(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 8 : M Y D E A R - P D*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    22 ก.ค. 61






อ่านตอนแรกก่อนนะคะ >> M Y D E A R - P D



 

 

               ‘ก็คุณบอกว่าเรามีสิทธิ์อย่างเต็มที่ในห้องนั้น


               ฟังคำตอบผ่านปากบาง ๆ นั่นแล้วปาร์คชานยอลก็แทบจะวิ่งกลับบ้านไปเอาชามข้าวหมามาตบปากตัวเองเสียให้หายแค้น แค้นที่ปากไม่รักดีที่ดันลั่นประโยคข้างต้นนั่นออกไปก่อนจะได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน เปิดช่องว่างให้เด็กหน้ามึนย้อนอย่างเจ็บแสบกลางแสกหน้า ทำไมนะทำไม ทำไมไม่ฉุกใจคิดบ้างว่าไอ้น้องป๋ายเด็กติ่งนั่นมันให้ค่าเขาแทบจะเท่ากับเสาไฟฟ้าต้นหนึ่ง พูดด้วยก็ยังไม่ค่อยจะพูด ไอ้เรื่องจะมาชวนคุยเรื่องห้องพักอาศัยโดยไร้เจตนาแอบแฝงนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ตอนที่นอนนิ่ง ๆ อยู่บนพรมนั่นคงเป็นช่วงวางแผนว่าจะล่อหลอกยังไงให้ได้ห้องนอนเล็กเป็นสิทธิ์ขาดของตัว เจ็บใจโว้ยเจ็บใจ เด็กบ้าอะไรใช้ห้องเขาเป็นฐานที่มั่นความติ่งของตัวเองแล้วยังกล้าใช้เขาปีนเก้าอี้ขึ้นไปติดโปสเตอร์บนเพดานให้อีก!

               อยากจะฟาดให้น้ำตาหยดใส่หมีงินนัก

               “จะไปไหนน่ะ?” ชานยอลร้องถามเมื่อประตูห้องหนึ่งในสามเปิดออกแล้วเห็นร่างจ้อยเดินออกมา เด็กที่เคยอยู่ในความคิดเขาผินใบหน้ามาพร้อมยกของในมือขึ้นพร้อมกับชี้ไปทางประตู เดี๋ยวนะ ไอ้ม้วนขาว ๆ ในมือนั่น โปสเตอร์ไม่ใช่หรือ

               “ไม่ได้!” เขาไม่อนุญาตให้ติดโปสเตอร์ที่เพดานก็คิดจะเอามาติดที่ประตูหน้าเลยเรอะ “แค่ผนังทั้งสี่ด้านของห้องนอนเล็กนั่นก็น่าจะพอแล้วนะป๋าย เอารูปไอ้ไคมาติดประตูบ้านพี่ เวลาเพื่อนถามพี่จะตอบพวกเขาว่ายังไง”

               “เปล่านะ ไม่ได้จะติด”

               “แล้วถือออกมาทำไม?”

               “นี่เป็นเศษกระดาษที่ไม่ใช้แล้วเลยจะเอาออกมาทิ้ง ถังขยะตรงนั้น...” ชานยอลเกือบจะเหวอ ดีที่ตั้งหลักรักษาความนิ่งไว้ทัน

“งั้นก็แล้วไป”

               “กระต่ายตื่นตูม” คนอ่อนวัยกว่าเปรยพึมพำหากคนหูดีอย่างโปรดิวเซอร์ปาร์คหรือจะไม่ได้ยิน

               “ก็เพราะว่าเราทำตัวให้พี่ระแวงไง” แฟนคลับเดนตายของคิมไคจะสร้างอาณาจักรเพื่อเติมเต็มความคลั่งไคล้ของตัวเองยิ่งใหญ่แค่ไหนเขาก็พยายามเข้าใจ แม้ว่าไอ้กาวสองหน้านั่นจะทำลายวอลเปเปอร์ราคาหลายล้านวอนเขาก็พยายามเข้าใจ ไม่ถือสา แต่ประกาศความรักที่มีต่อคิมไคจนทำเขาตระหนกไปหลายชั่วโมงแล้วยังมาว่าเขาเป็นกระต่ายตื่นตูมนั้นไม่ถือไม่ว่าไม่ได้จริง ๆ

               “คุณอคติต่อเราต่างหาก พอคุณมองเราไม่ดี มองว่าเรื่องที่เราทำเราเป็นไม่ดี แค่เรากระดิกนิ้วคุณก็ตีลบแล้ว”

               “พี่ไม่ได้มองว่าเราไม่ดีแล้วก็ไม่ได้อคติอะไรทั้งนั้น” เขาทำงานในวงการนี้จะรู้สึกอย่างนั้นกับฐานเสียงสำคัญของศิลปินได้ยังไง ไอ้เรื่องที่มีคนมาคลั่งไคล้ผลงานการสร้างของตนเองนั้นเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจแต่มันคนละเรื่องกับการล่วงล้ำอาณาเขตส่วนตัว อะไรก็ตามที่มีแนวโน้มเช่นนั้นมันจะถูกกำจัดทันทีและชานยอลยืนยันว่าเขามีสิทธิ์ในการตั้งข้อสงสัยกับทุกความสุ่มเสี่ยง

               “ขอแค่อย่าทำให้บ้านของพี่ ชีวิตของพี่ การงานของพี่วุ่นวาย เราก็อยู่กันได้”

               “ถ้าจะหวงอาณาเขตขนาดนี้คุณจะยอมให้เรามาอยู่ด้วยทำไม”

