c o m p e n s a t e

ตอนที่ 26 : บ ริ ภั ท ร #18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,224 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




 

 การสอบกลางภาคของภาคเรียนที่สองจะกินเวลาประมาณสองสัปดาห์และก่อนนั้นจะหยุดการเรียนการสอนเพื่อให้นิสิตได้อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบประมาณหนึ่งสัปดาห์ซึ่งจะเป็นไปตามนี้หรือไม่นั้นก็แล้วแต่เงื่อนไขของแต่ละคณะกำหนด หลังการสอบก็จะเริ่มการเรียนการสอนต่อตามปกติไม่มีการหยุดเรียนเหมือนหลังสอบไฟนอล ปีนี้บางคณะสอบทับซ้อนกับช่วงเวลาสำคัญอย่างวันคริสต์มาสและบางคณะก็ยาวไปถึงวันสิ้นปีเลยกลายเป็นความทุกข์ระทมแสนสาหัส เพราะในขณะที่คนอื่นกำลังเฉลิมฉลองช่วงเวลาแห่งความสุขพวกตนต้องหัวฟูกับการอ่านหนังสือสอบจนแทบเงยหน้าไม่ได้ โชคดีที่ชานนท์ไม่ใช่หนึ่งในนั้น

“ตกลงว่าสอบตัวสุดท้ายวันไหนนะ?”

“.........”

“บริภัทร?”

“.........”

“บริภัทร?”

“ครับ!” เจ้าของชื่อสะดุ้งจนคนเรียกรู้สึกผิด ชานนท์ละสายตาจากดวงไฟสีแดงมามองคนข้างตัว ก่อนนี้น้องติดพันอยู่กับการตอบข้อความใครสักคนเขาเลยทุ่มความสนใจให้การขับรถอย่างเต็มที่ พอพารถหลุดจากจุดที่การจราจรหนาแน่นมากมาได้ เขาถึงเห็นว่าบริภัทรปิดหน้าจอโทรศัพท์ไปแล้วและเอาแต่เหม่อมองไปข้างหน้าจนไม่ได้ยินเสียงเรียกจากเขา

“มิดเทอมตัวสุดท้ายวันไหน?” น้องคิดไม่นานก็ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง

“วันพฤหัสนะครับถ้าจำไม่ผิด”

“แล้ววิชาวันศุกร์ไม่ต้องสอบหรือ?”

“สอบครับแต่วีคก่อนหน้านั้นหนึ่งวีค วันศุกร์เลยว่าง” ชานนท์กดเลือกเพลงสากลแทนเพลงลูกกรุงที่เพิ่งจบไป นอกจากการมีเพื่อนคุยที่ถูกคอแล้วนั้นบทเพลงเพราะ ๆ ก็มีส่วนช่วยทำให้การเดินทางในช่วงค่ำวันศุกร์ไม่น่าเบื่อจนเกินไป ชายหนุ่มละมือซ้ายจากพวงมาลัยแตะข้อนิ้วกับแก้มผู้โดยสารเพียงคนเดียวพลางว่า

“งั้นก็ไปทะเลกันศุกร์นั้นเลยนะ”

“ครับ?”

“ทะเลไง ที่เคยคุยกันคราวก่อน”

“...อ๋อ ทะเล” กะพริบตาหลายทีกว่าจะนึกออก เพราะสองสามวันมานี้มีเรื่องมากมายให้คิดบริภัทรเลยเผลอลืมเรื่องสำคัญที่เคยตกลงกับเขาไว้ เห็นคิ้วเข้มย่นชิดกันบริภัทรก็รีบบอกเสียงอ่อน “ขอโทษครับ ผมมัวแต่คิดเรื่องเตรียมตัวสอบ คือ ผมยังไม่ได้ทำตารางทบทวนเนื้อหาสำหรับสอบมิดเทอมก็เลย กังวล นิดหน่อย”

“อย่าเครียด เราทำได้อยู่แล้ว ปกติก็เห็นอ่านหนังสือตลอดอยู่แล้วนี่”

“บางเรื่องก็ไม่ได้เกี่ยวกับการเรียนหรอกครับ”

