(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 43 : บ ริ ภั ท ร #11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,377 ครั้ง
    31 ส.ค. 61



บริภัทร #11




 

               “ขอโทษทีพี่ ผมเข้าใจผิดน่ะ”

               “...........”

               “พอดีมึน ๆ นิดหน่อยเลยมองน้องเค้าเป็นคนอื่น โทษทีนะน้อง พี่ไม่ได้ตั้งใจ” ผู้ชายแปลกหน้าออกตัวขอโทษด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากก่อนนี้ลิบลับ บริภัทรยืนหอบมองอีกฝ่ายโบกมือเป็นทีว่าขอปลีกตัวและจะเดินย้อนออกไป พอดีกับที่คุณชานนท์เริ่มก้าวเข้ามา แค่สองก้าว ก่อนจะยกเท้าถีบกลางอกผู้ชายคนนั้นดังปึก!

               ไอ้คนที่อ้างว่าเมาร่วงลงพื้นเหมือนฟ่อนฟาง มันร้องได้คำเดียวก็โดนบาเลนเซียก้าเบอร์ 45 กระทืบซ้ำตำแหน่งเดิม หนนี้มันร้องโอ๊ก สองมือพยายามตะกายยีนส์เนื้อหนาอย่างทุลักทุเล

               “เข้าใจผิดงั้นเหรอ”

               “อะ อะไรของมึงวะ!

               “เข้าใจผิดงั้นเหรอ” ชานนท์ทวนประโยคเดิม เหวี่ยงหลังเท้าซ้ำใส่ท้องมันเหมือนกำลังเตะอัดลูกฟุตบอลลูกหนึ่ง

               “อั๊ก!

“มึงคิดว่ามึงกำลังเล่นกับใคร”

“มึงเป็นบ้าเหรอวะ ก็บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด! โอ๊ย!

               “มึง พอก่อน เดี๋ยวคนเห็น” โกมินทร์โผล่มาจากทางไหนหรือปู่รหัสของภาคินอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกบริภัทรก็ไม่แน่ใจ อีกฝ่ายดึงแขนคนที่ยังโน้มตัวเหนือร่างผู้ชายแปลกหน้า ออกแรงแทบเป็นกระชากให้เพื่อนตัวสูงหยุดการกระทำรุนแรง “ไอ้สัด มึงหยุดสิวะ เดี๋ยวมันก็ตายหรอก”

               “ตายได้ก็ดี”

“ใจเย็น ๆ น้องมองอยู่มึงไม่เห็นเหรอ!” ชานนท์ชะงักทว่ายังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าเผือดสีของคู่กรณี บริภัทรมองเห็นเพียงด้านหลังศีรษะที่ค่อยยกขึ้นช้า ๆ ได้ยินเสียงทุ้มต่ำคุยกับพี่โกมินทร์ในเรื่องที่ตนไม่เข้าใจ

“ทางนั้นเป็นยังไง”

               “ไม่มีปัญหาอะไร ไอ้คริสกับไอ้เลย์เฝ้าอยู่ มึงอย่าเพิ่งใจร้อน ควบคุมตัวเองหน่อย” ชานนท์หายใจแรงจนแผ่นอกใต้เชิ้ตตัวนั้นยกขึ้นลงถี่กว่าปกติ ชายหนุ่มมองเศษซากที่นอนคดคู้บนพื้นก่อนจะยันเท้าให้ร่างนั้นพลิกขึ้นมา

“พาไปหาเพื่อนมัน” เขาว่าแค่นั้นก่อนจะตบเท้ามาทางบริภัทร เมื่อมือใหญ่เอื้อมมาเหมือนจะโอบบริภัทรก็เผลอเกร็งเนื้อตัวต่อต้าน ไม่รู้ว่าตนมองเขาด้วยสายตาอย่างไรคุณชานนท์ถึงลดมือลง ดวงตาคมดุยังหม่นมัวด้วยแรงโทสะ เขาเม้มริมฝีปากคว้าข้อมือบริภัทรแล้วดึงให้เดินตามโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธซ้ำสอง

