(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 35 : บ ริ ภั ท ร #03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,042 ครั้ง
    11 ส.ค. 61



บริภัทร #03



              

               ลานกว้างหน้าตึกคณะศิลปศาสตร์ยามนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน แสงจากหลอดไฟพลังวัตต์ต่ำส่องสว่างทั่วบริเวณโดยเฉพาะบนเวทีที่ถูกเนรมิตขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พื้นไม้ยกสูงจากพื้นเพียงหนึ่งฟุตแต่แข็งแรงทนทานพอจะรับน้ำหนักเครื่องดนตรีและคนอีกเกือบสิบชีวิตที่กำลังเพิ่มสีสันให้คืนวันลอยกระทงคึกครื้นมากยิ่งขึ้นด้วยบทเพลงและเสียงดนตรี

               บริภัทรสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวมองเผิน ๆ คล้ายเสื้อนิสิตต่างก็เพียงดีเทลตรงปลายแขนที่ยาวเกือบปิดปลายนิ้วกับลายปักกราฟิกด้านหลัง คนตัวเล็กเอียงไปซ้ายทีขวาทีตามเสียงกลอง มือที่ไม่ได้จับไมโครโฟนเคาะจังหวะกับขาตั้งไมค์ คนธรรมดาที่เอาแต่เรียนและทำงานพิเศษนอกคณะเมื่อได้อยู่ท่ามกลางแสงสีนวลของดวงไฟก็คล้ายว่าจะเปล่งประกายขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน ยิ่งเจ้าตัวเผยความสามารถในการร้องเพลงระดับมืออาชีพยิ่งทำให้ผู้คนแปลกใจไปตาม ๆ กัน เพราะเกือบทั้งหมดของพวกเขาไม่รู้ว่าบริภัทรคือน้องใหม่ที่เล่นกีตาร์และร้องเพลงกับชมรมดนตรีตอนงานเฟรชชี่ไนท์ พวกเขาจดจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้แต่มีน้อยคนที่จำได้ว่าคนคนนั้นคือเด็กแว่นปีหนึ่งที่ชื่อบริภัทร


               แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนจำได้เลย


               “บีจ๋าาา สู้ ๆ น้าาา เซย่าชอบเสียงบีที่สุดเลย” ใบหน้าที่ถูกจับแต่งแต้มอย่างพิถีพิถันหันไปทางต้นเสียงทางฝั่งขวาของกลุ่มคนดู ริมฝีปากน่ารักแย้มยิ้มบาง บริภัทรร้องไปแล้วสี่เพลงคุณหนูเซย่าก็ส่งเสียงเชียร์ให้ทุกเพลง นี่ถ้าเบียดคนเข้ามาได้คงไม่พ้นแถวหน้าติดเวที ยิ้มให้ชาลิสาแล้วบริภัทรก็ลากรอยยิ้มเดิมเผื่อไปถึงคนที่ยืนอยู่ข้างชาลิสาด้วย รุ่นพี่คนดังจากเศรษฐศาสตร์แลจะทำตัวให้กลมกลืนกับคนรอบข้างไม่สำเร็จเพราะตั้งแต่ที่อีกคนปรากฏตัวก็มีแต่คนชี้ชวนกันมอง บริภัทรเองก็เห็นเขาตั้งแต่ร้องท่อนสุดท้ายของเพลงล่าสุดแล้วเช่นกัน

“เป็นยังไงบ้างครับนักร้องน้องใหม่ของพวกเรา?” เสียงเพื่อนพี่นิสิตพร้อมใจกันร้องบอกว่าดีจนคนถามหลุดขำ บริภัทรยกมือไหว้พร้อมเอ่ยคำขอบคุณออกไมค์เบา ๆ ก่อนหัวหน้าวงที่วันนี้ครองตำแหน่งมือกีตาร์จะพูดต่อว่า “ใครที่เพิ่งมาก็อย่าเพิ่งเดินผ่านไปนะครับ คืนนี้เราอยู่กันยาว ๆ จนถึงเที่ยงคืน พี่ยามไม่ไล่เราก็จะไม่ไป ตกลงไหม?”

“ตกลงงงงงง!

“ดีมาก สมราคาค่าหัวสองร้อย กรี๊ดให้คุ้มกับค่าจ้างตกลงไหม?”

