(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 51 : บ ริ ภั ท ร #19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,156 ครั้ง
    20 ก.ย. 61


บริภัทร #19



เมื่อประตูกระจกที่เชื่อมกับลานจอดรถด้านหลังตึกเลื่อนเปิดและภาคินเดินเร็ว ๆ ออกไปคนที่รออยู่ในรถคันสีดำก็เปิดประตูลงมา ร่างสูงสะดุดตาพอกับยานพาหนะที่เจ้าตัวใช้พยักหน้ารับเมื่อภาคินตรงเข้าไปหาพร้อมยกมือไหว้ อุเหม่ ชุดนิสิตแบรนด์เนมนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ นี่นายแบบทอมฟอร์ดอวตารมาปะครับ คัตติ้งเนี้ยบซะจนไม่กล้าคิดว่าพี่แกเป็นแค่นิสิตธรรมดาแล้ว

“หวัดดีครับพี่” พี่เขาทำเสียงอือในคอ

“แดกอะไรหรือยัง?”

“ถามผมหรือไอ้บีอะ?”

“กูใช้คำว่าแดกไงคิน”

“จีดจี่ดจี้ดจี๊ดดดดดดดดดด ใจคอพี่จะอ่อนโยนกับบริภัทรของพี่คนเดียวใช่ปะ ถึงเราจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่ผมก็น้องพี่นะโว้ยพี่ชานนท์”

“น้องก็ส่วนน้อง” เอ๊ะ แล้วที่ไม่ใช่น้องนั่นคือส่วนไหน? ภาคินหัวเราะหึ ๆ รับถุงกระดาษที่อีกฝ่ายหยิบขึ้นมาจากเบาะหลังส่งให้ ถุงหนึ่งร้อนถุงหนึ่งเย็น ตบท้ายด้วยถุงพลาสติกใสบรรจุร้อนเป็นลำดับท้ายสุด

“นี่ของมึง”

“ว้อท?”

“เส้นเล็กต้มยำไข่พิเศษทุกอย่าง”

“พี่ ผมซาบซึ้ง...” เพราะจะให้กินเบนโตะแบบเพื่อนรัก นาทีนี้ภาคินก็โหยหาความแซบของเครื่องต้มยำมากกว่า การท่องตำราทำให้เขาเอียนตัวหนังสือจนมวนท้องไปหมดแล้ว

“อย่าถือเข้าห้องเพื่อนมึงนะถุงพลาสติกน่ะ” ภาคินพยักหน้าว่ารู้กัน หลัง ๆ ไอ้เจ้าบีมันเลี่ยงการใช้ถุงพลาสติก ไม่ได้หักดิบลดละเลิกทีเดียวแต่ถ้าเลี่ยงได้บีมันมันก็อยากเลี่ยง เจ้าของห้องเค้าถืออุดมการณ์ดีงามขั้นนั้นแล้วจะให้ภาคินเดินถือถุงก๋วยเตี๋ยวต้มยำที่แยกน้ำแยกเครื่องแยกผักเข้าห้องไปมันก็กระไรอยู่

“แล้วเป็นยังไงบ้าง?”

“เหลือสอบพรุ่งนี้อีกสองตัวพี่ เช้าบ่ายเลย”

“กูไม่ควรขึ้นไปใช่ไหม?” ภาคินหัวเราะหึ ๆ

“ผมว่าไว้เจอกันวันศุกร์ทีเดียวเลยดีกว่า ช่วงสอบอย่างนี้บีมันไม่ค่อยปฏิสัมพันธ์กับใครหรอก ผมเองเดี๋ยวเอาของไปส่งมันแล้วก็จะกลับห้องตัวเองเลยเหมือนกัน อดทนพี่อดทน” รุ่นพี่ปีสี่ที่จำต้องยอมจำนน ชานนท์สอบถามเรื่องการเตรียมตัวไปทะเลอีกสองสามคำพอรู้ว่าทั้งภาคินและเพื่อนภาคินยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยชายหนุ่มก็พยักหน้า บอกให้รุ่นน้องหน้าเข้มว่าเอาไปแค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวก็พอเพราะของอย่างอื่นที่รีสอร์ทมีเตรียมไว้ให้หมดแล้วส่วนพวกครีมบำรุงผิวหรือครีมกันแดดชาลิสาน้องสาวเขาก็จัดการแพ็คไปเผื่อทุกคนแล้วเช่นกัน

