c o m p e n s a t e

ตอนที่ 3 : c o m p e n s a t e #03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,339 ครั้ง
    9 ต.ค. 61









บรรยากาศยามสายของบ้านหลังใหญ่ยังคงสุขสงบเช่นทุกวัน ปกติแล้วทุกวันอาทิตย์สมาชิกครอบครัวจะกินข้าวเช้าพร้อมหน้ากันแต่เพราะเมื่อคืนมีงานเลี้ยงวันนี้ทุกคนจึงได้รับการอนุโลมให้นอนตื่นสายและเลือกเวลารับประทานมื้อเช้าตามความพอใจได้ คุณผู้หญิงของบ้านตื่นเช้าเป็นประจำอยู่แล้ว นางคุมแม่บ้านเตรียมอาหารเช้าในครัวและทำความสะอาดระหว่างรอให้คนอื่น ๆ ตื่น สามีนางตื่นตอนเจ็ดโมงตรงทุกวันไม่ว่าวันนั้นจะเป็นวันทำงานหรือไม่ อาทิตย์นี้คุณผู้ชายเธอมีนัดตีกอล์ฟกับเพื่อนเก่าจึงกินโจ๊กกับกาแฟก่อนออกจากบ้านไปก่อนลูกชายคนโตจะตื่นเพียงสิบนาที รายหลังนี้มีนัดกับคนรักจึงรีบออกจากบ้านเช่นเดียวกัน ตอนนี้เหลือเพียงคุณปาร์คแชริมนั่งเปิดนิตยสารรอลูกชายคนกลางและลูกสาวคนเล็กตื่น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะแม่ ทำไมนั่งอยู่คนเดียวล่ะคะ”

“แม่รอหนูตื่นมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ไงคะ” เซย่าหัวเราะแหะ ๆ ดูเวลาแล้วก็รู้ตัวว่าตนคงตื่นสายที่สุดแน่แล้ว

“แล้วแม่กินข้าวหรือยังคะ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เหลือแต่เซย่ากับพี่ชานนั่นแหละที่ยังไม่กิน” เซย่าร้องเอ๊ะ หันไปทางบันไดที่ทอดวนขึ้นไปชั้นบน

“พี่ชานยังไม่ตื่นหรือคะ?”

“ยังไม่เห็นลงมานะ”

“แต่นี่มันสิบโมงกว่าแล้วนะคะ เมื่อคืนก็แอบหนีขึ้นไปนอนก่อนงานเลิก เซย่านะต้องคอยตอบคำถามเพื่อน ๆ พี่ ๆ เพราะพี่ชานขึ้นห้องไปแบบไม่บอกใครแถมยังติดต่อไม่ได้ ลองเคาะห้องตอนงานเลิกแล้วประตูล็อคอยู่นั่นแหละค่ะถึงรู้ว่าพี่ชานอยู่ในห้อง”

“พี่เค้าดื่มหนักหรือเปล่า”

“เซย่าไม่รู้หรอกค่ะ อย่างพี่ชานดื่มยังไงก็ดูไม่ออกว่าเมาหรือไม่เมา เดี๋ยวเซย่าขึ้นไปปลุกดีกว่าจะได้ลงมากินข้าวพร้อมกัน จะคอมเพลนที่ทิ้งเซย่าไปก่อนงานเลิกด้วย พี่ชานต้องรู้ว่าการปล่อยน้องสาวรับมือกับแฟนคลับของตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก”

“หาข้ออ้างให้พี่เค้าพาไปช็อปปิ้งมากกว่ามั้ง”

“ไม่ได้ค่ะ โอกาสแบบนี้นานทีจะมาถึง เราต้องรีบคว้าไว้”

“ติดพี่แบบนี้น่ะสิถึงไม่มีแฟนเสียที” เซย่าหัวเราะเสียงใส หอมแก้มมารดาแรง ๆ ก่อนจะเดินตัวปลิวออกจากห้องนั่งเล่นไป คุณแชริมเปิดหนังสือไปอีกหน้า ไล่สายตาไปตามตัวอักษรพร้อมทำความเข้าใจไปด้วยก่อนจะไหวตัวเมื่อแว่วเสียงเซย่าดังแหวกความเงียบขึ้นมา

นางทิ้งหนังสือไว้ข้างชุดน้ำชาก่อนจะลุกไปอย่างรวดเร็ว นาทีต่อมาร่างโปร่งบางก็ก้าวเร็ว ๆ ผ่านประตูห้องนอนลูกชายคนกลางเข้าไปก่อนจะยืนตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ ลูกสาวคนเล็ก ลูกชายนางกำลังหลับสนิทบนเตียงกว้างพร้อมใครอีกคนที่คุณแชริมไม่รู้จัก!