บริภัทรถูกดันเข้ามานั่งในเอสคลาสสีดำคันเดิมพร้อมกุญแจรีโมทสำหรับสตาร์ทเครื่องยนต์ จากนั้นเขาก็ปิดประตู หันหลังให้พร้อมจุดบุหรี่มวนแรก บริภัทรนั่งนับลมหายใจอยู่ในห้องโดยสารรถคันหรูอยู่นาน ทิ้งเวลาจนมั่นใจว่าเนื้อตัวไม่สั่นเหมือนเมื่อครู่แล้วจึงได้เปิดประตูลงไป กลิ่นไหม้ของใบยาสูบอัดใส่ฆานประสาท บริภัทรนิ่วหน้า ข้างในใจสั่นไหวปวดแปลบแต่สองขายังก้าวเข้าไปหาจุดกำเนิดของกลุ่มควันขาว

“คุณครับ...” ก้านนิ้วที่ยึดมวนนิโคตินไว้สั่นระริก อาศัยแสงสลัวของลานจอดรถบริภัทรมองเห็นเปลือกตาที่ลดลงมากกว่าครึ่งอยู่หลังม่านควัน เขาดูดบุหรี่ซ้ำเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกก่อนจะปล่อยควันออกมาทั้งดวงตายังมองพื้นปูนอย่างเลื่อนลอย ในนาทีที่บริภัทรคิดว่าควรจะรอต่ออีกสักนิดเขาก็พูดขึ้น

“พูดอะไรหน่อยสิ”

“ครับ?”

“พูดหรือทำอะไรก็ได้ไม่ให้พี่กลับไปกระทืบมันอีกครั้ง” บริภัทรกำมือแล้วคลาย ได้แต่ยืนมองเขาเหมือนคนไม่รู้ภาษา ภาพความรุนแรงเมื่อครู่ยังไม่ทันเลือนหายก็ย้อนกลับมาซัดซ้ำอีก ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น เกิดและเติบโตมาท่ามกลางกลุ่มคนใช้แรงงานเกือบยี่สิบปีบริภัทรเคยเห็นการทะเลาะวิวาทมาไม่น้อย มันก็รู้สึกแย่แต่บริภัทรไม่เคยกลัวจนตัวสั่นอย่างครั้งนี้ กลัวเมื่อเห็นเขาอยู่ในเหตุการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนั้น กลัวเขาจะเจ็บ จะเป็นอันตราย บริภัทรกลัวจนอยากจะร้องยังร้องไม่ออก

“กลัวใช่ไหม?” เขาถามทั้งยังไม่มองมา บริภัทรส่ายหัวก่อนจะผงกหัว สุดท้ายก็ย้ายตัวเองไปข้างหน้า เบียดควันขาวเข้าไปในอกเขาพร้อมสองแขนที่กอดรัดแน่น

“บี”

“คุณ อย่าทำอีกได้ไหมครับ” พูดได้แค่ประโยคแรก บริภัทรกดใบหน้ากับเชิ้ตสีขาว รัดสองแขนแน่นจนเขาต้องทิ้งมวนนิโคตินเพื่อโอบบริภัทรด้วยเรี่ยวแรงที่เหนือกว่า

“ขอโทษแต่พี่จะไม่มีวันทำร้ายบี”

“ไม่ใช่...” เหมือนมีก้อนลมแล่นร้าวขึ้นมาตามลำคอ บริภัทรพูดได้แค่คำสั้น ๆ ก็เงียบไปอีก แต่แพขนตาชื้นน้ำยังแนบกับอกเขา ถึงไม่เอ่ยคำเขาก็รู้อยู่ดีว่าบริภัทรกำลังร้องไห้ มือหนาลูบหลังบริภัทรสลับกับกระชับอ้อมกอด เราทิ้งเวลาเพื่อเยียวยากันและกันในความเงียบ จนกระทั่งโทรศัพท์เครื่องสีดำสั่นเตือน ดวงตาดำกว้างหม่นมัวจนบริภัทรใจคอไม่ดีขึ้นมาอีกรอบ

“กลับห้องนะ”

“คุณชานนท์...” ดวงตาเรียวรีจับจ้องใบหน้าคม หวังจะหยั่งให้ลึกถึงความลับที่เขาซุกซ่อนไว้

“ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหมครับ” บริภัทรสะดุดใจตั้งแต่ได้ยินเขาสั่งพี่โกมินทร์แล้ว เรื่องต้องมีมากกว่าที่เห็น เพราะไม่อย่างนั้น เขาไม่มีทางลงมือรุนแรงโดยไร้ต้นสายปลายเหตุหรอก “ถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผมคุณก็อย่าปิดผมเลยครับ”

“.........”