“อาจารย์ก็ออกตามตำรานั่นแหละ ไม่ต้องกังวล ถ้าไม่สบายใจ เอาไว้ค่อยคุยกันก็ได้ แต่เร็วหน่อยก็ดีนะ จะได้จองที่พักไว้แต่เนิ่น ๆ ที่นั่นจำกัดแขกที่เข้าพักในแต่ละช่วง ถ้าไม่จองล่วงหน้าจะเข้าพักไม่ได้”

“เอาไว้ค่อยคุยกันอีกทีนะครับ”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” บริภัทรส่ายหน้าแล้วก็ยิ้มแบบเดิม

“ไม่มีครับ ผมแค่ยังไม่แน่ใจตารางชีวิตตัวเองเลยไม่อยากแพลนอะไรตอนนี้ ขอโทษนะครับ ตกลงกับคุณไว้แล้วแท้ ๆ”

“ไม่เป็นไร อยากไปเมื่อไหร่ค่อยบอกก็ได้” น้องก้มหน้า มือสองข้างรวบเข้าหากันแน่นกว่าปกติ ชานนท์เห็นแต่ก็จงใจมองผ่านเสีย แค่น้องยิ้มบางแล้วบางอีกใจเขาก็หวั่นจนไม่อยากสนถนนหนทางแล้ว บอกตรง ๆ ว่าไม่กล้าเร่งรัดมากไปกว่านี้กลัวน้องจะฟันธงมาเลยว่าไม่ ไม่ไป ไม่อยากไปหรืออะไรที่เป็นการปฏิเสธ เขาสังหรณ์ใจว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก

“ขอบคุณครับ”

“ไม่คิดมากนะ” บอกอีกคนไม่ให้คิดมากแต่ตัวเองกลับหยุดคิดไม่ได้ ชานนท์ประคองรถส่วนตัวจนมาถึงตึกสูงใกล้สถานีรถไฟฟ้าบนเส้นสุขุมวิท ถอยเข้าจอดตรงล็อตใกล้กับทางเข้าตึกแล้วก็ปลดเข็มขัดนิรภัยรอให้อีกคนเก็บของให้เสร็จเพื่อดับเครื่องยนต์ในตอนท้าย

“ว่า?” บริภัทรทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง เขาเลิกคิ้วถามแต่คนตัวเล็กส่ายหน้าแล้วยิ้มแทนการปฏิเสธ ร่างเล็กลงจากรถไปก่อนรอให้เขาล็อครถแล้วก็เดินคู่กันเข้าไปในตัวตึก ลิฟต์จอดรถอยู่แล้ว พอพวกเขาเข้าไปบริภัทรก็กดรหัสตรงแผงควบคุม กล่องโดยสารสี่เหลี่ยมพาพวกเขาทะยานขึ้นไปยังชั้นที่ต้องการ ระหว่างนั้นชานนท์ก็ลอบสังเกตคนข้าง ๆ เป็นระยะ เขาไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไรแต่ค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังมีเรื่องในใจ บริภัทรเงียบมากกว่าปกติ ยิ้มน้อยกว่าปกติและไม่ค่อยมองหน้าเขาซึ่งข้อนี้ชานนท์ถือว่ามันร้ายแรงมาก ขายาวก้าวตามเจ้าของห้องพักไปจนถึงหน้าประตู ปกติบริภัทรจะกดรหัสแล้วพาเราทั้งคู่เข้าห้องแต่วันนี้อีกคนกลับยืนนิ่ง

เขารอไม่นานเจ้าของดวงตาเรียวก็ทิ้งประตูไว้ข้างหลัง เรายืนมองหน้ากันใต้แสงเหลืองสีอ่อนของไฟเพดานและชานนท์ก็เผลอกลืนริมฝีปากล่างโดยไม่ทันรู้ตัว บริภัทรเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว

“คุณครับ”

“ครับ?”

“เรา...”

“เรา...ทำไมบริภัทร...”

“เราจะไม่เจอกันสักพักได้ไหมครับ?” ระหว่างเรากลายเป็นความเงียบที่มีอิทธิพลมากที่สุด ชานนท์เงียบไปราวกับไม่เข้าใจความหมายของประโยคสั้น ๆ นั้น

“คุณชานนท์?”

