c o m p e n s a t e

ตอนที่ 2 : c o m p e n s a t e #02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,451 ครั้ง
    9 ต.ค. 61






 

 


 

เอาเข้าจริงพอถึงวันงานก็ไม่มีใครแต่งชุดเป็นทางการมาอย่างที่ภาคินกลัวหรอก แต่ก็ไม่มีใครสวมแค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเพราะต่างรู้ดีว่างานจัดที่บ้านของตระกูลใหญ่ คนที่ได้รับเชิญก็ล้วนแต่เพื่อนพี่น้องในวงสังคมระดับเดียวกับคุณหนูชาลิสา การแต่งตัวให้เข้ากับงานและสถานที่นอกจากจะเป็นการให้เกียรติเจ้าภาพแล้วยังช่วยส่งเสริมความเด่นของตัวเองได้อีกด้วย แต่เอาเท่าที่ตาเห็นคือทุกคนจัดเต็มมาจริง ๆ ขนาดบริภัทรกับภาคินที่คิดว่าตัวเองแต่งตัวดูดีกว่าปกติแล้วยังถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม ชิล’ เข้าจนได้

“นี่คิดว่ากำลังปาร์ตี้หมูกระทะในสวนบ้านตัวเองหรือเปล่าจ๊ะ เอาซะเรียบเชียว” ใครสักคนที่บริภัทรคุ้นว่าเคยเจอที่คณะทักผ่านยิ้มหวาน เหมือนจะแซวเล่นแต่เขารู้สึกแสบแปลบ ๆ เหมือนโดนจิกกัดยังไงไม่รู้สิ

“เรียบเกินไปหรือครับ” เด็กหนุ่มถามเหมือนไม่รู้ความนัย หมุนแก้วเครื่องดื่มระหว่างรอภาคินกลับมาจากห้องน้ำ

“ไม่รู้สิแต่มัน...ธรรมดาไปอ่ะ ถ้าได้เครื่องประดับสักชิ้นสองชิ้นคงดีขึ้นนะ”

“ใช่ ไม่เคยได้ยินหรือ ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งน่ะ หมวกหรือเข็มกลัดสักอันไหม ฉันมีสำรองมาในรถ” คนตัวเล็กยิ้มในหน้า เขาคิดว่าเชิ้ตลายทางสีฟ้าพับแขนกับนาฬิกาข้อมือหนึ่งเรือนมันลงตัวดีแล้ว ถ้าเสริมมากกว่านี้ก็คงไม่ใช่แบบที่เขาถนัด

“อย่างผมแต่งยังไงคงไม่งามขึ้นมั้งครับ ไม่เหมือนพวกพี่ ๆ”

“แน่ะ ประชดพวกฉันหรือจ๊ะ”

“พูดจริงครับ”

“เอาเถอะพวกเธอ แค่น้องเค้ามาได้นี่ก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อมากละ อย่าไปกะเกณฑ์อะไรกับเด็กเลย เมื่อกี้คุยกันถึงไหนแล้วนะ อ้อ แล้วตกลงมีใครเห็นพี่ ๆ ของคุณเซย่าหรือยัง” โชคดีที่ไม่ต้องย้ำความซ้ำ บริภัทรยืนพิจารณาลายแจกันดอกไม้ไม่นานภาคินเข้ามาสมทบพร้อมเจ้าของงานที่ออกตัวว่าหายไปดูแลความเรียบร้อยด้านนอกมา พอมีเจ้าภาพแขกพิเศษทั้งหลายก็หันไปทุ่มเทความสนใจให้เจ้าภาพ บริภัทรจึงค่อยปลีกตัวออกมาอย่างสะดวกโยธิน

เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งตรงเฉลียงด้านข้างตึกใหญ่ สูดกลิ่นหอมของพันธุ์ไม้ที่ไม่รู้จักพลางยกแก้วพันช์ขึ้นดื่ม ถอนหายใจให้บรรยากาศไม่เคยคุ้นเพียงครั้งก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะดวงไฟสีแดงและเงามืดที่ปรากฏขึ้นตรงปลายหางตา ความไม่คุ้นกับสถานที่ส่งผลให้ขวัญอ่อนกว่าปกติ แก้วเนื้อบางร่วงกระทบพื้นแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย บริภัทรใจหายวาบ กระวีกระวาดก้มลงจะเก็บแต่ถูกเสียงห้าวร้องห้ามจนสะดุ้งอีกรอบ

“อย่า!

“......”