“ผมขอร้อง นะครับคุณชานนท์”

“ไปคุยกันที่ห้อง”


 

               ร้องไห้ต่อหน้าเขาเป็นครั้งที่สองแล้ว

               บริภัทรครางใส่ผ้าขนหนูก่อนจะลดมือลง ร่างเล็กขยับไปยืนหน้ากระจก หยิบไดร์เป่าผมมาเปิดใช้งานต่อจนเสียงดังก้องห้องน้ำ ดวงตาเรียวรีสำรวจเงาสะท้อนในกระจก เห็นขอบตาที่ยังแดงเรื่อแถมบวมนิด ๆ ก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ แค่เห็นว่าเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อความเป็นความตายความรู้สึกหวาดหวั่นมันก็ปะทุจนเนื้อตัวสั่นไปหมด บริภัทรไม่เคยสูญเสียการควบคุมตัวเองรุนแรงขนาดนี้มาก่อน มันเหมือนใจของเขานั้นเจ็บปวดไปก่อนหน้าเพียงแค่คิดว่าใครคนนั้นจะถูกเตะต่อยหรือโดนทำร้าย ทั้ง ๆ ที่คุณชานนท์เป็นฝ่ายลงมือ น่าขำแต่บริภัทรขำไม่ออก

               มือบางเก็บไดร์เป่าผมไว้ในลิ้นชักดังเดิม สำรวจรอยแดงเป็นปื้นตรงแนวคางด้านขวาลามลงมาถึงลำคอแล้วก็สะบัดร้อนสะบัดหนาวขึ้นมาวูบหนึ่ง หันไปคว้าชุดนอนมาสวมแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำพร้อมแว่นสายตาในมือ ห้องกลางยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใดเพิ่มขึ้นมานอกจากพรมขนสัตว์ที่ปูหน้าทีวี คุณชานนท์มักจะนั่งเหยียดขาอยู่ตรงนั้นพร้อมหมอนหนึ่งหรือสองใบกับโทรศัพท์ในมือแต่คืนนี้มันต่างออกไป พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า บริภัทรเหลียวมองหาเห็นกรอบเงาร่างสูงผ่านม่านตรงระเบียงก็เดินเข้าไปหา

               “ให้พวกมันอยู่อย่างนั้นสักสองสามชั่วโมง ประสาทแดกหนัก ๆ เข้าเดี๋ยวก็คายออกมาเอง ฝากมึงดูก่อนนะ แล้วกูจะรีบไป ขอบใจมากนะมึง ฝากขอบใจไอ้คริสกับไอ้เลย์ด้วย”

               (.............)

               “แค่นี้ก่อนนะ” เขารู้ตัวว่าบริภัทรอยู่ตรงนี้จึงตัดสายจากเพื่อน ให้เดาก็คงเป็นพี่โกมินทร์ที่โทรมารายงานเรื่องผู้ชายคนนั้น บริภัทรรอจนเขาดับบุหรี่แล้วจึงขยับเข้าไปหา

               “ขอมวนหนึ่งสิครับ” มือที่กำลังเลื่อนซองบุหรี่กับไลเตอร์ไปอีกทางชะงักกึก ดวงตาดำลึกมองบริภัทรแทนความสงสัย ชานนท์ไม่ได้ดุแต่ก็ไม่ได้ให้ตามคำขอ เขาก็คงรู้บริภัทรไม่เคยสูบ

               “เผื่อจะทำให้หัวโล่งขึ้น” คนตัวโตไม่ต่อความ ชานนท์เลื่อนบานกระจกเปิดแล้วดึงเจ้าของห้องกลับเข้ามาข้างใน พอคนหนึ่งอาบน้ำจนเนื้อตัวมีแต่กลิ่นหอมฟุ้งอบอวล กลิ่นเหล้าผสมควันบุหรี่จากอีกคนจึงยิ่งเด่นชัด ชานนท์ปล่อยข้อมือเล็กเอ่ยขอใช้ห้องน้ำบริภัทรจึงเสนอให้เขาอาบน้ำสระผมใหม่เสียเลย คนตัวเล็กเลือกเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ของตัวเองและกางเกงเลสีเทาเข้มที่ซื้อมาตอนรับน้องส่งให้เขา อ้อมแอ้มออกตัวเรื่องไม่มีอันเดอร์แวร์ให้แต่ชานนท์ก็แค่พยักหน้าแล้วหอบของเข้าห้องน้ำไป ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็พาส่วนสูงเฉียดสองร้อยเซนติเมตรออกมาพร้อมเรือนผมเปียกหมาด