“มึงขึ้นไปเถอะ”

“จะฝากบอกอะไรไอ้บีมันไหมพี่” ชานนท์นิ่งไปชั่วลมหายใจ

“บอกว่ากูอ่านหนังสือของวันพรุ่งนี้เสร็จแล้ว”

“ได้ครับ”

“แล้วก็ ร้านนี้มันอยู่ทางผ่าน”

“แล้ว?”

“แค่นี้แหละ ถ้าเขาไม่ถามก็ไม่ต้องรายงาน” ภาคินหัวเราะก๊าก รายงานเลยโว้ยพี่ชานนท์กู นี่คนคุยหรือผู้ใต้บังคับบัญชาวะ พี่ทำไมเกรงใจเพื่อนกูละเกิ๊น แต่พอหิ้วเสบียงไปส่งให้ถึงห้อง คนรับที่สีหูสีตามองถุงกระดาษก็ถามก่อนภาคินจะได้รายงานเสียอีก

“คุณชานนท์มาเหรอ?”

“เยป มาแล้วไปแล้ว”

“อ้อ”

“เมื่อคืนดูหนังถึงกี่โมงเนี่ย?” เจ้าของห้องหาวหวอด แว่นทรงกลมตกมาอยู่ปลายจมูกตอนบิดขี้เกียจสุดตัว บริภัทรตอบว่าแค่ห้าทุ่ม

“เค้าหยุดให้อ่านหนังสือนี่หยุดดูหนังดีจังเลยโว้ย”

“ผ่อนคลายไง ก็ชวนแล้วไม่มาดูด้วยกันเอง”

“อ่านหนังสือไง อ่านหนังสือ อยากมีเพื่อนดูทำไมไม่ชวนพี่ปีสี่ล่ะจ๊ะ” ภาคินก็พูดไปงั้นแหละ รู้ว่ายังไงเพื่อนเขาก็ไม่ชวนพี่คนนั้นมาหรอก อุตส่าห์ขอห่างเพื่อให้อีกฝ่ายทุ่มเวลาให้การเรียนเต็มที่ ใช้ตัวเองเป็นเหตุผลหลักอ้างว่าอยากให้เวลากับการเตรียมตัวสอบทั้งที่ตัวเองแค่ทบทวนเนื้อหาเหมือนที่ทำทุกวันเท่านั้น ห่วงใยพี่ชายเพื่อนขนาดไหนก็คิดดู

“ปีใหม่เราจะกลับบ้านนะคิน”

“ปีใหม่นี้นะเหรอ อ้าว ไหนบอกจะกลับทีเดียวปิดเทอมใหญ่เลย” ก็เจ้าตัวเคยพูดว่าช่วงวันหยุดสิ้นปีรถเยอะคนเยอะแถมทางมหาวิทยาลัยยังหยุดให้แค่สามวันเลยจะนอนดูหนังอยู่ห้องไม่ไปไหน

“ต้องกลับน่ะ”

“เค้าสั่งลงมาเหรอ?” บริภัทรพยักหน้า เปิดกล่องเบนโตะแล้วก็แกะตะเกียบไม้ออกจากบรรจุภัณฑ์ไม่ให้มื้อกลางวันช้าไปกว่าบ่ายโมง

“หลายเรื่องด้วยไง”

“ให้ไปนอนที่บ้านด้วยไหมล่ะ?” เพื่อนตัวเล็กส่ายหัว หัวเราะน้อย ๆ ตอนเห็นภาคินยกของที่แอบไว้ข้างหลังขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก๋วยเตี๋ยวต้มยำเลยนะ