 


ปวด!

ความรู้สึกแรกที่คอยต้อนรับบังคับให้การเคลื่อนไหวต้องหยุดชะงัก แขนที่กำลังเท้ายันกับเบาะหนาอ่อนพับลงไปพร้อมเสียงครางผะแผ่ว บริภัทรขมวดคิ้วแน่น ในภาวะที่พื้นเหมือนจะพลิกขึ้นแทนที่เพดานนั้นเด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนไอร้อนที่รองรับใบหน้ามันลามไปทั่วตัว ตัวเขาเองก็ร้อน ร้อนไปถึงลมหายใจเข้าออก ในหัวหนักอึ้ง ภาพที่ม่านตาจับได้พร่าเลือนจนต้องปิดเปลือกตาลงอย่างยอมแพ้ ทว่าไอเย็นจากอะไรสักอย่างเรียกให้เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ พอผิวแก้มสัมผัสกับที่มาของความเย็นนั้นบริภัทรก็ครางด้วยความพอใจ เกลือกหน้าไปมาบนความเรียบตึงนั้นกระทั่งแว่วเสียงแหลมสูงแทรกเข้ามาในโสตประสาท

“คุณพระช่วย!

บริภัทรเคยได้ยินเสียงนี้แต่สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยให้เขาพบคำตอบได้ง่าย ๆ ร่างเล็กฝืนเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคล้ายกับปลายคางทำให้บริภัทรต้องหยีตาเพ่งมองซ้ำ ก่อนจะสำนึกได้ว่าตนกำลังนอนเบียดใครคนหนึ่งอยู่

นี่มัน...ไม่ใช่...

บริภัทรไม่คุ้นกับเรื่องนี้

มันไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นเป็นปกติ

มันไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำ!

“บี!” ชื่อของเขาถูกเปล่งออกมา ความตระหนกในน้ำเสียงนั้นบังคับให้บริภัทรค่อยพยุงร่างขึ้น เมื่อหันไปมองก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นปีที่คณะยืนหน้าตาตื่นอยู่

“คุณเซย่า?” ลำคอเหมือนมีแต่ผงทราย บริภัทรกลืนน้ำลายพลางสำรวจห้องนั้นเหมือนจับต้นชนปลายยังไม่ถูก ใช้เวลาพักใหญ่ก่อนที่ความจำจะไหล่ท่วมเข้ามาราวกับกระแสน้ำหลาก งานเลี้ยงวันเกิด โชว์เล็ก ๆ พันช์แก้วแล้วแก้วเล่า สองร่างในเงามืดตรงทางเดิน สีหน้าทรมานของชานนท์และความปรารถนาดีอันแสนโง่เง่าของตัวเอง

ภาพย้อนคืนมาปรากฏพร้อมอาการชาทั้งร่าง

บริภัทรหลับตาลงก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

“เซย่าเกิดอะไรขึ้นลูก?”

“คุณแม่!

“นี่มัน...อะไรกัน...” สภาพที่ค่อยข้างเป็นส่วนตัวมากบนเตียงหลังใหญ่เกือบทำให้คุณแชริมดึงลูกสาวคนเล็กออกไปจากห้องแล้ว ถ้านางไม่คิดขึ้นมาได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันผิดปกติ ชานนท์ไม่มีคนรัก ข้อนี้นางมั่นใจและยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ลูกชายผู้ระวังตัวอยู่เสมอจะพาคู่นอนเข้าบ้าน ชานนท์ไม่เคยทำ นางละมือจากแขนลูกสาว เพ่งมองใบหน้าซีดเผือดของเด็กแปลกหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

จะว่าแปลกหน้าก็ไม่เชิง นางจำเด็กคนนี้ได้

คนที่เล่นกีตาร์ให้เซย่าเมื่อคืน

ทำไมตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อน เล่น’ ของลูกชายนางไปได้!

“นี่มันอะไรกันบี ทำไม ทำไมบีกับพี่ชานถึง...” เซย่าถามเสียงสั่น เธอไม่ได้คำตอบเพราะคนถูกถามเอาแต่ปิดปากเงียบ ใบหน้าซื่อ ๆ นั้นเผือดสีเหมือนกระดาษ เนื้อตัวส่วนที่โผล่พ้นขอบผ้านวมออกมาเต็มไปด้วยร่องรอยสีอ่อนเข้มที่เดาได้ไม่ยากว่าเกิดจากอะไร พอคลายจากอาการตกใจเซย่าก็เหมือนจะยืนไม่อยู่ เธอโตมากับพี่ชายที่สมบูรณ์พร้อมทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอ เห็นทั้งผู้หญิงผู้ชายเข้าหาพี่ชายทั้งสองมานับไม่ถ้วนและเธอก็ไม่เคยคิดว่าบริภัทรจะเป็นหนึ่งในคนจำพวกนั้นด้วย เซย่าไม่ได้หวงพี่ชายแต่ก็ไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับภาพที่เห็นตรงหน้า

“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?”

