วก็เริ่มกินอาหารพร้อมทุกคน วันนี้ก็ยังมีแต่เสียงหัวเราะและความสุขเหมือนเมื่อวาน บริภัทรได้ฟังเรื่องที่ไม่เคยรู้ทั้งจากเพื่อนเขาและน้องสาวเขา ตักยำผักกูดกุ้งสดตัวใหญ่ให้อย่างเอาใจเมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วตอนโดนขุดวีรกรรมสมัยมอหกมาแฉ วันนี้พี่คริสยังสั่งไวน์มาดื่มเพื่อสุขภาพเหมือนเมื่อวานแต่ไม่ได้ดื่มหนักเหมือนเมื่อวาน ขนาดคุณเซย่ายังได้รับอนุญาตให้ดื่มโรเซ่ไวน์หนึ่งแก้ว บริภัทรก็มีแก้วของตัวเองเช่นกัน เมื่อกินข้าวเสร็จบางคนก็เลี่ยงไปหาที่สูบบุหรี่ บางคนที่ไม่สูบซึ่งก็มีแค่บริภัทร ภาคินและชาลิสาชวนกันไปเดินย่อยอาหารที่สะพานไม้ ยืนรับลมกันอย่างสบายอกสบายใจจนเกือบสองทุ่ม เจ้าพ่อกิจกรรมอย่างเตวิชก็ชวนทุกคนไปคุยกันในห้องพัก บ้านหลังใหญ่มีห้องนั่งเล่นที่กรุกระจกรอบด้าน เก็บเสียงได้พอประมาณจึงเหมาะแต่การเล่นเกมและหัวเราะโวยวายได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนนักท่องเที่ยวคนอื่น

“พรุ่งนี้เรากลับกี่โมงนะมึง?”

“เรือเร็วมารับบ่ายโมงแต่ก็ต้องเช็คเอ้าท์ก่อนเที่ยง”

“โอเค แสดงว่ากูจะนอนถึงสิบเอ็ดโมงห้าสิบนะทุกคน” เลย์สรุปตารางชีวิตเสร็จสรรพมีเพื่อนสนิทอย่างคริสเป็นขุนพลอยพยัก ผงกหัวหงึก ๆ เห็นดีเห็นงามตามไปด้วย ทั้งคู่มีไพ่ในมือคนละสองใบ

“เราเล่นน้ำกันดีไหมบี เซย่าอยากพายเรือคายัคอีก”  

“เอาสิ เราก็อยากเล่นน้ำอีกสักรอบก่อนกลับ”

“น้องบีนี่ชอบเล่นน้ำจริงจัง เล่นทุกวันตั้งแต่วันมา พี่ล่ะนับถือ เอาพลังงานมาจากไหนเยอะแยะฮะเรา” เตวิชเย้ามาจากบนโซฟาตัวยาว บริภัทรยังไม่ทันตอบภาคินก็ทำตัวเป็นทนายหน้าหอตอบให้เสียเอง “งี้แหละพี่ พวกบ้านป่าบ้านดอยไม่ค่อยได้เห็นทะเล โอ๊ย ตีอีกแล้วโว้ย” เมื่อวานทุบด้วยกำปั้นวันนี้ประเคนฝ่ามือให้ เออ คำว่าเพื่อนน่ะ กวนตีนกันนิดกันหน่อยก็น่าจะยอม ๆ กันหน่อยไม่ได้

“แต่ก็ว่ายน้ำคล่องเลยนะไปหัดมาจากไหนกัน”

“น้ำห้วยน้ำฝายอะไรก็โดดไปพี่ หัดกันแบบตามมีตามเกิด”

“กูต้องเชื่อมันใช่ไหมเนี่ย” เตวิชพยักเพยิดถามชานนท์ ฝ่ายหลังเลยหันมามองบริภัทรแทนการขอคำตอบ “ที่โรงแรมมีสระว่ายน้ำครับ”

“โรงแรมหรือโรงเรียน?”

