c o m p e n s a t e

ตอนที่ 12 : บ ริ ภั ท ร #04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,468 ครั้ง
    9 ต.ค. 61








               

               คุณหนูเซย่าไม่ได้อยู่ที่ร้านขายปลาหมึกย่าง

               บริภัทรเห็นร่างโปร่งบางกระโดดเหย็ง ๆ อยู่หน้าเวทีริมสระน้ำ ทำท่าเหมือนขว้างอะไรสักอย่างใส่ผู้ชายนับสิบที่ยืนเต้นอยู่บนนั้น บริภัทรหลับตาแน่นนึกว่าคอนแท็กเลนส์มีปัญหาเลยทำให้มองภาพผิดเพี้ยนแต่พอลืมตาก็ยังเห็นเป็นคุณเซย่าคนเดิม คราวนี้นอกจากกำลังเงื้อง่าปาของใส่คนแล้วยังกำลังเต้นอยู่ด้วย บริภัทรเงยหน้ามองคนข้างตัว พี่ชายคุณเซย่าเหมือนจะเพิ่งถอนหายใจ สีหน้าเอือมระอาแต่ก็ไม่ได้ขุ่นเคือง

               “ปูกะจ๋า”

               “ปูอะไรนะครับ?” บริภัทรย้อนเสียงถาม เขาเผยอปากค้าง ระหว่างนั้นก็กะพริบตาหนึ่งทีก่อนจะตอบใหม่

“เวทีปาวุ้นน่ะ”

“ปาวุ้น? วุ้นที่เป็นของกินน่ะหรือครับ?”

               “ใช่ คงปาเอาความสะใจนั่นแหละ พวกที่ถอดเสื้อเต้นอยู่บนเวทีนั่นต้องทำยังไงก็ได้ให้คนอยากปาใส่ตัวเองมาก ๆ” พอปาโดนทีก็ร้องกรี๊ดทีพอปาไม่โดนก็ลอยหน้าลอยตาล้อเลียน กรี๊ดตอบบ้าง เต้นยั่วบ้าง เออ มันก็น่าปาให้ร้องจริง ๆ นั่นแหละ

               “ท่าทางน่าสนุกนะครับ”

               “ว่าไงนะ?” คนตัวเล็กยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็กมุมปาก เคาะพัดในมือตามจังหวะเพลงลูกทุ่งยอดฮิตในอดีต

               “จังหวะเพลงเรียกความสนใจคนได้เยอะเลย คนคิดเก่งนะครับ เกมง่าย ไม่ยุ่งยาก ไม่ต้องลงทุนมากแต่ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ เอ่อ แถวบนนั่นเค้ากวักมือเรียกคุณหรือเปล่าครับ” แถวบนไม่ได้ถอดเสื้อเปลือยท่อนบนอย่างคนอื่นแต่กลับจัดชุดเต็มประหนึ่งทีมงานมิโมซ่า คุณชานนท์นิ่วหน้าตอนได้ยินเสียงประกาศชื่อตัวเองออกลำโพง พอหัวเรือใหญ่ชี้ชวนให้มองชานนท์จากเศรษฐศาสตร์คนแถวนั้นก็พร้อมใจกันหันมา บริภัทรรีบยกพัดใบลานขึ้นมาบังใบหน้าเหลือแต่ดวงตาเรียวรีไว้มองรุ่นพี่คนดัง

               “เพื่อนเรียกแล้วครับ”

“ไอ้เหี้ยโก้”

“อ้อ พี่โก้วิทยา พี่บ้านผมตอนงานรับน้อง” บริภัทรจำพี่ตัวสูงที่ชอบพูดทุกอย่างเป็นจังหวะแรปได้ วันก่อนยังคูล ๆ ชิค ๆ ตามสไตล์แรปเปอร์บีทหนักอยู่เลย วันนี้หันมาสวมวิญญาณหางเครื่องคณะหมอลำซิ่งเสียแล้ว

“บีทางนี้ ๆ มายืนกับเซย่านี่เร็ว” คุณหนูเซย่าทำท่าจะเข้ามาจับแขนบริภัทรแต่คงนึกขึ้นได้ว่ามือตัวเองเลอะเลยเปลี่ยนเป็นกวักมือเรียกแทน เด็กหนุ่มเดินไปหยุดข้างอีกฝ่าย มองของที่คุณเซย่ายื่นให้แล้วก็ส่ายหน้า “คุณเซย่าเล่นเถอะ เราเป็นคนดูดีกว่า”

