c o m p e n s a t e

ตอนที่ 14 : บ ริ ภั ท ร #06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,266 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




 


เสียงของคุณหนูชาลิสาดึงให้ทุกคนมองหาเจ้าของชื่อแทบจะทันที มากกว่าครึ่งในนั้นรู้ดีว่าชื่อที่หลุดมาจากปากเซย่านั้นมีความหมายในทางใด ต่อใคร โดยเฉพาะคนที่เพิ่งหยิบหน้ากากไร้อารมณ์มาสวมอีกครั้ง เซย่าปลดมือที่คล้องแขนเธอออก ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตรงรี่เข้าไปหาเป้าหมายที่กำลังเดินมาจากอีกทาง

“บีหายไปไหนมา ทำไมไม่ตอบไลน์เซย่าเลย”

“อ้าวเหรอ ขอโทษนะ เราเรียนแล็ปอิ้งค์เลยต้องเก็บโทรศัพท์ไว้ในเป้น่ะ คุณเซย่ามีอะไรหรือเปล่า” เซย่าเบะปาก จับมือนุ่มแกว่งไปมา

“ก็มีแหละแต่ตอนนี้ไม่ทันแล้ว”

“แล้วกัน ขอโทษด้วยนะ แต่คราวหลังคุณเซย่าโทรหาเราเลยนะ จะด่วนหรือไม่ด่วนถ้าเป็นธุระก็โทรเลย เราไม่ค่อยเล่นไลน์กลัวจะเป็นอย่างคราวนี้อีก”

“โอเคจ้ะ”

“กำลังจะไปไหนหรือบี?” บริภัทรยิ้มค้าง มองคนถามเหมือนไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเพิ่งพูดกับตนจริงหรือแต่เพราะคนสิบกว่าชีวิตยืนรออยู่บริภัทรจึงไม่อยากพูดเรื่องส่วนตัวให้ยืดยาว

“น้ำหวานมีอะไรหรือเปล่า?”

“เราน่ะไม่มีหรอกแต่เซย่าน่าจะมีนะ”

“คือว่า เซย่าจะชวนบีไปสยาม ไปด้วยกันนะ นะ ภาคินด้วยนะคะ ไปกินข้าวกันนะ”

“ผมเพิ่งกินก๋วยเตี๋ยวไปเมื่อกี้ ขอบายครับ” กลุ่มพี่ปีสี่ยังพอคุ้นบ้างแต่พวกผู้หญิงภาคินไม่สนิทด้วย แค่เห็นออร่าคุณหนูของแต่ละคนเขาก็ถอยแล้ว

“เสียดายจัง แล้วบีล่ะจ๊ะ?”

“ไปด้วยกันสิบี นาน ๆ ทีอ่ะ ไปเที่ยวกับเพื่อนซะบ้าง มัวแต่ทำงานหาเงินเดี๋ยวก็ร่างพังก่อนเรียนจบกันพอดี” เพื่อนสาวหมายเลขหนึ่งที่ชื่อน้ำหวานชักชวน ยิ้มหวานสมชื่อให้บีแล้วก็ไปจบที่คนตัวสูงข้างกาย บริภัทรมองคนนั้นคนนี้และมองสบตาเขาแทนคำถาม เสียดาย คุณชานนท์เหมือนจะไม่อยากคุยกับใครตอนนี้

“ไปเถอะบี ทุกคนตกลงกันแล้วว่าจะไป เนี่ยแพรกำลังโทรจองโต๊ะ ถ้าบีโอเคแพรจะได้บวกจำนวนคนเพิ่มเลย”

“ทำไมทุกคนกดดันบีจังเลยอะ”

“เออ ก็รู้อยู่ว่าบีเค้าไม่ชอบมีตติ้งอะไรแบบนี้ ทำคนอื่นลำบากใจหรือเปล่าพวกเธอ”

“เฮ้ย ไม่ใช่ เราเปล่ากดดันนะ บีเราขอโทษ”