“โรงแรมของคินครับ”

“โอ้โหคุณภาคิน” คริสวางกระป๋องเบียร์ดังกึก “แล้วที่มึงทำตัวยาจกไถตังค์กูทุกครั้งที่เจอนั่นหมายความว่าไงวะไอ้สัดน้อง” ภาคินหัวเราะร่วน ยกมือพนมกลางหน้าผาก

“ของแม่ผมพี่ ผมไม่เกี่ยว”

“ตกลงบ้านมึงนอกจากจะปลูกชาแล้วก็ทำโรงแรมด้วยเหรอ”

“ใช่พี่ พ่อดูไร่กับพี่ชายคนโต แม่ดูโรงแรมกับพี่สาวคนรอง พี่คนที่สามกำลังหาประสบการณ์ในบริษัทเอกชน ส่วนผมเป็นนิสิตว่างงาน ไม่มีรายได้”

“งั้นถ้าพวกกูไปเที่ยวเชียงรายก็มีที่พักฟรีแล้วสิ”

“แหมมมมมมมมมมมมม พี่เลย์พูดขนาดนี้แล้วน้องจะตอบยังไงได้ล่ะฮะ”

“ฮะพ่อง” เจ้าตัวหัวเราะร่วน

“แต่น่าสนใจนะคะ เชียงรายมีอะไรให้เที่ยวบ้างจ๊ะบี? มีของกินอร่อย ๆ เยอะไหม?”

“ของกินส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารพื้นบ้านทางเหนือนั่นแหละ ส่วนที่เที่ยว ถ้าไม่ไปวัดก็ไปไร่ไปภู เป็นสถานที่เที่ยวทางธรรมชาติซะส่วนใหญ่”

“งั้นปีใหม่นี้ไปเชียงรายกันดีไหม หนาว ๆ ขึ้นดอยตามสมัยนิยม มึงว่างปะพี่ชานนท์” ชานนท์คว่ำไพ่ เอนหลังพิงเก้าอี้นวม เขามีคำตอบอยู่ในใจแต่ก็ยังอยากดูท่าทีของใครบางคนก่อน

“ถ้าจะให้ว่างก็ว่างได้”

“ฮัดช่า! มึงเตรียมตัวเป็นเจ้าบ้านเลยคิน”

“โห กลับจากทะเลพวกพี่จะขึ้นเหนือต่อเลยเหรอ เหนื่อยแย่เลยนะพี่” ภาคินแบ่งรับแบ่งสู้ ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าเพื่อนสนิทแวบหนึ่ง “ช่วงสิ้นปีรถเยอะ ไปทางไหนก็เจอแต่นักท่องเที่ยว คนแย่งกันกินกันใช้ มันจะไม่ค่อยชิลนะพี่”

“ไม่เป็นไร พวกกูไปช่วยมึงเก็บใบชาก็ได้”

“เอางั้นเลยนะ”

“มึงไม่อยากให้พวกกูไปปะเนี่ย ไม่สะดวกก็บอกกันตรง ๆ นะโว้ย พวกกูแค่พูดเล่น ๆ”

“แต่ก็จริงจังมาก” ภาคินเกือบจะค้อนให้การรับส่งของพี่คณะ เข้าขากันเหลือเกินเรื่องขมขู่กดดันน้องเนี่ย “ผมไม่มีปัญหาหรอก โรงแรมเต็มก็มาพักที่ไร่ได้ กลัวแต่พวกพี่นั่นแหละจะไม่ไหวเอา แม่จันไม่ใช่ใกล้ ๆ นะพี่ เลยตัวเมืองขึ้นไปอีกหลายสิบกิโล แล้วพวกผมกลับแค่สองสามวันเอง ค่ำวันที่หนึ่งก็กลับกรุงเทพแล้ว อีกวันผมมีเรียนต่อ”

“บ้านมึงมีสนามบินใช่ไหม?”