“ไม่ใช่นะคุณเซย่า”

“ไม่ใช่อะไรบี สภาพอย่างนี้จะบอกว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ บี บีกับพี่ชายเรา...”

“เซย่า ใจเย็นก่อนลูก” คุณแชริมปรามเสียงเรียบ นางจัดการล็อคประตูห้องนอนลูกชายแล้วก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้นวมตัวเดียวในห้อง เสียงของเซย่าปลุกเจ้าของห้องตัวจริงจากการหลับใหล ชานนท์ครางเสียงต่ำ หัวคิ้วคมย่นเข้าหากัน ท่ามกลางสายตารอคอยของอีกสามชีวิตชายหนุ่มก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น

“แม่? เซย่า?”

“ใช่ แม่ เซย่าแล้วก็คนของลูก”

“คนของผม?” ใบหน้าหล่อเหลาผินไปตามการชี้นำของมารดา เมื่อสายตาจับภาพคนตรงหน้าได้ชานนท์ก็ถึงกับอึ้งไป

บริภัทร...

บนเตียงเขา

ใต้ผ้านวมผืนเดียวกับเขา

ชานนท์ไม่ได้ลืมว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา เขาแค่ไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้และก็ไม่คิดว่าแม่กับน้องสาวจะมาเป็นพยานรู้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างไม่ปิดบัง เขากำลังถูกสายตาสองคู่จับจ้อง รอคอยคำอธิบาย ขณะที่อีกคนเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง กลีบปากบางเม้มกลืนเข้าหากันคล้ายอับอายที่จะให้ใครเห็นร่องรอยปริแตกที่เขาเป็นคนทำ

“แม่รู้ว่าชานโตพอสำหรับเรื่องพวกนี้แต่ชานรู้ใช่ไหมว่าตัวเองทำผิดกฎ” ห้ามพาคู่นอนเข้าบ้าน กฎเหล็กเลยล่ะ “ยังไงแม่ก็ยังอยากได้คำอธิบายนะ เผื่อว่าเรื่องมันจะไม่ใช่อย่างที่แม่คิด”

“แม่ครับ”

“มันพูดยากมากหรือ?”

“ผมขอโทษครับ แต่แม่ปล่อยเรื่องนี้ไปได้ไหม ให้ผมจัดการเอง” คุณแชริมยิ้มบาง นางวาดตามองเพื่อนของลูกสาว เห็นสีหน้าเด็กคนนั้นแล้วก็ตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อ จะเอาความจริงต้องชิงเค้นเอาตอนที่ยังตั้งตัวไม่ได้ “ถ้ามันอธิบายยากนักก็แค่ตอบคำถามแม่ก็พอ ไม่กี่ข้อหรอก หรือถ้าไม่คิดว่าแม่เป็นแม่ ไม่เห็นความสำคัญของการอยู่ร่วมกันในบ้านนี้แล้วชานจะไล่แม่ออกจากห้องนี้ก็ได้”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น”

“ชานคบอยู่กับเพื่อนน้องหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้ พี่ชานเพิ่งเคยเจอบีไม่กี่ครั้งแล้วทุกครั้งเซย่าก็อยู่ด้วยตลอด” ลูกสาวคนเล็กแทรกเสียงตอบอย่างมั่นใจ คุณแชริมตำหนิการกระทำนั้นด้วยสายตาและมันมีผลมากพอจะทำให้เซย่าเงียบไป

“ว่ายังไงชานนท์” ลูกชายของนางมองเด็กคนนั้นก่อนจะตอบ

“เปล่าครับ ไม่ได้คบกัน”

“แล้วรักเค้าหรือถึงได้ทำแบบนี้” ชานนท์คลึงสันมือกับขมับ เขาก้มหน้าต่ำยามกลีบปากได้รูปงามขยับตอบผู้เป็นมารดา

“ไม่ครับ”

“ไม่ได้คบกัน ไม่ได้รักกัน แล้วชานจะอธิบายเรื่องที่มีคนอื่นอยู่บนเตียงลูกจนเช้าด้วยสภาพนี้ยังไง” ยิ่งพูดยิ่งปวดหัว ชานนท์ถอนใจยาว เรื่องมันยุ่งเพราะแม่กับน้องสาวดันโผล่เข้ามารู้เห็นด้วยนี่แหละ เขาตั้งใจไว้ว่าจะเคลียร์กับบริภัทรทันทีที่ลืมตาตื่น อีกฝ่ายจะโกรธจะเกลียดยังไงก็คงต้องยอมรับสภาพกันตามนั้น แต่ลองเป็นแบบนี้ไอ้ที่ตั้งใจไว้คงเป็นหมันไปแล้ว คู่กรณีไม่ยอมมองเขาแม้หางตา

“พี่ชานจะเงียบแบบนี้ไม่ได้นะคะ เซย่าต้องการคำอธิบายสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“พี่พูดไปหมดแล้ว”

“แค่นั้นน่ะหรือคะ?”

