c o m p e n s a t e

ตอนที่ 16 : บ ริ ภั ท ร #08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,433 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




 

               “สวัสดีน้ำหวาน เรามาติวปรัชญาให้คุณเซย่าน่ะ”

               “อ้าว ทำไมไม่เรียกเราด้วยล่ะ เราก็อ่อนวิชานี้นะ”

               “เอาไว้ครั้งหน้านะ ครั้งนี้มันค่อนข้างจะฉุกละหุก อีกอย่างเราต้องมาติวที่นี่ ถ้าชวนเพื่อนมาเพิ่มเราไม่แน่ใจว่าเจ้าของสถานที่จะสะดวกหรือเปล่า”

               “อะไรกัน” น้ำหวานยิ้มหวานจัด “บีมาได้แต่น้ำหวานมาไม่ได้อย่างนั้นหรือคะพี่ชานนท์” หันไปส่งเสียงพ้อหนึ่งในเจ้าของสถานที่อย่างไม่จริงจังนัก

               “น้องน้ำหวานมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

               “อ๋อ น้ำหวานอยากมาขอบคุณเรื่องเมื่อคืนน่ะค่ะ ถ้าไม่ได้พี่ชานนท์ช่วยไว้น้ำหวานต้องแย่แน่ ๆ นี่แค่คิดถึงก็ขนลุกแล้ว ขอบคุณพี่ชานนท์อีกครั้งนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้งดงาม ชานนท์พยักหน้ารับรู้ พอเขาไม่เชื้อเชิญให้แขกนั่งบริภัทรเลยไม่กล้านั่งไปด้วย ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้คุณเซย่ารีบวางสายจากคุณแม่แล้วก็รีบมาพบเพื่อนสาวเร็ว ๆ

“ไม่เป็นไรครับ เมื่อคืนน้องน้ำหวานก็ขอบคุณพี่แล้ว”

“แล้วก็นี่ค่ะ” เอี้ยวตัวไปหยิบตะกร้าสานใบสวยขึ้นมาถือ ในนั้นมีกล่องสี่เหลี่ยมแบบทึบสองกล่องเรียงซ้อนกัน น้ำหวานส่งให้คนตัวสูงพลางแจงว่า “คุณแม่ให้น้ำหวานเอาขนมมาขอบคุณพี่ชานนท์ค่ะ เซย่าเคยบอกว่าพี่ชานนท์ชอบบัวลอยไข่หวาน คุณแม่เลยเข้าครัวทำเองตั้งแต่เช้าเลย พี่ชานนท์ต้องกินนะคะ น้ำหวานจะขอถ่ายรูปให้คุณแม่ดู”

“ที่จริงไม่น่าลำบากแต่ก็ฝากขอบคุณคุณแม่น้องน้ำหวานด้วยนะครับ” บริภัทรมองภาพที่คนหนึ่งถือตะกร้า พูดแจ้ว ๆ ก่อนจะส่งให้อีกคนแล้วก็ค่อยขบฟันลงกับเนื้ออ่อนด้านในปาก เปลือกตาบางปรือต่ำซ่อนความนัยแต่มุมปากกดลึกกว่าปกติ ชานนท์เห็นภาพนั้นตอนโน้มตัวลงวางตะกร้าของฝาก ชายหนุ่มชำเลืองมองบริภัทรอย่างนึกห่วงและจับอาการนั้นได้ในทันที ดวงตาคมดุหรี่มองคาดโทษแต่บริภัทรก็แสร้งทำเป็นสนใจของฝากในตะกร้าราวกับไม่รู้สึกถึงอารมณ์เขา ก็มันตลกไหมล่ะ น้ำหวานมาแบบอินเนอร์ล้นเหลือ ทั้งกระตือรือร้น ทั้งร่าเริงสดใส แต่คุณชานนท์กลับยืนทำหน้านิ่งเหมือนกำลังฟังรายงานสรุปผลโครงการอะไรสักอย่าง บริภัทรเห็นเขาพยายามควบคุมสีหน้าอย่างเต็มที่ก็ขำเขา

“น้ำหวานมาหรือจ๊ะ?” น้องคนเล็กของบ้านเดินเร็ว ๆ เข้ามาพร้อมเสียงร้องถาม บริภัทรได้จังหวะเบี่ยงตัว เปิดทางให้แต่คุณชานนท์กลับดึงน้องสาวไป ตัวเองก็ขยับมาทางบริภัทรแทน “เรามาขอบคุณพี่ชานนท์น่ะแล้วก็เลยเอาขนมฝีมือคุณแม่มาฝากด้วย มีส่วนของเซย่าด้วยนะ”