“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ”

“แต่ ผมกลัวจะมีใครมาเหยียบใส่”

“ไม่มีใครออกมาหรอก ถอยไปก่อน เดี๋ยวจะให้แม่บ้านมาจัดการ” ได้ยินเสียงก็ใจหล่นไปกองที่ตาตุ่มแล้ว พอเห็นหน้าบริภัทรก็แทบจะมุดกระเบื้องหนี หนึ่งในเจ้าของบ้านก้าวออกมาจากเงาไม้ กลิ่นฉุนที่ลอยอวลมาพร้อมร่างสูงใหญ่ในชุดดำทั้งตัวคงเป็นผลจากดวงไฟสีแดงที่บริภัทรเห็นเมื่อกี้

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ช่างเถอะ ระวังอย่าให้ได้แผลก็พอ มีเพื่อนมาเจ็บในบ้านงานจะกร่อยเสียเปล่า” คนตัวเล็กก้มลงมองคนพูด เพราะเขายืนอยู่บนพื้นหญ้าแถมยังหันหน้าไปทางอื่นบริภัทรจึงไม่เห็นสีหน้าหรือแววตาคนพูด แต่ถ้าให้เดาก็คงอ่านยากเหมือนเดิม

“ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ” อย่างน้อยเขาก็เป็นพี่ชายของเพื่อน เป็นรุ่นพี่ แล้วก็เป็นหนึ่งในเจ้าของบ้าน บริภัทรจะสำรวมกริยาต่อหน้าเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่า พี่ชายของคุณเซย่าจะตอบแทนแขกด้วยความเฉยชาอย่างที่สุด ร่างสูงไม่หันมา เคาะบุหรี่ออกจากซองแล้วคาบคาริมฝีปากไว้

“ของที่เสียหายผมจะชดใช้ให้นะครับ”

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะ”

“ขอตัวครับ” คนในเงามืดไม่ต่อความ จุดไลท์เตอร์จ่อปลายมวนนิโคตินแล้วก็พ่นควันสีขุ่นออกมาเป็นทางยาว บริภัทรหันหลังแล้วนะแต่อะไรบางอย่างที่มันไม่เคลียร์ทำให้ต้องหันกลับไปอีกครั้ง

“คุณชานนท์ คุณไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่าครับ?”

“รู้ตัวด้วยหรือ?” ไอ้ท่าที่เขาเอียงใบหน้ามาพร้อมกับกระตุกมุมปากขึ้นนั้น มีสิบคอหอยก็คงกรี๊ดให้แตกทั้งสิบคอหอยนั่นแหละ แต่พอดีบริภัทรมีเสี้ยนตำอยู่ในใจไง หล่อแค่ไหนก็ขอผ่าน

“ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือครับ ขอโทษที่ถามอย่างนี้แต่ผมไม่รู้ตัวจริง ๆ”

“ถ้าไม่รู้ก็แปลว่าไม่ได้ทำ”

“แต่คุณทำเหมือนผมทำผิด อะไรสักอย่าง ทั้งที่โรงอาหารคราวก่อนแล้วก็ตอนนี้ ถ้าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คือ ผมแค่อยากให้รู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนา” ใส่ไปตรง ๆ แล้วนะอีกคนยังยืนสูดควันเข้าปอดเป็นทองไม่รู้ร้อน

“คุณชานนท์”

“บีมาหลบอยู่นี่เอง เฮ้ย นี่อะไรเนี่ย ทำแก้วแตกเหรอ”

“อือ หลุดมือเมื่อกี้น่ะ”

“แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่ได้โดนบาดตรงไหนใช่ไหม ไหน มานี่ดิ๊” ภาคินจับแขนเล็กพลิกไปมา บริภัทรส่ายหน้า มองไปทางที่เคยมีลูกชายเจ้าของบ้านยืนอยู่ก็พบแต่ความว่างเปล่า หายตัวไปไวจริง

“พอแล้วคิน เราไม่ได้เป็นอะไร”

“ปลอดภัยก็ดีละ ไปบอกแม่บ้านแล้วก็กลับกันเถอะ เนี่ย ไอ้พี่คิมมันลืมกุญแจเลยเข้าห้องไม่ได้ เร่งให้ฉันกลับยิก ๆ น่าโมโหแม่ง”

“กลับเลยก็ดี” มองหน้าใครบางคนไม่ติดแบบนี้เขาไม่อยากอยู่ต่อแล้ว

 

 

 

“ฮื้อออออ กลับไม่ได้นะบี ไม่ได้เด็ด ๆ เลย” พอเดินไปบอกเจ้าภาพคุณเซย่าก็จับแขนบริภัทรหมับ สั่นหน้าไม่ยอมให้กลับท่าเดียว สองเพื่อนซี้ได้แต่มองคุณหนูงง ๆ เลยโดนลากเข้ามาหลังบ้าน พอให้พ้นจากแขกคนอื่น “ถ้าบีกลับแผนของเราคืนนี้ก็ล่มน่ะซี บีอย่าเพิ่งกลับเลยนะ ขอร้องล่ะ”

“แผนอะไรคุณเซย่า?”