“เล่นหน่อยน่า สนุกนะ ได้บริจาคเงินทำบุญด้วย” บริภัทรส่ายหน้า

“ขอเป็นกองเชียร์ก็แล้วกัน”

“พี่ชานเล่นไหมคะ?” ชานนท์ยังไม่ว่างตอบเขากำลังรับมือกับสตาฟของคณะวิทยาศาสตร์ที่เพื่อนสมัยมัธยมสั่งให้มาลากชานนท์ขึ้นเวที แต่ถามจริงเถอะ ใครมันกล้า น้องพวกนั้นก็ทำได้แค่อ้อนวอนแข่งกับจังหวะรำวงสามช่าเท่านั้นเอง

“ไม่สะดวกครับ”

“ผมไหว้ล่ะพี่ สะดวกเถอะครับ แป๊บเดียวเอง ถือว่าช่วยพวกเราเรียกคนเข้าซุ้ม”

“ไม่สะดวกครับจริง ๆ ครับ พี่เป็นคนนอก ขอช่วยอย่างอื่นดีกว่า”

“โหยยยยยย แล้วงี้พวกผมจะทำยังไงดี ถ้าไม่ได้ตัวพี่ขึ้นไปส่งให้เฮียโก้ พวกผมโดนซ่อมหนักแน่ ๆ” ชานนท์ยังยืนกรานปฏิเสธเหมือนไม่เห็นสีหน้าทุกข์ร้อนของสตาฟทั้งสองชีวิต คนดังเศรษฐศาสตร์มองไปบนเวทีเห็นโกสินทร์หรือโก้กำลังยักคิ้วยักไหล่ชี้นิ้วมาทางเขา ชานนท์หรี่ตามองตอบ มองไปทางน้องสาวก็เห็นว่าเจ้าตัวแสบกำลังพยายามยัดก้อนวุ้นใส่มือคนข้าง ๆ

บริภัทรไม่ค่อยจะกล้าหรอก รู้สึกไม่สะดวกใจที่ต้องมาทำอะไรอย่างนี้ใส่คนไม่รู้จัก กลัวเขาเจ็บกลัวเขาโกรธแต่พอโยนไปเบา ๆ หนแรกแล้วพลาด ดาวเต้นคนนั้นร้องโห่ใส่แถมยังเรียกเพื่อนมาส่งเสียงเยอะเย้ยกัน บริภัทรเลยขอแก้มืออีกรอบ รอบนี้โดนแขนแต่ก็ยังไม่สะใจ คนตัวเล็กหันไปหาคนที่มาด้วยกันโดยอัตโนมัติ มันก็เหมือนทุกทีนั่นแหละ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์แบบใด พอไม่มีจังหวะหยุดคิดบริภัทรก็มักจะมองหาเขาก่อนใครเสมอ พี่ชายคุณเซย่าเลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินออกมา

“พี่ไม่สะดวกจะขึ้นเวที ขอช่วยสมทบเงินทำบุญแทนนะครับ น้องจัดวุ้นมาให้พี่ทั้งหมดนี่เลย” ธนบัตรใบใหญ่สุดถูกส่งให้สตาฟที่ยังคงพยายามเชื้อเชิญคนหล่อขึ้นไปเป็นเป้าบนเวที รุ่นน้องทั้งสองเบิกตาโต รับเงินจากชานนท์ไปแล้วก็วิ่งกลับฐานพร้อมส่งเสียงตะโกนสรรเสริญความใจป้ำของรุ่นพี่คนหล่อตลอดทาง บริภัทรเห็นเขาถอนใจก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายโล่งใจแล้ว คนตัวเล็กยิ้มน้อย ๆ ยกพัดขึ้นโบกเรียกลมให้เมื่อชานนท์ก้าวมาหยุดยืนซ้อนหลังไหล่

“เล็งขึ้นไปบนนั่นเลย ใครปาโดนไอ้โก้ พี่มีรางวัลให้” เสียงทุ้มบอก เรียกประกายวิบวับจากดวงตาน้องสาวได้ในวินาทีนั้นทันที

“พี่ชานพูดแล้วนะ!