“ก่อนนี้ที่คุยกันทำไมไม่บอกล่ะว่าจะมา”

“ก็คุณแม่น่ะซี คะยั้นคะยอให้เรามากลัวขนมจะเสียรสชาติ พออะไร ๆ จวนตัวเราเลยลืมเรื่องที่ควรทำไปหมด ขอโทษอีกทีนะที่วิสาสะมาถึงบ้าน”

“ไม่เป็นไร คราวหน้ายังไงน้ำหวานบอกเราก่อนดีกว่านะ ไม่ใช่อะไรหรอก เรากลัวจะต้อนรับได้ไม่ดี กลัวน้ำหวานมาแล้วไม่เจอใครด้วย”

“โอเค แล้วนี่ กำลังทำอะไรอยู่ เห็นบีบอกว่าวันนี้มีติวปรัชญากันเหรอ?” คุณหนูชาลิสาพยักหน้า “ใช่ เราไม่เข้าใจหลายจุดน่ะเลยขอให้บีมาช่วยแต่ติวเรียบร้อยแล้วล่ะ เออ น้ำหวานกินอะไรมาหรือยัง คือเมื่อกี้พวกเรากำลังจะกินมื้อกลางวันกันพอดี”

“ตายจริง ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะคะพี่ชานนท์”

“ไม่เป็นไรครับ ชวนเพื่อนกินข้าวกลางวันด้วยกันเลยสิเซย่า” พี่ชานนท์เอ่ยปากเองแสดงว่าชานนท์อนุญาต ส่วนตัวชาลิสาก็ไม่อยากปล่อยเพื่อนให้นั่งแกร่วคนเดียว ไอ้ครั้นจะยืนคุยต่อตอนนี้มันก็เลยเวลากินข้าวมานานแล้ว เรื่องเชิญกลับยิ่งไม่ควรทำ สุดท้ายก็พาเพื่อน ๆ เดินตามพี่ชายไปที่ห้องรับประทานอาหาร

บริภัทรถือว่าตัวเองเป็นแขกจึงปฏิบัติตัวเช่นคนนอกอย่างเคร่งครัด ระหว่างที่คนอื่นคุยบริภัทรจะกินข้าวเงียบ ๆ ตอบเมื่อมีคนเจาะจงถาม ยิ้มในตอนที่อยากยิ้ม ไม่เรียกร้องขออะไรเพิ่ม ไม่แสดงออกถึงความสนิทสนมที่เกินพอดีกับเจ้าของบ้านทั้งคู่ ส่วนทั้งสองสาวนั้นรู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมทั้งยังช่างพูดทั้งคู่จึงมีเรื่องยกมาคุยได้ไม่หยุด บางเรื่องบริภัทรเข้าใจแต่เรื่องไหนที่บริภัทรไม่รู้จะมีคนอธิบายให้ฟังอีกที บริภัทรก็ทำได้แค่เอียงคอฟังเขาพร้อมใบหน้างง ๆ

“ยำจานนี้รสจัดจัง เดี๋ยวนี้เซย่ากินเผ็ดได้แล้วเหรอ?”

“ก็พอได้นะแต่จานนี้แม่ครัวเค้าทำขึ้นโต๊ะให้คุณบีโดยเฉพาะ ใช่ไหมคะพี่ส้มโอ” พี่ส้มโอในชุดสีน้ำเงินเข้มทั้งตัวส่งยิ้มหวานมาจากหลังแพนทรี่บาร์ ตอบว่าใช่ค่ะ

“น่ารักจัง รู้จักเอาใจเพื่อนคุณหนู แล้วพี่ส้มโอรู้ได้ยังไงคะว่าบีเค้าชอบกินเมนูนี้?”

“พี่ส้มโอไม่ทราบค่ะ คุณชานนท์เป็นคนสั่ง” ถ้าเซย่าไม่แกล้งปิดปากหัวเราะคิกคักบริภัทรคิดว่าคงเป็นบริภัทรเองที่ทำหน้าไม่ถูก คือ ไม่นึกว่าเรื่องจะวกมาเข้าตัว ไม่นึกว่าคุณชานนท์จะแอบไปสั่งแม่ครัวไว้ ก็ตอนนั้นเขาโกรธบริภัทรอยู่ไม่ใช่?

“ไข่เจียวแฮมก็ออเดอร์คุณชานนท์นะคะ บอกให้พี่ส้มโอเพิ่มมะเขือเทศกับพริกแห้งหั่น พี่ส้มโอเพิ่งเคยทำครั้งแรกรสชาติเป็นยังไงบ้างคะคุณ?” บริภัทรกลั้นใจตั้งแต่ได้ยินชื่อเมนูที่สองแล้ว ยิ่งคุณชานนท์ของพี่ส้มโอมองมาหน้านิ่ง ๆ บริภัทรก็ยิ่งมั่นใจ มีเรื่องมาถึงตัวแล้วจริง ๆ

“ตอบพี่ส้มโอสิ”

“.......”