 


ตอนคุยกันเรื่องทริปเกาะกูดที่โรงอาหารเมื่ออาทิตย์ก่อนได้ข้อสรุปว่าจะใช้ยานพาหนะเป็นสเตชั่นแวกอนสองคัน ออดี้ของที่บ้านชานนท์คันหนึ่งและบีเอ็มของคริสอีกคัน พอดี ๆ สำหรับคณะทัวร์ทั้ง 7 ชีวิตและสัมภาระสำหรับสามวันสองคืน ทว่าก่อนเดินทางเพียงวันเดียวเจ้าของรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูกลับขอเตวิชให้ไปขับรถแทน ชานนท์บอกให้เตวิชไปเอารถที่บ้านเขาจากนั้นก็ไปรับภาคินที่ไอเดียคอนโดเพราะเจ้าตัวจะพาน้องสาวและรุ่นน้องคนหนึ่งขึ้นเครื่องจากสุวรรณภูมิไปลงที่ตราดเลย เตวิช คริส เลย์ ได้แต่มองสีหน้าว่างเปล่าของกันและกัน

ไหนล่ะ ที่จะทิงนองนอยระหว่างเดินทาง

ไหนล่ะ เสียงกีตาร์ครื้นเครง

ไหนล่ะ เสียงร้องเพลงจากน้องปีหนึ่งชมรมดนตรี

สุดท้ายก็เหลือแค่คริสเลย์กับเตวิชภาคินที่ออกจากรุงเทพตั้งแต่ตีห้า เปลี่ยนกันขับคนละครึ่งทางจนถึงตราดตอนเก้าโมงเช้า แวะรับอีกสามชีวิตที่สนามบินแล้วก็ตรงไปท่าเรือเพื่อให้ทันเรือเร็วรอบสิบโมง ตอนที่ชานนท์ขมวดคิ้วเพราะนักท่องเที่ยวต่างชาติคนหนึ่งยื่นมือมาช่วยน้องเซย่ากับน้องบีตอนลงเรือ คริสก็กลัวเหลือเกินว่าเพื่อนเขามันจะเปลี่ยนใจ เช่าสปีดโบ้ทส่วนตัวแทนการโดยสารเรือรวม เหมือนตอนเปลี่ยนรถเป็นเครื่องบินเพราะเหตุผลว่าน้อง ๆ ยังล้าจากการสอบไม่อยากให้นั่งรถนาน

พอเช็คว่าน้องสาวสวมเสื้อชูชีพเรียบร้อยชานนท์ก็ตรวจเช็คคนที่นั่งข้างน้องสาวต่อ บริภัทรยังมีรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า กริยาไม่กระโตกกระตากแต่ดวงตาฉายแววตื่นเต้นยินดี ระหว่างที่ยืดตัวให้เขากดตัวล็อคเสื้อม่านตาสีน้ำตาลเข้มก็มองสำรวจไปรอบ ๆ ไม่หยุด ลูกเรือที่คอยช่วยขนกระเป๋าร้องบอกว่าวันนี้ฟ้าเปิดคลื่นลมสงบทะเลที่เกาะกูดจะสวยกว่านี้เป็นสิบเท่า ได้ฟังแล้วก็เผลอร้องว้าวกับคนข้างตัว คุณเซย่าหัวเราะคิกคัก จับมือบริภัทรเขย่าพลางว่าเสียงใส

“เซย่าเพิ่งมาเกาะกูดครั้งแรกเลย บีล่ะ?”

“เหมือนกัน”

“ปกติที่บ้านจะลงไปทางใต้เพิ่งรู้ว่าฝั่งตะวันออกก็สวยไม่แพ้กัน”

“ยังไม่ได้เห็นก็พูดว่าสวยแล้วเหรอเรา?”