“มีครับ ผมกับไอ้บีก็ไปเครื่องแต่ตอนนี้น่าจะเต็มหมดทุกไฟลท์แล้วนะ พี่อาจจะต้องขับรถไปแต่มันไกลมากบอกก่อนเลย อีกทางคือนั่งรถทัวร์แต่ต้องรอลุ้นรถเสริมเพราะตอนนี้รถที่วิ่งประจำก็เต็มหมดแล้วเหมือนกัน”

“รถไฟล่ะ?”

“รถไฟถึงแค่เชียงใหม่ครับ” บริภัทรตอบเพราะชานนท์หันไปถามคนน้องตรง ๆ อีกด้านหนึ่งชาลิสาครางฮือ บ่นเสียดายที่คิดได้ช้าไปเลยไม่ได้วางแผน บริภัทรปลอบว่าโอกาสหน้ายังมีและไร่ชาของภาคินก็ไม่ย้ายหนีไปไหนยังไงสักวันก็ต้องได้ไปเที่ยวกัน  “ไม่อยากให้ลำบากครับ ถ้าจะไปก็อยากให้ไปแบบสบาย ๆ ไปพักผ่อน ไปเที่ยว ไปมีความสุข รีบไปรีบกลับมันเหนื่อยไม่ค่อยได้อะไรหรอกครับ”

“ก็จริง เอาไว้คราวหน้าละกันเนาะ” พี่คนอื่น ๆ ก็เห็นคล้อยตามคุณหนูเซย่า ภาคินพ่นลมหายใจใส่คิงโพธิ์แดงแต่เขาก็โล่งใจแทนเพื่อนได้ไม่ถึงสองวินาที

“แล้วถ้ายังอยากไปจะให้ไปไหม?” คนตัวเล็กทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ

“ทำไมต้องไม่ให้ล่ะครับ”

“นั่นสิ ทำไม...” บริภัทรไม่ตอบ ยิ้มให้ความขุ่นเคืองในดวงตาคมแล้วก็วางไพ่ในมือลง แต้มบริภัทรสูงสุด เด็กหนุ่มสั่งให้ภาคินปั่นจิ้งหรีดยี่สิบครั้งแล้วดื่มเบียร์ที่เหลือให้หมดกระป๋อง ภาคินแทบน้ำตาไหล คนอื่น ๆ ประหลาดใจที่เห็นบริภัทรเล่นงานเพื่อนสนิทอย่างไร้ความปรานีมีแต่ภาคินเท่านั้นแหละที่รู้ว่านี่มันยังไม่ได้เศษเสี้ยวความร้ายของไอ้น้องบีมันเลย!

จากนั้นก็เป็นเรื่องของเกม การกลั่นแกล้ง เสียงหัวเราะ เสียงประท้วงโวยวาย กระทั่งคุณหนูเซย่าได้เป็นควีนเพราะแต้มสูงสุด ชาลิสายิ้มกริ่ม กวาดตามองรอบวงก็เห็นมีแต่คนหลบตาเธอวูบวาบ เด็กสาวพ่นเสียงขึ้นจมูกตั้งใจจะสั่งให้พี่คริสวิ่งลงไปกระโดดน้ำที่สะพานแต่ดันหันไปสบตาพี่ชายตัวเองเข้าเสียก่อน ชาลิสาเอียงคอกะพริบตาปริบเดียวก็ชี้นิ้วไปที่กีตาร์พร้อมกำกับเสียงดังฟังชัด

“ควีนเซย่าของสั่งให้พี่ชานร้องเพลงให้พวกเราฟัง เดี๋ยวนี้!” เสียงปรบมือดังรัวรอบวง ทุกคนล้วนโล่งใจที่ตัวเองรอด ภาคินคลานปราดไปหยิบกีตาร์มาส่งให้อย่างรวดเร็ว คริสรีบยกมือชิงขอก่อนหนึ่งเพลง

“ให้ได้เพลงเดียว”

“งั้นเล่นเพลงกู”

“เพลง?”