“พูดใหม่ซิ”

“ผมอยากให้เราห่างกันสักพัก”

“ทำไม?” เสียงทุ้มแทรกก่อนบริภัทรจะทันพูดจบ

“ทำไมต้องห่างกัน เพราะอะไรบริภัทร ฉันบังคับนายเกินไปเหรอ หรือเพราะนายไม่ชอบที่ฉันเอาแต่ใจ” เขาไม่รอให้บริภัทรได้เอ่ยคำใดต่อ ราวกับรู้ว่าประโยคต่อไปมันจะเป็นความต้องการที่เขาไม่อาจให้อีกฝ่ายได้ ชานนท์รวบมือเล็กขึ้นมา กุมกำไว้มั่นยามเค้นเสียงถามอย่างไม่ลดละ “ทำไมบริภัทร มีใครมาทำอะไรให้นายรำคาญใจอีกหรือเปล่า บอกฉัน ฉันจะจัดการให้ จะไม่ให้นายต้องเหนื่อยอีกแล้ว”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับคุณชานนท์”

“แล้วมันเพราะอะไร!” นี่อย่างไรล่ะ ภูเขาไฟที่บริภัทรเคยบอกภาคิน ท่าทางเยือกเย็นภายนอกนั้นเป็นเพราะชายหนุ่มไม่ใคร่ใส่ใจสิ่งใดและเพราะไม่ค่อยมีใครสำคัญพอจะฉีกทึ้งความเยือกเย็นของเขาได้ ชานนท์ตัวจริงน่ะใครขัดใจได้ที่ไหน

“ฟังผมก่อนนะครับ โอ๊ะ!” ได้ยินแต่เสียงเสื้อเชิ้ตขยับสวบสาบยามเรือนกายสูงใหญ่โถมทับเข้ามาก่อนจะกลายเป็นเสียงทุ้มพร่าที่เว้าวอนอยู่ข้างหู

“ไม่ห่างได้ไหม” กล้ามเนื้อแน่นของสองแขนโอบรัด สรีระที่ด้อยกว่าอีกคนเกือบครึ่งทำเอาบริภัทรแทบหายใจไม่ได้ ร่างเล็กรีบคว้าไหล่กว้างเมื่อเขาทุ่มโถมแรงเข้าใส่จนต้องเอนกายไปด้านหลัง

“คุณชานนท์”

“ไม่ห่างกันนะบี”

“.........”

“บีไม่ชอบอะไร ไม่พอใจอะไร บีบอกพี่ พี่จะไม่ทำ ไม่บังคับ ไม่อยากให้กอดให้จูบพี่ก็จะไม่ฝืน บีอยากให้พี่ปรับตรงไหน บีบอกได้หมด แต่ไม่เอาห่างกันนะครับ”

“ผมว่า คุณชานนท์กำลังเข้าใจผิดนะครับ ปล่อยผมก่อนได้ไหม” ลูบหลังคนพี่ขึ้นลงก่อนจะตบเบา ๆ ทว่าอีกฝ่ายเหมือนจะยังไม่วางใจ ชานนท์เพิ่มแรงกอดรัด ฝังใบหน้าเข้ากับซอกคอเล็กแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้น

“คุณชานนท์”

“บอกก่อนว่าจะไม่เลิกกัน” เลิกอะไรล่ะ? คบกันแล้วหรือก็ไม่ เออ คุณชานนท์เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่านั่น บริภัทรหัวเราะเบา ๆ เลื่อนมือลงไปที่เอวสอบจับเชิ้ตขาวกระตุกพอให้รู้สึก

“ไปคุยกันในห้องนะครับ” คงเพราะเสียงสดใสของคนตัวเล็กเขาจึงยอมแค่คลายแรงรัดแต่ยังถือวิสาสะโอบเอวบริภัทรไว้ชิดร่าง ชานนท์กดรหัสผ่านเอง ดึงประตูออกเองแล้วก็ดันบริภัทรเข้ามาในห้องก่อน ทำราวกับว่าบริภัทรจะวิ่งหนีไปถ้าอยู่ห่างจากเขาเกินสองก้าวกระนั้น

“เครียดจริงจังเลยนะครับเนี่ย”

“ไม่เล่น”