“ไม่เป็นไรแพร เราไม่ได้คิดแบบนั้น” เจ้าของประเด็นถกเถียงแทรกเสียงขัด ย้ำชัดทุกพยางค์ “ขอบใจที่ชวนนะแต่เราตั้งใจว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดน่ะ”

“ฮื่ออออ ค่อยอ่านวันอื่นไม่ได้เหรอ”

“จะไม่ทันน่ะซี” ลากเสียงตอบพลางเอียงคอไปทางหนึ่ง ความรู้สึกที่บริภัทรมีให้เซย่านั้นดูจะเพี้ยนจากคำว่าเพื่อนที่มีให้คนอื่นไปเยอะ อีกฝ่ายชอบเข้ามาอ้อนเหมือนตัวเองอายุน้อยกว่าแล้วบริภัทรก็เอ็นดูนิสัยส่วนนี้ของคุณหนูเธอมากด้วย

“เซย่าอยากให้บีไปด้วยอ่ะ”

“นั่นสิน้องบี ไปเถอะ นานทีจะได้กินข้าวด้วยกัน”

“โธ่ นานอะไรกันครับพี่คริส” เพิ่งไปกินด้วยกันมาเมื่อคืนวันลอยกระทง กว่าจะกินเสร็จกว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านก็เข้าเขตเวลาของวันใหม่มาเกือบชั่วโมง

“โอเค ถ้าบีไม่ไปแน่แล้วเราก็ไปกันเถอะค่ะ ช้ากว่านี้จะไม่เหลือเวลาทำอย่างอื่น บีไม่เปลี่ยนใจแน่ใช่ไหม?” บริภัทรส่ายหน้าตอบ อีกฝ่ายคือเพื่อนสมัยมัธยมของคุณเซย่าที่ชื่อน้ำหวาน ทั้งน้ำเสียงทั้งใบหน้าหวานสมชื่อจริง ๆ

“ไม่เปลี่ยนครับ”

“ใจแข็งจังเลยครับคนนี้” เตวิชยื่นหน้าเข้ามาถาม ผลคือเสียงหัวเราะของภาคินและสีหน้าเก้อกระดากของบริภัทร

“ใช่เลยพี่เต้ ไอ้เจ้าบีน่ะ ที่สุดของความใจแข็ง”

“สงสารคนรอเลยทีนี้”

“ถ้าจะไม่มีคนเพิ่มแล้วก็ไปกันเลยเถอะ”

“แต่ว่าพี่ชานคะ...”

“เซย่า ทั้งเพื่อนพี่และเพื่อนเซย่ารอนานแล้ว อย่าเสียมารยาท”

“.........”



 



.

.

.


โอเค

เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงโดนเมิน

บริภัทรเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงหลังจากหยิบออกมาเช็คข้อความเป็นครั้งแรกตั้งแต่อาจารย์สั่งให้เก็บไว้ในกระเป๋าเมื่อสองชั่วโมงก่อน เพราะอาจารย์บังคับให้ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดและเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาหาในวันกลางสัปดาห์บริภัทรเลยไม่ได้สนใจจะเช็คอุปกรณ์สื่อสาร ไม่รู้ว่าเขามาหายังไม่พอ ยังไม่รู้ว่าเขาคือหนึ่งในกลุ่มที่ทำให้บริภัทรสงสัยว่าทำไมคนที่สนามบาสจึงเยอะกว่าปกติ แล้วยังไม่รู้ว่าเขาสงสัยตัวตนของลุงรหัสอย่างพี่ฮั่นและถามย้ำมาถึงสองครั้งสองหน พอเห็นเขากับพวกพี่ปีสี่เข้ามาในโรงอาหารบริภัทรยังยิ้มให้ ตอนนั้นเขาไม่ยิ้มตอบแค่มองเหมือนให้รับรู้ว่าเห็นแล้วจากนั้นก็เลี่ยงไปนั่งอีกโต๊ะ บริภัทรเห็นเขาคุยกับเพื่อนหน้าเครียดก็นึกว่าคงมีธุระส่วนตัว ใจหนึ่งนึกห่วงแต่อีกใจก็ปรามตัวเองให้ตั้งใจฟังนัดหมายสำคัญจากลุงรหัส บริภัทรนั่งอยู่ตรงนั้นเขาจะเข้ามาหาเหมือนอย่างที่เคยทำเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ หรือเพียงแค่เขาส่งสัญญาณว่าต้องการให้มีส่วนร่วมบริภัทรก็จะลุกไปหาเขาได้เหมือนกัน ใครจะคิดว่าใต้หน้ากากไร้อารมณ์นั่นมันคือความเคืองขุ่นที่มีต่อบริภัทรล้วน ๆ