“คืออย่างนี้นะ เราตั้งใจจะเซอร์ไพรซ์ทุกคนด้วยการร้องเพลงขอบคุณ เราเลยจะรบกวนให้บีมาช่วยเราแสดง” บริภัทรนิ่วหน้า

“ร้องเพลงเหรอ?”

“อื้อ ร้องเพลงแล้วก็...เล่นกีตาร์!

“ทำไมเป็นเราล่ะ?” คนเล่นกีตาร์เก่งมีตั้งเยอะ ระดับคุณหนูชาลิสาจะจ้างนักดนตรีมืออาชีพมาทั้งวงก็ยังได้ “ตอนแรกพี่ชานจะเล่นให้แต่พี่แกไปทำอิท่าไหนไม่รู้เอามือไปฟาดกับขอบอ่างล้างหน้าจนเจ็บ เราเคยเห็นบีเล่นตอนงานเฟรชชี่ไนท์ ตอนนั้นบีร้องเพลงด้วย เสียงเพราะกว่าเราร้อยเท่า เนี่ย ถ้ามีบีช่วยเราว่ามันต้องเวิร์คมากแน่ ๆ นะบีนะ อย่าเพิ่งกลับเลยนะ”

“แต่เราต้องกลับแล้ว คินเค้าต้องไปเปิดห้องให้พี่ชาย” คุณหนูเซย่าหน้าเสียทันตา

“เอาแบบนี้ดีไหม ถ้าภาคินจำเป็นต้องกลับจริง ๆ เราจะให้คนรถไปส่ง รับรองว่าถึงบ้านปลอดภัยแน่นอน ส่วนบีอยู่ช่วยเราก่อนเถอะนะ นะ นะ นะ นี่ตั้งใจโชว์อวดพ่อแม่แล้วก็พี่ ๆ ด้วยเลยนะ อุตส่าห์เก็บเป็นความลับไม่บอกใครสักคน ซุ่มซ้อมกับพี่ชานตั้งหลายวันแน่ะ” จะไม่ใจอ่อนก็เพราะข้อสุดท้ายนี่แหละ เล่นต่อหน้าสายตากดดันของคู่กรณีหมาด ๆ จะไหวไหมล่ะ

“นายอยู่ช่วยคุณเซย่าเถอะงั้น”

“เราไม่แน่ใจว่าจะทำได้อย่างที่คุณเซย่าหวังไหม”

“ได้แน่นอนบีเก่งอยู่แล้ว ตอนงานเฟรชชี่ใคร ๆ ก็ปลื้มบีนะ” ใคร ๆ นี่ถึงสองคนไหม คนหนึ่งคุณเซย่าอีกคนก็อาจจะเจ้าคิน สุดท้ายภาคินก็กลับคอนโดโดยมีรถของบ้านเซย่าไปส่งส่วนบริภัทรตอนนี้ก็กำลังนั่งไล่เสียงกีตาร์อยู่ในห้องสมุด เรื่องเพลงนั้นเซย่าบอกว่าเป็นเพลงเดียวกับที่บริภัทรเคยเล่นบนเวทีตอนงานเฟรชชี่ไนท์เลยตัดปัญหาไปได้หลายส่วน เกิดเป็นลูกคนรวยนี่ต้องแปลกกันทุกคนหรือเปล่านะ น้องแปลกอย่างหนึ่งพี่ก็แปลกอีกอย่างหนึ่ง!

 

 

โอเคว่ามันเป็นงานที่ค่อนข้างง่าย

บริภัทรซ้อมกับเซย่าแค่สองรอบ ไม่มีปัญหาตอนซ้อม คุณหนูเธอมั่นใจมากขึ้นเมื่อการซ้อมจบลงด้วยดี พอถึงเวลาเล่นจริงไฟทุกดวงในห้องโถงกว้างก็ถูกหรี่ลง เหลือไว้เพียงแสงไฟสีเหลืองนวลตรงแบ็คดรอปที่ตกแต่งไว้ในจุดที่เด่นที่สุด บริภัทรนั่งไขว่ห้างมีกีตาร์ในอ้อมแขนและเซย่าก็เกริ่นถึงการแสดงที่กำลังจะเริ่มด้วยน้ำเสียงสดใส เสียงปรบมือดังเกรียวกราวผสมเสียงร้องเชียร์ บริภัทรสบตากับคนร้องนำ เคาะกีตาร์โปร่งเป็นจังหวะสัญญาณแล้วโน้ตตัวแรกก็เริ่มบรรเลง

