c o m p e n s a t e

ตอนที่ 27 : บ ริ ภั ท ร #19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,070 ครั้ง
    9 ต.ค. 61






เมื่อประตูกระจกที่เชื่อมกับลานจอดรถด้านหลังตึกเลื่อนเปิดและภาคินเดินเร็ว ๆ ออกไปคนที่รออยู่ในรถคันสีดำก็เปิดประตูลงมา ร่างสูงสะดุดตาพอกับยานพาหนะที่เจ้าตัวใช้พยักหน้ารับเมื่อภาคินตรงเข้าไปหาพร้อมยกมือไหว้ อุเหม่ ชุดนิสิตแบรนด์เนมนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ นี่นายแบบทอมฟอร์ดอวตารมาปะครับ คัตติ้งเนี้ยบซะจนไม่กล้าคิดว่าพี่แกเป็นแค่นิสิตธรรมดาแล้ว

“หวัดดีครับพี่” พี่เขาทำเสียงอือในคอ

“แดกอะไรหรือยัง?”

“ถามผมหรือไอ้บีอะ?”

“กูใช้คำว่าแดกไงคิน”

“จีดจี่ดจี้ดจี๊ดดดดดดดดดด ใจคอพี่จะอ่อนโยนกับบริภัทรของพี่คนเดียวใช่ปะ ถึงเราจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่ผมก็น้องพี่นะโว้ยพี่ชานนท์”

“น้องก็ส่วนน้อง” เอ๊ะ แล้วที่ไม่ใช่น้องนั่นคือส่วนไหน? ภาคินหัวเราะหึ ๆ รับถุงกระดาษที่อีกฝ่ายหยิบขึ้นมาจากเบาะหลังส่งให้ ถุงหนึ่งร้อนถุงหนึ่งเย็น ตบท้ายด้วยถุงพลาสติกใสบรรจุร้อนเป็นลำดับท้ายสุด

“นี่ของมึง”

“ว้อท?”

“เส้นเล็กต้มยำไข่พิเศษทุกอย่าง”

“พี่ ผมซาบซึ้ง...” เพราะจะให้กินเบนโตะแบบเพื่อนรัก นาทีนี้ภาคินก็โหยหาความแซบของเครื่องต้มยำมากกว่า การท่องตำราทำให้เขาเอียนตัวหนังสือจนมวนท้องไปหมดแล้ว

“อย่าถือเข้าห้องเพื่อนมึงนะถุงพลาสติกน่ะ” ภาคินพยักหน้าว่ารู้กัน หลัง ๆ ไอ้เจ้าบีมันเลี่ยงการใช้ถุงพลาสติก ไม่ได้หักดิบลดละเลิกทีเดียวแต่ถ้าเลี่ยงได้บีมันมันก็อยากเลี่ยง เจ้าของห้องเค้าถืออุดมการณ์ดีงามขั้นนั้นแล้วจะให้ภาคินเดินถือถุงก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่แยกน้ำแยกเครื่องแยกผักเข้าห้องไปมันก็กระไรอยู่

“แล้วเป็นยังไงบ้าง?”

“เหลือสอบพรุ่งนี้อีกสองตัวพี่ เช้าบ่ายเลย”

“กูไม่ควรขึ้นไปใช่ไหม?” ภาคินหัวเราะหึ ๆ

“ผมว่าไว้เจอกันวันศุกร์ทีเดียวเลยดีกว่า ช่วงสอบอย่างนี้บีมันไม่ค่อยปฏิสัมพันธ์กับใครหรอก ผมเองเดี๋ยวเอาของไปส่งมันแล้วก็จะกลับห้องตัวเองเลยเหมือนกัน อดทนพี่อดทน” รุ่นพี่ปีสี่ที่จำต้องยอมจำนน ชานนท์สอบถามเรื่องการเตรียมตัวไปทะเลอีกสองสามคำพอรู้ว่าทั้งภาคินและเพื่อนภาคินยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยชายหนุ่มก็พยักหน้า บอกให้รุ่นน้องหน้าเข้มว่าเอาไปแค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวก็พอเพราะของอย่างอื่นที่รีสอร์ทมีเตรียมไว้ให้หมดแล้วส่วนพวกครีมบำรุงผิวหรือครีมกันแดดชาลิสาน้องสาวเขาก็จัดการแพ็คไปเผื่อทุกคนแล้วเช่นกัน

“มึงขึ้นไปเถอะ”

“จะฝากบอกอะไรไอ้บีมันไหมพี่” ชานนท์นิ่งไปชั่วลมหายใจ

“บอกว่ากูอ่านหนังสือของวันพรุ่งนี้เสร็จแล้ว”

“ได้ครับ”

“แล้วก็ ร้านนี้มันอยู่ทางผ่าน”

“แล้ว?”