“ดีไม่ดีก็บอกไป คราวหน้าพี่เค้าจะได้ทำให้ถูกใจ” อยากรู้นักว่าถ้าสถานการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวานหรือก่อนนี้สักสองชั่วโมงคุณชานนท์เธอจะทำยังไง คงจะทำเหมือนตอนนี้แต่ก็ทำแบบหยิ่ง ๆ วางท่าเหมือนตัวเองไม่เกี่ยวข้อง

แน่ ๆ

“อร่อยมากครับพี่ส้มโอ อร่อยทุกอย่างเลย ขอบคุณมากนะครับ”

“ยินดีค่ะคุณบี”

“บีชอบอาหารรสจัดล่ะสิเนี่ย ขนาดไข่เจียวยังให้ใส่พริกเลย พริกแห้งด้วย ไม่เหม็นเหรอ?” บริภัทรส่ายหน้ายิ้ม ๆ ยกมือออกเมื่อคนที่นั่งตรงข้ามตักไข่เจียวส่งให้ถึงจานอีกครั้ง  

“เราชอบนะ อยู่บ้านกินจนชินแล้วด้วยมั้ง”

“บ้านที่ต่างจังหวัดน่ะเหรอ? บีมาจากจังหวัดอะไรนะ?”

“เชียงราย”

“โห เหนือสุดแดนสยาม ถึงว่าตัวขาวเชียว” คุณเซย่าที่ยังเคี้ยวข้าวเต็มปากพยักหน้าแทนคำว่าเห็นด้วยแต่บริภัทรแย้งทั้งยังยิ้ม “ภาคินก็มาจากที่เดียวกับเรานะ” คุณเซย่าสำลักกระอักกระไอ รีบคว้าน้ำมาดื่มทั้งหน้าแดงก่ำ พอเห็นทุกคนมองอย่างเป็นห่วงคุณหนูเธอก็ทำมือปัด ๆ ส่ง ๆ ให้ผ่านเรื่องของตัวเองไป

“บีชอบกินรสจัด เซย่ากินได้ทุกอย่างยกเว้นเผ็ด แล้วพี่ชานนท์ล่ะคะชอบอาหารรสชาติประมาณไหน?”

“พี่กินได้หมดครับถ้าอร่อย”

“แล้วเมนูที่ชอบเป็นพิเศษล่ะคะ?”

“ไม่มี”

“อะไรกันคะ อย่างน้อยมันก็ต้องมีสักอย่างสองอย่างแหละที่เราจะวนกลับมากินได้เรื่อย ๆ และกินได้เยอะกว่าบ่อยกว่าเมนูอื่น พี่ชานนท์คิดหน่อยสิคะ น้ำหวานว่าทุกคนต้องมี” ชานนท์มองหน้าคนถาม ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มก่อนตอบเสียงเรียบ

“น้ำกระเจี๊ยบมั้ง”

“อุ๊กแค่ก ๆ ๆ” 

ไม่ใช่คุณเซย่า คราวนี้บริภัทรสำลักเอง


 

               ช่วงบ่ายฝนตก ตกหนักชนิดที่ว่าบรรดาต้นไม้ใหญ่ในเขตรั้วบ้านปริญศิริยังถูกกระหน่ำจนโอนเอนไปมา บริภัทรออกมาจากห้องน้ำแล้วก็เลยเดินไปหยุดตรงหน้าต่างบานสูง ม่านสีเทาหม่นโรยตัวลงครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง มองแล้วก็ให้รู้สึกหดหู่หม่นหมองอย่างห้ามไม่ได้ ดีที่ไม่ค่อยได้ยินเสียงฟ้าร้อง

               “บี” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก หันไปทางต้นเสียงพร้อมพรูลมหายใจออก

               “น้ำหวานนั่นเอง”

               “โทษที ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตกใจ แต่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าบีขวัญอ่อน ปกติเห็นนิ่ง ๆ เงียบ ๆ ใครทำอะไรก็ไม่ค่อยสะทกสะท้าน” เจ้าของชื่อก้าวเข้ามาใกล้ บริภัทรมองแล้วภาพของพี่โอ้ในคืนนั้นก็ซ้อนเข้ามา อา จะว่าไปแล้วตรงนี้มันจุดเกิดเหตุคืนนั้นนี่นา

               “มาเข้าห้องน้ำใช่ไหม เดินไปอีกนิดนะ ซ้ายมือ”

               “ขอบใจ” น้ำหวานมองตามทางที่บริภัทรชี้แวบเดียวจากนั้นก็มองย้อนกลับไปด้านหลัง ทางเดินยาวยังว่างเปล่า มีเพียงเงาสะท้อนของดวงไฟบนพื้นกระเบื้องเท่านั้น บริภัทรเคาะนิ้วกับกรอบหน้าต่าง รอจนอีกฝ่ายยกแขนกอดอกแล้วเริ่มพูดอีกครั้ง “เรามีเรื่องจะคุยกับบีน่ะ”

               “คุยกับเรา?”