“เธอจะซักไซ้ไปเพื่ออะไรเซย่า”

“ก็เซย่าอยากรู้ พี่ชานเป็นพี่ชาย บีก็เป็นเพื่อนที่เซย่าชอบ ถ้า ถ้าบีเป็นเหมือนคนพวกนั้น...”

“เซย่า!” ชานนท์ปรามเสียงเข้ม ดวงตาวาววับส่งผลให้คนเป็นน้องชะงัก เด็กสาวถอยไปยืนข้างเก้าอี้ที่มารดานั่งอยู่ ความรู้สึกกังวลยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อได้เห็นสีหน้าขุ่นเครียดของพี่ชาย  

“เกิดอะไรขึ้นหรือชาน?

“ผมเมา ก็แค่นั้น” เขาเลือกเหตุผลที่คิดว่าจะทำให้เรื่องจบเร็วที่สุด

“แล้วเธอล่ะ...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ดวงตาบวมช้ำที่มองตอบคุณผู้หญิงของบ้านไหวระริก

“ชานนท์เมาแล้วเธอเมาเหมือนเขาหรือเปล่า” บริภัทรดื่มแต่ไม่ได้เมาจนไม่รู้ตัว เด็กหนุ่มส่ายหน้า รู้ว่าการตอบผู้ใหญ่แบบนี้มันไม่ดีแต่บริภัทรไม่แน่ใจว่าถ้าพูดคำแรกออกไปแล้วมันจะมีอะไรตามมาอีกบ้าง

“ไม่ได้เมาแสดงว่ารู้ตัวตลอดเวลาสินะ” บริภัทรยังเก็บคำเงียบจนชานนท์แปลกใจ ทั้งที่จะฟ้องแม่เขาก็ได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่ทำ เพราะอะไร เพราะเขาเคยสั่งไว้ เพราะกลัวหรือเพราะอาย “เธออาจไม่รู้ บ้านเรามีกฎเหล็กคือห้ามพาคนนอกมาค้างโดยไม่ได้รับอนุญาต ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครแหกกฎข้อนี้ ฉันถึงสงสัยว่าครั้งนี้มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น”

“แม่ครับ...”

“แม่ไม่ได้พูดกับชาน”

“แต่เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะผม” มารดากับน้องสาวกดดันทั้งคำพูดทั้งสายตา ชานนท์ไม่รู้หรอกว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ แต่ถ้าไม่พูดก็คงไม่จบ เขาหมดทางเลือกแล้ว

“บริภัทรไม่เต็มใจ”

“.....”

“ผมบังคับเค้า”

ห้องกว้างถูกความเงียบทิ้งตัวลงปกคลุมเกือบนาที ก่อนจะได้ยินเสียงชาลิสาครางออกมาอย่างคาดไม่ถึง

“นั่นมันอาชญากรรมเลยนะพี่ชาน! เซย่ามั่นใจมาตลอดว่าพี่ชายหล่อนเป็นสุภาพบุรุษ อาจไม่ได้ดีเลิศถึงขั้นผู้ทรงศีลแต่คนอย่างพี่ชานจะไม่มีทางบังคับขืนใจใครแน่นอน ทุกคนที่เข้าหาพี่ชายหล่อนล้วนแต่สมัครใจอยากมีความสัมพันธ์กับคุณชายคนรองของบ้านนี้ทั้งนั้น พี่ชานไม่มีคนรักแต่ก็ไม่เคยขาดแคลนคนข้างกาย ความเคยชินกับสิ่งที่รับรู้มาตลอดหลายปีทำให้เซย่าเผลอคิดไปด้วยซ้ำว่าบริภัทรเข้าหาพี่ชายคนรองอย่างมีจุดประสงค์ กระทั่งมารดาก็คงคิดไม่ต่างกัน

“ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ก็แสดงว่าชานเป็นคนผิด เรื่องนี้แม่จะคุยกับเราทีหลัง บริภัทร ขอโทษที่ฉันเข้าใจเธอผิดไป ตอนนี้เธออยากให้ฉันช่วยอะไรไหม” ใบหน้าเล็กค่อยเงยมองคุณแชริม อย่างหนึ่งที่หญิงสูงวัยสะดุดใจในตัวเด็กคนนี้คือบริภัทรไม่มีอาการสติแตกให้เห็นแม้แต่น้อย ทั้งที่ถูกกดดันอยู่ในถิ่นที่ไม่คุ้นเคย ทั้งที่ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจแต่นอกจากแววตาสั่นไหวแล้วนางก็ไม่เห็นเด็กคนนี้จะแสดงความอ่อนแอใด ๆ ให้เห็นอีก ไม่อาละวาด ไม่โวยวาย ไม่พยายามทำตัวให้น่าสงสาร ลูกชายนางเสียอีกที่หงุดหงิดจนเก็บอาการไม่อยู่

“บอกฉันได้ทุกอย่างนะบริภัทร ฉันยินดี”

“ผมอยากกลับบ้านครับ”

คำขอของบริภัทรทำให้ใครคนหนึ่งถอนใจยาวโดยไม่รู้ตัว



เซย่าเป็นคนไปส่งบริภัทรถึงหอพัก เด็กสาวตั้งใจว่าจะถือโอกาสที่อยู่กันสองคนขอโทษที่เข้าใจผิดไปอย่างใหญ่หลวงแต่บริภัทรกลับไม่เปิดโอกาสให้หล่อนทำอย่างที่ตั้งใจ เพื่อนตัวขาวเอาแต่นั่งหลับตาตลอดทาง เซย่าเอ่ยเรียกไปสองสามทีเมื่อบริภัทรใช้ความเงียบตอบรับหล่อนก็ไม่กล้ารบกวนอีก ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างที่พี่ชานเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะต้องสะเทือนความรู้สึกของบริภัทรอย่างรุนแรง อยู่ดีไม่ว่าดีต้องมาโดน... เฮ้อ ยิ่งคิดเซย่ายิ่งรู้สึกผิด หล่อนไม่น่าผลีผลามใส่ความเพื่อนเลย

“ให้เราอยู่เป็นเพื่อนไหมบี?” มือที่เพิ่งปลดเข็มขัดนิรภัยดันประตูรถเปิดออก บริภัทรส่ายหน้าลงไปยืนนอกรถแล้วจึงยอมพูดเป็นครั้งแรก

“ขอบใจที่มาส่ง”

“บีอยู่ได้แน่นะ” บริภัทรยิ้มบาง เป็นรอยยิ้มที่ฝืดฝืนที่สุดเท่าที่เซย่าเคยได้รับจากคนตรงหน้า

“กลับบ้านเถอะ ขับรถดี ๆ นะ” ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเดิมก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตูเข้าตึกหอพัก เซย่าลงจากรถ ก้าวตามไปจนทันคว้าข้อมือบางไว้

“บี!

“.....”

“บีจะให้มันจบแบบนี้หรือ?” ดวงตาเรียบเฉยของเพื่อนตัวขาวหลุดแววหวาดหวั่นออกมาฟ้องความรู้สึกที่แท้จริงในทันที เซย่าเสียใจไม่น้อยที่โพล่งประโยคนั้นออกไปแต่หล่อนก็ร้อนใจเกินจะปล่อยวาง “บีไม่คิดว่าพี่ชายเราควรจะรับผิดชอบ...”

“พอเถอะเซย่า”

ไม่ได้คบกัน ไม่ได้รักกัน มันก็แค่ อุบัติเหตุ

ไม่มีอะไรต้องต่อแล้ว

 


เซย่ากลับบ้านพร้อมความกังวลใจเรื่องมันเหมือนจะจบง่าย ๆ จบลงไปแล้ว ผู้เสียหายไม่คิดจะติดใจเอาความให้พี่ชายของหล่อนเดือดร้อน แต่เซย่าก็ยังไม่สบายใจ จนกลับถึงบ้านหล่อนก็ยังสลัดแววตาของบริภัทรไม่หลุด คุณหนูคนเล็กเจอมารดานั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นก็ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ลมหายใจยืดยาวถูกทอดถอนจนคุณแชริมต้องออกปากถาม

“เรียบร้อยไหมลูก” คนเป็นลูกเม้มปาก น้ำตาคลอ

“เรียบร้อยดีเกินไปด้วยซ้ำค่ะ”

“เพื่อนลูกไม่พูดอะไรเลยหรือคะ”

“ไม่เลยค่ะ” ยิ่งคิดเซย่ายิ่งรู้สึกผิด “แม่คะ เซย่าว่าแบบนี้มันไม่โอเคเลยนะคะ เซย่าไม่สบายใจเลย บีเค้ามีชีวิตของเค้าดี ๆ ต้องมาเจอเรื่องในบ้านเรา ถ้าเซย่าไม่รั้งบีไว้แล้วปล่อยให้เค้ากลับกับภาคินตั้งแต่แรก บีคงไม่...ไม่ต้องถูกพี่ชานบังคับฝืนใจ”