               “เป่าผมก่อนสิครับ”

               “เดี๋ยวก็แห้ง” มือใหญ่เสยเรือนผมดำสนิทให้พ้นหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก บริภัทรเพิ่งเคยเห็นคุณชานนท์ตอนอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ เป็นครั้งแรก เจอดวงตาฉ่ำปรือกับริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะถูกไอร้อนบ่มแล้วก็พาลให้ใจแกว่งจนเกือบลืมเรื่องที่ตั้งใจไว้

               “จะถามอะไรไม่ใช่เหรอ?”

               “ครับ แต่ เอ่อ เราควรนั่งคุยกัน” ไม่ใช่พูดทั้งที่ยังยืนอยู่กลางบ้านในเวลาเกือบเที่ยงคืนอย่างนี้ ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าพรมหนานุ่มผืนใหญ่ แขกยามวิกาลลดตัวลงนั่งก่อนจะมองตามเจ้าของห้องที่เลี่ยงไปในครัวแล้วกลับมาพร้อมนมร้อนหนึ่งแก้ว บริภัทรประคองเซรามิคเนื้อหนาด้วยสองมือ แต่ละก้าวที่เหยียบย่างเข้าไปใกล้คนที่รออยู่ตรงนั้นราวกับเดินไปบนสะพานเชือกที่ขึงข้ามหุบเหวลึก น่าท้าทาย น่าหวั่นเกรงทว่าหวามไหวไปทุกจังหวะ บริภัทรไม่กล้าแม้จะหายใจ

               “ครับ?” ยังไม่ทันเปลี่ยนจากการยืนเข่าเป็นท่านั่งสบาย ๆ มือใหญ่ก็ปลดแก้วนมร้อนไปวางนอกพรม ไออุ่นยังหลงเหลือบนปลายนิ้วกระด้างเมื่อเขาจับใบหน้าบริภัทรให้หันไปทางหนึ่ง บริภัทรได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าก็รู้ทันทีว่าเขาสังเกตเห็นรอยพวกนั้นแล้ว

               “ฉันน่าจะกระทืบมันให้หนักกว่านี้” เสียงทุ้มเอ่ยอาฆาต บริภัทรส่ายหน้า ไม่อยากให้เขาทำแบบนั้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะเพราะบริภัทรหรือใครก็ไม่

               “แค่นั้นก็หนักมากแล้วครับ” เขาไม่ตอบ มือข้างหนึ่งยังไม่อาจตัดใจจากรอยแดงตรงลำคอได้ “จริง ๆ แล้วตรงนี้ไม่มีรอยหรอกครับแต่ตอนอาบน้ำผมเผลอใช้ใยบวบหอมขัดแรงไปหน่อยมันเลยแดง”

               “เจ็บไหม?”

               “ไม่ครับ ผิวผมแดงง่ายแต่ก็หายง่าย พรุ่งนี้เช้าก็จางแล้วครับ...คุณชานนท์...” จากยืนเข่าคุยเขาก็ดึงให้นั่งทับไปบนหน้าขาข้างหนึ่ง บริภัทรตะเกียกตะกายจะลุกแต่เขารั้งไว้ด้วยแรงจากสองแขนและใบหน้าที่ซบลงมาตรงข้างแก้ม “ขอโทษที่ไม่ดูแลให้ดี ปล่อยให้ไอ้เหี้ยนั่นมันเข้าถึงตัวบีได้ พี่ขอโทษ”

               “คุณชานนท์” มีไม่กี่เหตุผลหรอกที่เขาจะแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกบริภัทรด้วยชื่อเล่น หากไม่เพราะอยากเย้าหยอกก็เพราะเขาอยู่ในภาวะที่อารมณ์ปั่นป่วนอย่างรุนแรง อาจจะเพราะความกลัวหรืออาจจะเพราะความผิดหวัง เจ็บปวด บริภัทรลูบท่อนแขนแกร่งขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ทิ้งเวลาเพื่อให้เขาควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง

               “ตอนที่เห็น คุณโกรธผมไหมครับ?”