เฮ้อออออออออ

โทษความหลงลืมหรือโทษนิสัยไม่ค่อยจับโทรศัพท์ดีล่ะเรา

คนคนนั้นตัดบทน้องสาวจนคุณเซย่าหน้าเสียแล้วยังเดินผ่านหน้าไปแบบไม่ชายตาแลอีก จำได้เลยว่าเพื่อนคนอื่น ๆ รีบเร่งก้าวตามเขา จะมีก็เพียงพี่คริสกับพี่เลย์ที่รั้งรอ สุดท้ายพี่เลย์ก็บอกเพียงว่าอย่าเอาความกับคนขี้หวงเลยนะ บริภัทรยังไม่ทันเข้าใจ พี่ทั้งสองก็หัวเราะแล้วก็วิ่งตามคนอื่น ๆ ไป

ตอนนั้นไม่เข้าใจแต่ตอนนี้เข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

ทั้งอาการประหลาดของเขา

ทั้งคำว่าคนขี้หวงที่พี่เลย์บอก






 

ไม่กล้าจะส่งแม้แต่สติ๊กเกอร์ตอบรับกลับไป ได้แต่ปล่อยให้ข้อความขึ้นอยู่เช่นนั้นจนหน้าจอโทรศัพท์ดับมืดลง ดวงตาเรียวรีมองผ่านกระจกใสออกไป ภาพที่เห็นก็คือภาพที่จดจำได้ขึ้นใจ หอประชุมที่ก่อสร้างอย่างวิจิตรตระการตา สนามหญ้าสีเขียว สระน้ำและแนวไม้ยืนต้นที่ปลูกเรียงไปตามสองฟากถนน ไม่ว่าฤดูกาลไหน ๆ ประเทศไทยยังถูกปกคลุมไปด้วยสีเขียวชอุ่มของพันธุ์ไม้ มหาวิทยาลัยของเขาเองแม้จะอยู่ในย่านการค้าแต่ก็มีไม้ใหญ่เยอะ พวกไม้ยืนต้นพวกนี้บางต้นอยู่มาพอ ๆ กับอายุร้อยกว่าปีของมหาวิทยาลัย ผลิดอกใบมานับร้อยกว่าปีแต่ก็ยังให้สีสดชื่นชวนมอง เวลาพักสายตาจากการอ่านหนังสือบริภัทรสามารถนั่งมองพวกมันจากหน้าต่างห้องสมุดได้นานนับชั่วโมง ตอนนี้บริภัทรก็ทำแบบนั้นอยู่ ทิ้งสายตาไว้ตรงนั้นหวังจะให้สีสันของความสดชื่นเยียวยาอาการหดหู่ในใจ ให้ความคิดโลดแล่น เห็นข้อสรุปของความยุ่งเหยิง เห็นทางออกของปัญหา

แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ผล



สองวันทำการที่เหลือของสัปดาห์และหนึ่งวันทำงานพิเศษคือข้อยืนยันสมมุติฐานที่ว่าบริภัทรโดนคนคนนั้นเล่นงานเข้าแล้ว ไม่มีข้อความอรุณสวัสดิ์ยามเช้า ไม่มีการถามไถ่ถึงมื้อกลางวัน ตอนเย็นไม่มี เอส-คลาส คูเป้ มารอรับหลังตึกและก่อนนอนก็ไม่มีการบอกเล่าเรื่องราวที่ได้พบตลอดทั้งวันและไม่มีการบอกนิทราสวัสดิ์ อยู่ ๆ ก็เหมือนว่าทุกอย่างถูกตัดฉับ จากที่เคยมีเป็นไม่มี ตัวบริภัทรนั้นค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายจงใจลดการปฏิสัมพันธ์ลงเพื่อให้บริภัทรรู้ถึงความคิดและผลตกค้างของอารมณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้น ซึ่ง นอกจากจะรู้ว่าเขาไม่พอใจแล้ว บริภัทรยังได้รู้อีกว่าพี่ชายของคุณเซย่าเป็นพวกแสดงออกอย่างรุนแรงภายใต้ความสงบ

“คล้าย ๆ ภูเขาไฟ ประมาณนั้นมั้ง”

“เออ ระวังเถอะ วันไหนพี่เค้าระเบิดขึ้นมารู้ไหมใครจะโดนคนแรกกกก”

“คุณชานนท์ใจร้อน”

“พี่ชานนท์เนี่ยนะใจร้อน ใช่เหรอวะบี ที่เห็นคือเย็นมากนะโว้ย เย็นแบบ แบบแทบจะจับอารมณ์ไม่ได้ คือสงบอีกนิดก็ภูเขาน้ำแข็งแล้วอ่ะคนนั้น” บริภัทรส่ายหน้า เก็บโทรศัพท์ใส่เป้แต่แล้วก็เปลี่ยนใจหยิบมาซุกตรงกระเป๋ากางเกงแทน “แค่นิ่ง ไม่ได้ใจเย็น ปกติไม่ค่อยมีเรื่องให้ขัดใจ คุณชานนท์ก็ไม่ค่อยสนใจอะไรอยู่แล้ว คนเลยไม่รู้”

“แล้วคนที่รู้นี่รู้ได้ยังไงหรือครับ?” เพื่อนตัวเล็กย่นจมูกใส่

“ไปแล้ว ถ้ากลับห้องก็เช็คสวิตช์ไฟกับล็อคประตูให้เราด้วยนะ”

“สั่งเหมือนเดิมทุกครั้ง”

“ถ้าไม่อยากกลับก็นอนดูการ์ตูนไป เจอกันตอนเย็น” ภาคินโบกมือส่งเจ้าของห้องทั้งยังนอนกอดก่ายหมอนอยู่บนพื้น ชายหนุ่มทำเสียงขึ้นจมูก ควานหาซองขนมมาแกะพอดีกับที่บริภัทรกดล็อคประตู เจอกันตอนเย็น ๆ ๆ จะได้กลับห้องหรือเปล่าเหอะไอ้เจ้าบี

 


“เซย่าไม่เก็ตหัวข้อนี้จริง ๆ นะ ถามเพื่อนในเสคก็มีแต่คนพูดอะไรไม่รู้ เซย่าคงหัวช้าเกินไปเลยฟังเพื่อนไม่เข้าใจ”

“ไม่เป็นไรนะคุณเซย่า เรื่องนี้ยากจริง เราโชคดีที่มีพี่ช่วยเลยพอเข้าใจอยู่บ้าง”

“พี่คนไหนหรือจ๊ะ?”

“ลุงรหัสเราเอง”

“อ๋อ เซย่าเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเจอตัวเลย ได้ยินเค้าว่าหาตัวยากสุด ๆ”

“พี่ฮั่นเพิ่งกลับมาเรียนน่ะ เราก็เพิ่งเจอเมื่อเดือนที่แล้วเหมือนกัน คุณเซย่าต่อไหวไหม อยากพักก่อนหรือเปล่า”

“ขอพักก่อนนะคะคุณติวเตอร์ เซย่าไม่ไหวแล้วตอนนี้ สมองบวมแล้ว” พอบริภัทรยิ้มคุณหนูเธอก็ว่า “บีอย่ายิ้มแบบนั้นซี เซย่าไม่ได้แกล้งนะ”

“ไม่ได้ว่าอะไร”

“บียิ้มแปลก ๆ อ่ะ”

“คุณเซย่าต่างหากที่แปลก”

“จ๊ะ?”