“งอนด้วยเน้อออ” บริภัทรหัวเราะร่วนทว่าคนโตกว่ายังมองมาเหมือนไม่วางใจ ใบหน้าดูดีบัดนี้ถูกความกังขาปนความเครียดขรึมเกลื่อนกลบ มือหนาละจากเอวเล็กเปลี่ยนเป็นมือบาง ยามเขาทิ้งตัวลงนั่งบนพรมหน้าทีวีบริภัทรก็ถูกดึงให้นั่งลงด้วย

“อื้อ ดี ๆ สิครับ”

“แบบนี้ก็ไม่ได้เหรอ” ได้ยินเสียงทุ้มย้อนถาม คนที่กำลังเลื่อนตัวลงจากตักกว้างก็เลยต้องหยุดตัวเองกลางคัน บริภัทรยอมปล่อยเนื้อตัวให้เขากอดซ้อน เอียงคอมองใบหน้าหล่อเหลาที่วางคางไว้กับไหล่ตนแล้วก็เอ่ยเสียงอ่อน “ใจเย็นแล้วหรือยังครับ?”

c’mon” บริภัทรขำคิก

“อยากให้ต่างคนต่างอยู่จนกว่าจะสอบเสร็จแค่นั้นเองครับ ผมต้องอ่านหนังสือ คุณเองก็ต้องอ่านเหมือนกัน ไหนจะงานวิจัยอีก”

“ไม่เห็นเป็นไร”

“เป็นครับ คุณอยู่ด้วยผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ”

“แน่ใจ?” บริภัทรพยักหน้า

“มิดเทอมมันสำคัญนะครับ ผมไม่อยากให้ตัวเองวอกแวกแล้วก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นสาเหตุให้การเรียนคุณเสียด้วย ขอนะครับ แค่ช่วงนี้เท่านั้น”

“รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวถ่วง”

“ไม่ครับ” บริภัทรแย้งเสียงหนัก

“เพราะคุณมีอิทธิพลกับความใส่ใจของผมต่างหากครับ”

“..........”

“ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนะครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะ...ขนาดนั้น” พูดไม่จบประโยคก็ต้องเม้มปากกลั้นยิ้ม “ใจเสียแย่เลยใช่ไหมคะ... โอ๊ะคุณชานนท์!” ไม่ทันได้กะพริบตาก็ถูกเหวี่ยงลงพื้น ดีที่เขาสอดมือรองศีรษะกับหลังให้บริภัทรเลยไม่ต้องเจ็บเนื้อเจ็บตัว แต่ว่า มีคุณชานนท์คร่อมเหนือร่างพร้อมแววตาคาดโทษอย่างนี้ ก็ ไม่ควรจะรีบโล่งใจหรือเปล่านะ

“สาบานว่าไม่ได้จงใจ”

“จงใจ อะไร ครับ”

“ไม่ต้องเฉไฉ” โดนงับหนึ่งทีตรงริมฝีปากล่าง

“อื้อ!

“สนุกนักหรือ? แกล้งให้คนอื่นเค้าใจเสีย”

“ผมเปล่า”

“นิสัยไม่ดีใหญ่แล้ว”

“ผมเปล่านะครับ”

“ปากแข็งด้วย”

“คุณชานนท์น่ะ...”

“คุณชานนท์ทำไม?”

“ก็ ก็วันนี้คุณชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่รู้ว่าเครียดอะไรอยู่ ผมก็แค่อยากทำอะไรให้อารมณ์คุณกระเตื้องขึ้นเท่านั้นแต่เรื่องที่อยากให้ต่างคนต่างตั้งใจกับการเตรียมตัวสอบผมหมายถึงอย่างนั้นจริง ๆ นะครับ คุณเองก็เทอมสุดท้ายแล้ว ทำอะไรให้เต็มที่ที่สุดดีกว่านะครับ อยู่กับผมคุณก็คอยแต่ดูแลผม ห่วงหน้าพะวงหลัง มันไม่ดี...” เห็นเขารับฟังอย่างสงบ ดวงตาปราศจากแววอันตรายเหมือนเมื่อครู่แล้วบริภัทรจึงทำใจกล้าแตะปลายนิ้วลงบนแนวคางได้รูป ผิวตรงนั้นจนถึงร่องลึกใต้ริมฝีปากแดงจัดสากมือเล็กน้อย เมื่อเช้าเขาไม่โกนหนวดหรือยังไงนะ

“ผมเป็นห่วงนะครับ”

“เหตุผลฟังได้แต่ไม่อยากฟัง”

“โธ่ คุณน่ะ!