“ไม่ ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจงใจ”

“คุณรู้ได้ยังไงครับ? แล้วคุณไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ฉันกับเพื่อนอยู่ในห้องเล็กฝั่งตรงข้ามห้องของพวกนายตั้งแต่สองทุ่มครึ่ง ตอนแรกตั้งใจแค่จะมารับกลับคอนโด แต่ระหว่างที่รออยู่ ฉันเห็นผู้ชายสองคนเดินผ่านหน้าห้องไปบ่อย ๆ แล้วบังเอิญเป็นตอนที่นายออกมาเข้าห้องน้ำทุกครั้ง พอเห็นพิรุธแรกหลังจากนั้นก็จับสังเกตได้ง่ายขึ้น พวกมันคงรอจังหวะนายอยู่คนเดียวเพราะก่อนนั้นนายออกมากับภาคินก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนครั้งสุดท้ายนั่น...”

“แล้วอีกคนหายไปไหนครับ?”

“อยู่แถวนั้นแหละ ทำหน้าที่เป็นปาปารัซซี่ให้เพื่อน”

“ตั้งใจจะถ่ายรูปด้วยหรือครับ?”

“ตอนแรกนึกว่ามันวางแผนจะทำให้นายขายหน้า เสียชื่อหรืออะไรก็แล้วแต่ที่จะทำให้คนยิ่งพูดถึงนายในทางไม่ดี ไม่คิดว่ามันจะถึงขั้นถ่ายรูปด้วย นี่ถ้าไอ้คริสกับไอ้เลย์ไม่แยกไปตามอีกคนพรุ่งนี้อาจมีข่าวฉันกำลังทำร้ายร่างกายคนหรือไม่ก็ผู้ชายสองคนต่อยกันแย่งน้องปีหนึ่งที่ชื่อบริภัทร พวกปากหอยปากปูคงได้เม้าท์กันสนุกปาก”

“ผมไม่เคยรู้จักเขา”

“ฉันรู้ พวกมันน่าจะทำงานให้คนอื่น ดีไม่ดีอาจจะรับเงินมา”

“ไม่อยากจะเชื่อเลย ซีนละครมาก ๆ” ชานนท์เหยียดริมฝีปากเป็นเส้นตรง

“รอให้ฉันรู้ก่อนเถอะว่าใครใช้พวกมันมา ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก” บริภัทรพยักหน้าเลื่อนลอย ตอนโดนแกล้งเรื่องเรียนบริภัทรก็โกรธมากอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาโดนคุกคามด้วยเรื่องเลวทรามต่ำช้าอีก ในยามที่ตื่นตระหนกนั้นบริภัทรยังจำได้ถึงความรู้สึกขยะแขยงที่ลุกลามไปทั่วตัว ทว่าตอนนี้ยิ่งกว่าความรังเกียจเดียดฉันท์คือความโกรธแค้น เล่นแรงเกินไปแล้ว จะโกรธจนหยุดตัวเองไม่อยู่บริภัทรก็ไม่แคร์แล้ว

“อา ผมโกรธมากเลย ทำยังไงดี”

“ปล่อยเรื่องนี้ให้กระผมจัดการ ส่วนคุณหนูบริภัทรสนใจแค่เรื่องที่คณะก็พอ นะครับ” บริภัทรสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วคลายออก มือที่กำแน่นถูกมือใหญ่กว่ากุมทับ ริมฝีปากร้อนแนบจูบซับเหนือร่องรอยแดงช้ำ ครั้งแล้วครั้งเล่า นาทีนี้เขาต้องเปลี่ยนเป็นฝ่ายรอระหว่างที่บริภัทรปล่อยให้พายุโทสะเล่นงานตัวเองอยู่ข้างใน จนสาแก่ใจ  

“จะตีหนึ่งแล้ว ไปนอนเถอะ” เสียงทุ้มต่ำดังเพียงพ้นริมฝีปาก เขากดจุมพิตแนบแน่นกับหน้าผากมน ให้นรกเย็นก็ได้ เขาไม่อยากบอกลาน้องเลยแม้สักนิด

“แล้วคุณล่ะครับ?”