               “ใช่ เรามาคิดดูแล้ว เราอยากให้เรื่องนี้มันแฟร์กับทุกฝ่ายแต่ก่อนจะเป็นงั้นได้เราต้องชัดเจนก่อน เราถามตรง ๆ เลยนะ บีคบกับพี่ชานนท์หรือเปล่า?”

               “นึกว่าน้ำหวานรู้แล้วเสียอีกเห็นวันนั้นให้แพรมาถามเรา” ที่จริงต้องบอกว่าแอบส่งเพื่อนมาเช็คข่าวแต่บริภัทรดันบังเอิญไปได้ยินพวกเธอคุยกันในเวลาต่อมา น้ำหวานหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็กู้ความมั่นใจกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

               “โอเค ถือว่าบีก็พอรู้อะไรมาบ้าง ถ้าไม่ได้คบกัน แล้วความสัมพันธ์กับพี่ชานนท์ตอนนี้คืออะไร?” บริภัทรจะไม่ตอบก็ได้ เพราะเรื่องที่พูดกันอยู่นี่ถือเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เห็นแก่ความกล้าของอีกฝ่ายบริภัทรจึงตอบโดยไม่อิดเอื้อน

               “รุ่นพี่ พี่ชายเพื่อน คนคุย”

               “ยังไม่ใช่แฟน?”

               “ยังไม่ใช่แต่ก็ใกล้มากแล้ว”

               “โอเค...” สาวสวยสูดลมหายใจเข้า เม้มปากอย่างชั่งใจ สุดท้ายความปรารถนาที่ฝังใจมาเนิ่นนานก็ชนะ “เราชอบพี่ชานนท์ ชอบมานาน นานจนไม่สามารถตัดใจได้แค่รู้ว่าเขาชอบใคร”

“..........”

“เราไม่ได้อยากแย่งนะบีแต่บีบอกเองว่ายังไม่เป็นแฟน เพราะฉะนั้น เราว่าเราก็มีสิทธิ์ที่จะพยายามบ้าง”

               “แล้วน้ำหวานอยากให้เราทำยังไง?”

               “ไม่ต้องทำอะไร เราไม่ต้องการ นี่ก็ไม่ใช่การขออนุญาตด้วย เราแค่อยากให้มันแฟร์ ๆ กัน เราเลยบอก ถ้าบีรู้หรือเห็นอะไรจะได้ไม่คิดว่าเราแทงข้างหลังเพื่อน”

               “น้ำหวานไม่คิดว่าเราจะเสียความรู้สึกจนทำให้ต้องเสียเพื่อนบ้างหรือ?”

               “เราเสียใจนะแต่จะเสียใจยิ่งกว่าถ้ายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม” เพียงแค่การหยั่งเสียงถามก็ได้คำตอบแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองว่าบริภัทรเป็นเพื่อน ไม่มีเพื่อนที่ไหนจะยอมเสียเพื่อนเพื่อให้ได้ผู้ชายหรอก “ขอโทษนะบีแต่ในเรื่องของความรักมันไม่มีผิดไม่มีถูก ไม่มีคำว่ายุติธรรม มันมีแค่รักกับไม่รักและเราก็รักพี่ชานนท์ เราปรับปรุงตัวเองเพื่อพี่เขา เลือกเรียนที่นี่ก็เพราะพี่เขา เรามั่นใจว่าถ้ามีโอกาสเราจะไม่แพ้”

               “มันไม่ใช่เรื่องแพ้ชนะนะน้ำหวาน อย่ามองว่าความรักคือการแข่งขัน เราไม่ใช่คู่แข่งเธอและคุณชานนท์ก็ไม่ใช่ของรางวัลที่เธอจะได้เมื่อแข่งชนะ”

               “ทำไม? บีกลัวสู้เราไม่ได้?” บริภัทรมองอีกฝ่ายนิ่ง ด้านนอกนั้นฝนยังกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา แรงปะทะจากลมและฝนส่งผลให้กระจกหน้าต่างสั่นระรัว