“ถ้าโดนหน้าหรือเข้าปากมันได้จะให้พิเศษด้วย”

“ดีลมาบี มาช่วยกัน รางวัลใหญ่จะต้องเป็นของเรา” บริภัทรหัวเราะอ่อนใจ

“ขนาดสองสามคนที่อยู่หน้าสุดเรายังปาไม่ค่อยจะโดนเลย พี่โก้อยู่ไกลตั้งแถวบนสุดโน่น ถึงปาไปได้แรงก็แผ่ว หลบได้สบาย ๆ อยู่แล้ว” บริภัทรว่า สตาฟหน้าเดิมยกวุ้นถาดใหญ่มาให้พร้อมอาสาเป็นคนถือจนกว่าลูกค้ารายใหญ่จะปาหมด บริภัทรเปิดทางให้คุณเซย่ามายืนแทน ตัวเองก็ขยับไปทางขวามีพี่ชายคุณเซย่ายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเป็นปราการยักษ์อยู่ด้านหลังอีกที คุณหนูชาลิสาเล็งไปที่แถวบนสุดไม่ยอมรามือแต่วุ้นพร่องไปเกือบครึ่งถาดแล้วยังได้มากสุดแค่โดนมือเป้าหมาย เป็นการโดนเพราะโกสินทร์ยื่นมือออกมาปัดวุ้นทิ้งด้วย

“ลองหน่อยไหม?” บริภัทรส่ายหน้าตอบเสียงถามข้างแก้มแต่คราวนี้ชานนท์ไม่ตามใจ ชายหนุ่มดันแผ่นหลังเล็ก กล่อมแกมบังคับ

“ช่วยเซย่าหน่อย จะหมดแรงแล้วนั่น”

“คุณเล่นเองสิครับ”

“ก็เล่นด้วยกัน” เขาว่า แย่งพัดไปถือเอง พอบริภัทรหยิบชิ้นวุ้นขึ้นมาชานนท์ก็หันไปซุบซิบกับน้องสาว พอคุณเซย่าพยักหน้าเร็ว ๆ เขาก็หันมากำชับบริภัทรอีกครั้ง

“โยนขึ้นไปนะ สูง ๆ กะให้สูงกว่าหัวมันไปเลย”

“ครับ”

“โยนไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด” บริภัทรโยนแบบที่เขาสั่งการ พี่โก้ก็ยังหลบได้อย่างคล่องแคล่ว คนคนนั้นทำหน้าเสียดายสุดซึ้ง แกล้งมองตามวุ้นที่ลอยข้ามหัวไปครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วก็หันมายักคิ้วหลิ่วตาสลับร้องเพลงแซวบริภัทรไม่ยอมเลิกรา

“พวงมะนาววว ตัวน้องเป็นสาวบ้านอยู่ไกลลิบตา...”

“เจ้าช่อชวนชม น่าดมชื่นชมแก้มอิ่ม พี่อยากจะชิม รอยพิมพ์รอยยิ้มแก้มเธอ...”

“ทำไมน้องไม่แต่งงานนน หรือน้องต้องการคนหล่อ รูปร่างของพี่ก็ดีพอ มาเถอะน้อง มาแต่งงะ...อั๊ก!... จู่ ๆ วุ้นชิ้นหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าพ่อหางเครื่องมิโมซ่าอย่างจัง โกสินทร์ร้องเสียงสูงปาดวุ้นเจ้ากรรมออกไม่ทันหมดก็โดนซ้ำอีกสองหน รุ่นพี่คณะวิทยารีบก้มหลบหลังน้องแถวหน้า ลุกพรวดขึ้นอีกหนอีกโดนเข้าอีกอย่างจัง

“ไอ้! เหี้ย! ชานนนนนนนนนนน! เสียงนั้นเอาชนะเสียงเพลงจากลำโพงได้สบาย ๆ ทว่าชานนท์ยังยืนเฉย ไม่ยิ้มไม่บึ้งเช่นเคย บริภัทรมองชิ้นวุ้นในมือหนา อย่าบอกนะว่า  