“ฉันจะไปบ้านเพื่อน”

“แต่ แต่ตอนนี้มันดึกแล้ว”

“ถึงได้บอกให้ไปนอนไง พรุ่งนี้ต้องทำงานพิเศษอีกไม่ใช่หรือ เข้าไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวออกไปจะล็อคห้องให้” มือหนาแตะหลังเอวดันให้บริภัทรต้องขยับตัวลงจากตักกว้าง คุณชานนท์หันไปหยิบกางเกงยีนส์ตัวเดิม พอเขาลุกจากพรมความกลัวที่ยังไม่ทันจางหายก็วกกลับมาเล่นงานบริภัทรซ้ำอีก

“ไม่ไปได้ไหมครับ”

“.........”

ร้องขอเขาด้วยประโยคคำถามทั้งที่ยังนั่งพับขาอยู่บนพื้น ชานนท์มองต้นเสียงพร้อมความกังขาในแววตา โสตประสาทเขายังทำงานได้ดี เขาแน่ใจว่าได้ยินชัดแต่ไม่แน่ใจว่าตนจะตีความผิดหรือเปล่า บริภัทรน่ะหรือจะรั้งเขาไว้ บริภัทรที่ออกปากเชิญเขากลับบ้านก่อนสี่ทุ่มทุกครั้งคนนั้น แต่ดวงตาเรียวรีคือสิ่งยืนยันว่าคนตัวเล็กจงใจสื่อความอย่างนั้นจริง ๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำไหวสั่น เพียงแค่มองชานนท์ก็เหมือนจะสะท้านไปทั้งใจ

มือที่ถือกางเกงตัวโปรดลดลงข้างตัวยามที่บริภัทรลุกขึ้นยืน  

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้แค่จะไปบ้านเพื่อน”

“ฉันจะกลับบ้านตัวเอง โอเคไหม?” หลังจากจัดการเรื่องบางเรื่องแล้ว

“...........”

“บริภัทร?” น้องยังเคลื่อนไหวอย่างเนิบนาบเช่นคุ้นตาแต่คราวนี้... กลิ่นหอมอุ่นอวล ผิวแก้มแดงปลั่งและริมฝีปากที่กลืนเข้าหากันจนฉ่ำชื้น หัวใจของชานนท์ไม่ได้สุขสงบเช่นทุกครั้ง

“ไม่อยากให้ไป” 

“...........”

“อย่าไปเลยนะครับ” เสียงอ่อนวอนขอ ความลังเลไม่มั่นใจอัดแน่นอยู่ในหน่วยตาคู่เรียวหากเจ้าของมันยังทำใจกล้าสืบเท้าเข้ามาใกล้ชานนท์ ชายหนุ่มแทบปล่อยของในมือลงพื้นเมื่ออีกคนทาบสองฝ่ามือลงมาตรงกลางอก


“อยู่กับผมนะ”

 

“พี่ชานนท์...”

 








#3rdsf
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.377K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8401 CB ♡ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 15:48
    ใจเหลวไปหมด โดนน้องโหมดนี้ แอแง ใจฉ้านน
    #8,401
    0
  2. #8387 ChungWila (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:47
    ลูกแม่!!!!
    #8,387
    0
  3. #8347 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 22:47
    กี๊ดดดดดดดดด น้องเรียกพี่ชานนท์แหละ วร๊ายยยย
    #8,347
    0
  4. #8272 areenachesani (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:34
    ฮรุกก ใจชั้นตอนนี้ก็เหมือนใจพี่ชานนท์
    #8,272
    0
  5. #8188 ppLindeep (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 07:01
    หื้ออออ น้องพี่ชานนท์คือใจสั่นแล้วไหม
    #8,188
    0
  6. #8166 CB💕 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:40

    ปลาทับใจ
    #8,166
    0
  7. #7739 jwsnpy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 18:00
    ฮืออออ บริภัทรโคตรแอคแทค แงงงงนี่ถ้าเป็นพี่ชานนท์นี่จะไม่ทน
    #7,739
    0
  8. #7670 puppy_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 23:41
    อ่านตอนจะจบคือ แบบมือกุมใจเลยยย หายใจหอบมากก เขินมากกจริงๆๆๆ งื้ออออ น้องงงง อ้อนพี่เขาแบบนี้แล้วพี่ชานนท์จะไปไหนรอดดด
    #7,670
    0
  9. #7621 Fairy wings (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 11:32
    กรีดร้อง เขินหนักมาก มากๆๆๆๆๆ
    #7,621
    0
  10. #7591 stikxx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:11
    กุมใจเลยยยย ไม่ไหวแล้วววว