“จะลงโทษ”

เคยหรือที่ตั้งใจแล้วจะปล่อยให้หลุดรอด ไม่ ไม่เคยหรอก บริภัทรจะต้องชดใช้ เขาจะไม่ปล่อยจนกว่าจะได้ยินอีกคนครางของความปรานี เจ้าน้องปีหนึ่งที่ชอบวางหน้าเฉย เรียบ ๆ นิ่ง ๆ มองแล้วเย็นตาเย็นใจอย่างที่ไอ้เลย์มันชม แท้ที่จริงแล้วก็มีมุมที่ไม่ได้เย็นอยู่เหมือนกัน อย่างน้อย เมื่อตอนที่จูบของชานนท์ทวีความรุนแรงมากขึ้นอีกฝ่ายก็ร้อนได้เกือบจะทัดเทียมเขาเลยล่ะ

 


“กลุ่มเราเปลี่ยนจุดนัดจากร้านเหล้าเป็นคาเฟ่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” ลูกชายเจ้าสัวแห่งโรงงานประกอบรถยนต์ปาคำถามลงมากลางกลุ่มตอนที่เตวิชถือถาดเครื่องดื่มกลับมายังมุมที่มีเพียงพวกเขาจับจอง คริสลอยหน้าไปทางคนเสนอเวิร์คกิ้งสเปซข้างตึกสยามกิตต์แต่โกมินทร์กลับบุ้ยใบ้ไปทางชานนท์แทน

“ถามเพื่อนมึงสิ”

“ไม่ดีเหรอมึง GETAWAYก็เงียบดีออก อ่านหนังสือได้ แดกได้ด้วย” เลย์ว่า โน้มตัวไปคว้าแก้วคาปูชิโน่ปั่นของตัวเองคืนมาจากมือคริส

“กูชอบแนปมากกว่าอะ ที่นอนเยอะ เปิดตลอดวันตลอดคืนด้วย”

“มึงไปดิ เนี่ย เดินไปก็ถึง ไม่มีใครรั้งไว้นะ”

“เดี๋ยวกูไปจริงแล้วมึงจะเหงาเลไล กูไม่อยู่แล้วใครจะเป็นสนามอารมณ์ให้มึง” คริสว่า ไหลตัวลงนอนเหยียดขาโดยไม่ลืมตวัดปลายเท้าเตะเบาะที่นั่งของเพื่อนสนิทไปหนึ่งที “เขามาอ่านหนังสือกัน มึงจะสงสัยอะไรนักหนา ไม่อ่านก็แดกนมเย็นแล้วก็ไหลตายไปซะ”

“คนชวนมันอยากมาอ่านหนังสือจริงเร้อ”

“เอ้า ในมือมันนั่นมึงเห็นเป็นท่อรถเหรอสัด” เตวิชว่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนเลย์และโกมินทร์ คริสพลิกตัวนอนคว่ำ มองเพื่อนตัวสูงแล้วหัวเราะหึ

“ตาอยู่ที่ตำราแต่ใจลอยไปนู่น ฝั่งตรงข้ามนู่น”

“ไม่อัพเดตอีกแล้ว วันนี้น้องเขาไม่มาทำงานโว้ย มึงต้องบอกลอยไปที่ไอเดียคอนโดถึงจะถูก”

“อ๋อ ๆ เก็ต ๆ”

“เก็ตพ่อมึง” คริสหัวเราะร่า

“เกรี้ยวกราดว่ะ”

“มึงก็อย่าไปแซวมัน รู้อยู่ว่าช่วงนี้อารมณ์ไอ้ชานมันไม่เสถียร” โกมินทร์พลิกหนังสือการ์ตูนไปอีกหน้า เขามีสอบแค่ไม่กี่ตัวแล้วก็ทบทวนไปบ้างแล้ว วันนี้ถือว่าเป็นวันพักผ่อน เขาตั้งใจออกมาเพื่อเจอเพื่อนมากกว่ามาอ่านตำรา “ไม่ได้เจอกันเลยเหรอวะ?” ชานนท์ส่ายหน้า โยนปึกชีทไปบนโต๊ะหลังจากจดจ่ออยู่กับมันมาเกือบครึ่งชั่วโมง