“แค่นี้แหละ ถ้าเขาไม่ถามก็ไม่ต้องรายงาน” ภาคินหัวเราะก๊าก รายงานเลยโว้ยพี่ชานนท์กู นี่คนคุยหรือผู้ใต้บังคับบัญชาวะ พี่ทำไมเกรงใจเพื่อนกูละเกิ๊น แต่พอหิ้วเสบียงไปส่งให้ถึงห้อง คนรับที่สีหูสีตามองถุงกระดาษก็ถามก่อนภาคินจะได้รายงานเสียอีก

“คุณชานนท์มาเหรอ?”

“เยป มาแล้วไปแล้ว”

“อ้อ”

“เมื่อคืนดูหนังถึงกี่โมงเนี่ย?” เจ้าของห้องหาวหวอด แว่นทรงกลมตกมาอยู่ปลายจมูกตอนบิดขี้เกียจสุดตัว บริภัทรตอบว่าแค่ห้าทุ่ม

“เค้าหยุดให้อ่านหนังสือนี่หยุดดูหนังดีจังเลยโว้ย”

“ผ่อนคลายไง ก็ชวนแล้วไม่มาดูด้วยกันเอง”

“อ่านหนังสือไง อ่านหนังสือ อยากมีเพื่อนดูทำไมไม่ชวนพี่ปีสี่ล่ะจ๊ะ” ภาคินก็พูดไปงั้นแหละ รู้ว่ายังไงเพื่อนเขาก็ไม่ชวนพี่คนนั้นมาหรอก อุตส่าห์ขอห่างเพื่อให้อีกฝ่ายทุ่มเวลาให้การเรียนเต็มที่ ใช้ตัวเองเป็นเหตุผลหลักอ้างว่าอยากให้เวลากับการเตรียมตัวสอบทั้งที่ตัวเองแค่ทบทวนเนื้อหาเหมือนที่ทำทุกวันเท่านั้น ห่วงใยพี่ชายเพื่อนขนาดไหนก็คิดดู

“ปีใหม่เราจะกลับบ้านนะคิน”

“ปีใหม่นี้นะเหรอ อ้าว ไหนบอกจะกลับทีเดียวปิดเทอมใหญ่เลย” ก็เจ้าตัวเคยพูดว่าช่วงวันหยุดสิ้นปีรถเยอะคนเยอะแถมทางมหาวิทยาลัยยังหยุดให้แค่สามวันเลยจะนอนดูหนังอยู่ห้องไม่ไปไหน

“ต้องกลับน่ะ”

“เค้าสั่งลงมาเหรอ?” บริภัทรพยักหน้า เปิดกล่องเบนโตะแล้วก็แกะตะเกียบไม้ออกจากบรรจุภัณฑ์ไม่ให้มื้อกลางวันช้าไปกว่าบ่ายโมง

“หลายเรื่องด้วยไง”

“ให้ไปนอนที่บ้านด้วยไหมล่ะ?” เพื่อนตัวเล็กส่ายหัว หัวเราะน้อย ๆ ตอนเห็นภาคินยกของที่แอบไว้ข้างหลังขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก๋วยเตี๋ยวต้มยำเลยนะ

 