“จะปาอีกหรือครับ?” พี่โก้จะยืนตัวตรงไม่ได้แล้วนะ

“มันปากดี”

“พี่เค้าแค่แซวเล่น”

“รู้ด้วยหรือว่าโดนมันแซว”

“รู้ครับ” บริภัทรตอบเสียงอ่อน “แล้วคุณล่ะครับ รู้ไหมว่าทำไมผมถึงโดนแซว” ก็เห็นว่าเขาเอาคืนเพื่อนหนักมือไปแล้วเลยทักท้วง บริภัทรเดินมากับคุณชานนท์เลยโดนเพื่อนเขาแซว ถ้ามันมีสาเหตุอื่นนอกเหนือจากนี้บริภัทรก็อยากให้เขาพูดออกมาตรง ๆ เหมือนกัน

“พวกนี้มันพูดอะไรไม่ค่อยระวัง ถ้าทำให้อึดอัดก็ขอโทษด้วย เซย่า...”

“คะ?”

“เล่นให้หมดถาดนี่แล้วก็ไปล้างมือด้วยนะ”

“โอเคค่ะ แล้วพี่ชานจะไปไหนคะ?”

“อยู่แถวนี้แหละ” พี่ชายเลี่ยงไปแล้วชาลิสาจึงเอียงตัวเข้าหาบริภัทร

“บีเห็นไหม หน้าพี่โก้ตอนรู้ว่าพี่ชานเป็นคนปาวุ้นใส่ตัวเองอย่างตลกอ่ะ ตลกกว่าตอนโดนวุ้นปากลางแสกหน้าอีก” คุณหนูเซย่าหัวเราะร่วน เปรยอีกว่าแม้จะอดได้รางวัลใหญ่จากพี่ชายแต่ก็สนุกสมใจจนไม่นึกเสียดายเท่าไหร่ บริภัทรได้แต่รับฟังเงียบ ๆ มีบ้างบางครั้งที่ไม่ได้ยินว่าคุณหนูเขาพูดอะไรเพราะมัวแต่มองไปทางที่คนบางคนเดินหายไป โทรศัพท์บริภัทรสั่นเตือนตอนที่ทั้งสองเดินออกมาจากซุ้มปูกะจ๋าพอดี เห็นข้อความที่แสดงหน้าจอบริภัทรก็รีบกดเข้าไปอ่าน เงยหน้ามองบริเวณรอบ ๆ แล้วก็ก้มหน้าพิมพ์ต่อ ภาคินเสร็จจากงานคุมระบบเสียงให้ขบวนประกวดกระทงแล้วและกำลังจะตามมาสมทบ

“ใครเหรอจ๊ะบี?”

“ภาคินน่ะ ถามว่าอยู่ตรงไหน จะตามมา”

“อ๋อ บอกให้ภาคินไปเจอที่ไหนดีล่ะ จะรออยู่ตรงนี้ก่อนไหมหรือจะให้ไปเจอที่สระน้ำเลย แต่สระน้ำก็กว้าง หากันยากอีก”

“คินบอกว่ากำลังเดินมาหาที่นี่” ไม่ถึงสิบนาทีภาคินก็มาถึง ชายหนุ่มไม่ได้มาคนเดียวแต่มากับรุ่นพี่ปีสี่สองคนที่บริภัทรคุ้นหน้าดี เจ้าของดวงตาเรียวชำเลืองมองหาคนที่หายไปครู่ใหญ่ มีเพื่อนเขามาเพิ่มอีกสองจะกลายเป็นเรื่องให้ใครบางคนกดเสียงต่ำใส่บริภัทรอีกรอบหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ไอ้ชานล่ะครับน้องเซย่า?”