เนื้อเพลงเอ่ยถึงเรื่องธรรมดาสามัญโลกอย่างความรัก รักที่ไม่หวังผลตอบแทน ความรักที่แม้แต่ความตายก็พรากไปไม่ได้ เมื่อได้รับความรักนั้นมาก็จะขอให้รักเดียวกันเพื่อตอบแทน การแสดงจบลงท่ามกลางความปลาบปลื้มของครอบครัวคุณหนูเซย่าและเสียงชมไม่ขาดปากจากบรรดาผู้ร่วมงาน เซย่ายิ้มแก้มปริ กอดคอบริภัทรให้ช่างภาพเก็บรูปก่อนจะถูกดึงหายไปในวงล้อมของฝูงชน

คอรัสและมือกีตาร์ส่งเครื่องดนตรีให้ทีมงานแสงเสียงแล้วก็แอบถอนใจยาว มันควรจะเป็นงานที่ง่ายมาก ๆ นะ ถ้าก่อนขึ้นท่อนฮุคบริภัทรไม่หันไปจ๊ะเอ๋ใส่คุณชานนท์เสียก่อน รายนั้นจ้องมาที่บริภัทรอย่างจงใจ พอบริภัทรจ้องกลับก็มองต่อตาไม่หลบ บริภัทรต้องร้องประสานเสียงกับเซย่าในท่อนสำคัญ ไป ๆ มา ๆ ก็ดูจะกลายเป็นว่าเขาร้องเพลงรักให้คุณชานนท์คนประหลาดไปซะอย่างนั้น

เด็กหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนจะหันหน้าเข้ามุมมืด ดื่มไปหลายแก้วก็ชักมึน ๆ ลอย ๆ อาการหาวแล้วหาวอีกคือการเตือนว่าร่างกายนี้รับแอลกอฮอล์เข้ามามากเกินไปและบริภัทรต้องการการเตียงที่ทั้งนุ่มและอุ่นของตัวเองแล้ว ร้องเพลงเสร็จไปเกือบชั่วโมง เซย่ายังไม่มีทีท่าว่าจะว่าง บริภัทรตั้งใจว่าจะเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำอีกครั้งแล้วขอตัวกลับเลย ร่างเล็กก้าวช้า ๆ ไปทางห้องน้ำด้านหลัง โชคร้ายที่ประตูห้องน้ำล็อคอยู่

“ไปเข้าที่ปีกโน้นก็ได้นะคะ ไกลหน่อยแต่ว่างอยู่ค่ะ ป้าเพิ่งไปทำความสะอาดมา” แม่บ้านในชุดเมดเรียบร้อยบอกพร้อมกับผายมือไปทางหนึ่ง บริภัทรเอ่ยขอบคุณก่อนจะทำตามคำแนะนำนั้น อยากล้างหน้าก่อนกลับแค่นั้นแหละ เผื่ออาการเดินเท้าไม่ติดพื้นมันจะดีขึ้นบ้าง บริภัทรก็ไม่รู้หรอกนะว่าสิ่งที่ทำให้ตนแทบสร่างเมาจะไม่ใช่น้ำเย็นจัดอย่างที่ต้องการแต่กลับเป็นภาพผู้ชายสองคนที่กำลังกอดจูบกันอยู่ตรงหน้า

กลางทางเดินเนี่ยนะ!

บริภัทรยืนตัวแข็งในวินาทีแรกแต่เมื่อทั้งคู่กล้ามาแสดงบทรักกันตรงทางเดินก็แสดงว่าไม่ได้แคร์ที่ใครจะเห็น อารมณ์มึนเมาทำให้เด็กหนุ่มกล้ากว่าปกติ เบะปากก่อนจะเชิดหน้าผ่านคนทั้งคู่ไป ก็พ้นมาแล้วล่ะ เกือบจะสาปส่งคนไม่มีมารยาทให้ไปเปิดห้องสักห้องแล้วถ้า...---

 

หมับ!

 

ถ้าไม่ต้องถูกมือร้อนจัดกระชากไว้ก่อน!

 

“อย่าเพิ่งไป”

“...คุณชานนท์!