“เต่างอย! โอ๊ย!” ขอเสร็จก็หล่นจากโซฟาไปนอนกลิ้งบนพื้น เลย์ดึงเท้าเก็บแถมยังไล่คนเจ็บสะโพกให้ไปเอาเบียร์มาเพิ่มจากนั้นก็บอกชานนท์ว่าอยากเล่นเพลงอะไรก็เล่น ถือว่าเป็นช่วงพักเบรกเพราะแต่ละคนนั้นสะบักสะบอมจากการรับคำสั่งอย่างพร้อมหน้า ชายหนุ่มไม่เห็นใครค้านจึงเริ่มเคาะจังหวะแรก

 

Wise men say

Only fools rush in

But I can't help falling in love with you

 

คริสจำไม่ได้จำได้ว่านั่นคือเพลงของนักร้องชื่อดังในอดีต เขาเพียงแค่รู้สึกคุ้นหูและรู้สึกว่ามันเป็นเพลงที่เหมาะกับเนื้อเสียงทุ้มต่ำและหน้ามึน ๆ ของเพื่อนสนิท เลย์และเตวิชจำได้ว่าว่าไมเคิล บูเบลเอามาร้องพวกเขาคุ้นหูจากเวอร์ชั่นนั้น ส่วนคุณหนูชาลิสาที่ถูกกล่อมด้วยแผ่นเสียงของคุณพ่อมาตั้งแต่จำความได้รีบยกมืออุดปาก กลัวมากว่าตนจะเผลอส่งเสียงกรี๊ดเพราะเข้าใจความหมายของเพลงและสถานการณ์ตรงหน้าดีเกินไป

 

Shall I stay?

Would it be a sin

If I can't help falling in love with you?

 

ทว่าชานนท์ไม่ร้องท่อนต่อไป ชายหนุ่มปล่อยให้มันว่างเปล่า ดึงจังหวะให้ช้าลงแล้วมองไปทางดวงตาคู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าชานนท์จำเนื้อร้องไม่ได้แต่เขาจำได้ต่างหากว่ามีคนร้องเพลงนี้ได้ดีกว่าเขา น้องปีหนึ่งที่กำลังทำหน้าเหมือนโดนแกล้งอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ คนที่เขาอยากให้ร้องเพลงนี้อีกครั้ง อยากฟังโดยไม่ต้องมีเสียงนิสิตหญิงกรีดร้องให้ระคายโสตประสาทหรือนิสิตชายเอ่ยชื่นชมจนน่ารำคาญ เขามั่นใจว่าบริภัทรจะไม่ใจร้าย 

 

Like a river flows surely to the sea 
Darling so it goes
Some things are meant to be
Take my hand, take my whole life too
For I can't help falling in love with you

 

Darling,

I can't help falling in love with you

 

               ชาลิสาเป็นคนแรกที่ขอยอมแพ้ เด็กสาวลูบท้องที่เต็มไปด้วยน้ำผลไม้เดินตามพี่ชายกลับห้องไปตอนห้าทุ่มกว่า เมื่อชานนท์กลับมาอีกครั้งห้องนั่งเล่นก็เกิดสงครามทำลายล้างครั้งใหม่ไปหลายรอบแล้ว เลย์กำลังประท้วงที่เตวิชสั่งให้เขาหอมแก้มคริสพอเขายืนกรานปฏิเสธก็โดนลงโทษด้วยการดื่มว้อดก้าหนึ่งชอตเหมือนที่ก่อนนี้ภาคิน คริส ชานนท์โดนมาก่อน ทั้งเหล้าทั้งเบียร์ตีกันวุ่นอยู่ในเส้นเลือด บริภัทรมองเวลาแล้วก็หันไปมองคนที่เอนหลังอยู่บนเก้าอี้นวม คุณชานนท์ยังไม่ถึงขั้นตัวเอนไปมาอย่างคริสแต่โหนกแก้มทั้งสองข้างก็ขึ้นสีระเรื่อกว่าทุกทีแล้ว