“ไม่รู้สึกหรือว่าวันนี้ทำตัวแปลกไปจากปกติ”

“อะไร? ไม่นี่จ๊ะ เซย่าก็ปกติ แบบ อยู่บ้านไง บีเคยมาบ้านเซย่าแค่สองครั้งเลยไม่ชินล่ะสิ เซย่าปกติ พี่ส้มโอก็ปกติ ทุกอย่างปกติ” บริภัทรหัวเราะ ดวงตาเรียววาดเป็นขีดโค้งรับกับลูกแก้มกลม เล่นทำตาใสแล้วก็ยังอธิบายเสียยืดยาวอย่างนั้น คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับเจ้าของชื่อที่คุณหนูชาลิสาหลีกเลี่ยงจะเอ่ยถึงมาตลอดสองชั่วโมงด้วยกระมัง ตั้งแต่บริภัทรมาถึงอีกฝ่ายก็ต้อนรับขับสู้อย่างดี แม้คุณปาร์คแชริมจะไม่อยู่แต่ท่านก็ฝากฝังให้แม่บ้านดูแลพวกเขา เตรียมขนมนมเนยไว้รอ ไม่มีขาดตกบกพร่อง บริภัทรฝากคุณหนูชาลิสาขอบคุณมารดาแล้วก็เลยถามถึงคุณชายคนรองของบ้าน เพื่อนสนิทนอกจากจะไม่ยินดีที่บริภัทรแสดงความสนใจพี่ชายแล้วยังยิ้มค้างไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบว่าพี่ชานยังไม่ออกจากห้อง ไม่แน่ใจว่าจะตื่นหรือยังเพราะนอกจากมารดาแล้วก็ไม่มีใครกล้าปลุกคุณชายคนรองในเช้าวันหยุดอย่างนี้ จากนั้นชื่อชานนท์ก็หายไปจากบทสนทนาอย่าง... “มีพิรุธสุด ๆ ต่างหาก”

“โธ่ บีก็...”

“ไม่ได้ว่าอะไรไง ไม่อยากพูดก็ไม่ได้จะบังคับ แค่บอกให้รู้เฉย ๆ”

“เนี่ย ฉลาด น่ารัก”

“ไม่น่ารักหรอก”

“ไม่จริง คนที่ไม่น่ารักคือพี่ชานต่างหาก อุ๊ย!” รีบยกมือปิดปากเหลือแต่ดวงตามองกลอกไปมา บริภัทรลดรอยยิ้มในหน้าเหลือเพียงรอยกังขาในดวงตา “คือ เดี๋ยวเซย่าให้พี่ส้มโอเอาขนมมาเพิ่มดีกว่าเนาะ บีเอาน้ำกระเจี๊ยบเพิ่มไหมจ๊ะ”

“ทำไมถึงไม่น่ารักล่ะครับ?”

“คือว่า...”

“คุณชานนท์ทำอะไรหรือคุณเซย่า?”

“บี” คุณหนูชาลิสาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ บริภัทรเองก็เย็นสลับร้อนในอก มือที่ถือปากกาเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว “เซย่าขอโทษ เซย่าน่าจะห้ามพี่ชานให้จริงจังกว่านี้ เซย่าไม่น่าปล่อยให้พี่ชานออกไปกับพวกนั้นเลย”

“พวกนั้น? พวกไหน?”

“..........

คุณชานนท์ไปกับใครเซย่า?