“นั่นสิคะพี่คริส เซย่าก็มองหาอยู่เนี่ย โทรไปก็ไม่รับ”

“มาโน่นแล้วครับ” ภาคินบุ้ยใบ้นำสายตา คนที่กำลังเป็นประเด็นให้ทุกคนกล่าวถึงกลับมาพร้อมกระบอกไม้ไผ่สองอันและน้ำเปล่าหนึ่งขวด ชานนท์ส่งทั้งหมดให้น้องสาว ชาลิสาก็รับมาแบ่งเพื่อนอีกที

“ไงครับพี่ชานนท์ ทิ้งไอ้น้องแจ็คไว้ที่ลานหน้าพระรูปคนเดียวเหรอได้ข่าว มันมาโวยในแชทเป็นชั่วโมงแล้วว่าพี่รหัสหาย มึงไม่ไปโอ๋มันหน่อยวะ”

“ไอ้เต้กับคนอื่น ๆ ก็อยู่”

“ใครอยู่ก็ไม่เหมือนเฮียชาน ขาดมึงน้องมันเหมือนขาดร่มโพธิ์ร่มไทรนะกูว่า แล้วนี่ไปตรงไหนมาแล้วบ้าง จะไปลอยกระทงเลยหรือเปล่า” คริสยังเป็นคนเดียวที่ชวนคุย ส่วนเลย์นั้นสนใจแค่กดโทรศัพท์มีเงยหน้ามายิ้มบ้างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร รุ่นพี่ทั้งสองไม่แสดงปฏิกิริยาทั้งทางบวกหรือทางลบแม้จะเห็นบริภัทรอยู่กับสองพี่น้องคนดัง ไม่สงสัย ไม่แปลกใจ ไม่ถามและไม่กระเซ้าเย้าแหย่ ทั้งที่บริภัทรและคุณชานนท์นั้นอยู่ด้วยกันให้คนอื่นเห็นแทบนับครั้งได้  

“อยากจะดูอะไรอีกไหม?” ชานนท์ถามกลุ่มน้องปีหนึ่งโดยไม่เจาะจงใครแต่ทุกคนล้วนเห็นว่าดวงตาคมหวานคู่นั้นอ้อยอิ่งอยู่ที่เจ้าของดวงตาเรียวรีนานเป็นพิเศษ ชาลิสามองพี่ชาย มองเพื่อน มองเพื่อนของพี่ชายแล้วก็แยกเขี้ยวยิ้ม “คือว่า เซย่าอยากไปดูหนุ่มน้อยตกน้ำค่ะ ไปกันไหมคะ?”

“พี่ยังไงก็ได้” คริสว่า ใช้ศอกสะกิดเพื่อนคนข้าง ๆ แล้วถาม

“มึงอ่ะเลย์ สนใจซุ้มไหนเป็นพิเศษไหม?”

“ไม่มีว่ะ ดูมาสี่ปีก็เหมือนเดิม ยังไงก็ได้อีกเสียงละกัน”

“บีกับภาคินล่ะจ๊ะ?”

“เรากับคินว่าจะไปลอยกระทงแล้วก็กลับคณะเลย” ภาคินเลิกคิ้วสู้สายตากังขาจากคุณหนูคนสวย คุณเซย่าไม่รู้ก็ไม่แปลกอะไรเพราะภาคินคุยกับเพื่อนสนิทในไลน์ ตกลงกันเรียบร้อยตั้งแต่ในแชทแล้วว่าที่เขาตามมานี่ก็คือจะมาลอยกระทงแล้วกลับฐานที่มั่น ภาคินไม่ชอบที่ที่คนเยอะ แค่เดินเบียดฝูงชนมาถึงตรงนี้ได้เขาก็นับถือตัวเองจะแย่แล้ว “พอดีผมกับบีต้องไปช่วยเก็บของที่คณะตอนงานเลิกน่ะครับ ถ้ายังไง แยกกันตรงนี้เลยก็ได้นะ”

“งั้นเซย่าไปลอยกระทงด้วย”

“แต่คุณเซย่าอยากไปดูเวทีสถาปัตย์ไม่ใช่เหรอ?” บริภัทรท้วง ไม่อยากให้ใครต้องทิ้งความบันเทิงเพราะตน “เดี๋ยวค่อยไปก็ได้จ้ะ เซย่าถามเพื่อนมาแล้ว เพื่อนบอกอยู่ถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนนู่น นี่ยังไม่สี่ทุ่มเลย มีเวลาถมเถ เซย่าไปลอยกระทงกับบีก่อนได้”

“พี่ไปด้วย” คริสแทรกก่อนบริภัทรจะทันได้โน้มน้าวคุณหนูชาลิสา “ยังไงก็ไม่มีแพลนจะไปไหนอยู่แล้ว เดินรอบลานพระรูปไปแล้วหนึ่งรอบถือว่าเป็นอันเสร็จพิธีกรรม นี่ถ้าไม่ติดว่ากลับบ้านตอนนี้รถแม่งโคตรติดก็จะกลับแล้วเนี่ย”

“พี่ชานว่ายังไงคะ? จะไปลอยกระทงกับพวกเราหรือจะแยกไปที่อื่น?” พี่ชายตัวสูงส่ายหน้า ไม่มีความเห็นใดนอกเสียจาก

“พี่แล้วแต่เสียงส่วนใหญ่”

“มติเป็นเอกฉันท์ งั้นเราไปลอยกระทงกันเลย!