“โธ่ พี่ชานก็ พอพี่ชานบอกว่าจะไปพักที่ไหนเซย่าก็หารีวิวอ่านสิคะ รีสอร์ทที่เราจะไปพักมีหาดทรายสีขาวยาวกว่าของที่อื่น มีชิงช้าใต้ต้นหูกวาง มีสะพานไม้ยื่นออกไปในทะเลแล้วก็มีห้องอาหารโบทานิคัลสไตล์ที่ตกแต่งด้วยเคราฤาษีเป็นหลัก มุมถ่ายรูปสวย ๆ ทั้งนั้น”

“อย่ามัวแต่ถ่ายรูปจนเดินตกทะเลก็แล้วกัน”

“เหอะ ใครกันแน่ เซย่าเห็นนะว่าเอามาร์คโฟว์ใส่เป้มาด้วยน่ะ เลนส์ขอบแดงพร้อมเลยน้า” คุณเซย่าลากเสียงยาวอย่างจงใจพาให้บริภัทรต้องหันไปมองปริญศิริคนพี่ด้วย

“คุณชอบถ่ายรูปด้วยหรือครับ?”

“งานอดิเรกน่ะแต่หลัง ๆ มาไม่ค่อยได้จับเท่าไหร่แล้ว ไม่ค่อยมีเวลาไปไหน”

“ดีจัง มีเรื่องที่ชอบทำ”

“ตัวเองก็มี”

“อ่านหนังสือน่ะเหรอครับ” บริภัทรว่าผ่านเสียงหัวเราะ ดวงตาเรียวรีใต้ปีกหมวกหยีสู้แสงแดดจ้า มองออกไปที่หัวเรือก็เห็นภาคินกับพวกพี่คริสยืนคุยกับลูกเรือคนหนึ่ง ท่าทางออกรสออกชาดถึงมีเสียงหัวเราะลอยเข้ามาไม่หยุด

“อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง...” เขาปลิดเสียงทิ้งพร้อมกับสีหน้าที่ว่างเปล่าไปทันตา บริภัทรหันไปมอง โชคดีที่เรานั่งติดกันและมีเสียงเครื่องยนต์เรือช่วยกลบเสียงพูดที่ลดระดับความดังลงอย่างจงใจ

“ทำไมหรือครับ?”

“นอกจากเรื่องในชีวิตประจำวันแล้วก็เหมือนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย”

“...........”

“มีเรื่องที่ฉันควรต้องรู้อีกหรือเปล่า?”

“ก็ นี่ไงครับ คุณรู้แล้วว่าผมชอบทะเล” ชอบมากพอ ๆ กับภูเขาที่เป็นบ้านเกิด

“แล้วทะเลจะทำให้ฉันรู้จักนายมากขึ้น ใช่ไหม?” บริภัทรกะพริบตา ในหัวก็แบล็งค์ไปครู่หนึ่งกว่าจะมีแรงพยักหน้าพร้อมทำเสียงเป็นเชิงรับรู้เบา ๆ ในคอ ก็ ยังไงดีล่ะ ก็มาทะเลไง มาเที่ยวพักผ่อนแล้วก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนเกาะสามวันสองคืน เกาะไม่ใหญ่มากกิจกรรมก็มีแค่เล่นน้ำดำน้ำดูปลาดูปะการัง ยังไงเราก็มีเวลาคุยกันเยอะอยู่แล้ว พอคุยกันเยอะก็จะรู้จักกันมากขึ้น แบบนั้นไง

“ตกลงนะ” ได้ยินเสียงทุ้มถามบริภัทรก็พยักหน้า อยู่กับเขาเหมือนบริภัทรจะติดทำกริยาไม่สมควรบ่อย อย่างเวลาคุยกับผู้ใหญ่เมื่อก่อนบริภัทรแทบไม่พยักหน้าหรือส่ายหน้าเลยด้วยซ้ำแต่คุณชานนท์ก็ทำให้บริภัทรต้องทำ มันแย่นะแต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ เขาชอบทำให้ระบบความคิดบริภัทรรวนด้วยน้ำเสียงบ้างด้วยสายตาบ้างบางทีก็ด้วยฝ่ามือที่วิสาสะแตะต้อง พอเรียบเรียงความคิดไม่ได้ ตอบไม่เป็นคำ อวัจนภาษามันก็ไปก่อนทุกครั้งเลย  