“ต้องให้ย้ำหรือว่าพี่ไม่ได้เต็มใจ”

“เราก็เหมือนคุณนั่นแหละ”

“จะย้ายออกตอนนี้เลยไหมล่ะ อยากไปอยู่ไหนกับใครก็บอก วันนี้พี่ว่างถึงเย็นจะช่วยขนของไปส่ง” ช่างเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ แบคฮยอนนิ่งคนพูดเองก็นิ่งก่อนที่ต่างฝ่ายจะต่างหันหน้าไปคนละทาง ชานยอลถอนใจยืดยาว เขาก็พูดยั่วโมโหเด็กหน้ามึนไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้อยากไล่แล้วก็ไม่ได้อยากให้คุณนายปาร์คมาแหกอกเพราะไล่หลานรักคุณเธอออกจากห้อง ยิ่งมองหน้าซื่อ ๆ ตาหมอง ๆ ใจคนเป็นพี่มันก็อ่อนให้เหมือนเดิม

“พี่จะนอน อย่าเสียงดังก็แล้วกัน”

ดวงตาเรียวมองตามจนเจ้าของห้องลับหายไปหลังประตู ปากกระจับเล็กที่เหยียดตึงผ่อนจนไม่เหลือร่องรอยความเครียด นึกว่าจะได้ย้ายของอีกรอบซะแล้ว แกะ ๆ ติด ๆ โปสเตอร์หลายรอบมันไม่สนุกนะรู้ไหม ทำไม่ดีก็ยับ มุมขาด เสียใจ เสียดาย จะเอาไปใส่กรอบสวย ๆ ก็มีปัญหาเรื่องที่วางอีก ขนาดติดกาวสองหน้าพี่แกยังจ้องจนลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า ลองเอาสว่านมาเจาะใส่ที่แขวน ส่วนที่จะเป็นรูคงเป็นกะโหลกศีรษะแบคฮยอนเอง คนตัวเล็กเดินไปทิ้งขยะแล้วก็เร่งกลับเข้าห้องโดยไม่รีรอ งานโปสเตอร์เสร็จเรียบร้อยแล้วเหลืองานของออฟฟิศเชียลอีกหลายชิ้นที่ยังหาจุดวางให้ลงตัวไม่ได้ ต้องเร่งหน่อยแล้วล่ะ เย็นนี้มีนัดข้างนอก

 

“ป๋ายป๋าย ทางนี้ ๆ”

“บอกให้เรียกแบคฮยอนไง พูดหลายทีแล้วนะ” เจ้าของชื่อบอกทันทีที่ไปถึงโต๊ะ เลือกนั่งลงด้านเดียวกับเพื่อนร่วมวงการแม้ว่าเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจะว่างอยู่

“ดาฮยอนมาถึงนานหรือยัง?” เด็กสาวชื่อว่าดาฮยอนผงกหัว

“สักพักแล้ว พอดีพี่สาวออกมาหาเพื่อนเลยติดรถออกมาด้วย แล้วนี่แบคมายังไง รถไฟเหรอ?”

“รถไฟ เรายังขึ้นรถเมล์ไม่เก่ง” อันที่จริงรถไฟก็ไม่ค่อยจะคล่องนักหรอกแต่เพราะเคยขึ้นบ่อยกว่ารถประจำทางเลยมั่นใจมากกว่า ตอนที่ออกจากบ้านนั้นเจ้าบ้านตัวสูงก็ถามเหมือนกันว่าจะให้มาส่งไหมตามประสาคนมีน้ำใจแต่แบคฮยอนไม่อยากให้ปาร์คชานยอลรู้ว่าเขามาทำอะไรที่ไหนเลยปฏิเสธไป

ขืนให้รู้ว่าแบคฮยอนจะมาแถวนี้ก็คงถอนหายใจใส่อีก

“แน่ใจนะว่าพี่ไคจะเข้าตึกเย็นนี้”

“แน่สิ ยิ่งใกล้คัมแบคยิ่งมาถี่ ดีไม่ดีวันหนึ่งเข้าออกสองรอบสามรอบ แต่วันนี้ยังไม่เข้านะ คงเข้าเย็น ๆ แล้วออกเกือบเช้าตามเคย เออ แล้ววันก่อนที่บอกว่าจะไปรอพี่ไคที่ตึกเก่าด้านหลังได้ไปไหม เจอป่ะ” เจอ เจอแจ๊คพ็อตใหญ่เลยล่ะ ดวงหน้าเล็กหันไปทางกระจกใส มองไปยังฝั่งตรงข้ามที่ถูกถนนคั่นกลาง ตึกสูงอันเป็นเป้าหมายแห่งใหม่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น

“ไม่เจอ”

“ก็บอกแล้ว ตึกนั้นส่วนใหญ่เป็นทีมงานกับเด็กเทรนด์ รุ่นใหญ่เค้าย้ายมาตึกใหม่กันหมดแล้ว เชื่อใครไม่เชื่อดันไปเชื่อยัยเชอี ยัยนั่นมันเหยียดแฟนต่างถิ่นจะตาย ไม่มีประโยชน์ให้กันจริงไม่มีทางได้อะไรจากนางหรอก” จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะรถคันที่สายข่าวบอกต่อ ๆ กันมานั้นก็เป็นรถของคิมไคจริงเพียงแต่คนขับไม่ใช่เจ้าของรถเท่านั้น “สั่งอะไรกินรองท้องก่อนไหม ถ้าเจอพี่ไคแล้วค่อยไปหาข้าวเย็นกิน”

“โอเค”

 