ตอนคุยกันเรื่องทริปเกาะกูดที่โรงอาหารเมื่ออาทิตย์ก่อนได้ข้อสรุปว่าจะใช้ยานพาหนะเป็นสเตชั่นแวกอนสองคัน ออดี้ของที่บ้านชานนท์คันหนึ่งและบีเอ็มของคริสอีกคัน พอดี ๆ สำหรับคณะทัวร์ทั้ง 7 ชีวิตและสัมภาระสำหรับสามวันสองคืน ทว่าก่อนเดินทางเพียงวันเดียวเจ้าของรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูกลับขอเตวิชให้ไปขับรถแทน ชานนท์บอกให้เตวิชไปเอารถที่บ้านเขาจากนั้นก็ไปรับภาคินที่ไอเดียคอนโดเพราะเจ้าตัวจะพาน้องสาวและรุ่นน้องคนหนึ่งขึ้นเครื่องจากสุวรรณภูมิไปลงที่ตราดเลย เตวิช คริส เลย์ ได้แต่มองสีหน้าว่างเปล่าของกันและกัน

ไหนล่ะ ที่จะทิงนองนอยระหว่างเดินทาง

ไหนล่ะ เสียงกีตาร์ครื้นเครง

ไหนล่ะ เสียงร้องเพลงจากน้องปีหนึ่งชมรมดนตรี

สุดท้ายก็เหลือแค่คริสเลย์กับเตวิชภาคินที่ออกจากรุงเทพตั้งแต่ตีห้า เปลี่ยนกันขับคนละครึ่งทางจนถึงตราดตอนเก้าโมงเช้า แวะรับอีกสามชีวิตที่สนามบินแล้วก็ตรงไปท่าเรือเพื่อให้ทันเรือเร็วรอบสิบโมง ตอนที่ชานนท์ขมวดคิ้วเพราะนักท่องเที่ยวต่างชาติคนหนึ่งยื่นมือมาช่วยน้องเซย่ากับน้องบีตอนลงเรือ คริสก็กลัวเหลือเกินว่าเพื่อนเขามันจะเปลี่ยนใจ เช่าสปีดโบ้ทส่วนตัวแทนการโดยสารเรือรวม เหมือนตอนเปลี่ยนรถเป็นเครื่องบินเพราะเหตุผลว่าน้อง ๆ ยังล้าจากการสอบไม่อยากให้นั่งรถนาน

พอเช็คว่าน้องสาวสวมเสื้อชูชีพเรียบร้อยชานนท์ก็ตรวจเช็คคนที่นั่งข้างน้องสาวต่อ บริภัทรยังมีรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า กริยาไม่กระโตกกระตากแต่ดวงตาฉายแววตื่นเต้นยินดี ระหว่างที่ยืดตัวให้เขากดตัวล็อคเสื้อม่านตาสีน้ำตาลเข้มก็มองสำรวจไปรอบ ๆ ไม่หยุด ลูกเรือที่คอยช่วยขนกระเป๋าร้องบอกว่าวันนี้ฟ้าเปิดคลื่นลมสงบทะเลที่เกาะกูดจะสวยกว่านี้เป็นสิบเท่า ได้ฟังแล้วก็เผลอร้องว้าวกับคนข้างตัว คุณเซย่าหัวเราะคิกคัก จับมือบริภัทรเขย่าพลางว่าเสียงใส

“เซย่าเพิ่งมาเกาะกูดครั้งแรกเลย บีล่ะ?”

“เหมือนกัน”

“ปกติที่บ้านจะลงไปทางใต้เพิ่งรู้ว่าฝั่งตะวันออกก็สวยไม่แพ้กัน”

“ยังไม่ได้เห็นก็พูดว่าสวยแล้วเหรอเรา?”

“โธ่ พี่ชานก็ พอพี่ชานบอกว่าจะไปพักที่ไหนเซย่าก็หารีวิวอ่านสิคะ รีสอร์ทที่เราจะไปพักมีหาดทรายสีขาวยาวกว่าของที่อื่น มีชิงช้าใต้ต้นหูกวาง มีสะพานไม้ยื่นออกไปในทะเลแล้วก็มีห้องอาหารโบทานิคัลสไตล์ที่ตกแต่งด้วยเคราฤาษีเป็นหลัก มุมถ่ายรูปสวย ๆ ทั้งนั้น”

“อย่ามัวแต่ถ่ายรูปจนเดินตกทะเลก็แล้วกัน”

“เหอะ ใครกันแน่ เซย่าเห็นนะว่าเอามาร์คโฟว์ใส่เป้มาด้วยน่ะ เลนส์ขอบแดงพร้อมเลยน้า” คุณเซย่าลากเสียงยาวอย่างจงใจพาให้บริภัทรต้องหันไปมองปริญศิริคนพี่ด้วย

“คุณชอบถ่ายรูปด้วยหรือครับ?”