“เราไม่ลงสนามน้ำหวาน เราไม่จำเป็นต้องสู้ด้วย หรือถ้าจะสู้ น้ำหวานในตอนนี้ก็ไม่ได้มีอะไรให้เรากลัวเลย” เหมือนถ้อยคำเหล่านั้นคือใบมีดโกนบางเฉียบ กรีดลงมาในเนื้อใจแต่ละครั้งช่างบาดลึก เจ็บแสบ น้ำหวานกำมือแน่น ดวงตากลมโตฉายแววโทสะจัดจ้า  

               “ขอโทษนะแต่ถ้าเทียบกันแล้วเรามั่นใจว่าเราเหนือกว่าบี หลายเท่า ไม่ว่าจะคุณสมบัติไหนเราก็ส่งเสริมพี่เขาได้ดีกว่า ถ้าเราไม่มั่นใจเราไม่ลงสนามหรอกบี” เหมือนคุยกับคนตรรกะพัง บริภัทรอยากจะถอนใจให้ดังกว่าเสียงฟ้าฝนข้างนอกนั่น ผู้หญิงคนนี้โดนพิษรักรุมเร้าจนรวนไปหมดแล้ว

               “ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่น้ำหวานละกัน”

               “ถือว่าบีพูดแล้วนะ หวังว่าจะไม่นอยด์ถ้าเราแสดงออกโจ่งแจ้งไปบ้าง”

บริภัทรก้าวออกจากตรงนั้นแทนคำตอบ  

              


               “ว่าไงนะ?”

               “โห เหม่ออะไรน่ะบี มองแต่หน้าต่างนานแล้วนะ”

               “ขอโทษที มองฝนน่ะ คุณเซย่าว่าไงนะ?”

               “เราไม่ได้ว่าอะไร พี่ชานนู่น...” บริภัทรหันไปมองเขา ร่างสูงใหญ่นั่งบนโซฟาตัวยาวคนเดียว บริภัทรกับอีกสองสาวนั่งล้อมโต๊ะเล็กบนพื้น ทวนวิชาปรัชญาอีกรอบระหว่างรอฝนหยุดตก วันนี้เลยกลายเป็นวันทบทวนบทเรียนไป “มีอะไรหรือครับ?”

               “อีกประมาณชั่วโมงแม่จะกลับ อยากได้อะไรไหม? ของคาวของหวาน”

               “ไม่ครับ ที่คุณป้าเตรียมไว้ให้ก็เยอะแล้ว แต่ฝนยังตกหนักให้รถวิ่งตอนนี้จะดีหรือครับ”

               “ไม่เป็นไรหรอกบี พี่สนขับรถเก่ง ไม่ขับเร็วด้วย ไม่เหมือนพี่ชายทั้งสองคนของเซย่า โอ้โห อย่างกับจะซ้อมไปแข่งกรังปรีซ์ นั่งไปด้วยแต่ละทีนี่ถ้ามือไม่จิกเบาะก็เท้าเกร็งจนตะคริวจับ”

               “งั้นคราวหลังไปช็อปปิ้งกับพี่สนนะ” พี่ชายคนรองว่าทั้งกำลังตอบข้อความผู้เป็นมารดาผ่านทางโปรแกรมแชท เซย่าฟังแล้วก็แทบจะคลานเข้าไปกอดเข่าเกาะขา

               “น้องแซวเล่นนนนนนนน”

               “เซย่าสนิทกับพี่จังเลยเนาะ อิจฉาจัง”

               “อิจฉาทำไม น้ำหวานก็มีทั้งพี่ชายพี่สาวไม่ใช่เหรอ?”

               “มี แต่ไม่ค่อยสนิทกันหรอก เราห่างกับพี่เกือบสิบปี เราเป็นลูกหลงกว่าจะรู้ความพี่ ๆ ก็โตหมดแล้ว เห็นเซย่าอยู่กับพี่ชานนท์ทีไรก็นึกอิจฉาทุกที อยากสนิทกับพี่แบบเซย่าบ้าง”

               “เอาน่า พี่เค้าโตแล้วเค้ามีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบ น้ำหวานก็อยู่กับเพื่อน ๆ ไง”

               “อยากได้แบบพี่ชานนท์บ้างอ่ะ เซย่ายกพี่ชานนท์ให้เราได้ไหม?” บริภัทรมองเซย่าที่กำลังแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง มองสีหน้าทีเล่นทีจริงของคนขอ พอมองไปทางพี่ชายคนดีก็ได้เห็นว่าเจ้าของร่างสูงกำลังประสานสายตากับน้ำหวานเช่นกัน บริภัทรปิดหน้าหนังสือ ขยับตัวเหยียดเท้าไปนอกวง