 


อากาศช่วงใกล้สิ้นปีนั้นดีเกินกว่าจะใช้คำว่าร้อนได้ แม้แต่แดดจัดจ้าของทะเลตะวันออกยังเจือด้วยไอเย็นจากผิวน้ำ บริภัทรส่งตัวเองขึ้นจากเรือไปยืนบนพื้นไม้อย่างมั่นคง ไม่ลืมหันมารับคุณเซย่าที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงเอี๊ยมทะมัดทะแมงเพื่อการขึ้นรถลงเรือโดยเฉพาะ ดวงตาเรียวรีหยีสู้แสง มองผู้นำคณะส่งทิปให้ลูกเรือที่ช่วยยกกระเป๋าส่งขึ้นท่าจนเรียบร้อย

“ร้อนไหม?”

“ไม่ค่ะ อากาศกำลังดีเลย” เขาขยับหมวกให้น้องสาวตามด้วยบริภัทรแล้วก็หันไปรับการทักทายจากพนักงานรีสอร์ท ชายรูปร่างสมส่วนผมสีเข้มเหมือนสีตายิ้มอวดฟันขาวเอ่ยต้อนรับพวกเราพร้อมเชิญไปที่อาคารล็อบบี้ส่วนสัมภาระทุกอย่างจะมีพนักงานขนตามไป การเช็คอินใช้เวลาเพียงครู่มาสะดุดนิดหน่อยตอนที่ต้องแบ่งห้องกันนั่นแหละ ในฐานะที่เป็นรุ่นน้องบริภัทรจึงนั่งดื่มเวลคัมดริ้งค์เงียบ ๆ ฟังคุณชานนท์แจงแบบบ้านพักแต่ละหลังให้ฟัง สรุปก็คือบ้านหลังใหญ่ที่มีสองห้องนอนพร้อมห้องนั่งเล่นและอ่างอาบน้ำเอ้าท์ดอร์พวกพี่ปีสี่จะอยู่ด้วยกัน บริภัทรกับภาคินอยู่ค็อตเทจสำหรับสองคนและคุณเซย่าได้ค็อตเทจเหมือนกันแต่พักคนเดียว เมื่อตกลงกันได้ชานนท์ก็แจกกุญแจบ้านทั้งสามหลัง บอกทุกคนให้พักผ่อนตามอัธยาศัยเพราะรู้ว่าพวกที่นั่งรถมาน่าจะรู้สึกเพลียกว่ากลุ่มนั่งเครื่อง ตัวเขาเดินไปส่งน้องสาวที่บ้านพักที่อยู่ติดกับบ้านพักของบริภัทรกับภาคิน



สองเพื่อนกระโดดใส่เตียงกว้างทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กระเป๋าเดินทางขนาดกลางถูกพนักงานนำมาวางไว้ตรงระเบียงด้านหน้าแต่ทั้งคู่ก็ไม่สนใจ ภาคินพาดตัวขวางเตียง สูดลมหายใจเอากลิ่นหอมเข้าปอดจนสุดแล้วปล่อยออกมายาว ๆ นานแล้วที่ไม่ได้เจออากาศบริสุทธิ์แบบนี้ ก็ตั้งแต่ย้ายมาอยู่คอนโดในกรุงเทพนั่นแหละ ชายหนุ่มสั่นตัวแรง ๆ หวังให้บริภัทรยกเนื้อตัวที่ทับอยู่บนหลังเขาออกไปแต่เพื่อนตัวเล็กทำเหมือนไม่รับรู้ คนตัวขาวโยนหมวกกับแว่นไปที่โต๊ะข้างหัวเตียง ปิดเปลือกตาลงพร้อมเสียงถอนหายใจเปี่ยมสุข

“ทำอะไรต่อดี?”