               “ง่วงหรือยัง?” คนตัวโตโน้มตัวมาข้างหน้าถามบริภัทรที่นั่งอยู่บนพื้น บริภัทรพยักหน้าบอกเขาว่าเริ่มง่วงแล้ว จริง ๆ ก็ไม่แน่ใจว่าอาการที่เป็นอยู่นี้มันง่วงนอนหรือมึนเบียร์แต่เอาเป็นว่าบริภัทรอยากกลับห้องไปอาบน้ำแล้วก็ทิ้งตัวลงเตียงแล้ว

               “กูไปส่งน้องก่อนนะ”

               “ห้ามเกินห้านาที!” คริสยกหัวขึ้นจากพื้นห้อง ร้องสั่งเสียงดัง อีกสามชีวิตก็พร้อมใจกันตามชายหนุ่มด้วย

               “ห้ามเกินห้านาที!

               “ไม่งั้นจะตาม”

               “ไม่งั้นจะตาม!

               บริภัทรเห็นเขาขยับปากว่า 'ไอ้พวกเวร' แล้วก็พาบริภัทรออกมาโดยไม่สนใจพี่คริสที่เริ่มร้องเพลงลูกทุ่งเป็นรอบที่สิบของคืน เราอาศัยแสงไฟหน้าบ้านพักหลังอื่นและแสงจันทร์เดินผ่านทางซีเมนต์และกำแพงต้นธรรมรักษาที่ขึ้นทั่วทั้งรีสอร์ทมาถึงกระท่อมของบริภัทร คนตัวเล็กหยุดที่ทางขึ้นบันได มองอีกคนผ่านแสงสีเหลืองนวลแล้วก็บอกเสียงอ่อน

               “อย่าดื่มมากนะครับ”

               “อืม ไม่มาก”

               “ก่อนนอนก็ดื่มน้ำผลไม้เยอะ ๆนะครับ พรุ่งนี้จะได้ไม่แฮ็งค์”

               “ครับ”

               “ฝันดีครับ”

               “ฝันดี”

               ยกมือโบกลาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วก็รับวิ่งขึ้นบันได เขาไม่ยื้อไม่ว่าอะไร เอาแต่มองบริภัทรจนประตูกระจกเลื่อนปิดสนิท บริภัทรดึงม่านโปร่งลง หันหลังให้ประตูแล้วก็ตบมือลงบนอกถี่ ๆ หลายที เพราะไม่เคยอยู่ด้วยกันตอนอีกฝ่ายดื่มหนัก ๆ ...ขอไม่นับงานวันเกิดคุณเซย่า บริภัทรเลยไม่รู้จะรับมือยังไง คุณชานนท์ที่หน้านิ่งแต่ดวงตาฉ่ำวาว เอาแต่ลูบขึ้นลงตรงเอวจนบริภัทรตัวเกร็งไปหมด!

               เมื่อกี้ก็นึกว่าจะถูกดึงเข้าไปจูบเสียอีก

               กลัวไปแล้วว่าเขาคงไม่เบาให้แน่

               “อาบน้ำ ๆ ๆ” บริภัทรเองก็โดนไปหลายแก้ว ถึงจะไม่ได้เมามายไร้สติแต่ทั้งความคิดทั้งอารมณ์ก็ไม่ได้มั่นคงเหมือนปกติ คนตัวเล็กอาบน้ำสระผมอยู่พักใหญ่ก็สวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมาเป่าผมหน้ากระจก ทาครีมบำรุงผิวชดเชยที่ตากแดดมาตลอดสองวันจากนั้นก็คลานขึ้นไปนอนกลางเตียง ปลอกหมอนเปลี่ยนใหม่มีกลิ่นของพันธุ์ไม้ตามสไตล์โบทานิคัล บริภัทรสวดมนต์ไหว้พระฉบับรวบรัด ปิดไฟทุกดวงแล้วก็นอนมองแสงจันทร์หลังม่านโปร่งสีขาวอย่างเป็นสุข