               “พอก่อนไหมเซย่า” เป็นชานนท์ที่เอ่ยประโยคนั้น

               “โอ๊ย เซย่าอยากจะพักตั้งแต่เมื่อกี้แล้วค่ะพี่ชาน บีสิคะอยากให้จบหน้านี้ก่อน นี่ติวกันจะครบทุกบทที่เรียนมาแล้วนะคะเนี่ย”

               “พักเถอะ” เขาถือสิทธิ์ความเป็นพี่ตัดสินใจแทนทุกคน เมื่อสองสาวเห็นด้วยบริภัทรจึงไม่ขัด รอจนอาการชาตามขาดีขึ้นแล้วบริภัทรก็ลุก ตั้งใจจะเดินไปนั่งตรงเก้าอี้นวมแต่ก็โดนเสียงต่ำ ๆ เรียกไว้เสียก่อน

               “ดูหนังกันไหม?”

               “ดูค่ะ!” ตอบเสียงใสขนาดนี้ไม่ใช่บริภัทรแน่นอน คุณหนูเซย่าเดินเข่ามาเกาะโซฟา ช้อนตามองพี่ชายตาเป็นประกายวิบวับ “เซย่าอยากดูหนังผี พี่ชานดูเป็นเพื่อนเซย่านะคะ”

               “ดูไหม?”

               “บีจ๋าาา...” บริภัทรหัวเราะ คุณหนูเซย่าอ้อนกันอย่างหมดเนื้อหมดตัวเลยทีเดียว “เรายังไงก็ได้ คุณเซย่าถามน้ำหวานเถอะ เผื่อน้ำหวานจะอยากดูเรื่องอื่น” แต่เพื่อนสาวของเซย่ากลับบอกว่าหนังสยองขวัญเป็นแนวที่เจ้าตัวโปรดปรานกว่าแนวอื่นแต่ไม่ค่อยมีเพื่อนดูเหมือนชาลิสาเช่นกัน เมื่อทุกคนเห็นต้องตรงกันห้องโฮมเธียเตอร์จึงถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง



               ในห้องเปิดแอร์ไว้จนฉ่ำ คุณเซย่านั่งเบียดพี่ชายอยู่ตรงกลางโซฟาตัวใหญ่ คุณหนูไม่ยอมนั่งริมจึงขอให้น้ำหวานประกบข้างเพื่อความอุ่นใจ บริภัทรเลือกนั่งชิดมุมโซฟา ห่างจากคุณชานนท์ร่วมเมตรได้ ดวงตาคมหวานชำเลืองมองตั้งแต่แรกแต่นอกจากยิ้มให้นิด ๆ แล้วบริภัทรก็ไม่ได้ทำอะไรอีก นั่งเล็มป๊อบคอร์นรสหวานสลับจิบน้ำกระเจี๊ยบจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนได้ยินเสียงคุณเซย่าร้องฮือ ๆ บริภัทรหัวเราะโดยไม่มีเสียงตอนที่หันไปเห็นสองสาวเทกันเข้ามาเบียดชานนท์ คนที่บอกชอบหนังผียังกอดคุณเซย่าตัวกลม

               “ไม่ไหวแล้วเซย่า น่ากลัวอ่ะ ไม่อยากอยู่ริมแล้ว” อ้อ... “พี่ชานนท์ขา น้ำหวานขอนั่งข้าง ๆ นะคะ” ชานนท์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาปล่อยให้น้องสาวและเพื่อนเกาะแขนไม่ถึงนาทีก็ดันเด็กทั้งคู่ออก

               “เอาแต่หลบจะเห็นอะไร”

               “เห็น เซย่าแอบหรี่ตาดู เซย่าแค่อยากได้ที่กำบังอ่ะพี่ชาน พี่ชานไม่เข้าใจ”

               “แต่บังหน้าใช่ไหม?”

               “ใช่ค่ะๆๆ”

               “น้ำหวานก็ไม่ไหวค่ะพี่ชานนท์ หัวใจจะวาย สะดุ้งทุกครั้งเลย ยิ่งฉากเมื่อกี้...ฮืออออ...” พี่ชายตัวสูงลุกขึ้น ก้าวยาว ๆ แค่ไม่กี่ก้าวก็ไปเลื่อนตรงผนัง ดึงผ้านวมออกมาหนึ่งผืนก่อนจะเอามาส่งให้น้องสาว คุณหนูเซย่ารีบคว้าหมับ “ผ้าผืนใหญ่นะเซย่า แบ่งเพื่อนห่มด้วย”