“จะสิบวันแล้วมั้ง”

“นานสุดนับตั้งแต่ครั้งแรกที่อัพรูปเขาในไอจี” คริสว่า

“และจะนานไปจนถึงวันสอบเสร็จ” เตวิชเสริม

“เอาน่า” โกมินทร์ส่งเสียงปลอบ “คณะกูก็งี้แหละ แข่งกันอ่านแข่งกันเรียน จบทีก็เกียรตินิยมไปค่อนคณะ น้องมันเป็นเด็กทุนจะพยายามมากกว่าคนอื่นก็สมควรแล้วล่ะ”

“กูชอบอ่ะ” เลย์ว่า

“น้องแม่งโคตรจะเด็กดี พ่อแม่เค้าสอนมายังไงวะ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก บางทีก็ขี้เกียจแต่เขาไม่ค่อยบ่น เบื่ออ่านหนังสือก็ดูหนัง ฟังเพลง กินขนม เบื่ออย่างหนึ่งก็หาอีกอย่างหนึ่งทำ ไม่ได้ขยันตลอดเวลาหรอก”

“ก็ยังนับว่ารู้บทบาทรู้หน้าที่ของตัวเอง ไม่เหมือนคนบางคน เป็นรุ่นพี่ซะเปล่า ไม่เคยจะทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีให้น้อง”

“ไม่เป็นไรนะ กูไม่เจ็บ” รุ่นพี่ที่ถูกพาดพิงถึงเอียงหน้ามารับคำวิจารณ์แล้วก็กลับไปเล่นโทรศัพท์ต่อ “แต่พูดถึงเรื่องทางบ้านน้อง วันก่อนกูได้ยินคนในคณะพูดถึงอีกแล้ว”

“ใครพูด?” คริสชี้นิ้วไปทางที่โกมินทร์ ฝ่ายนั้นก็ปาหนังสือการ์ตูนใส่เขาทันที

“ไอ้สัด ปากมึงนี่น่าจะเอาไปกรองกะทิ รั่วเหลือเกิน”

“มึงรู้อะไรมาหมิน?”

“เรื่องไม่เป็นเรื่องไง”

“เล่าสิ เดี๋ยวกูช่วยตัดสินให้ว่ามันไม่เป็นเรื่องหรือจะเป็นเรื่อง” ไอ้สัด ข่มขู่คุกคามกระทั่งเพื่อนที่โตมาด้วยกัน โกมินทร์ถอนใจยาว ตวัดตาใส่ไอ้ตัวที่นอนเหยียดยาวอีกทีก่อนจะลดเสียงลง

“ช่วงที่น้องโดนแอนตี้เล่นงานออกสื่อหนัก ๆ น่ะมันมีบางคนพูดถึงเรื่องครอบครัวน้องไง กูสงสัยเลยลองไปถามเพื่อนที่มาจากเชียงรายดู มันบอกน้องน่ะอยู่กับครอบครัวของพ่อ คือไม่แน่ใจว่าแม่แท้ ๆ ของน้องเสียไปแล้วหรือย้ายไปอยู่ที่อื่นแต่น้องไม่ได้อยู่กับแม่ตัวเอง แล้วพ่อก็มีครอบครัวของตัวเองอยู่แล้ว เก็ตใช่ไหม?” ชานนท์พยักหน้า เรื่องนี้เขาก็พอได้ข่าวมาบ้าง เรื่องมันก็เป็นประเด็นอ่อนไหวอย่างที่ภาคินเตือนจริง ๆ

“ตัวน้องมีเพื่อนสนิทแค่ภาคินกับใครอีกคนไม่รู้ กูจำไม่ได้ อยู่กันแค่นี้ น้องก็เงียบ ๆ อย่างที่เห็น พูดได้คุยได้แต่ไม่สนิทกับใครเป็นพิเศษนอกจากเพื่อนในกลุ่ม”

“มึงถามไอ้คินบ้างหรือเปล่า?”

“เคยถามแต่มันกวนตีนเลยไม่ทันได้คำตอบ ไล่เตะมันซะก่อน”

“มึง มึงเคยบอกว่าน้องบีมีพี่ชาย แสดงว่า แม่น้องเป็นเมียน้อยเค้าเหรอวะ?”