               เรื่องราวของวันนี้ถูกดึงเข้ามาในความคิด

               บริภัทรยิ้มอย่างสุขใจ

               ขอให้พรุ่งนี้ก็เป็นอีกวันที่ดี

 







             ตีสอง

บริภัทรหลับสนิทและเหมือนว่าจะหลับไปนานมากตอนที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูของภาคิน คนตัวเล็กกระแอมไล่อาการคอแห้ง หยิบขวดน้ำที่เตรียมไว้ตอนก่อนนอนมาเปิดดื่มระหว่างที่ลากสลิปเปอร์ไปยังประตู มือที่กำลังจะคลายล็อคยกค้างส่วนอีกมือปล่อยขวดน้ำตกพื้นไปแบบไม่คิดจะตามคว้า

คนที่อยู่อีกด้านของกระจกใสไม่ใช่ภาคิน

ร่างนั้นสูงใหญ่ให้บรรยากาศคุกคามกดดันแบบที่คนเป็นเพื่อนไม่เคยทำ

บริภัทรปากคอแห้งทั้งที่เพิ่งดื่มน้ำไปเกือบครึ่งขวด

แข็งใจเลื่อนบานประตูเปิดให้สายลมยามดึกพัดกรูเข้ามา

ผ้าม่านสีขาวปลิวสะบัด

คุณชานนท์ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์

บริภัทรไม่กล้าถาม

เขามาทำอะไรเวลานี้?

“เรื่องที่บีถาม”

“ครับ?”

“เมื่อเย็น ที่ท่าเรือ”


“........”


“พี่เพิ่งคิดได้ว่ายังไม่ได้ให้คำตอบ”

 

“พี่ขอตอบตอนนี้ได้ไหมครับ?”

 

 

 



#บริภัทร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.124K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4622 Vivachoco (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 22:29
    โอ๊ยพ่อคุณนนนนน
    #4,622
    0
  2. #4594 areenachesani (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 00:54
    แน๊ หาทางมาตอบอ่ะเราอ่ะ
    #4,594
    0
  3. #4065 areenachesani (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 18:56
    แอร้ยยยย ได้ๆไๆๆๆ
    #4,065
    0
  4. #3822 areenachesani (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 18:22
    แอร้ยยยๆๆ
    #3,822
    0
  5. #3686 notisez (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:34
    กรีษสสสสสสส
    #3,686
    0
  6. #3520 Audaidaj (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 09:09
    โอ๊ยยยยอิพี่
    #3,520
    0
  7. #2509 19990830_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 03:23
    พี่ชานนท์คนบ้าาาา ยัยบีเสร็จแน่ๆ
    #2,509
    0
  8. #2466 mees$ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    คืนนี้ก็นอนด้วยกันสิจ๊ะ
    #2,466
    0
  9. #2452 Xingmiii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 10:10
    ห้ามเกินห้านาที!!!
    #2,452
    0
  10. #2329 kiku_zz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:36
    ไม่อ่อนโยนกับใจเยยยย
    #2,329
    0
  11. #2133 weiliin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 02:52
    หาข้ออ้างเก่ง
    #2,133
    0
  12. #1657 pcy921 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:36
    คุณพรี่คะแหมมมมม
    #1,657
    0
  13. #1436 dewwiizodiac (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
    บุกมาหาน้องตอนตี2!!!!
    #1,436
    0
  14. #917 Mrmixx (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 11:52
    แหม่ตาพี่แหม่ๆๆ
    #917
    0
  15. #755 Maayuniiboo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:04
    แหมคุณพี่
    #755
    0
  16. #478 หวาน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 16:04

    อื้มมมมมม... พิชานนนน

    #478
    0
  17. #418 nannapas331 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:28
    อีพี่จะมาหาน้องก็บอกมาเหอะ...
    #418
    0
  18. #210 Geebam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 05:12
    อื้อออออออ
    #210
    0
  19. #160 อิมินา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 15:40
    ชานคนบ้า บ้า บ้า บ้า
    #160
    0
  20. #118 PINKLAND (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:18

    งื้อออออ
    #118
    0