ภาคินกับคริสเลือกกระทงที่ทำจากขนมปัง คนที่เหลือเลือกกระทงใบตอง พวกเขาพากันเดินลัดเลาะรอบสระจนได้พื้นที่ฝั่งติดรั้วมหาวิทยาลัย คริสกับเลย์เดินนำชาวคณะลงไปถึงขอบสระขั้นที่ปริ่มน้ำ ทั้งสองยกกระทงขึ้นครั้งหนึ่งแล้วก็ปล่อยลงน้ำไปแบบไร้พิธีรีตองใด ๆ ทั้งสิ้น บริภัทรถือกระทงไว้ในมือ มองรุ่นพี่ทั้งสองกวักน้ำดันกระทงออกไปโดยมีเสียงคุณหนูชาลิสาพากย์ประกอบแจ้ว ๆ

“กระทงของพวกพี่ลอยตามกันไปอย่างกับติดกาวไว้แน่ะค่ะ”

“กระทงมึงอ่ะกัปตันตามกูต้อย ๆ”

“ไอ้สัสกระทงมึงนั่นแหละเกะกะขวางทางกู”

“กระทงยังเป็นใจ”

“ไอ้เหี้ยชาน!” ทีนี้ล่ะสามัคคีกัน พอทั้งสองขยับไปนั่งเบียดกันด้านหนึ่งคนที่เหลือก็ก้าวเข้าแทนที่ บันไดแค่ไม่กี่ขั้นนั้นค่อนข้างแคบเมื่อเทียบกับคนทั้งกลุ่มแต่พวกเขาก็จัดแจงหาตำแหน่งให้ตัวเองได้โดยไม่ลำบากนัก บริภัทรเอี้ยวตัวไปหาคนข้างหลัง ตั้งใจจะให้ภาคินจุดเทียนให้

“ภาคิน เรารบกวนหน่อยได้ไหมคะ?”

“อ่า ครับ” ปากที่อ้าออกจะเรียกชื่อเดียวกันนั้นหุบฉับ บริภัทรเม้มปากจนเหลือแค่แก้มกลม แอบมองพี่ภาคินคนคูลเงอะงะจุดไฟแช็คต่อเทียนให้คุณหนูคนสวยโดยไม่คิดจะส่งเสียงเรียกซ้ำให้เสียเรื่อง

“มาค่ะ เราจุดให้ภาคินบ้าง”

“ไม่ ไม่เป็นใครครับ เดี๋ยวไฟลวกมือคุณ เอ่อ ถ้ายังไง รบกวนถือกระทงให้หน่อยได้ไหม” กลั้นยิ้มไม่ไหวเลยต้องหันหน้าออกไปทางอื่น แล้วก็ดันเป็นทางที่รับกับสายตาคมดุพอดี บริภัทรหลบตาวูบ อารมณ์เก้อปนเขินเมื่อครู่แห้งเหือดไปราวกับโดนแดดกลางทะเลทรายเผา ตั้งแต่หายไปจากหน้าเวทีปูกะจ๋าจนซื้อน้ำกลับมาให้แล้วก็จ่ายตังค์ค่ากระทงยาวมายืนอยู่ริมสระคุณชายเธอยังไม่พูดกับบริภัทรตรง ๆ สักคำ จากประโยคสุดท้ายนั่นก็พอรู้แหละว่าโกรธแต่ไม่รู้ว่าโกรธถึงขั้นไหน ถึงขั้นที่ว่าถ้าบริภัทรชวนคุยก่อนจะเมินกันไหม

“กระทงของคุณล่ะครับ?”