    เขินจนจะตายแล้ว แงงงงง
    #7,591
    0
  11. #7506 jokerBHPcy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:50

    พี่ชานนท์ ใจเย็นนน ๆ ยื่นยาดมไปก่อนเลยคับบบบ

    #7,506
    0
  12. #7417 SapphireScorius (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:14
    ชอบพี่ชานนท์โหมดดุๆมากเลยอะ กร๊าวใจมาก อยากโดนตะคอก😭 รู้เลยว่าขี้หวงขี้หึงขนาดไหน ใครมาแตะน้องบีคือชะตาขาดแล้วจริงๆ สุดรักสุดดวงใจของพี่ชาน ตอนเค้าแทนตัวเองว่ากระผมแล้วแทนน้องส่าคุณหนู คือโอ้ยยยย ผู้ชายหน้านิ่งๆมาหยอกอะ คือสุดแล้วนะ พิเศษขนาดไหนพี่เค้าถึงยอมหลุดมาดได้ขนาดนี้

    ยัยน้องบีนี่ก็ชวนอะไรไม่ระวังตัว คืนนี้จะได้นอนมั้ยคะ น้องอ้อนขนาดนี้พี่ชานตบะแตกแน่ๆ
    #7,417
    0
  13. #7392 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:44
    เอาแล้ววววว คืนนี้จะมีอะไร 555
    #7,392
    0
  14. #7296 xxiuminx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:08
    น้อนนนนนนนน น้อนบี เขิงงงงงง
    #7,296
    0
  15. #7222 pukiest (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:04
    อะโห พี่ชานนท์ตอนนี้คือไม่ไหวละม้างงงงง โดนอ้อนเบอร์นี้ อุแง
    #7,222
    0
  16. #7008 _tangkwajiya (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:06
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    ฮืออออ น้องบี น้องบีของพี่ น่ารักที่สุดในจักรวาลนี้
    #7,008
    0
  17. #6982 purnploy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 00:14
    ทำไมน้องอ้อนเก่งงงง
    #6,982
    0
  18. #6893 kriskky (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:52
    นว้องงงงงงงงงงงงงงงงง แม่ไม่รู้จะอธิบายยังไงมัน...มันเป็นแบบที่ทุกคนรู้สึกหลังจากอ่าน
    #6,893
    0
  19. #6790 MaNiInyourarea (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:18
    น้องบีรู้กกกอิแม่ใจบ่าดี เขินคัก พี่ชานนท์ก็อบอุ่นเก่ง เขิวววววววว
    #6,790
    0
  20. #6770 cheerchanbaek (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:53
    โอ้ยยย น้องมันออดมันอ้อนกับอกสามศอกของคุณพี่ชานแบบนี้แล้ว....จะปฏิเสธลงหรอเจ้าคะ?!?! โอ้ยยยตายแล้ววว ชั้นเขินนนนมสกเจ้าค่าสาสา
    ปล อย่าให้รุนะว่าใครมันทำ! ชั้นว่าไม่น้ำหวานก็โอ้ แต่ชั้นจะอคติกับนังน้ำหวานน! ตบแม่งงง
    #6,770
    0
  21. #6732 Mat.ing (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 04:48
    น้องบีรู้กกกกก แงงงงงงงอุ่นๆในอกมากๆคร้าา
    #6,732
    0
  22. #6435 Lawganeyyeol (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 08:38
    น้องงงงงงงง
    #6,435
    0
  23. #6312 Darkmate (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:00
    แงงงพี่ชานนท์อ่อนโยนจริงๆ
    #6,312
    0
  24. #6273 Chaa__ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 14:42
    ฟหกด่าสว คือเรียกพี่ชานนท์อ็าคคคคคคค
    #6,273
    0
  25. #6268 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 13:46
    น้องบีเรียกพี่ชาานนท์เต็มปากเต็มคำเลยยยย อ่านจบ ถึงตะโกนคำว่า น้องบีีีีีีี! คุณชานนท์ใจอ่อนตั้งแต่ครั้งแรกแล้วมั้ยคะเนี่ยๆๆๆ พวกนั้นมีคนจ้างมาแน่เลยแรงมากอ่ะต้องทำถึงขนาดนี้เลยอ่อ
    #6,268
    0