พี่ไค

นั่น พี่ไคจริง ๆ

แบคฮยอนกำลังฟังเพื่อนสนิทพูดถึงงานโชว์เคสที่จะจัดขึ้นเร็ว ๆ นี้อย่างตั้งใจ แขนสองข้างกอดตัวเองและตอนนี้แบคฮยอนก็เผลอขยำตัวเองเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ

“หมวกบีนนี่สีดำ! พระเจ้า ทำผมใหม่แล้วแน่ ๆ แน่ ๆ แน่ ๆ” ท่ามกลางเสียงฮือฮารอบด้านเสียงของดาฮยอนเรียกให้แบคฮยอนรีบรวบรวมสติแล้วเพ่งสมาธิไปยังสิ่งที่ว่า จริงด้วย หมวกไหมพรมใบนั้นแทบจะปิดลงมาถึงดวงตาคม ส่วนที่พอเห็นได้คือสันจมูกทรงราชสีห์ ริมฝีปากหยักหนาและลูกคางที่มีรอยผ่าเท่านั้น

รอยยิ้มเล็ก ๆ มุมปากนั่น

ท่าเดินที่สอดมือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งนั่น

กางเกงขาเต่อและรองเท้าแตะไม่สนสภาพดินฟ้าอากาศนั่น

พี่ไคของน้องแบค ไม่ผิดตัวแน่แล้ว!

“เป็นไง เจอตัวจริงในรอบแปดเดือน น้ำตาจะไหลไหม”

“ใจเต้นอย่างหนักอ่ะ” ดาฮยอนหัวเราะลั่น ลากข้อมือเพื่อนออกมาจากหน้าตึกข้ามไปยังร้านกาแฟที่เคยนั่งตอนกลางวัน ร้านนี้ขึ้นชื่อในหมู่แฟนคลับเพราะศิลปินและเด็กเทรนด์จากตึกบริษัทชอบข้ามทางม้าลายมาซื้อเครื่องดื่มเป็นประจำ ใครโชคดีก็เจอกันจัง ๆ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามถ่ายรูปหรือหากใครจะถ่ายก็ห้ามให้เจ้าตัวรู้และห้ามเผยแพร่นั่นแหละ แบคฮยอนเคยมานั่งร้านนี้สองหนเมื่อตอนฤดูหนาวปีก่อนเพราะทนต้านลมรอพี่ไคหน้าตึกไม่ไหวแต่โชคไม่เข้าข้าง นอกจากเด็กฝึกหัดสองสามคนแล้วเขาก็ไม่ได้เจอพี่ไคอย่างที่หวัง

“เราต้องรู้ให้ได้ว่าพี่ไคทำผมใหม่ทรงอะไร สีไหน”

“เห็นแวบ ๆ เหมือนจะขาว” ดาฮยอนตาโต

“จริงเหรอ!

“หรือว่าหนนี้จะทำผมเงิน...”

“โอ ไม่นะ ไม่ ๆ ๆ ๆ ถ้าทำสีนั้นจริงเราตายแน่ ๆ ไม่ได้การละ เรื่องนี้ต้องสืบ แบคสั่งโกโก้ปั่นให้เราแก้วหนึ่งนะ” ผลักประตูร้านเข้าไปดาฮยอนก็รุดไปหาที่นั่ง แบคฮยอนนั้นเห็นว่าเพื่อนกำลังปฏิบัติภารกิจสำคัญเลยแยกไปสั่งเครื่องดื่มกับขนมให้อย่างเต็มใจ เพิ่งเจอพี่ไคมาหยก ๆ อิ่มอกอิ่มใจจนไม่อยากกินอะไรนอกจากน้ำ มื้อเย็นที่ว่ากันเลยเลื่อนออกไปโดยปริยาย สั่งเครื่องดื่มตามรายการที่ดาฮยอนต้องการแล้วเพิ่มชาเขียวเย็นของตัวเองไปอีกหนึ่งเรียบร้อยแล้วก็หมุนตัวออกจากเค้าเตอร์

เพื่อที่จะเจอปาร์คชานยอล

“ป๋าย?” ทัศนวิสัยถูกบดบังจนเห็นแค่หน้าหล่อกับส่วนสูงระดับนายแบบ แบคฮยอนร้องอ้าวด้วยสีหน้าเฉยชาดังทุกครั้งก่อนจะชะงักแล้วก็เริ่มกะพริบตาปริบ ๆ มีพิรุธเต็มที่

“มาทำอะไรแถวนี้...” คนพี่ถามค้างกลางประโยคเพราะคำตอบเริ่มแสดงตัวออกมาพร้อมสีหน้าล่อกแล่กแบบตลก ๆ ของเจ้าตัวเล็ก “อ้อ...มาช่วยลุงยามเฝ้าตึกล่ะสิ”

“เปล่าสักหน่อย” เขายิ้ม หันไปสั่งเครื่องดื่มของตัวเองบ้าง

“แล้วเป็นไง เจอหรือยังล่ะ เจ้านั่นเพิ่งเข้ามาเมื่อกี้เองนี่”

“คุณก็เจอพี่ไคเหรอ?”