“งานอดิเรกน่ะแต่หลัง ๆ มาไม่ค่อยได้จับเท่าไหร่แล้ว ไม่ค่อยมีเวลาไปไหน”

“ดีจัง มีเรื่องที่ชอบทำ”

“ตัวเองก็มี”

“อ่านหนังสือน่ะเหรอครับ” บริภัทรว่าผ่านเสียงหัวเราะ ดวงตาเรียวรีใต้ปีกหมวกหยีสู้แสงแดดจ้า มองออกไปที่หัวเรือก็เห็นภาคินกับพวกพี่คริสยืนคุยกับลูกเรือคนหนึ่ง ท่าทางออกรสออกชาดถึงมีเสียงหัวเราะลอยเข้ามาไม่หยุด

“อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง...” เขาปลิดเสียงทิ้งพร้อมกับสีหน้าที่ว่างเปล่าไปทันตา บริภัทรหันไปมอง โชคดีที่เรานั่งติดกันและมีเสียงเครื่องยนต์เรือช่วยกลบเสียงพูดที่ลดระดับความดังลงอย่างจงใจ

“ทำไมหรือครับ?”

“นอกจากเรื่องในชีวิตประจำวันแล้วก็เหมือนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย”

“...........”

“มีเรื่องที่ฉันควรต้องรู้อีกหรือเปล่า?”

“ก็ นี่ไงครับ คุณรู้แล้วว่าผมชอบทะเล” ชอบมากพอ ๆ กับภูเขาที่เป็นบ้านเกิด

“แล้วทะเลจะทำให้ฉันรู้จักนายมากขึ้น ใช่ไหม?” บริภัทรกะพริบตา ในหัวก็แบล็งค์ไปครู่หนึ่งกว่าจะมีแรงพยักหน้าพร้อมทำเสียงเป็นเชิงรับรู้เบา ๆ ในคอ ก็ ยังไงดีล่ะ ก็มาทะเลไง มาเที่ยวพักผ่อนแล้วก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนเกาะสามวันสองคืน เกาะไม่ใหญ่มากกิจกรรมก็มีแค่เล่นน้ำดำน้ำดูปลาดูปะการัง ยังไงเราก็มีเวลาคุยกันเยอะอยู่แล้ว พอคุยกันเยอะก็จะรู้จักกันมากขึ้น แบบนั้นไง

“ตกลงนะ” ได้ยินเสียงทุ้มถามบริภัทรก็พยักหน้า อยู่กับเขาเหมือนบริภัทรจะติดทำกริยาไม่สมควรบ่อย อย่างเวลาคุยกับผู้ใหญ่เมื่อก่อนบริภัทรแทบไม่พยักหน้าหรือส่ายหน้าเลยด้วยซ้ำแต่คุณชานนท์ก็ทำให้บริภัทรต้องทำ มันแย่นะแต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ เขาชอบทำให้ระบบความคิดบริภัทรรวนด้วยน้ำเสียงบ้างด้วยสายตาบ้างบางทีก็ด้วยฝ่ามือที่วิสาสะแตะต้อง พอเรียบเรียงความคิดไม่ได้ ตอบไม่เป็นคำ อวัจนภาษามันก็ไปก่อนทุกครั้งเลย  

 


อากาศช่วงใกล้สิ้นปีนั้นดีเกินกว่าจะใช้คำว่าร้อนได้ แม้แต่แดดจัดจ้าของทะเลตะวันออกยังเจือด้วยไอเย็นจากผิวน้ำ บริภัทรส่งตัวเองขึ้นจากเรือไปยืนบนพื้นไม้อย่างมั่นคง ไม่ลืมหันมารับคุณเซย่าที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงเอี๊ยมทะมัดทะแมงเพื่อการขึ้นรถลงเรือโดยเฉพาะ ดวงตาเรียวรีหยีสู้แสง มองผู้นำคณะส่งทิปให้ลูกเรือที่ช่วยยกกระเป๋าส่งขึ้นท่าจนเรียบร้อย

“ร้อนไหม?”