“เซย่า เจ้าตัวเค้ายืนยันขอให้จบนะลูก เซย่าต้องคิดด้วยว่าถ้าเราไม่ยอมจบแล้วยังขุดมาคิดไม่เลิกคนที่จะเสียหายมากที่สุดคือเพื่อนของเซย่า” เซย่าครางทดท้อ มองไปทางชั้นบนของบ้านอย่างขุ่นเคือง

“แล้วนี่ลูกชายคนโปรดของแม่เค้าว่าไงบ้างคะ?”

“พี่เค้ามึนหัวแม่เลยให้นอนต่อ คงไม่มีอะไรมากกว่านี้แล้วล่ะเซย่า พี่ชานเค้าคงอยากให้เรื่องมันจบเหมือนที่บริภัทรต้องการ พี่ชายของลูกเกลียดเรื่องวุ่นวายมากแค่ไหนลูกก็รู้นี่คะ”

“ทั้งที่ตัวเองเป็นคนสร้างเรื่องแท้ ๆ”

“หนูดูเป็นห่วงเพื่อนคนนี้มากเลยนะ รักมากหรือลูก” เซย่าพยักหน้าซื่อ ๆ “บีน่ารักมากนะคะแม่ นิสัยดี ขยันเรียน เซย่าอยากสนิทด้วยตั้งแต่เจอกันแรก ๆ แล้วแต่ถึงตอนนี้ก็ยังเป็นได้แค่เพื่อนห่าง ๆ เหมือนเดิม คือ เค้าไม่ได้หยิ่งหรือไม่เอาใครแบบนั้นนะคะ บีเค้าน่ารักกับทุกคนแต่คนที่เค้าสนิทด้วยมีแค่นายภาคิน เพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน”

“ภาคิน? ผู้ชายผิวคล้ำ หน้าเข้ม ๆ ที่อยู่กับบริภัทรเมื่อคืนใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ เค้าสนิทกันอยู่สองคน”

“เพื่อนหรือแฟนไม่รู้นะ”

“อันนี้ เซย่าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” คิดถึงบุคคลที่สามแล้วก็หนักใจยิ่งกว่าเก่า ถ้าภาคินรู้เรื่องที่เกิดขึ้น จะเป็นยังไงบ้างนะ แค่คิดก็เครียดแล้ว

 


ในตึกที่เซย่าเพิ่งมาส่งบริภัทร เพื่อนสนิทอย่างภาคินก็อาศัยอยู่ด้วยเช่นกัน ห้องของชายหนุ่มอยู่เหนือไปสี่ชั้น เป็นห้องชุดแบบสองห้องนอนเพราะเขาต้องแชร์ห้องกับพี่ชาย คิมหันต์เรียนจบปริญญาโทเมื่อปีที่แล้วและได้งานทำในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง เมื่อน้องชายอย่างภาคินสอบติดมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงพ่อแม่จึงลงทุนซื้อห้องชุดของโครงการนี้ให้อยู่ด้วยกันสองพี่น้อง ขณะที่บริภัทรนั้นเลือกที่จะเช่าห้องขนาดเล็กเป็นรายปีเพราะเจ้าตัวตั้งใจว่าเรียนจบก็จะกลับไปหางานทำใกล้ ๆ บ้าน ไม่คิดจะอยู่เมืองหลวงนานกว่าระยะเวลาเรียน สองเพื่อนรักเลือกที่จะอยู่คอนโดเดียวกันเพราะจะได้ไปมาหาสู่และคอยดูแลกันได้สะดวก

ช่วงบ่ายของวันอาทิตย์ภาคินก็กดลิฟต์ลงมาหาเพื่อนสนิทพร้อมถุงกระดาษในมือข้างหนึ่ง พี่ชายของเขาเพิ่งกลับจากไปดูงานในประเทศแถบยุโรป ช็อกโกแลตแท้จากเบลเยี่ยมเป็นของฝากที่เขาและบริภัทรร้องขอ หนุ่มหล่อผิวปากพลางกดปุ่มสัญญาณ นึกถึงสีหน้าของเจ้าของห้องตอนที่ได้เห็นขนมในถุงนี้แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เดี๋ยวดูไอ้บีมันจะนั่งกินนอนกินเดินกินนะ ภาคินรู้เลยว่าตาตี่ ๆ นั่นจะเปล่งประกายระยิบระยับได้แค่ไหน ใส่เอฟเฟ็คดาวให้สิบดวงยังนับว่าน้อยไป