“ก็น่าจะอย่างนั้น ประเด็นคือเมียหลวงของพ่อยังอยู่แล้วน้องก็โดนเลี้ยงมาในบ้านหลังนั้นด้วย หรือจริง ๆ แล้วที่น้องเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครมันจะเป็นเพราะ...การเลี้ยงดูของที่บ้าน...” หมดคำพูดเลย์ทั้งกลุ่มก็เงียบกริบ เตวิชหมุนปากกา คริสวางมือถือ โกมินทร์ไล่บีบข้อนิ้วตัวเอง สิ่งที่อยู่ในหัวทุกคนตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก “แต่น้องก็น่ารักนะโว้ย นิสัยดีด้วย เวลากูตลกใส่น้องก็หัวเราะปกติ คง ไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

“เพราะแบบนี้หรือเปล่าน้องถึงขอทุนทั้งที่ทางบ้านก็ไม่ได้ยากจนอะไร”

“อ้าว ไม่ได้จนแล้วจะได้ทุนยังไง?”

“มหาลัยเรามีให้ทั้งทุนช่วยเหลือสำหรับนิสิตที่เรียนดีแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์กับทุนที่ให้นิสิตที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมโดยไม่มีเงื่อนไขอื่น แบบหลังนี่ส่วนใหญ่เป็นทุนจากบริษัทเอกชน ทุนของบริภัทรได้จากธนาคารของญี่ปุ่น แลกกับเกรด 3.5 อัพในแต่ละเทอมแล้วก็ไปฟังสัมมนาที่ทางธนาคารแนะนำมาให้เท่านั้น” คริสฟังแล้วก็ร้องอ๋อ

“โอเค กูเก็ตละ”

“อ่านประกาศของคณะซะบ้างมึงน่ะ”

“ไอ้คินบอกว่าบ้านมันทำไร่ชาแล้วก็มีโรงแรมที่ลงทุนร่วมกับหุ้นส่วน เหมือนหุ้นส่วนที่ว่าจะเป็นพ่อของเพื่อนมัน แล้วถ้าเพื่อนคนนั้นคือบี มึงว่าถ้าบ้านน้องรวยระดับไอ้คิน น้องจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องมาขอทุนวะ”

“ปัญหาแม่เลี้ยงกับลูกติดไรงี้ปะมึง”

“น้ำเน่าไอ้คริสไอ้สัด”

“เอ๊า! กูก็เดาจากความเป็นไปได้ มึง ที่น้องไม่ค่อยสุงสิงกับใครอาจจะเพราะปมนี้ พวกพี่ชายที่ว่านั่นน่ะ แกล้งหนักมือไปบ้างหรือเปล่าเหอะ ตัวอย่างไม่ใช่ไม่เคยมีให้เห็นนะโว้ย”

“ถ้าเป็นงั้นจริง น้องก็เข้มแข็งมากนะ ถึงได้โตมาเป็นเด็กดีขนาดนี้ได้” เตวิชว่า เขาวางชีทไปนานแล้วและในมือทุกคนก็ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับการเรียนเลย ไม่ต้องถามถึงชานนท์ อีกนิดมันจะกลายเป็นภูเขาน้ำแข็งแล้ว

“ถ้าจะคบกันจริงจัง มึงไม่ควรจะปล่อยเรื่องนี้ไปนะชาน กูไม่ได้ห่วงเรื่องสถานะทางสังคมอะไรพวกนั้นหรอก กูรู้ว่ามึงไม่แคร์ แต่เราไม่รู้ทางนั้นไง”

“ไม่รู้กูก็ไม่แคร์” จ้า ดุดันมั่นใจมากเลยจ้า “มีปัญหากันสิดี ยิ่งไม่อยากเลี้ยงก็ยิ่งดี รอปีหน้าบริภัทรบรรลุนิติภาวะ เขาจะได้เป็นสิทธิ์ขาดของกูคนเดียว!

“...........”