“ไม่ค่ะ อากาศกำลังดีเลย” เขาขยับหมวกให้น้องสาวตามด้วยบริภัทรแล้วก็หันไปรับการทักทายจากพนักงานรีสอร์ท ชายรูปร่างสมส่วนผมสีเข้มเหมือนสีตายิ้มอวดฟันขาวเอ่ยต้อนรับพวกเราพร้อมเชิญไปที่อาคารล็อบบี้ส่วนสัมภาระทุกอย่างจะมีพนักงานขนตามไป การเช็คอินใช้เวลาเพียงครู่มาสะดุดนิดหน่อยตอนที่ต้องแบ่งห้องกันนั่นแหละ ในฐานะที่เป็นรุ่นน้องบริภัทรจึงนั่งดื่มเวลคัมดริ้งค์เงียบ ๆ ฟังคุณชานนท์แจงแบบบ้านพักแต่ละหลังให้ฟัง สรุปก็คือบ้านหลังใหญ่ที่มีสองห้องนอนพร้อมห้องนั่งเล่นและอ่างอาบน้ำเอ้าท์ดอร์พวกพี่ปีสี่จะอยู่ด้วยกัน บริภัทรกับภาคินอยู่ค็อตเทจสำหรับสองคนและคุณเซย่าได้ค็อตเทจเหมือนกันแต่พักคนเดียว เมื่อตกลงกันได้ชานนท์ก็แจกกุญแจบ้านทั้งสามหลัง บอกทุกคนให้พักผ่อนตามอัธยาศัยเพราะรู้ว่าพวกที่นั่งรถมาน่าจะรู้สึกเพลียกว่ากลุ่มนั่งเครื่อง ตัวเขาเดินไปส่งน้องสาวที่บ้านพักที่อยู่ติดกับบ้านพักของบริภัทรกับภาคิน



สองเพื่อนกระโดดใส่เตียงกว้างทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กระเป๋าเดินทางขนาดกลางถูกพนักงานนำมาวางไว้ตรงระเบียงด้านหน้าแต่ทั้งคู่ก็ไม่สนใจ ภาคินพาดตัวขวางเตียง สูดลมหายใจเอากลิ่นหอมเข้าปอดจนสุดแล้วปล่อยออกมายาว ๆ นานแล้วที่ไม่ได้เจออากาศบริสุทธิ์แบบนี้ ก็ตั้งแต่ย้ายมาอยู่คอนโดในกรุงเทพนั่นแหละ ชายหนุ่มสั่นตัวแรง ๆ หวังให้บริภัทรยกเนื้อตัวที่ทับอยู่บนหลังเขาออกไปแต่เพื่อนตัวเล็กทำเหมือนไม่รับรู้ คนตัวขาวโยนหมวกกับแว่นไปที่โต๊ะข้างหัวเตียง ปิดเปลือกตาลงพร้อมเสียงถอนหายใจเปี่ยมสุข

“ทำอะไรต่อดี?”

“นอน”

“มาถึงเกาะกูดใจคอ”

“ก็นอนสักตื่น พอชาร์ตพลังเต็มแล้วค่อยไปทำอะไรอย่างอื่น แต่คิดว่าจะพายเรือเล่นนะ เห็นที่หน้าบาร์ริมหาดมีเรือคายัคตั้งไว้เป็นแถว” คนที่นอนหงายพาดทับตัวเพื่อนครางรับ

“น้ำใสมาก เห็นปลาเป็นฝูง ๆ เลย”

“พอเย็นลงหน่อยก็โดดน้ำตรงสะพานดีไหม?”

“ได้!

“ตกปากรับคำเหมือนมากันสองคนเลยว่ะ” ภาคินว่าก่อนจะหัวเราะออกมาทั้งสองคน บริภัทรขยับศีรษะขึ้นไปบนไหล่กว้างเพราะจะให้ภาคินดูหน้าจอโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้รู้เรื่องเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน บริภัทรพลิกตัวไปมองแล้วก็เกือบทำโทรศัพท์ร่วงใส่หน้า คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นนั่ง ถึงจะไม่ได้ใส่แว่นแต่แผ่นหลังกว้าง ๆ หลังม่านโปร่งสีขาวนั่นคงจะเป็นคนอื่นไปไม่ได้

“ครับ?” เปิดประตูแล้วปิดตามหลัง

“ห้องพักโอเคไหม?”