“จริง ๆ ก็ เพื่อนเซย่าเองแหละจ้ะ บีรู้จักนะ น้ำหวานไงจ๊ะ









#บริภัทร



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.266K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4605 Vivachoco (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 05:47
    ไม่จริงงงงงงงง
    #4,605
    0
  2. #4283 areenachesani (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 14:45
    คุณเซย่าน่ารักกก
    #4,283
    0
  3. #3939 pbcy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:40
    กุมขมับก่อนนะคะ
    #3,939
    0
  4. #3675 notisez (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 07:39
    ว่าแระว่าต้องเป็นชีน้ำหวาน
    #3,675
    0
  5. #3417 Audaidaj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 04:17
    อ้าวมีคนดีอีกละ
    #3,417
    0
  6. #2608 exo12forever (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:35
    อ้าวตาพี่!!!!!
    #2,608
    0
  7. #2436 Xingmiii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:59
    อะไรกันน่ะ!?!
    #2,436
    0
  8. #2305 meanniezjina88 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 08:34
    แผนเซย่ารึปะเนี่ย น้องหวงพี่ชายจะตาย ถ้ามีใครมายุ่งนางไม่น่าจะยอมนะ คราวนี้มาแปลก เหมือนมีซัมติง เราว่าพี่ชานนไม่น่ามีอะไรหรอก เย็นทื่อซะขนาดนั้น ถ้ามีก็แคืประชด
    #2,305
    0
  9. #1639 khun_Na (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:34
    อ๊าววววววววววว เกือบดีละนะพี่ชาน ยังไง ยังไงงง
    #1,639
    0
  10. #1615 weiliin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:40
    อ้าวพี่ชานนท์
    #1,615
    0
  11. #1594 pcy921 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:34
    เอาละจ่ะ ได้ลดสถานะจริงๆแน่
    #1,594
    0
  12. #1284 D-Sooo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:45
    แม่ชานนท์ชื่อปาร์คแชริมหรอ? งง
    #1,284
    0
  13. #1228 pikakaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    เอาล่ะ เตรียมสมน้ำหน้าพี่ชาน งอนเป็นคุณลุงเข้าวัยชราไปได้ ควงสาวประชดน้องอีก ระวังแมวตัวอื่นจะแอบคาบปลาย่างตังเองไปเถอะ จะหัวเราะให้
    #1,228
    0
  14. #900 Mrmixx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:18
    อ้าวววชานนนนนนนนน
    #900
    0
  15. #754 lovelykik (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:07
    จะเอาแบบนี้หรออิพี่!
    #754
    0
  16. #721 kriskky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:21
    ม่ายยยน้องบีฮืออออ พี่ชานออกมาอธิบายหน่อยจ้าพี่
    #721
    0
  17. #665 sp.panpann (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:22
    ว้อยยยยบยบยยยยยย ชานนท์!!!!
    #665
    0
  18. #473 imavikur (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:21
    ประชดแบบนี่คือไม่ชอบอะ เลิก!
    #473
    0
  19. #439 PeEarn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:12
    อะไรเนี่ยย อิพี่ชานนท์
    #439
    0
  20. #251 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 12:03
    อิพี่นิสัย! อย่างนี้ไงน้อมถึงไม่ยอมตกลงอ่ะ!
    #251
    0
  21. #189 PARKSELOR (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 02:01
    ยังไงนะ ไปกะใครนะ นุเกียมก้านมะยมในมือแร้วนะคะคุนพรี่ จะสู้หรอ หึ นุเอามาถือเล่นเฉยๆค่าา
    #189
    0
  22. #186 Geebam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 01:08
    อะไรเนี้ยพี่ชาน
    #186
    0
  23. #144 mothergod (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:28
    งี้ก็ไม่สวยแล้วนะคุณพี่ชาย :(
    #144
    0
  24. #81 PINKLAND (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 10:33
    อ้าวววววววว
    #81
    0
  25. #12 irene.adler (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 23:28
    เอาล้าว เอาล้าวววววว
    #12
    0