“นอน”

“มาถึงเกาะกูดใจคอ”

“ก็นอนสักตื่น พอชาร์ตพลังเต็มแล้วค่อยไปทำอะไรอย่างอื่น แต่คิดว่าจะพายเรือเล่นนะ เห็นที่หน้าบาร์ริมหาดมีเรือคายัคตั้งไว้เป็นแถว” คนที่นอนหงายพาดทับตัวเพื่อนครางรับ

“น้ำใสมาก เห็นปลาเป็นฝูง ๆ เลย”

“พอเย็นลงหน่อยก็โดดน้ำตรงสะพานดีไหม?”

“ได้!

“ตกปากรับคำเหมือนมากันสองคนเลยว่ะ” ภาคินว่าก่อนจะหัวเราะออกมาทั้งสองคน บริภัทรขยับศีรษะขึ้นไปบนไหล่กว้างเพราะจะให้ภาคินดูหน้าจอโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้รู้เรื่องเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน บริภัทรพลิกตัวไปมองแล้วก็เกือบทำโทรศัพท์ร่วงใส่หน้า คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นนั่ง ถึงจะไม่ได้ใส่แว่นแต่แผ่นหลังกว้าง ๆ หลังม่านโปร่งสีขาวนั่นคงจะเป็นคนอื่นไปไม่ได้

“ครับ?” เปิดประตูแล้วปิดตามหลัง

“ห้องพักโอเคไหม?”

“โอเคครับ” คิดว่าน่าจะโอเคเพราะทั้งบริภัทรและภาคินโดดขึ้นเตียงทันทีที่ถึงห้อง ยังไม่ทันได้สำรวจอะไรเลย พอบอกแบบนั้นเขาก็มองตอบนิ่ง ๆ มุมปากสีจัดที่เหยียดมากกว่าปกติกับเปลือกตาหรี่ต่ำสื่อสัญญาณบางอย่างที่...ไม่น่าจะดีเท่าไหร่

“แล้วทางคุณล่ะครับเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดี กว้าง พวกนั้นมันบอกเอาไว้เล่นไพ่กันตอนกลางคืน”

“พกไพ่มาด้วยหรือครับ?” คุณชานนท์ละสายตาจากประตูบ้านพักแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ

“แล้วหิวหรือยัง?”

“นิดหน่อยครับ” เขายกโรเล็กซ์เรือนหรูขึ้นมาดูเวลาก่อนจะบอกด้วยสีหน้าตึง ๆ ดังเดิม “ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ถามเพื่อนสิว่าจะไปกินข้าวด้วยกันเลยไหม?” บริภัทรชะโงกเข้าไปไม่เห็นภาคินบนเตียงก็ตามไปเคาะประตูห้องน้ำถาม เพื่อนหน้าเข้มตะโกนตอบกลับมาว่าไม่หิวต้องการจะนอนพัก เขาได้ยินพร้อมกันเลยเดินลงบันไดเตี้ย ๆ ไปรอหน้าบ้าน บริภัทรวางทุกอย่างไว้ในห้อง กระทั่งโทรศัพท์กับหมวกยังไม่พกมาด้วย มือบางคว้าแว่นสายตาเดินออกไปหาคนที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ารอ

“คุณเซย่าละครับ?”