“อย่าเพิ่งไป” เจ้าของร่างสูงใหญ่ย้ำประโยคเดิมแล้วก็เบียดตัวเข้ามาใกล้บริภัทรมากขึ้น คนตัวเล็กกว่าตะลึงจนลืมเรื่องระยะห่างไปเลย

“พี่ชานนท์!” มาได้สติเพราะเสียงห้วนของคู่รักคุณชานนท์เธอนั่นแหละ

“พี่ชานนท์!

“คุณชานนท์” คราวนี้บริภัทรกดเสียงใส่เขาบ้าง “ผมรู้ว่าที่นี่คือบ้านของคุณ คุณอยากจะทำอะไรยังไงที่ไหนคุณก็มีสิทธิ์ทำได้...แต่..แต่อย่างน้อย...คุณน่าจะเลือกสถานที่บ้างนะครับ” บริภัทรไม่รู้ว่าอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไง เขาผิดหวังและเขาก็โกรธ ไม่รู้ด้วยว่าโกรธอะไร แต่ใจหนึ่งบริภัทรอยากจะผลักเนื้อตัวร้อน ๆ นี้ออกห่าง อยากทุ่มแจกันลายจีนอันใหญ่ใส่หัวคน แต่อีกใจเขาก็ผิดหวังกับสิ่งที่ได้รู้เห็นจนไม่อยากเสียเวลามองหน้าชานนท์อีกต่อไป

“พาฉันไปจากตรงนี้”

“กรุณา อย่า เอาผมไปเกี่ยว”

“มาครับ โอ้ช่วยดีกว่า พี่รู้สึกไม่ค่อยดีโอ้จะพาไปพักนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มมาพร้อมใบหน้าน่ารัก รอยชื้นจาง ๆ ยังเด่นชัดที่ริมฝีปากนั้น  “ส่งพี่ชานนท์มาให้พี่นะครับ พี่จะดูแลเค้าเอง” บริภัทรแทบจะใส่พานถวายให้

“เชิญครับ”

“อย่ามาแตะต้องตัวผม!

“โธ่ พี่ชานนท์ ไม่เอาสิครับ อย่างอนโอ้เลยนะ”

“ไปให้พ้น ก่อนผมจะหมดความอดทนกับคุณ...” พอคนตัวสูงเค้นเสียงเหี้ยมใส่คนรัก บริภัทรก็เหนี่ยวตัวเองถอยห่างอย่างไม่วางใจ ชักจะยังไงแล้ว เหมือนพระเอกจะงอนหนักถึงขั้นปัดมือนายเอกแล้วยังไม่พอใจ มีแถมด้วยการผลักออกห่างอีกอย่าง คือ ถ้าคู่รักจะทะเลาะกันก็ได้โปรดอย่าดึงเอาคนนอกไปเกี่ยวข้องเลย บริภัทรไม่พร้อมจะเป็นมือที่สามและไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีวันพร้อม เอาตรง ๆ ฉากนี้มีให้เห็นเยอะมากในละครและท้ายที่สุดแล้วคนที่ทะเล่อทะล่าโผล่มามักจะซวยที่สุดเสมอ

“โอ้ขอโทษ เราคุยกันดี ๆ เถอะนะครับ”

“โอกาสของคุณหมดลงตั้งแต่คุณคิดใช้ไอ้ยาบ้า ๆ นั่นกับผมแล้วโอ้ ไปซะ ก่อนที่ผมจะเรียกให้คนมาจับคุณโยนออกไปแล้วเราก็ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีกเลยตลอดชีวิตที่เหลือ!

“พี่ชานนท์!

“บอกให้ไปไง!” เสียงทุ้มตะคอกอย่างไม่ไว้หน้า ใบหน้าคมหวานนั้นแดงก่ำรับกับอาการหอบหายใจหนักหน่วง เสียงนั้นทำให้บริภัทรสะดุ้งตัวโยนแต่ผู้ชายหน้าหวานคนนั้นกลับไม่สะทกสะท้าน คนที่ชื่อโอ้บิดปากก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ผิดจากก่อนหน้านี้ราวกับคนละคน

“แล้วพี่จะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้กับโอ้!” บริภัทรกลอกตามองชายผ้าม่าน ประโยคทิ้งท้ายก็ตามสมัยนิยมเป๊ะ

.

.

.

 

“คุณชานนท์...” ลองแตะมือลงบนท่อนแขนคนที่ยืนพิงผนังห้องน้ำ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเปียกชุ่มถูกเสยไปด้านหลังเปิดใบหน้าที่แดงก่ำเป็นสีเดียวกับลำคอได้รูป เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นเล็กน้อยยามบริภัทรขยับเข้าไปใกล้

“นี่คุณโดนวางยาจริง ๆ เหรอครับ?”