               “มาจ้ะน้ำหวาน หนึ่งคนหัวหายสองคนเพื่อนตาย” ว่าพลางตวัดผ้าคลุมทั้งตัวเองและเพื่อนสาว บริภัทรมองความวุ่นวายย่อม ๆ นั้นอย่างบันเทิงใจ มือบางหยิบข้าวโพดอบคาราเมลใส่ปากพอดี ตายังมองน้ำหวานที่เปิดชายผ้าห่มด้านหนึ่งขึ้น

               “พี่ชานนท์มาห่มด้วยกันสิคะ”

               “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ” เขาตอบแล้วก็กลับไปที่ตู้เก็บผ้านวมอีกครั้ง บริภัทรกลอกตามองตามจนพลาดเนื้อเรื่องในหนัง โสตประสาทรับเสียงครางฮือ ๆ ของคุณเซย่าแต่จักษุประสาทรับภาพกรอบร่างสูงใหญ่ที่มาหยุดยืนตรงหน้า ท่าทางเขาข่มขู่ ยามลดตัวเบียดลงมาพร้อมผ้านวมก็มีเสียงกระซิบข่มขวัญ

               “ไม่ขยับไม่กอดนะ” บริภัทรถือแก้วน้ำกระเจี๊ยบค้าง ใครขอคุณนะ?

               “ผมจะขยับให้แต่ไม่ต้องกอดก็ได้ครับ ผมเกรงใจ” ยอมให้เขานั่งชิดมุมแทนที่ส่วนตัวเองก็ไปไหนไกลไม่ได้หรอก โดนแขนยาวโอบรัด รั้งไว้กับไออุ่น บริภัทรฝืนได้ไม่นานก็ต้องเอนลงซบไหล่หนา ดึงขาขึ้นมานิดหน่อยแล้วก็พบว่าท่านี้ทำให้ตนดูหนังได้สบายไม่น้อย ทุกอย่างช่างพอเหมาะพอดี ไม่ว่าจะเป็นอุณหภูมิร่างกายของสองร่าง กล้ามเนื้อใต้แก้ม มือที่จับกันใต้ผ้าห่มหรือแม้กระทั่งริมฝีปากหยักหนาที่ขยันดึงความสนใจบริภัทรไปจากเนื้อเรื่องในจอทุกห้านาทีสิบนาที น่ากลัวว่าหนังจบแล้วหน้าผากกับสันจมูกบริภัทรคงเต็มไปด้วยรอยประทับจากเขา  

               เสียงกรีดร้องสลับครางฮือของคุณหนูเซย่ายังคงดังที่สุดแต่บริภัทรก็ยังไม่ลืมว่าในห้องนี้ยังมีผู้หญิงอีกคน บริภัทรไม่ได้ยินเสียงน้ำหวานเลยตั้งแต่ประโยคเชื้อเชิญนั้น ครั้นจะเหลียวไปมองก็โดนมือหนาสอดเข้ามาในเรือนผม คลึงปลายนิ้วนวดจนบริภัทรปล่อยวางความตั้งใจเริ่มต้น

เอาเถอะ

น้ำหวานพูดเอง น้ำหวานน่าจะจำได้

น้ำหวานคงไม่ว่านะถ้าบีจะแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งไปบ้าง

.

.

.


“ง่วงเหรอ?”

“นิดหน่อยครับ”

“งั้นก็นอนเถอะ” คราวนี้ริมฝีปากอุ่นแตะลงมาบนเปลือกตา บริภัทรผ่อนลมหายใจออก ในใจคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต ปัจจุบัน อนาคตสลับกันไปมาไม่หยุด บริภัทรเคยเผชิญหน้ากับคนในอดีตอย่างพี่โอ้ รายนั้นเข้าหารุนแรงกว่าน้ำหวานแต่เพราะตอนนั้นบริภัทรยังจับต้นชนปลายไม่ถูกซ้ำยังไม่รู้ความรู้สึกคุณชานนท์แถมตัวต้นเหตุยังโผล่มาจัดการอย่างเด็ดขาด เรื่องคราวนั้นจึงไม่ส่งผลอะไรกับบริภัทรนัก แต่คราวนี้น้ำหวานบุกตรงและมุ่งมั่นในเจตนาแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม อ้างสิทธิ์ความเท่าเทียมซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือความจริง บริภัทรกำลังคิดว่าชีวิตจะเป็นยังไงถ้าในอนาคตต้องเจอกับเหตุการณ์ทำนองนี้บ่อย ๆ แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้สูงถ้าอีกฝ่ายคือผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งรวยและยังโสดสนิทอย่างชานนท์ ปริญศิริ