“ไม่ได้รับตังค์มาโว้ยยยยยยยย!” คนตบมุกหัวเราะกันให้ร่วน ส่วนใหญ่ที่กล้าเล่นกลับก็เพราะเป็นพี่น้องในคณะที่คุ้นหน้ากันดี บริภัทรมองไปเห็นคุณเซย่าหัวเราะจนตาหยีผิดกับคนข้าง ๆ ที่ยังยืนวางหน้าไร้อารมณ์ไม่เปลี่ยน มองไม่ออกว่าโกรธหรือไม่โกรธ คนตัวเล็กยิ้มกับตัวเอง จริง ๆ แล้วก็คือถ้าไม่ได้มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นก็จะไม่รู้เลยว่าเขากำลังรู้สึกยังไง

“ขอเพลงได้นะครับ เพลงไหนเล่นให้ได้ก็จะเล่น เพลงไหนเล่นไม่ได้ก็จะลิปซิงค์ให้ รับรองท่านจะไม่ผิดหวังแน่นอน” แน่นอนว่าประชาชนคนดูต้องโห่ใส่อย่างรักใคร่เอ็นดู “สำหรับช่วงนี้ส่งท้ายคิวน้องใหม่ของเราด้วยเพลง...อะไรครับอะไร? พวกคุณจะโห่กันทำไมครับนิสิต?”

“ขอน้องบีร้องอีกยาวๆ”

“แหม ใจคอคุณจะไม่ปล่อยน้องผมไปลอยกระทงเลยหรือครับ”

“เดี๋ยวพี่พาไปเองครับบบบ”

“ไปกับพี่ ๆ เดี๋ยวพี่พาไปกินขนม”

“นี่คือตัวอย่างของการหม้ออย่างไรให้เสี่ยงโดนรุมกระทืบนะครับ เอาเป็นว่า ใครสนใจอยากชวนน้องผมไปลอยกระทงก็กรุณาเคลียร์ตัวเองให้ชัวร์ก่อน พวกโสดไม่จริงขออนุญาตตัดสิทธิ์นะครับ มา! ฟังเพลงเพราะ ๆ จากน้องใหม่ของเรากันอีกสักเพลงดีกว่า เชิญน้องบีเลยครับ”

“ขอบคุณครับพี่จงดี ขอบคุณผู้ชมทุกท่านสำหรับกำลังใจด้วยนะครับ” เสียงเป่าปากเสียงร้องรับเสียงกรี๊ดดังผสมปนเปจนบริภัทรต้องลดไมโครโฟนลงชั่วคราว “มาถึงลำดับสุดท้ายใน playlist ของผมแล้ว เป็นเพลงเก่าเพลงเดียวที่ผมเลือกมาร้องคืนนี้และเป็นเพลงที่ผมชอบมากที่สุด มาฟังไปพร้อมกันนะครับ บทเพลงที่สวยงามทั้งท่วงทำนองและความหมายในเนื้อร้อง หวังว่า คุณจะชอบเหมือนกันนะครับ”


 

“แค่คืบเท่านั้นนนนนน ฉันให้งงงัน มิกล้าเอ่ย พบกันทุกวันกับทรามเชย แต่ยังมิเคยจะเอ่ยบอกรัก”

“.........”

“แค่คืบเท่านี้ น้ำใจไมตรีมีให้ตระหนัก”

“คุณเซย่า”

“ไฉนจึงเหมือนคนไม่รู้จัก หวั่นใจนักรักแท้หรือเทียมมาเยี่ยมอำพรางงงงง”

“พอเถอะะะ”

“ฮื่อออออออ เพลงมันติดหูนี่จ๊ะบี เราเคยได้ยินคุณพ่อเปิดแผ่นเสียงที่บ้านนะแต่เป็นเวอร์ชั่นร้องคู่ชายหญิง เพิ่งเคยได้ยินแบบร้องเดี่ยวก็ตอนที่บีร้องเมื่อกี้นี้แหละจ้ะ เสียงบีนุ่มมากแล้วบีก็ร้องได้ไพเราะมาก ถ้าคุณพ่อรู้คุณพ่อต้องอยากฟังแน่ ๆ” บริภัทรวางขวดน้ำลงกับพื้น กวักมือให้อีกคนเดินห่างออกมาจากลานกิจกรรม พอบริภัทรลาผู้ชมลงเวทีหลังจากอังกอร์ตามเสียงเรียกร้องไปสองรอบแล้วชาลิสาที่รอท่าอยู่ก็วิ่งเข้ามากอดหมับ ตัดพ้อเรื่องที่เพื่อนรักไม่ยอมบอกก่อนว่าจะขึ้นแสดงสองสามประโยคจากนั้นก็เอาแต่ร้องเพลงเดิมวนไปมาจนบริภัทรต้องออกปากห้าม

“เมื่อกี้พี่จงดีประกาศว่าหมดเพลย์ลิสต์ของน้องใหม่แล้ว บีไม่ต้องขึ้นไปร้องเพลงต่อแล้วใช่ไหม?” นักร้องน้องใหม่พยักหน้า “ยังมีพี่นักร้องเก่ง ๆ อีกหลายคนเลยนะ คุณเซย่าอยากดูต่อหรือเปล่า คืนนี้คงเล่นยาวไปถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนเลย”

“แล้วบีอยากดูต่อไหมหรืออยากไปไหน?”