“ก็ได้ยินหมดแล้วนี่ อยากเอาไปประกาศที่ไหนก็เชิญ”

“ผมจะทำแบบนั้นทำไม”

“จะไปรู้เหรอ เห็นชอบเรื่องตลก!

“อะไรของคุณ” บริภัทรนิ่วหน้า จู่ ๆ มากระชากเสียงตอบ ทะเลาะกับแฟนแล้วพาลมาหงุดหงิดใส่คนอื่นมันใช้ได้หรือ

“ช่างเถอะ”

“แล้ว คุณจะทำยังไงต่อไป ให้ผมช่วยอะไรไหม” ร่างสมส่วนยืดตัวตรง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่มองคนตัวเล็กกว่าคล้ายจะหยัน “เมื่อกี้ฉันขอให้ช่วยนายปฏิเสธเสียงแข็ง ตอนนี้คิดยังไงถึงอยากจะช่วยล่ะ”

“ก็ ผมไม่รู้นี่ครับ คิดว่าคุณกับคุณคนนั้นกำลัง...”

“กำลังอะไร กำลังจะได้กันตรงทางเดินทั้งที่คนเต็มบ้านอย่างนั้นเหรอ” เขาพูดแต่กลับเป็นคนฟังที่หน้าร้อนจนต้องหันหน้าหนี ชานนท์กระแทกลมหายใจออก เพราะฤทธิ์ยาทำให้ชายหนุ่มควบคุมตัวเองได้ไม่เต็มร้อย ร่างกายเขากำลังปั่นป่วนเพราะริ้วอารมณ์ที่ตีขึ้นมาเป็นระลอกคลื่น บริภัทรคิดว่ามันเป็นเรื่องเล่นหรือไงถึงได้ทำตาใสชวนเขาคุยไม่จบไม่สิ้น

“ไปซะ”

“แล้วคุณ?”

“ฉันดูแลตัวเองได้”

“แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งขอให้ผมช่วย”

“นั่นมันตอนที่หมอนั่นอยู่ ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้วนายก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป กลับเข้าไปข้างในซะ ถ้ามีใครถามถึงรบกวนบอกเขาว่าฉันขึ้นนอนแล้ว” บริภัทรได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ฟัง ชานนท์หลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง หนนี้เขาไม่มองบริภัทรแต่กลับสั่งเสียงหนัก

“อย่าบอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่เซย่า” มือหนากำหมัดแน่นตลอดเวลาที่พูด พอบริภัทรไม่ท้วงร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องน้ำ บริภัทรชะเง้อตามไปก็เห็นว่าเขาแอบเซไปหลายครั้ง หยุดพักระหว่างทางหลายหน สุดท้ายชานนท์ก็เปิดประตูห้องหนึ่งบนชั้นสองเข้าไป

“จะเป็นอะไรไหมนะ” เด็กหนุ่มงับฟันกับข้อนิ้วก่อนจะตัดใจก้าวลงบันได คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

.

.

.

 

“คุณชานนท์”

“.....”

“คุณชานนท์ คุณโอเคหรือเปล่า”

น่าจะไม่ เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องหนึ่ง บริภัทรชะเง้อชะแง้มองก่อนจะค่อยจรดปลายเท้าเข้าไปใกล้ เขากำลังทำเรื่องที่สุ่มเสี่ยงอย่างที่สุด เกิดมาเป็นตัวเป็นตนก็เพิ่งมีครั้งนี้แหละที่บริภัทรเสียมารยาทเดินเข้าห้องคนอื่นโดยที่เจ้าของเขาไม่ได้อนุญาต ก็ทำยังไงได้ล่ะ เขาสังหรณ์ใจไม่ดีนี่นา ทั้ง ๆ ที่ตัดใจแล้วว่ารายนั้นคงไม่เป็นไรแต่พอเท้าเหยียบพื้นชั้นล่างบริภัทรก็เปลี่ยนใจกลับขึ้นมาอีก

เคาะห้องตั้งสองรอบคนข้างในก็เงียบ บริภัทรก็ยิ่งกลัวน่ะสิ เกิดยาที่เขากินเข้าไปมันให้ผลข้างเคียงล่ะ เกิดเขาแพ้ยาล่ะ เกิดเขาได้รับยาเกินขนาดล่ะ บริภัทรเป็นคนเดียวที่รู้เห็นเรื่องคุณชานนท์โดนวางยา(ถ้าไม่นับคุณโอ้อะไรนั่นน่ะนะ)แต่บริภัทรกลับทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพัง จะบอกใครก็บอกไม่ได้เพราะเจ้าตัวกำชับไว้อย่างเด็ดขาด ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นตัวเราคงรู้สึกผิดไปจนตาย ด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งปวงนั่นบริภัทรจึงต้องหักใจทิ้งมารยาทอันดีงามเข้ามายืนระล้าระลังอยู่หน้าห้องน้ำอย่างนี้