น้ำหวานเป็นเพียงหนึ่งในตัวอย่างสมมุติเหล่านั้น


บริภัทรจะจัดการกับเรื่องนี้ได้ยังไงบ้างนะ







#บริภัทร

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.433K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4607 Vivachoco (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 06:14
    น้องบีดีท่ืสุด
    #4,607
    0
  2. #4586 Pbivvp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 10:50
    พี่ชานนท์คืออ้อยคว่ำ
    #4,586
    0
  3. #4450 areenachesani (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:02
    หมั่นไส้ความ ไม่ขยับไม่กอดนะ ของพี่ชานนน แหมมม น้องบียังไม่ขอสักคำ555
    #4,450
    0
  4. #4378 amafueng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 17:54
    บีคือผู้ดีที่แท้เลยอ่ะ
    #4,378
    0
  5. #4260 narista_view (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 15:30
    ชอบนายเอกเวอร์ชั่นนี้ น้องบีดีมากลู้ก
    #4,260
    0
  6. #4058 areenachesani (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 22:06
    รู้สึกชนะ555555 แต่น้งบีบอกว่าความรักไม่ใช่การแข่งขัน ดังนั้นเราจะกลั้นไว้
    #4,058
    0
  7. #3940 pbcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:19
    น้องงงงงงบีร้องก็แซ่บอยู่นะรู้กกก เก่งมากคนดี ที่เหลือเหลือแค่หนูต้องตอบตกลงพี่เค้าเป็นแฟน
    #3,940
    0
  8. #3808 areenachesani (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 21:00
    อ๋อยยย น้องบีเริ่ดมากกก
    #3,808
    0
  9. #3419 Audaidaj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 04:43
    น้องลูกยอมให้พี่เค้าขนาดนี้แล้วตกลงใจเถอะ
    #3,419
    0
  10. #3248 llnplw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 00:21
    จัดการอย่าให้เหลือค่ะน้องบี
    #3,248
    0
  11. #3153 fa-rong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:59
    ตอนนี้ก็คือท็อปฟอร์มทั้งพี่ชานกับน้องบี ผมงงมาก นึกว่าคบกันแล้ว โคตรเขินนนนน
    #3,153
    0
  12. #2609 exo12forever (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:59
    น้องไม่อ่อนแอเป็นปลื้มมากกก
    #2,609
    0
  13. #2507 callmebearrrr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 05:51
    น้องทำดี น้องแซ่บๆๆ รักน้องค้าบ
    #2,507
    0
  14. #2437 Xingmiii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:37
    พี่ชานนท์เขารักแต่น้องบีย่ะ!!
    #2,437
    0
  15. #2397 หมาป่าผู้กระหายเลือด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:46
    เรื่องนี้มีแต่คนร้ายๆ.. ทำไมร้ายกันหมดเลยยยยยย
    #2,397
    0
  16. #2337 toffy34 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:27
    น้องบีพูดถูกตรงที่น้องไม่ต้องแข่งกับใคร เพราะก็น่าจะเห็นอยู่ว่าพี่ชานนท์เป็นคนวิ่งมาหาเอง สวยๆเริ่ดๆมาก
    #2,337
    0
  17. #2307 meanniezjina88 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 09:09
    ไม่ต้องจัดการเลยน้องบี เเค่นิ่งๆทำตัวเป็นนางพญาแค่นี้พี่เขสก็เข้ามาหานุเองเเล้ว
    #2,307
    0
  18. #2166 WangJS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:55
    เป็นแฟนพี่เค้าไงลูกกกกก
    #2,166
    0
  19. #1661 weiliin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:03
    ชอบที่น้องไม่อ่อนแอ ชอบที่พี่ชานนท์ชัดเจน
    #1,661
    0
  20. #1644 khun_Na (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:07
    น้องแอบร้ายนะคะะ เลิ้บเลย
    #1,644
    0
  21. #1600 pcy921 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:55
    นี่คือเคสตัวอย่างนะคะ เอาไว้ซ้อมมือ555
    #1,600
    0
  22. #1230 pikakaka (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:28
    คำตอบของพี่ชานนท์คิอบริภัทรอยู่แล้ว น้ำหวานโคตรพลาด
    #1,230
    0
  23. #734 kriskky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 12:44
    น้องงงงเนี่ยชอบการที่น้องพูดเเบบนี้อย่าให้ใครมาว่าเราได้ค่ะ
    #734
    0
  24. #485 imavikur (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 13:07
    น้ำหวานคือไม่ยอมจริงๆ ก็ถูกนะความรักต้องพยายาม
    #485
    0
  25. #481 vongola_tal (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 02:05
    น้องบี ร้ายเหมือนกันนะเนี่ย
    #481
    0