“เดี๋ยวนะ”

“ไอ้พี่ชานนท์”

“ไอ้ดาวเด่นคนดีศรีชูล่า”

“สิทธิ์ขาดนี่ทางนิตินัยหรือพฤตินัยไอ้สัด”

“เออ แล้วมึงจะมาถือสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวได้ยังไง! น้องเค้าไม่มีแม่แต่ก็ยังมีพ่อนะโว้ย!” ชานนท์เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงและมองไม่เห็นสีหน้าตื่นตะลึงของเพื่อนทั้งสี่ ชายหนุ่มยกไอซ์อเมริกาโน่ขึ้นดื่มจนพอใจแล้วจึงดีดดินสอกับปกหนังสือพร้อมเอ่ยไปถึงประเด็นใหม่ที่ไม่อยากบอกพวกแม่งเลยแม้แต่น้อย

“วันศุกร์หลังสอบกูจะไปเกาะกูด ไปศุกร์เช้ากลับอาทิตย์เย็น ใครว่างอยากไปก็ไปด้วยกัน แต่ถ้าพวกมึงทุกคนไม่ว่างกูจะขอบใจมาก” ได้ยินดังนั้นเพื่อนที่รักและรู้ใจกันมาหลายปีก็ร้องตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ว่าง!

“กูว่าง!

“กูไปแน่นอนจ้า!

 

 


 

#บริภัทร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.224K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4617 Vivachoco (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 17:58
    555555555
    #4,617
    0
  2. #3818 areenachesani (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 14:00
    5555 ไปด้วยยย ชอบอ่ะชอบทุกฉากทุกรอน ทุกคำพูดด อุแงง
    #3,818
    0
  3. #3684 notisez (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:35
    หนูไปด้วยค่าพี่ เกาะใต้เตียงดารา
    #3,684
    0
  4. #3665 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:20

    อ้าว พี่ชานคือพี่คณะเราเองหรอเนี่ย5555555

    #3,665
    0
  5. #3514 Audaidaj (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 04:32
    ฮ่า มีความมีปมเรื่องครอบครัว แต่น้องเป็นเด็กดีมากเลย งั้นไม่ได้ทุนหรอก เพื่อนพี่ชานนท์นี่บันเทิงกันทุกคนเลยนะคะ
    #3,514
    0
  6. #2619 exo12forever (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:18
    เพื่อนชานนท์แต่ละคนตลกมาก555555
    #2,619
    0
  7. #2462 mees$ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:17
    ตลกเพื่อนพี่ชาน555555
    #2,462
    0
  8. #2453 HWanGPiM (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:22
    แง้งงงงง ตอนแรกแค่คุ้นๆ แต่ชูล่ามาขนาดนี้ไม่คุ้นแล้วค่ะ ใช่เล้ยยยย ชูล่าสีชมพูวววว
    #2,453
    0
  9. #2345 toffy34 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:12
    แก๊งค์เพื่อนพี่ชานนท์มาทีไรฮาตลอด 555555
    #2,345
    0
  10. #2129 weiliin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 01:33
    ชอบแก๊งเพื่อนๆพี่ชานนท์ ตลกกกกก
    #2,129
    0
  11. #1651 pcy921 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:43
    แอบคิดว่าพ่อแม่น้องอาจจะดีก็ได้นะคะ ขนาดตัวน้องยังดีเลย555
    #1,651
    0
  12. #450 PeEarn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:03
    คือแบบฉากขอห่างนี่คือร฿เลยว่ารักเขาแบบหมดรูปอ่ะพี่ชาน
    #450
    0
  13. #449 PeEarn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:02
    ตล๊กกก
    #449
    0
  14. #411 nannapas331 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 17:06
    เพื่อนพี่ชานน่ารักทุกคนเลยแต่น้องมีปมอะไรอ่ะอยากรู้คะ...
    #411
    0
  15. #263 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 17:04
    พี่นี่แบ่บ5555555
    #263
    0
  16. #220 PARKSELOR (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 02:42

    อ่ะ มีประเด็นมาเพิ่ม น่าสนใจขึ้นไปอีกก
    #220
    0
  17. #206 Geebam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 04:12
    5555555
    #206
    0
  18. #159 jonginshi88 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 11:04

    อิพี่อยากเอาน้องมาเลี้ยงเองจะแย่อยู่แล้ว555555

    #159
    0
  19. #109 PINKLAND (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:58
    ปมครอบครัวน้องงงงง
    #109
    0
  20. #19 1stxb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 00:40
    นุไปด้วยยยยยยยย
    #19
    0