“นอน”

“มีแต่คนนอนเหรอครับเนี่ย” เขาไม่ต่อคำ จับมือบริภัทรพาเดินลงเนินเล็ก ๆ ไปยังอาคารที่ตั้งของแผนกต้อนรับ ทีแรกบริภัทรนึกจะดึงมือออกแต่เมื่อรู้ตัวก็เปลี่ยนใจยอมให้เขาจับจูงไปถึงห้องอาหาร เอาเถอะ แถวนี้มีแต่นักท่องเที่ยวต่างชาติ คนที่รู้จักก็เป็นเพื่อนสนิทบริภัทรกับเพื่อนสนิทเขา บริภัทรจะทำเป็นไม่เห็นสายตาของพนักงานบางคนก็แล้วกัน

“กินอะไรดี?” เขาถามจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บริภัทรมองไปตามแนวต้นเคราฤาษีที่แขวนไว้ตลอดแนวชายคา เคยได้ยินมาเหมือนกันว่ารากอากาศพวกนั้นสามารถกรองมลพิษได้ดี ควรซื้อไปเลี้ยงไว้ตรงระเบียงสักหน่อยดีไหมนะ คนบางคนชอบไปสูบบุหรี่ตรงนั้นเหลือเกิน

“บริภัทร”

“ครับ?”

“อยากกินอะไร?”

“อ๋อ” เปิดเมนูดูไม่นานก็บอกง่าย ๆ ว่าอยากกินผัดไทยกุ้งสดส่วนเครื่องดื่มบริภัทรสั่งสับปะรดผสมแอปเปิ้ลปั่นใส่เจลลี่ เขาทำท่าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม บริภัทรเลยปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาสั่งอาหารกับบริกรส่วนตัวเองวางเมนูแล้วหันไปสำรวจการตกแต่งร้านต่อ ตรงเขานั่งนี้เป็นเฉลียงที่ยื่นออกมาจากตัวอาคาร นอกจากหลังคาที่เป็นรากอากาศห้อยลงมาจนหนาทึบแล้วรอบด้านก็โปร่งโล่ง โต๊ะเก้าอี้ของตกแต่งเป็นไม้และพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับ แม้ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ปรับอากาศแต่เพราะมีลมเย็น ๆ พัดตลอดเวลา สวยสดชื่นกว่าที่คุณเซย่าโฆษณาไว้อีก

“เตียงเล็กไปหรือเปล่า” ตามไม่ทัน อยู่ ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องที่หลับที่นอนทั้งที่เราออกจากบ้านพักมาถึงห้องอาหารได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว บริภัทรมองสีเขียวแดงตัดพื้นดำบนเสื้อเขาสลับกับหน่วยตาดำกว้าง มือสองข้างประคองแก้วน้ำผลไม้ปั่นตอนที่ตอบเขาไปตามความจริง

“ไม่นะครับ คาดคะเนจากการเหยียดตัวเมื่อกี้น่าจะประมาณหกฟุต นอนสองคนได้สบาย ๆ”

“ถ้าไม่สะดวกก็บอกจะให้เขาเปลี่ยนห้อง”

“ขอบคุณครับแต่พวกผมนอนได้”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

“ไม่ได้เกรงใจครับ พวกเรานอนได้จริง ๆ เตียงแคบกว่านี้ก็เคยนอนด้วยกันตั้งบ่อย” คราวนี้เขากระแทกลมหายใจให้เห็นจะ ๆ ตา

“ก็คือไม่อยากให้นอนไง!


คุ ณ

พ ร ะ

คุ ณ

เ จ้ า

ช่ ว ย


บริภัทรพลาดตรงไหนอีกแล้วอะ!