“ไม่ได้ซื้อ”

“อ๋อ...” บริภัทรมั่นใจว่าตัวเองไม่ผิดนะ แต่ยังไงดีล่ะ คนเคยเห็นหน้ากันแทบทุกวันมาทั้งสองเดือนสามเดือน จะทิ้งให้ยืนแผ่รังสีหม่นครึ้มอยู่อย่างนั้นบริภัทรก็สงสารคนนอกที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวนะ “ไม่อยากเพิ่มขยะให้พระแม่คงคามากกว่านี้ ขอลอยด้วยได้ไหม?”


'อื้ออออออออออออออออ'


“ครับ เหตุผลน่ารักมากเลย” คนอย่างคุณชานนท์น่ะหรือจะสะทกสะท้านแค่การโดนบริภัทรหยอกแซว “มาสิบคนซื้อสิบคนก็เท่ากับขยะสิบชิ้น จริง ๆ แล้ว พวกเราน่าจะซื้อแค่อันเดียวแล้วลอยด้วยกันทั้งกลุ่มเลยนะครับ”

“มาทางนี้” นอกจากตัดจบเรื่องได้อย่างหน้าไม่อายแล้ว ยังไม่นำพาเสียงผิวปากจากเพื่อนสนิทอย่างคริส ไม่สนใจเสียงหัวเราะคิกคักของน้องสาว ร่างสูงแตะศอกบริภัทร พาให้ลงบันไดไปทีละขั้น  

“ระวัง พื้นตรงนี้โดนน้ำ เดี๋ยวล้ม”

“ระวังลื่นด้วยว่ะมึง”

“เอ๋า ก็เขาห่วงของเขา มึงไม่เข้าใจ”

“ลื่นมากมั้งงงงงงง สระน้ำมหาวิทยาลัยเนี่ย ตลิ่งริมคลองมากมั้งงงงงงง”

“แซวมากเดี๋ยวก็โดนจุดไฟเผาหรอก มึงไม่เห็นซิปโป้ในมือพี่เค้าเหรอกัปตัน ซิปโป้วิเศษ จุดกลางลมได้ไฟไม่ดับ อีกมือไม่ต้องป้องกันลม เอาไปจับมือ เอ๊ย เอาไปช่วยน้องถือกระทง...นิ่ง ๆ...”

“เนียน ๆ”

บริภัทรขอคืนคำ ที่เคยชมพี่คริสกับพี่เลย์ว่ารุ่นพี่ทั้งสอง ไม่แสดงปฏิกิริยาทั้งทางบวกหรือทางลบ ไม่สงสัย ไม่แปลกใจ ไม่ถามและไม่กระเซ้าเย้าแหย่ ไม่อะไรทั้งสิ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตนอยู่กับบริภัทร

ขอลบคำชมทั้งหมดนั่นเลย

“จุดเทียนนะ” ร่างสูงใหญ่ทำหน้าที่ประดุจกำแพงหนา กั้นสายตาบริภัทรให้เห็นเพียงเขาและเปลวเทียนสีเหลืองทองส่องสว่าง คนตัวขาวยกกระทงขึ้น กลิ่นดอกไม้สารพัดชนิดที่ถูกอัดไว้ในกระทงใบตองลอยกรุ่น มือทั้งสองแนบกับสัมผัสเย็นจัดของใบตองและถูกซ้อนทับด้วยไออุ่นของสองมือใหญ่

“อธิษฐานได้แล้ว”

“.........”

“พูดให้พี่ได้ยินด้วยสิ”

“.........”

“บริภัทร”

“ขอบคุณครับพระแม่คงคา! จบแล้วครับ” ว่าเร็วปรื๋อแล้วก็งับปากไว้แน่น แต่ไม่น่าเลย ไม่น่ารีบลืมตา หวังจะเร่งอีกคนให้ตนหลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบาก กลับกลายเป็นโดนโจมตีซ้ำด้วยเงาเทียนที่สะบัดในดวงตาคู่นั้น ม่านตาดำกว้างเป็นประกายวิววาว แพรวพราวยิ่งกว่าหนใดครั้งใด บริภัทรไม่รู้แล้วว่าที่รู้สึกร้อนไปทั้งใบหน้าและใบหูนั้นเป็นเพราะเปลวไฟหรืออะไรกันแน่







    