“เฮ้ย ปล่อยให้ยืนนานเดี๋ยวอดหมดนะ จะเอาไหมในถุงเนี่ย” ชูถุงกระดาษขึ้นสูง จงใจโชว์โลโก้ของร้านดังใส่กล้องให้คนชอบแกล้งตาโต “แต่จะว่าไปแล้ว อยู่นอกตู้เย็นนานมันจะละลาย เอากลับไปแช่ที่ห้องเหมือนเดิมท่าจะดี”

ยัง ยังเงียบ พอแกล้งพูดเรื่องคอขาดบาดตายไปแล้วไม่มีสัญญาณตอบรับภาคินก็ย้ำกริ่งอีกครั้งแถมทุบประตูให้อีกชุดใหญ่ กะว่าถ้าแอบอยู่ข้างประตูก็เอาให้สะเทือนไปถึงหน้าเจ้าบ้านเลย

“บี ไอ้บีโว้ย” ไม่อยู่หรือวะ? แม้จะข้องใจว่าบริภัทรหายไปไหนในวันหยุดอย่างนี้แต่ชายหนุ่มก็เริ่มแน่ใจแล้วว่าการถ่อลงมาถึงห้องเพื่อนสนิทครั้งนี้คงเสียเปล่า ปกติแทบจะอยู่เป็นยามเฝ้าห้อง คนอื่นเค้าออกไปเที่ยวหาความสำราญกันในวันหยุด รายนี้ถ้าเขาไม่มาลากคือไม่ไป

เหอะ เดี๋ยวนี้ริมีนัดโดยที่นายภาคินไม่รู้แล้วสินะ

ร่างสูงกลับตัวหันหลังให้ประตูแล้วถึงได้ยินเสียงคลายล็อค ใบหน้าคมเข้มผินกลับไปมองพร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนไป จากห่อเหี่ยวผิดหวังก็บานเป็นดอกไม้สิบหกกลีบซ้อน

“แม่เจ้าโว้ย สภาพนี่อะไร นอนอยู่เหรอ?”

“อือ คินมีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไร แค่จะเอาขนมมาให้ ช็อคโกแล็ตจากเมืองนอก สนไหมล่ะ?” ริมฝีปากบางเหยียดออกเพียงนิด

“ขอบใจนะ”

“เป็นไรเนี่ย? ไม่สบาย?”

“ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก...” ไม่ได้เป็นอะไรมากแต่เกาะขอบประตูคุยตลอดแถมตัวยังร้อนเกินความพอดี บริภัทรสะดุ้งหน้าหนีเมื่อโดนมือเย็นเฉียบวางทาบตรงหน้าผาก ภาคินเพิ่งจับกล่องช็อคโกแลตแช่เย็นมาพอโดนคนป่วยที่อุณหภูมิตัดกัน ปฏิกิริยาเลยรุนแรง

“กินยายังเนี่ย?”

“เรียบร้อยแล้ว”

“เออ งั้นก็เข้าห้องไป จะอยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องพูด รู้ว่าจะปฏิเสธแต่ฉันจะอยู่ เข้าไปเลยคนป่วย พี่คินคนนี้ไม่ยอมกลับห้องจนกว่าไข้น้องบีจะลด เข้าใจตรงกันนะจ๊ะ” บริภัทรผ่อนลมหายใจผะแผ่ว เขาอยากอยู่คนเดียว แม้จะรู้ว่าภาคินคงนั่งอ่านหนังสือหรือดูทีวีอยู่ข้างนอก ไม่ล่วงล้ำเข้าไปในเขตห้องนอนแต่เขาก็ไม่อยากให้มีใครอื่นในโลกส่วนตัวยามนี้ บริภัทรอยากให้ทุกอย่างนิ่งที่สุด เงียบที่สุด ให้ตัวเองจมอยู่กับการเยียวยาที่ไม่ต้องคอยพะวงว่าจะต้องปั้นหน้าว่าไม่เป็นไรกับความห่วงใยของเพื่อน

“เข้าไปนอนในห้องไป เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงถ้าไม่ดีขึ้นจะพาไปหาหมอ” บริภัทรไม่ต่อความ ร่างเล็กปิดประตูห้องนอน เอนร่างลงทับไอร้อนที่ยังอุ่นอุในผ้าผวยก่อนจะปิดตาลงอย่างอ่อนล้า

ให้โลกทั้งใบเงียบลง

ให้สรรพเสียงถูกความมืดกลืนหาย

ให้ทุกเรื่องเลวร้ายถูกลบไปในชั่วขณะฝัน

 

เท่านั้นก็พอ

 

 

 


 


 


 

#บริภัทร

 