“ก็ต้องเอากุญแจรถมาคืนเจ้าของ”

“ดีแล้ว”

“ดีแล้วอะไร ประโยคสนทนาขั้นพื้นฐานก็ยังต่อไม่ถูกหรือไงเรา อยู่ต่างประเทศนานเกินไปแล้วมั้ง” แบคฮยอนคว่ำปาก

“ก็ดีแล้วที่รู้จักเอามาคืน ไม่ใช่เอารถคนอื่นไปใช้ให้ชาวบ้านชาวเมืองเข้าใจผิดอีกยังไงล่ะ” นอกจากไม่มีสีหน้าอิจฉาริษยาแล้วยังทำหน้าโล่งใจอย่างโจ่งแจ้งใส่เขาอีกต่างหาก เด็กประหลาด เจอสถานการณ์อย่างนี้คนปกติมันต้องพุ่งเข้าใส่แบบไม่รั้งรอ สถานะคนรู้จักที่นอนบ้านเดียวกันอย่างพวกเขาทั้งสอง แบคฮยอนสามารถร้องขอกระทั่งรบเร้าให้เขาช่วยเหลือเรื่องศิลปินในดวงใจได้โดยไม่น่าแปลกใจอะไร ไม่มีหรอก ตั้งแต่สบตากันผ่านกระจกหน้ารถเมื่อหลายวันก่อนก็เหมือนเจ้าตัวเล็กจะตั้งป้อมว่าเขาเป็นต้นเหตุแห่งความผิดหวังครั้งสำคัญ ชานยอลเลยกลายเป็นศัตรูบวกคู่แข่งไปโดยปริยาย ไม่ว่าพี่ชายคนนี้จะทำอะไรที่เกี่ยวกับคิมไคบยอนแบคฮยอนเป็นอันต้องตั้งข้อสันนิษฐานทางลบกับเขาเอาไว้ก่อน ไม่รู้ใครกันแน่ที่อคติกับคนอื่น

“แล้วนี่จะไปไหนต่อ หรือตอกบัตรเข้างานกะค่ำเลยต้องเฝ้าถึงเช้า”

“พี่ไคจะกลับเช้าเลยเหรอ?”

“มาเฝ้าเจ้านั่นจริง ๆ ด้วย” ชายหนุ่มตัวสูงทิ้งสะโพกไปด้านหนึ่ง ดูดริมฝีปากมองเจ้าของใบหน้าซื่อซึนจนลืมสภาพแวดล้อมรอบด้านไปเสียสนิท ปกติชานยอลระวังการแสดงออกจนเป็นนิสัย เขาทำงานเบื้องหลังและไม่เคยเอาตัวเองออกแมสมีเดียร์หรือโซเชียลมีเดียร์ถ้าไม่จำเป็น ยกเว้นแต่เรื่องที่เกี่ยวกับงานหรือแสดงผลงาน  แต่ตอนนี้เขากำลังตั้งต้นเทศนาสั่งสอนเด็กติ่งตรงหน้าเค้าเตอร์ร้านกาแฟที่เต็มไปด้วยแฟนคลับและปาปารัซซี่จนนับหัวไม่ถ้วน

“จะรอจนเช้าจริงหรือป๋าย?”

“เปล่า” ใครจะรอจนเช้า แค่ตีสองตีสามเท่านั้นแหละ

“เข้าใจว่ารักว่าชอบก็เลยอยากเจอนะแต่ถึงขั้นจะมาเฝ้าหน้าตึกดึกดื่นเที่ยงคืนพี่ว่ามันไม่โอเคว่ะ ลำบากตัวเองแล้วยังลำบากคนอื่น คิดว่าเจ้าไคมันจะปลื้มหรือที่เห็นแฟนคลับอดหลับอดนอนรอในเวลาอย่างนั้น แล้วไหนจะพ่อแม่เราอีก...”

“ถ้าคุณไม่บอกพ่อแม่เราก็จะไม่รู้” เสี่ยงเล็กท้วง ปากบางเริ่มเม้มเข้าหากัน

“แล้วจะให้พวกท่านรู้ตอนไหน ตอนที่ท่านตำหนิพี่ว่าดูแลเราไม่ดีอย่างนั้นใช่ไหม”

“ที่แท้ก็กลัวตัวเองโดนดุ”

“ถ้าใช่แล้วจะยังไง พี่อยู่ของพี่ดี ๆ ป๋ายเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินเข้ามา มาทำให้พี่วุ่นวายเพราะความคิดน้อยของเรา มันแปลกตรงไหนถ้าพี่จะป้องกันตัวเอง”

“.......”

“แล้วถ้าจะลดอคติลงสักนิดก็คงพอเห็นว่าพี่กำลังปกป้องเราด้วย ถ้าไม่หวังดีจะพูดยืดยาวให้รำคาญตัวเองทำไมวะ” เขาน่ะนอกจากเรื่องงานแล้วปกติก็แทบจะไม่พูดเลยด้วยซ้ำ! ชานยอลหมดคำจะพูด เจ้าตัวเล็กเองก็ใช้ไม้นิ่งตอบเขาจนโปรดิวเซอร์หนุ่มอ่อนใจ เขาโบกมือให้น้องเป็นเชิงไล่ส่วนตัวเองก็คว้าแก้วไอซ์อเมริกาโน่ออกมาจากร้าน โดนว่าไปขนาดนั้นถ้าคิดไม่ได้อีกเขาก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว ร่างสูงก้าวยาว ๆ ตรงไปหาทางม้าลาย สัญญาณไฟใกล้หมดเวลาคนข้ามเร่งให้ชายหนุ่มต้องก้าวเร็วขึ้น เขากำลังจะวิ่งอยู่แล้วตอนที่ชายเสื้อตัวนอกถูกรั้งไว้จนแก้วกาแฟเกือบหลุดมือ

ชายหนุ่มหันขวับไปพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

“ตามมาทำไม?”

“.....”