#บริภัทร


รุ่นนี้แล้วงอนเองหายเอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.468K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4839 ผักบุ้งไข่ดาว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:16
    พิชานนเขางอนอะไร งง
    #4,839
    0
  2. #4603 Vivachoco (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 05:26
    แก้มยกสูงไม่ไหวแล้ว
    #4,603
    0
  3. #4448 areenachesani (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:58
    5555 ขนาดพี่เค้างอนยังดูแลดีน้องบีขนาดนี้~
    #4,448
    0
  4. #4374 amafueng (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 17:23
    กุลอยตามกระทงไปแล้วตอนนี้
    #4,374
    0
  5. #3937 pbcy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:16
    ขอร้องเลยนะพี่ชานนท์ มาแทนตัวเองว่า พี่ เนี่ยยยโอ้โหหหใจเหลวมาก อีกอย่างที่เรียกบีว่า น้องบี อีกนะ ขอล้องงงงง แงงงง
    #3,937
    0
  6. #3805 areenachesani (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 19:35
    55555ชอบบบ งอนเองได้ ก็หายเองได้ค้าบบบ
    #3,805
    0
  7. #3674 notisez (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:36
    น่าร้าก5555
    #3,674
    0
  8. #3415 Audaidaj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 03:59
    หมั่นไส้เหลือเกินคนเนียน
    #3,415
    0
  9. #2607 exo12forever (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:16
    ขอบคุณครับพระแม่คงคา น่ารักจังหล่ะบริภัทรรร
    #2,607
    0
  10. #2450 HWanGPiM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 03:56
    งื้อออ ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงบรรยากาศวันนั้นเลยค่ะ ภาพวันวานย้อนเข้ามาเลยยยย
    #2,450
    0
  11. #2434 Xingmiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:33
    หืมมมมมมม เก่งงงงเนียนเก่งงงงง ตาพี่คนเนียนนนนนน
    #2,434
    0
  12. #2396 หมาป่าผู้กระหายเลือด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:22
    ขำไรท์อ่ะ'รุ่นนี้แล้วงอนเองหายเอง'​555555555
    #2,396
    0
  13. #2301 meanniezjina88 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 23:00
    มีตังค์ซื้อทุกอย่างบนโลกยกเว้นกระทง555555555555555555 พิไม่เนียนไปเรียนมาใหม่เลยนะ พิชานนคนพูดน้อยแต่ต่อยหนัก เอะอะเนียนหาโมเม้นตลอดดดด
    #2,301
    0
  14. #2119 midora (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:03
    เนียนเก่งงงงนะคะค​ุนพี่
    #2,119
    0
  15. #1604 weiliin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:06
    จ้าาาาาาาา
    #1,604
    0
  16. #1589 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
    ขอนุยาดใช้ข้องมูลอ้างอิงเชิงวิทยาศาสตร์ค่ฟ แบบไม่อยากสร้างขยะค่ฟ รักโลกค่ฟ
    #1,589
    0
  17. #1227 pikakaka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:14
    เกลียดมุกไม่อยากเพิ่มขยะเลยมาขอลอยด้วยเนี่ย ตอนนี้แม่น้ำไม่ได้เต็มไปด้วยกระทงนะ แต่เป็นอ้อย รถอ้อยคุณชานนท์เขาคว่ำแหละ!
    #1,227
    0
  18. #685 kriskky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 11:36
    ชงเก่งงงง555555 น้องบีพี่อิจสาา
    #685
    0
  19. #625 CBHH947 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:33

    บ้าาาบออมั่กๆๆๆเขินเน้อออ
    #625
    0
  20. #438 PeEarn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 10:47
    งุ้ยๆๆๆ
    #438
    0
  21. #372 Okoy up (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 22:52
    อิจฉาาาา
    #372
    0
  22. #249 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 11:41
    อิพี่อ่ะ อยากลอยกับทำมาเปงแหมๆๆๆๆๆ
    #249
    0
  23. #222 Muaynan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:38
    น่ารักก
    #222
    0
  24. #184 Geebam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 00:45
    น้องงน่ารัก
    #184
    0
  25. #172 PARKSELOR (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 20:38

    คำอธิษฐานน่ารักสมกับเป็นบริภัทร55555
    #172
    0