“คุณชานนท์ คุณเป็นยังไงบ้าง ส่งเสียงหน่อยเถอะครับ” กลั้นใจเคาะบานประตูสีอ่อนรัว ๆ สองที

“คงไม่ได้ช็อคไปแล้วหรอกนะ” เรียกดังจนเสียงคับห้องยังไม่ตอบ ท่าจะไม่ดีซะแล้วมั้ง ร่างเล็กยกข้อนิ้วขึ้นกัดก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ทั้งห้องตกอยู่ในเงาสลัว มีเพียงแสงจาง ๆ ของดวงไฟที่สนามด้านนอกเท่านั้นที่ช่วยให้บริภัทรมองเห็นทาง เด็กหนุ่มคลำผนังตามเสียงน้ำเข้าไป พ้นจากพื้นแห้งเหยียบลงบนความเฉาะแฉะก่อนจะเบิกตาโต

“คุณชานนท์!” ร่างสูงใหญ่หมดสติอยู่ในอ่างอาบน้ำสีขาว บนพื้นกระเบื้องเนื้อดีเจิ่งนองไปด้วยน้ำเย็นจัดที่ล้นจากขอบอ่างไม่ขาดสาย บริภัทรพุ่งไป ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับคนที่นอนหลับตานิ่งแต่มือทั้งสองก็เขย่าแขนเขาไปแล้ว

“คุณชานนท์ คุณชานนท์ คุณเป็นยังไงบ้าง” คิ้วเข้มขมวดแน่น บริภัทรไม่ทันสังเกตว่ามือข้างที่พาดขอบอ่างนั้นกำลังกำเข้าหากัน เห็นอีกฝ่ายยังเงียบอย่างน่ากลัวจึงตบแก้มตอบเบา ๆ

“คุณชานนท์ ตอบผมสิครับ คุณ คุณอยากให้ผมตามหมอไหม?” เปลือกตาสีงาช้างเปิดขึ้น เผยหน่วยตาดำกว้างที่ซ่อนอยู่ภายใน มันไม่ได้ล่องลอยอย่างที่บริภัทรคิดแต่เต็มไปด้วยกระแสอารมณ์เชี่ยวกราก ประกายวาววามส่งสัญญาณเตือนว่าชานนท์กำลังโกรธ โกรธมากด้วย

“คุณ...”

“ไปให้พ้น!

“แต่คุณกำลังแย่” เขาสบถจนบริภัทรสะดุ้งเฮือก ร่างเล็กถอยออกแต่คนที่เพิ่งออกปากไล่กลับคว้าข้อมือขาวไว้ กระชากจนบริภัทรหล่นตูมลงไปในอ่าง เด็กหนุ่มสำลักกระอักกระไอ ตะเกียกตะกายขึ้นสูดอากาศก่อนจะตัวแข็งค้างเมื่อม่านตาจับภาพใบหน้าคมคายได้ในระยะประชิด

“บอกแล้วทำไมไม่ฟังวะ”

“ผม ผมห่วง กลัวคุณจะ...จะเป็นอะไรไป”

“ฉันโดนยา เข้าใจคำว่าโดนยาไหมบริภัทร!

“ผมถึงกลัวคุณจะหัวใจวายตายไงคุณเข้าใจผิดนะ โดนยาแล้วมานอนแช่น้ำมันช่วยอะไรไม่ได้ คุณต้องการหมอคุณชานนท์! ชานนท์หลับตาลงเหมือนยอมแพ้ ชายหนุ่มทิ้งหน้าผากใส่ไหล่เล็กจากนั้นก็นิ่งไป บริภัทรก็พลอยสงบลงไปด้วย

ลุกขึ้นเถอะครับ แช่นานกว่านี้จะไม่สบายเอา”

“รนหาเรื่อง”

“.....”

“นายทำตัวเอง อย่ามาโทษกันทีหลังก็แล้วกัน!” บริภัทรยังไม่ทันเข้าใจคำขู่นั้นท้ายทอยก็ถูกมือหนาตรึงเพื่อรับการกระแทกกระทั้นที่ริมฝีปาก รสเค็มคาวคลุ้งทั่วโพรงปากในทันที ความเจ็บทำให้เด็กหนุ่มได้สติ ยันสองมือกับอกกว้างเต็มกำลังพร้อมดิ้นรนสุดแรงที่มี

“ปล่อย!