“มีเรื่องอะไรก็พูดสิป๋าย พี่มีงานรออยู่นะ”

“ก็ ถ้าคุณไม่ได้อคติกับเรา เราก็ไม่ได้อคติกับคุณ เพราะงั้น จะหายกันได้ไหมล่ะ” ชานยอลกะพริบตาสองที ยืดตัวขึ้นและสูดลมหายใจเข้า หรือว่า นี่คืออีกมิติหนึ่งของการขอโทษวะ “เรามากับเพื่อนผู้หญิง รอพี่สาวเพื่อนมารับก็จะกลับแล้ว ไม่อยู่จนเช้าหรอก”

“ดีแล้ว” เขาใช้คำเดิมที่เจ้าตัวเล็กเคยว่าใส่หน้าสวนกลับ...แต่ต่างไปในความหมายและความรู้สึก แบคฮยอนเวลาว่าง่ายก็น่าเอ็นดูเหมือนหน้าตานั่นแหละ จะทำฤทธิ์ให้ขุ่นใจแค่ไหนยังไงอีกฝ่ายก็ขึ้นชื่อว่าน้อง ชานยอลเจอคนมาสารพัดนิสัย คนอย่างน้องก็ไม่ใช่จำพวกเลวร้ายเกินรับได้ ไอ้หน้ามึน ๆ ตาหมอง ๆ ตอนสำนึกผิดนั่นก็น่ารักเอาเรื่อง

“ดูแลตัวเองดี ๆ ก็แล้วกัน พี่ต้องเข้าตึกแล้ว กลับเองได้ใช่ไหม?”

“ได้ คุณแม่วาดแผนที่ใส่กระเป๋าไว้ให้แล้ว” ถึงกับต้องวาดแผนที่ ห้องเขาก็ไม่ได้หายากป่ะวะ

“งั้นก็เจอกันที่ห้อง”

“คุณ...”

“อะไรอีกล่ะ?”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง”

“อ่อ อืม ก็ห่วง ตามประสา” พอเขาไม่ต่อความเจ้าตัวจ้อยก็เงียบไปตามระเบียบ ไอ้เรื่องมายืนเงียบใส่กันข้างถนนยามพลบค่ำมันก็ไม่ใช่เรื่องเข้าท่าสักเท่าไหร่ ชานยอลเลยพยักเพยิดให้คนน้องกลับไปส่วนตัวเองก็ขยับไปรอข้ามถนนอีกครั้ง

“คุณ...เอ่อ...พี่...จะกลับกี่โมง?” ตุบ! หมดสิ้นกันแล้วไอซ์อเมริกาโน่ของปาร์คชาน เละเทะอยู่บนพื้นฟุตบาทโดยที่เจ้าของมันเองก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ปาร์คชานยอลยังทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อตอนที่หันไปจ้องคนที่รั้งชายเสื้อเขาไว้เป็นครั้งที่สอง เครื่องยนต์รถคันเมื่อกี้มันดังสนั่นเขาเลยหูฝาดไปหรือยังไงนะ

“พี่?” พี่งั้นเหรอ ยอมเรียกพี่เหมือนเดิมแล้วงั้นเหรอ

เจ้าป๋าย

“ถามทำไม อยากกลับกับพี่หรือไงหื้อม์?” เอาไป เอ็นดูขั้นไหนให้ฟังเสียงปิดท้าย นี่ให้หื้อม์จากใจไม่มีใครสั่งเลยนะ ชานยอลขยับเข้าไปใกล้น้องอีกสองก้าว พอเห็นดวงหน้าเท่าฝ่ามือนั่นชัด ป๋ายเสียนของพี่เลี่ยช้อนใบหน้าขึ้นสบตา ลูกแก้วสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นไม่ปรากฏความเก้อกระดากอย่างเขาแต่ฉายความกังขาสงสัยเกินร้อย

“เราจะอยากกลับกับคุณทำไม?”

“เอ้า” เขายังหัวเราะร่วนในคอ “งั้นป๋ายจะอยากรู้ทำไมว่าพี่จะกลับตอนไหน” เด็กป๋ายย่นคิ้วเข้าหากัน เอนตัวออกห่างด้วยทีท่าไม่ไว้ใจอย่างยิ่งยวด

“ไม่ใช่”

“.....”

“เราหมายถึงพี่ไค”

“.......”

“แล้วตกลงคุณรู้ไหมว่าพี่ไคจะกลับกี่โมง?”

 

แบคฮยอนพกใบหน้าไร้อารมณ์กลับมาที่ร้านกาแฟหลังจากรีบเร่งออกไปเมื่อห้านาทีก่อน ท่าทางเพื่อนตัวเล็กอารมณ์ไม่ดีนักดาฮยอนสังเกตเอาจากรอยย่นจาง ๆ ระหว่างคิ้วและอาการดูดชาเขียวเย็นทีเดียวครึ่งแก้วแบบไม่พักหายใจ เด็กสาวเองก็วุ่นกับการเช็คข่าวสารและตามสืบข่าวจากบรรดาเครือข่ายในวงการเลยไม่ได้ทักถาม กระทั่งเครื่องดื่มในแก้วของทั้งคู่เหลือแค่น้ำแข็งก้นแก้วนั่นแหละ ดาฮยอนถึงเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือแล้วพูดถึงเรื่องที่คาใจ

“เป็นไรอ่ะ? ตามไม่ทันเหรอ?” เพราะแบคฮยอนบอกว่าเจอคนรู้จักแล้วก็วิ่งออกไป

“ทัน”

“แล้วทำไมหน้ายุ่งอ่ะ?”