“โอเคครับ” คิดว่าน่าจะโอเคเพราะทั้งบริภัทรและภาคินโดดขึ้นเตียงทันทีที่ถึงห้อง ยังไม่ทันได้สำรวจอะไรเลย พอบอกแบบนั้นเขาก็มองตอบนิ่ง ๆ มุมปากสีจัดที่เหยียดมากกว่าปกติกับเปลือกตาหรี่ต่ำสื่อสัญญาณบางอย่างที่...ไม่น่าจะดีเท่าไหร่

“แล้วทางคุณล่ะครับเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดี กว้าง พวกนั้นมันบอกเอาไว้เล่นไพ่กันตอนกลางคืน”

“พกไพ่มาด้วยหรือครับ?” คุณชานนท์ละสายตาจากประตูบ้านพักแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ

“แล้วหิวหรือยัง?”

“นิดหน่อยครับ” เขายกโรเล็กซ์เรือนหรูขึ้นมาดูเวลาก่อนจะบอกด้วยสีหน้าตึง ๆ ดังเดิม “ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ถามเพื่อนสิว่าจะไปกินข้าวด้วยกันเลยไหม?” บริภัทรชะโงกเข้าไปไม่เห็นภาคินบนเตียงก็ตามไปเคาะประตูห้องน้ำถาม เพื่อนหน้าเข้มตะโกนตอบกลับมาว่าไม่หิวต้องการจะนอนพัก เขาได้ยินพร้อมกันเลยเดินลงบันไดเตี้ย ๆ ไปรอหน้าบ้าน บริภัทรวางทุกอย่างไว้ในห้อง กระทั่งโทรศัพท์กับหมวกยังไม่พกมาด้วย มือบางคว้าแว่นสายตาเดินออกไปหาคนที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ารอ

“คุณเซย่าละครับ?”

“นอน”

“มีแต่คนนอนเหรอครับเนี่ย” เขาไม่ต่อคำ จับมือบริภัทรพาเดินลงเนินเล็ก ๆ ไปยังอาคารที่ตั้งของแผนกต้อนรับ ทีแรกบริภัทรนึกจะดึงมือออกแต่เมื่อรู้ตัวก็เปลี่ยนใจยอมให้เขาจับจูงไปถึงห้องอาหาร เอาเถอะ แถวนี้มีแต่นักท่องเที่ยวต่างชาติ คนที่รู้จักก็เป็นเพื่อนสนิทบริภัทรกับเพื่อนสนิทเขา บริภัทรจะทำเป็นไม่เห็นสายตาของพนักงานบางคนก็แล้วกัน

“กินอะไรดี?” เขาถามจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บริภัทรมองไปตามแนวต้นเคราฤาษีที่แขวนไว้ตลอดแนวชายคา เคยได้ยินมาเหมือนกันว่ารากอากาศพวกนั้นสามารถกรองมลพิษได้ดี ควรซื้อไปเลี้ยงไว้ตรงระเบียงสักหน่อยดีไหมนะ คนบางคนชอบไปสูบบุหรี่ตรงนั้นเหลือเกิน

“บริภัทร”

“ครับ?”

“อยากกินอะไร?”

“อ๋อ” เปิดเมนูดูไม่นานก็บอกง่าย ๆ ว่าอยากกินผัดไทยกุ้งสดส่วนเครื่องดื่มบริภัทรสั่งสับปะรดผสมแอปเปิ้ลปั่นใส่เจลลี่ เขาทำท่าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม บริภัทรเลยปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาสั่งอาหารกับบริกรส่วนตัวเองวางเมนูแล้วหันไปสำรวจการตกแต่งร้านต่อ ตรงเขานั่งนี้เป็นเฉลียงที่ยื่นออกมาจากตัวอาคาร นอกจากหลังคาที่เป็นรากอากาศห้อยลงมาจนหนาทึบแล้วรอบด้านก็โปร่งโล่ง โต๊ะเก้าอี้ของตกแต่งเป็นไม้และพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับ แม้ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ปรับอากาศแต่เพราะมีลมเย็น ๆ พัดตลอดเวลา สวยสดชื่นกว่าที่คุณเซย่าโฆษณาไว้อีก