“ไม่ต้องร้องแล้ว ไม่มีประโยชน์”

“ไม่ไม่เอา! คุณชานนท์!” ชานนท์ถอนใบหน้าจากลำคอที่ถูกมือเขายึดไว้ กดเสียงต่ำข้างแก้มอิ่ม

“แล้วฉันจะชดใช้ให้”

!



ทุกอย่างเปลี่ยนไปนับตั้งแต่คืนนั้น

 








 #บริภัทร


ความปล้ำก็มา

ใครไม่โอเคขอความกรุณาปล่อยผ่านไปนะจ๊ะ พล็อตเบสิคสามัญนี่แหละจ้ะ ทางของพี่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.451K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4500 Nokyoong Exoplanet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 03:21
    โวว!! เกินไป!!!!
    #4,500
    0
  2. #4362 amafueng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 16:07
    หนูลูกกกกกก ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ดีมากกกกก
    #4,362
    0
  3. #3405 Audaidaj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 01:58
    นายโอ้ไรนี่ กราบขอบพระคุณที่ทำให้น้องเข้ามาป๊ะพี่เค้าพอดี ขอบคุณไทม์มิ่ง
    #3,405
    0
  4. #3400 BD0412 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 12:45
    อย่าทำน้องงงงงงง
    #3,400
    0
  5. #2847 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:27
    น้องงงงว
    #2,847
    0
  6. #2617 toysmile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:04
    น้องคิดว่าพี่เค้าโดนยาอะไรรร หนูรู้หนูต้องวิ่งสิคะลูกสาว เอ็นดู คนดีจริงๆ5555555
    #2,617
    0
  7. #2427 Xingmiii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 11:48
    น้อง!! หนีไป!! ตาพี่อย่าทำน้อง!!!
    #2,427
    0
  8. #2333 MoojuM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:01
    โธ่น้องลูก เป็นคนดีไม่ถูกเวลา
    #2,333
    0
  9. #2289 meanniezjina88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 08:43
    แงงงง ชอบพล็อตเบสิกค่ะ ชอบมากกกกกก+5555555 คุณโอ้นี่จะเป็นแค่ตัวผระกอบมนฉากนี้หรือมีอิทธิพลในตอนต่อๆๆไปด้วยเนี่ย กลัวจังเลย ส่วนน้องบริภัทรจ๋า นุจะตามพี่เขาไปทำไมมมมม โดนไปด้วยเลยเห็นมั้ย พี่ชานนอุส่าไล่กลับเเล้วนะ พี่ชานนไม่ผิดน้องมาหาพี่เอง อิอิ
    #2,289
    0
  10. #2108 midora (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 01:46
    โถ่ว ก้อน้องไม่รุ้ว่าโดนยาอะไรไง อย่าทำน้องงงง
    #2,108
    0
  11. #1646 Spwdsr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:01
    ก็คือบีไม่เข้าใจจริงๆสินะว่าโดนยาอยู่ หวังดีไม่ถูกเวลาจริงๆ
    #1,646
    0
  12. #1572 pcy921 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    เนี่ยยยทำไมไม่ไปหาหมอออ
    #1,572
    0
  13. #1309 แตม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40

    พี่ชานนท์ปล้ำน้องทำไมมมพี่เอ้ยยยย

    #1,309
    0
  14. #1209 pikakaka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:38
    พี่ชานนท์ทำน้องทำไมมมมมมมมม
    #1,209
    0
  15. #1167 ningthanaporn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:14
    ไม่พี่ปล้ำเลย เราจะโดนบีโกรธไมเนี่ย
    #1,167
    0
  16. #884 braben (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:04
    จะชดใช้ยังไงไม่ทราบบบบ จะบ้าตาย!
    #884
    0
  17. #436 imavikur (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:17
    เห็นแก่ตัวดีนี่
    #436
    0
  18. #364 juiinarak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 06:29
    น้องสาวก็เอาแต่ใจพี่ชายก็ปากร้ายนายเอกก็ซื่อบื้อรู้ว่าเค้าโดนยายังเข้าไปหาเค้าอีก
    #364
    0
  19. #240 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:12
    ชดใช้ให้! ร้ายกาจอ่ะ
    #240
    0
  20. #163 PARKSELOR (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:43
    ยาที่ว่าก็คือ... แงงงงง
    #163
    0
  21. #114 K E E N (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 14:23
    ขอบคุณค่าาาาา
    #114
    0