“ก็ไม่เข้าใจ คุยกันอยู่ดี ๆ ปุบปับมาอารมณ์เสียใส่ ไม่พอใจอะไรทำไมไม่พูดให้ชัด คนประหลาด”

“เขาหงุดหงิดปัญหาอะไรอยู่ก่อนหรือเปล่า?”

“ไม่รู้สิ” ยิ่งพูดยิ่งไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจแล้วก็พาลอารมณ์ไม่ดี นึกถึงใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้มที่เปลี่ยนเป็นเฉยชาในชั่วพริบตาแล้วก็รู้สึกวูบโหวงในอกแปลก ๆ สุดท้ายก็หาทางออกด้วยการชวนเพื่อนย้ายร้านไปหาข้าวกิน ตอนนี้มืดแล้วกินข้าวให้เสร็จ เดินเล่นที่นั่นที่นี่แล้วค่อยกลับมาตอนดึก ๆ หน่อยก็พอดีพี่ไคกลับบ้าน ดาฮยอนให้แบคฮยอนเป็นคนเลือกเมนูแบคฮยอนก็เลือกจิมดักชีสของชอบ เผื่อว่าไก่ผัดวุ้นเส้นจะทำให้ใจปลอดโปร่งขึ้นบ้าง

“รอบนี้จะอยู่กี่วันอ่ะ?”

“อยู่จนกว่าจะเปิดเทอมเลย”

“ดี ๆ คราวก่อนแบคต้องรีบกลับไปพลาดตั้งหลายอย่างเรายังเสียดายแทนไม่หาย” เด็กสาวว่าพลางหย่อนกระดูกทิ้งใส่ถังใบเล็ก ดาฮยอนกับแบคฮยอนนั้นรู้จักได้ไม่ถึงสองปีแต่เพราะอัธยาศัยหรืออะไรบางอย่างที่คลิ้กกันทำให้คบหากันสนิทใจ แบคฮยอนมาเกาหลีเมื่อไหร่ก็จะมาเจอเพื่อนคนนี้เสมอ ถึงไม่ค่อยเจอกันก็คุยกันทุกวัน ทั้งเรื่องพี่ไคเรื่องในวงการเรื่องแฟนคลับคนอื่น กระทั่งเรื่องกินเรื่องเที่ยวเรื่องเรียน แต่หลัก ๆ ก็เรื่องพี่ไคนั่นแหละ “คราวนี้เอาให้เต็มที่เลยนะ เราลิสต์ตารางพี่ไคไว้หมดแล้ว รับรอง ช่วงเดือนแรกที่คัมแบคนี่พวกเราได้เจอพี่ไคกันจนเบื่ออ่ะ”

“เราไม่เบื่อหรอก ยังไงก็ไม่เบื่อ”

“แค่เปรียบเทียบน่า!” เด็กสาวหัวเราะคิกคักตามประสาคนอารมณ์ดี “อีกแค่สองอาทิตย์เองอ่ะ ตื่นเต้นจังเลยเนาะ ไม่รู้เพลงในอัลบั้มใหม่จะเป็นยังไงบ้าง อัลบั้มที่แล้วพี่ไคทำไว้ดีมาก กลัวจังว่ารอบนี้จะสู้สถิติเก่าไม่ได้”

“ต้องได้สิ แฟนพี่ไคเพิ่มขึ้นตั้งเยอะ เพื่อนเราที่นู่นก็เตรียมทุ่มกันแล้ว” ตัวแม่ฝั่งจีนนั้นเป็นที่รู้กันว่าเงินถึงและใจถึงจนน่ากลัว

“น่าจะปล่อยลิสต์เพลงหรืออะไรสักอย่างมาให้เดาบ้างเนาะ ไม่รู้ทีมเดิมหรือเปล่า เราเข้าไปส่องในไอจีคุณ real_pcy ช่วงนี้ก็เห็นโพสต์แต่เรื่องกินกับออกกำลังกาย ไม่ยอมบอกใบ้อะไรเลย”

“หรือคราวนี้จะไม่ใช่ real_pcy นะ”

“โนว! เป็นไปไม่ได้หรอก นั่นน่ะโปรดิวเซอร์คู่บุญเลยนะ ก่อนหน้านี้มีข่าวว่าจะไปทำเพลงที่นิวยอร์กแต่ไม่ได้ไปเพราะติดงานทางนี้ เราว่าติดงานพี่ไคนี่แหละ” พูดถึงคนทำเพลงแล้วก็อดคิดถึงคนที่เพิ่งมีกรณีกันไม่ได้ ปาร์คชานยอลเคยบอกว่าทำงานให้บริษัทของพี่ไค ลูกชายของคุณอามินจองอาจจะรู้จัก real_pcy ดีไม่ดีอาจจะเป็นหนึ่งในลูกทีมของโปรดิวเซอร์มือทองด้วยก็ได้

“ถ้าเป็น real_pcy จริง ๆ ก็มั่นใจได้แหละว่าต้องปัง”

“ปังแน่นอน ปังทั้งอัลบั้ม ปังดาวน์โหลด ปัง! ปัง! ปัง!

 

ป๋าย

พี่ชานยอลนะ

อยู่ไหนแล้ว?

 

เวลาเกือบเที่ยงคืนกับข้อความที่ถูกส่งมาจากคนที่ไม่คาดคิดทำให้เจ้าของเครื่องต้องใช้เวลาหลายอึดใจกว่าจะพิมพ์ตอบกลับไป

 

ร้านกาแฟที่เดิม

ยังไม่กลับ?

อยู่เป็นเพื่อนดาฮยอน

อีกนานไหม?