“เตียงเล็กไปหรือเปล่า” ตามไม่ทัน อยู่ ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องที่หลับที่นอนทั้งที่เราออกจากบ้านพักมาถึงห้องอาหารได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว บริภัทรมองสีเขียวแดงตัดพื้นดำบนเสื้อเขาสลับกับหน่วยตาดำกว้าง มือสองข้างประคองแก้วน้ำผลไม้ปั่นตอนที่ตอบเขาไปตามความจริง

“ไม่นะครับ คาดคะเนจากการเหยียดตัวเมื่อกี้น่าจะประมาณหกฟุต นอนสองคนได้สบาย ๆ”

“ถ้าไม่สะดวกก็บอกจะให้เขาเปลี่ยนห้อง”

“ขอบคุณครับแต่พวกผมนอนได้”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

“ไม่ได้เกรงใจครับ พวกเรานอนได้จริง ๆ เตียงแคบกว่านี้ก็เคยนอนด้วยกันตั้งบ่อย” คราวนี้เขากระแทกลมหายใจให้เห็นจะ ๆ ตา

“ก็คือไม่อยากให้นอนไง!


คุ ณ

พ ร ะ

คุ ณ

เ จ้ า

ช่ ว ย


บริภัทรพลาดตรงไหนอีกแล้วอะ!












#บริภัทร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.07K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4618 Vivachoco (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 18:05
    โอ๊น5555555
    #4,618
    0
  2. #4387 amafueng (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:50
    ตลกตอนสุดท้าย555555555
    #4,387
    0
  3. #3948 pbcy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:39
    พี่หึง พี่อยากให้บีมานอนกับพี่ บอกน้องไปค่ะพี่ชานนท์
    #3,948
    0
  4. #3819 areenachesani (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:19
    5555พี่เค้าหึงจ้าาน้องบี
    #3,819
    0
  5. #3718 Byunpulloy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 10:15
    55555555
    #3,718
    0
  6. #3685 notisez (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:41
    5555555555
    #3,685
    0
  7. #3516 Audaidaj (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 04:44
    แหม่น้องบีพี่เค้าหวงลูกกกก
    #3,516
    0
  8. #3045 BB BOY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 11:34
    555 พี่เค้าหึงนะน้องบี
    #3,045
    0
  9. #2620 exo12forever (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:27
    ขี้หวงงงงงงงงง
    #2,620
    0
  10. #2463 mees$ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 14:40
    ย้ายห้องเลยสิพี่ชานนนนน
    #2,463
    0
  11. #2346 toffy34 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:29
    พี่กูแพ้เขาทุกทางจริง ทั้งหวงทั้งห่วง
    #2,346
    0
  12. #2268 9918_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 01:45
    พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้วพี่ชานนท์ คิคิ
    #2,268
    0
  13. #2146 chootikarn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:41
    หวงหละซี้5555
    #2,146
    0
  14. #2130 weiliin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 01:51
    หวงแหละ ดูจากทรงแล้ว 55555
    #2,130
    0
  15. #1811 Jannie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 21:33
    แงง ตกใจแทนน้อง!
    #1,811
    0
  16. #1654 pcy921 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:59
    หวงงงงงเก่งงงงง
    #1,654
    0
  17. #1319 ดินดาว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:43
    5555555
    #1,319
    0
  18. #1292 oumii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:23
    5555555555
    #1,292
    0
  19. #475 หวาน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:49

    ถ่อวววววววววววว!!

    #475
    0
  20. #451 PeEarn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:15
    ขี้หึงไปอี๊กกกก
    #451
    0
  21. #382 Okoy up (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 01:29
    อิพี่อาการหนักละ 555
    #382
    0
  22. #370 zuthita (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 20:50
    หึงสะกดอย่างนี้นะคะคุณชานนท์

    หอ สระอึ งอ หึง

    อิอิ
    #370
    0
  23. #273 fangyfang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 15:22
    555555 น้องบีเข้าใจพี่หน่อยลูกกกกกก
    #273
    0
  24. #227 PARKSELOR (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 13:30
    เกรี้ยวกราดเบอร์แรง ขนาดอ่านในใจยังสะดุ้งเลย55555
    #227
    0
  25. #207 Geebam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 04:26
    ก้อหึงไง
    #207
    0