#3rdsf


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.156K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8355 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 08:58
    ก็ คือ พี่ เค้า อยาก จะ นอน กับ น้อง บี ไง !!!!
    #8,355
    0
  2. #8280 areenachesani (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 13:48
    555555 ขำพี่อ่ะะ
    #8,280
    0
  3. #7709 อยากเกิดเป็นวีวี่ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 10:51
    กับเพื่อนกับฝูงน้องก็ยังหึงเนาะคนเรา เขาอยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วเหอะคุณชานนท์
    #7,709
    0
  4. #7629 Fairy wings (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 18:20
    ตาพี่หึงล่ะสินะ 5555
    #7,629
    0
  5. #7552 CcBb__pcy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:52
    ขำอะ 55555555
    #7,552
    0
  6. #7472 fourfivesix (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 11:23
    โอ๊ยยยยยยยย พี่ชานนนน 555555555555
    #7,472
    0
  7. #7455 ttawanis (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 17:15
    หวง พูดงี้
    #7,455
    0
  8. #7426 SapphireScorius (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:44
    หวงก็บอกว่าหวงจ้า 55555555555555 เอ็นดูคนปากหนัก พูดอ้อมไปอ้อมมา น้องจะตามทันได้ไงคะพี่ มาทะเลแล้วงอนเก่งพ่อเก่ง ตั้งแต่บนเรือละนาาา
    #7,426
    0
  9. #7305 Darkmate (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 10:05
    พี่เค้าหวงเข้าใจเค้าหน่อย55555
    #7,305
    0
  10. #7231 pukiest (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 09:33
    จ้าคุณพี่ชานนท์ จ้าาาาา
    #7,231
    0
  11. #6983 kriskky (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 00:25
    นว้องงงง 555555ขำอะน้องไม่เคยทันคุณพี่แม้แต่อย่างใดเลย
    #6,983
    0
  12. #6920 somruethai1307 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:18
    ไม่อยากให้นอนกับคนอื่นไง หวงงงงื้อ
    #6,920
    0
  13. #6810 cheerchanbaek (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 23:58
    555555 เค้าหวงหนูยังไงละจ๊ะหนูบริภัทร! ถึงจะเปนเพื่อนก็เถอะ แต่คุณเค้าก็ยังหึงนะ ฮี่ๆๆๆ
    #6,810
    0
  14. #6779 Mat.ing (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 17:42
    ทั้งหึงทั้งหวงเรยรึปะพี่ชานนนนนน
    #6,779
    0
  15. #6692 ★the_pine★ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:37
    หึงงงงงงงง
    #6,692
    0
  16. #6297 parkxbyun (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:01
    คุณเขาหึงน้องงง
    #6,297
    0
  17. #6281 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:26
    โอ๊ยน่ารักกกกกกก ตอนแรกอยากมากันสองคนอะดิ้ ภาคินเทอมีแววต้องนอนคนเดียวแล้วล่ะ
    #6,281
    0
  18. #6259 CBforever (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 11:24
    555555555555 ก็เปิดห้องละนอนกับน้องไปเลยไหมคะพี่ ถ้าจะขนาดนี้แล้วก็ 55555555
    #6,259
    0
  19. #6191 hunhun (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:23

    อยากนอนกับน้องก็บอกแหมมมมมมมม่เอ็นดูคนปากแข็ง55555555554

    #6,191
    0
  20. #6188 Chankuma (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 14:52
    ดิช้อนว่าขุ่นพรี่อยากให้น้องบีไปนอนด้วยกันมากกว่า แล้วก็หึง!!!!ไปยันเพื่อน ภาคินเอ็งซยอีกแล้ว
    #6,188
    0
  21. #5771 RedMellow9397 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 00:15
    พี่ปีสี่งอนเปนสาวเรยนะคะ น้องบีเหนื่อยหน่อยนะคะลูก
    #5,771
    0
  22. #5766 DearRedpie (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 23:44
    คือพี่เขาเห็นตอนนอนทับกัน? และพี่คะ ถ้าไม่อยากให้นอนกับเพื่อน ไม่จับคู่กันแต่แรกละคะ แล้วมาพาลน้อง เบื่อคนเจ้าแผนการค่ะ แต่ยอมเพราะดูแลน้องดี แอร๊ยยย
    #5,766
    0
  23. #5725 11507416p (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 16:30
    พี่เค้าอยากนอนด้วยยยยย แล้วให้ภาคินไปนอนห้องอื่นใช่มั้ยใช่55555555
    #5,725
    0
  24. #5713 ParkMild (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 14:06
    พี่เข่เป็นอะไรหวงหรอคะ 5555
    #5,713
    0
  25. #5695 P_JCK (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 11:06
    พี่เขาหึงแรงจังเลยค่ะแม่ อรุ่มมม
    #5,695
    0