ดาฮยอนบอกไม่เกิน 10 นาที

งั้นอีก 15 นาทีมารอที่ทางเข้าลานจอดรถตึกเก่า

ที่เราเจอกันวันนั้น

ไม่ต้องปฏิเสธนะ

ดึกแล้ว

กลับบ้าน

 

แบคฮยอนถอนใจยาว บอกเพื่อนตามตรงว่าพี่ชายสมัยเด็กจะไปส่งบ้าน ดาฮยอนได้ยินก็ร้องบอกว่าดีเพราะตอนนี้ทั้งรถไฟรถเมล์หยุดให้บริการแล้ว จะให้เพื่อนผู้ไม่ชินทางนั่งแท็กซี่คนเดียวดาฮยอนก็เป็นห่วง พอพี่สาวมารับเด็กสาวก็กลับไปอย่างสบายใจ แบคฮยอนหิ้วถุงใส่คุกกี้กล่องเล็กออกจากร้าน เดินข้ามถนนแล้วเลียบไปตามทางเท้าก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยเล็กไปตามทางที่เคยจำได้ ร่างเล็กหยุดยืนห่างทางจุดเกิดเหตุของวันนั้นประมาณยี่สิบเมตร มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเงาของคนที่ส่งข้อความไปนัด

 

อยู่ตรงต้นแอปเปิ้ล หน้าทางเข้าแล้ว

 

ข้อความขึ้นว่าถูกอ่านในทันทีจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา แบคฮยอนมองสำรวจอีกฝ่ายใต้แสงไฟสีส้ม เมื่อเห็นว่าปาร์คชานยอลไม่เหลือออร่าแปลกประหลาดเหมือนเมื่อตอนหัวค่ำอารมณ์ที่เคยหน่วงอยู่ข้างในก็พลันหายไปคล้ายกับไม่เคยเป็น เจ้าของดวงตาเรียวเล็กก้าวนำไปยังถนนหลักก่อนจะถูกคนพี่ดึงแขนเสื้อให้ตามไปอีกทาง

“รถจอดทางนี้”

“คุณไปเอารถจากศูนย์มาแล้วเหรอ?” ชานยอลรับคำในคอ เขาเดินย้อนเข้าไปในลานจอดรถใต้ตึกแล้วตรงไปยังรถที่จอดไว้หลังเสาสี่เหลี่ยมต้นใหญ่

“คุณ”

“อะไร?”

“คุณ”

“เรียกทำไม? จะพูดอะไรก็พูดสิ” เสียงทุ้มย้อนว่า ส่วนเจ้าของเสียงนั้นเดินอ้อมรถไปอีกด้าน ปล่อยให้แบคฮยอนยืนอยู่ข้างประตูอีกฝั่ง

“ไหนวันนี้คุณบอกว่าเอากุญแจไปคืนพี่ไคแล้วยังไงล่ะ?”

“ทำไม? เอาคืนแล้วจะเอามาใช้อีกไม่ได้?” สัญญาณคลายล็อคดังขึ้น ปาร์คชานยอลเปิดประตูที่นั่งตอนหลังก่อนจะโยนเป้เข้าไปเก็บ

“นี่มันรถของพี่ไค รถที่พี่ไครักมาก คุณจะเอาสมบัติของคนอื่นมาใช้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่!...ได้!...” เค้นเสียงใส่อย่างเก็บอารมณ์เต็มที่แต่นาทีนั้นมือก็ดึงประตูที่นั่งข้างคนขับเปิดออก เหมือนปาร์คชานยอลทำท่าคล้ายจะแก้ตัวหรือโต้เถียงต่อแต่ท้ายที่สุดก็ไม่ทำ แบคฮยอนรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลยตอนที่ก้มหน้าลงไปแล้วเห็นช่วงขายาวใต้กางเกงขาเต๋อและรองเท้าแตะคู่หนึ่ง


จากนั้น ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติก็เริ่มทำงาน


ชานยอลอยากจะทิ้งตัวลงไปขำให้ลั่นลานจอดรถ 

โปรดิวเซอร์ฝีมือฉกาจสาวเท้าอ้อมหน้ารถไปหยุดข้าง ๆ เด็กติ่งที่กลายเป็นหุ่นไปเรียบร้อยโรงเรียนคิมไค ร่างสูงดึงเจ้าตัวเล็กถอยแล้วปิดประตูตามเดิมจากนั้นก็ส่งบยอนแบคยอนเข้าในที่นั่งตอนหลัง แทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเพราะดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะไม่เหลือสติติดตัวแล้ว ชายหนุ่มเบียดตัวเองเข้าไปนั่งข้างน้อง ขำขลุกขลักในลำคอตอนที่ร่างแข็งทื่อสะดุ้งเฮือกเพราะอยู่ ๆ คนด้านหน้าก็เอี้ยวตัวมาถามโดยไม่ให้สัญญาณก่อน

“ไม่เป็นไรใช่ไหมเฮีย?”

“เออ ไม่เป็นไร” แค่ช็อคมากหน่อย

“พี่ชานยอลจะให้ไปส่งน้องที่ไหนครับ?” เสียงคนขับถามอย่างสุภาพ ชานยอลที่ยังไม่เลิกขำยิงยิ้มกว้างตอบ

“ส่งที่คอนโดพี่ก็ได้ เดี๋ยวจัดการต่อเอง”

“เดี๋ยวนี้เฮียเราซ่อนเด็กแล้วเหรอเนี่ย ร้ายว่ะเฮีย น้องบรรลุนิติภาวะหรือยังน่ะ?”