นั่งบนเตียงเดียวกันครึ่งตอนแต่ไม่พูดกันซักคำ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.339K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4867 Janjira Somboonphanitkit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 16:21
    ดิฉันผู้กลับมาอ่านรอบล้านชอบมากกกเรื่องนี้รักสุดด
    #4,867
    0
  2. #4595 Vivachoco (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 03:49
    ย้อนมาอ่านก็ยังสงสารบี
    #4,595
    0
  3. #3930 pbcy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:18
    แงงงงงงน้องบี คำว่าชดใช้ของพี่ชานคืออะไรคะ ;—; น้องแค่หวังดี น้องแค่ไม่รู้คำว่าโดนยา แต่ตอนนั้นก็เข้าใจพี่ชานนะว่าบอกให้ไปแล้ว เจ้าบีก็ดื้อ แต่บทสนทนาก่อนหน้านี้ที่ว่าไม่พอใจกันคืออะไร สองคนนี้เคยเจอกันมาก่อนมั้ย แงงง
    #3,930
    0
  4. #3406 Audaidaj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 02:14
    สงสารบีอ่า นี่มันแย่สุดๆเลย
    #3,406
    0
  5. #3401 BD0412 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 12:56
    สงสารน้องงงงงง
    #3,401
    0
  6. #3283 latsira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 06:32
    จะผิดมั้ยที่เราตะหงิดๆคกแทนตัวคุฯแม่ว่านางมากเลย แงง 😂
    #3,283
    0
  7. #2502 0843133997Nan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 09:22
    รึตอนนี้มันก็เป็นแผนของพี่ชานเค้าอ่ะ แบบอยากให้น้องตื่นมาโวยวายแล้วเรียกร้องความรับผิดชอบงี้ ก็พี่มันชอบของมันมานานหนิ=///=
    #2,502
    0
  8. #2353 sehunmybabe_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:00
    สงสารน้อง;___;
    #2,353
    0
  9. #2290 meanniezjina88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:04
    น้องบีน่าจะตื่นมาโวยวาย ฟาดมือฟาดขาระบายอารมณ์ เป็นแบบนี้เเล้วใจไม่ดี เงียบเกินไปนิ่งเกินไป น่าสงสารน้องงงงงงงง -พี่ชานนคนบ้า มารับผิดชอบน้องบีเดี๋ยวนี้ แต่งงานกันเลยนะ ได้น้องเเล้วจะทิ้งเหรอ #รูดก้านมะยม
    #2,290
    0
  10. #2109 midora (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 02:04
    สงสารน้อง ต้องมาเจอไรแบบนี้
    #2,109
    0
  11. #1574 pcy921 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:27
    แงงงงน้องงงง
    #1,574
    0
  12. #1441 weiliin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:17
    เข้าใจน้องบีเลย พี่ชานนท์อย่าใจร้ายกับน้องนะ
    #1,441
    0
  13. #1305 annelf10783 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:14
    สงสารน้องบีเลย
    #1,305
    0
  14. #1212 pikakaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:44
    /กอดน้องบี ร่วมกันติดแฮชแท็ก น้องบีไม่ใช่สนามอารมณ์ของพี่ชานนท์ เพื่อเป็นกำลังใจให้น้องกัน ฮือ
    #1,212
    0
  15. #746 lovelykik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:29
    เข้าใจน้องมากๆ โอ๋ๆๆๆๆ
    #746
    0
  16. #517 oAMilEo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 01:22
    พี่ชานนท์ จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ อย่ามาพูดว่าตัวเองไม่มีสติ หรืออย่ามาบอกว่าจะไม่รับผิดชอบนะ เฮงซวย! สงสารน้องอะ ต้องมาเจออะไรแบบนี้เพราะความจิตใจดีมีเมตตากลัวตาพี่ชานอ้อยตายแท้ๆเลย
    #517
    0
  17. #455 imavikur (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:02
    กอดน้องอะแงงงง
    #455
    0
  18. #410 _Daonuea_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 16:16
    น้องบี ฮือออออออออ
    #410
    0
  19. #241 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:24
    น้อมมมแงงงง
    #241
    0
  20. #176 Geebam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:55
    น้องงงงงงง
    #176
    0
  21. #174 cuttt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 17:27
    บีลูกกก
    #174
    0
  22. #164 PARKSELOR (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:53

    โชคดีจังที่บีมีเพื่อนดีๆแบบภาคิน ขวัญเอ้ยขวัญมานะบี
    #164
    0
  23. #115 K E E N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 14:34
    ขอบคุณค่าาาาา
    #115
    0
  24. #71 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:08
    ลูกบีของแม่ฮือออออ
    #71
    0
  25. #52 PINKLAND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:10
    ฮืออ น้องงงงงงง
    #52
    0