“สนใจแค่เรื่องตัวเองก็พอคิมจงอิน”

“หวงซะด้วย” คิมจงอินยิ้มร้าย ย้ายสายตาไปมองน้องตัวเล็กที่เพิ่งเคยพบครั้งแรกก่อนจะส่งยิ้มล้อเลียนโปรดิวเซอร์คู่บุญอย่างไม่เกรงใจ แล้วคิดว่าชานยอลแคร์หรือไง เจ้าของดวงตาคมหวานเอาแต่มองออกไปนอกรถแล้วยิ้มเหมือนคนบ้า ไม่สนใจว่าหลังจากอาการสะดุ้งเมื่อกี้เขาจะโดนเจ้าเด็กหน้ามึนกอดเกาะแนบแน่น ยิ่งคิมไคพูดในประโยคต่อ ๆ มาร่างจ้อยก็ยิ่งมุดเข้าหาไหล่เขา ชานยอลเป็นคนใจดีเลยไม่ได้ปัดป้องอะไร เขาก็แค่นั่งเล่นโทรศัพท์สลับกับกลั้นหัวเราะไปอย่างนั้นตลอดทาง

 




 ??????‘‘??????“?❤????????


#3rdsf


สี่ :: คนแต่งบอกว่านี่อ่ะจบแล้ว คนอ่านว่ายังไงดีคะ จะจบหรือจะต่อก็ขอฟามในใจกดดันคนแต่งหน่อยค่ะ (สี่จะได้อ่านต่อด้วย :P )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8414 baekaholic (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:00
    มาต่อเถอะค่ะ ;-;
    #8,414
    0
  2. #8328 333A333 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 21:30
    มาต่อได้มั้ยยยย แงง ชอบเรื่องนี้มาก เคยอ่านครั้งนึง พล็อตติดอยู่ในหัวกว่าจะกลับมาหาเจอ คิดถึงเรื่องนี้มากๆจริงๆๆ
    #8,328
    0
  3. #8297 heykiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 23:32
    เอ็นดู๊ววววววว เป็นนี่นี่ก็ช็อค ตายไปเลย แต่อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อ เพราะงั้นได้โปรดค่ะ แงงงงงงง รอนะคะ หนึ่งปีที่อ่านมา 5555555555
    #8,297
    0
  4. #8197 real_parkhyunee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 14:10
    ต่อเด้ออออ
    #8,197
    0
  5. #7903 areenachesani (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:38
    ต่อค่าา
    #7,903
    0
  6. #7770 chmpx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 10:14
    แต่งต่อเถอะค่ะ อยากเห็นเค้ารักกัน
    #7,770
    0
  7. #7728 stadyyyyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 07:55
    แต่งตัวเถอะนะคะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #7,728
    0
  8. #7691 KoyKoy Kevalee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:30
    แต่งต่อนะคะ please
    #7,691
    0
  9. #7312 kkimmaggurren (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 15:00
    ว่างๆอารมณ์ดีๆมาแต่งอีกนะคะ
    #7,312
    0
  10. #7200 yakorn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 13:14
    น้องอยากอ่านต่ออ่าาาาา
    #7,200
    0
  11. #6547 Aonlyya3843 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:29
    แต่งต่อน๊าาาาาาาา
    #6,547
    0
  12. #6491 Greenteass (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 20:48
    แต่งต่อเลยค่าา เหมือนเป็นแค่จุดเริ่มต้นเอง แงงงง น่ารักมากๆอ่ะ ยิ้มเป็นบ้าเลยตอนที่น้องเจอคิมไคตัวเป็นๆ
    #6,491
    0
  13. #6296 myfanisSehun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:33
    อยากให้แต่งต่ออีกค่าา สนุกมากๆเลย
    #6,296
    0
  14. #5740 fallingforyou. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 20:25
    กรี้ดดดดดดพี่ไคคนเท่
    #5,740
    0
  15. #5584 Baekons416 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 01:04
    ฮือน้องน่ารักกก อยากอ่านอีกค่าาาาา มาต่อนะคะๆๆๆๆๆๆ
    #5,584
    0
  16. #4770 CB💕 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 18:37
    อยากอ่านอี๊กกก รักไรท์น้าา ต่อเถอะ
    #4,770
    0
  17. #4768 creammy_poontharik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 16:45
    อยากอ่านต่อออ
    #4,768
    0
  18. #4026 ♡ LALINMOON (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:53
    แงงง รอเรื่องนี้นะคะไรท์ ;_______;
    #4,026
    0
  19. #3976 iploy97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 09:15
    มาต่อนะคะแงงงง อยากเห็นสองคนนี้รักกัน ตีกันตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย 55555555
    #3,976
    0
  20. #3758 Kim-kibom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 20:56
    น่ารักๆๆๆ ต่อๆๆๆๆนะคะ
    #3,758
    0
  21. #3730 ChutikanCtk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 17:14
    ต่ออออเลยยยยค่าาาาา อยากกอ่านนน
    #3,730
    0
  22. #3715 SNBaek (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 13:24
    ต่อๆๆๆๆ อยากอ่านต่อมากเลยค่ะ
    #3,715
    0
  23. #3624 Pai Joe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 20:53
    ฮืออยากอ่านต่ออออ
    #3,624
    0
  24. #2688 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 20:42
    ต่อสิคะ ยังไม่รู้เรื่องเลยว่าพี่กับน้องจะลงเอยยังไง
    #2,688
    0
  25. #2181 #1day1fiction (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:16
    ต่อเถอะค่ะ อยากอ่านมากกก55555
    #2,181
    0