“เราว่าจะไปเดินงานก่อนสักรอบ” เพลงทั้งหมดบริภัทรได้ดูได้ฟังตอนซ้อมแล้วแต่งานประเพณีลอยกระทงของมหาวิทยาลัยบริภัทรยังไม่เคยได้เที่ยวเลย “ถ้าสู้คนไม่ไหวก็คงกลับมาที่นี่แหละ ยังไงก็ต้องช่วยพี่ ๆ เก็บของตอนงานเลิกอีก”

“โอเค แล้ว...ภาคินล่ะ?”

“ภาคินไปคุมระบบเสียงให้ขบวนประกวดแต่นัดกันไว้แล้วว่าถ้างานเสร็จให้โทรมา” ระหว่างที่เดินไปด้วยกันบริภัทรเห็นสองสามคนมองมาทางพวกเขา ทำท่าคล้ายจะเข้ามาทักแต่ลงท้ายก็ไม่ทัก บริภัทรเลยได้แต่ยิ้มให้ไม่มากไม่น้อยแล้วก็เดินตามคุณหนูเซย่าที่ทำเป็นมองไม่เห็นได้อย่างแนบเนียน

“พี่ชานนนนนนน ไปเดินเที่ยวงานกัน เซย่าอยากกินปากปลาหมึกย่างราดน้ำจิ้มแซบ ๆ”

“ใครขายที่ไหน?”

“พวกชมรมเชียร์ไงคะ ขายอยู่ใกล้ ๆ ประตูทางออกฝั่งวิทยา ไปกันค่ะ” น้องสาวผู้แสนสดใสเดินนำขบวนไปอย่างร่าเริง ปล่อยพี่ชายคนรองไว้กับเพื่อนรักที่เจ้าตัวเคยประกาศว่าหวงนักหนา บริภัทรเห็นอีกฝ่ายไม่ตามน้องไปสักทีก็รู้ว่าเขากำลังรอ พอบริภัทรก้าวร่างที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นจึงขยับตาม ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวที่ต้องข้ามถนนหน้าลานกิจกรรมไปยังฝั่งสนามหญ้าบริภัทรก็เจอกับเหตุการณ์คล้ายเมื่อครู่ก่อนนี้อีกครั้ง ไม่ว่าใครที่เดินสวนมาหรือใครที่พี่ชายคุณเซย่าเดินผ่านล้วนแต่ถูกดึงความสนใจมายังเจ้าของร่างสูงใหญ่ คนพวกนั้นเบิกตามองเขา ซุบซิบกับเพื่อนระหว่างลอบมองเขา ส่งยิ้มยินดีให้เขา กระตือรือร้นทักทายเขา ช่างเป็นชายหนุ่มที่จุดความคาดหวังและอารมณ์เหลือเกินให้คนรอบข้างได้อย่างท่วมท้นเกินบรรยาย ส่วนปฏิกิริยาตอบรับของเจ้าตัวน่ะหรือ ชัดเจนที่สุดบริภัทรเห็นเขาพยักหน้า อันที่จริงคุณชานนท์แค่กดใบหน้าลงเล็กน้อย ไม่พูดไม่บึ้งไม่ยิ้มแต่เพราะดวงตาดำลึกและริมฝีปากเหยียดตึงนั้นเลยทำให้เขาดูเย็นชาอย่างช่วยไม่ได้ กลายเป็นข้อดีที่ว่าแม้คนมากมายจะสนใจพวกเราแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้เกินไป

“มีการแสดงก็ไม่คิดจะบอกกันเลยนะ” หลังจากปล่อยให้บริภัทรเดินดูงานออกร้านเงียบ ๆ ได้ครู่ใหญ่เจ้าของดวงตาดำกว้างก็เริ่มเปิดประเด็น ถึงรอบข้างจะมีแต่เสียงตะโกนขายของ เสียงเพลงจากลำโพง เสียงหัวเราะเฮฮาแต่ระยะห่างแบบไหล่ซ้อนไหล่ต่อให้เขาพูดเบาจนกลายเป็นเสียงกระซิบบริภัทรก็ยังได้ยิน เพราะฉะนั้นเลิกคิดเรื่องทำหูทวนลมแสร้งไม่ได้ยินไปได้เลย

“ประธานชมรมสั่งให้เก็บเป็นความลับครับ”

“เก็บความลับเก่งนะ ไม่หลุดเลยสักคำ”

“ไม่อยากผิดกติกานี่ครับ”

“แล้วภาคินรู้ได้ยังไง?”

“คินรู้จากพี่จงดีที่เป็นประธานชมรมครับ พี่จงดียอมบอกเพราะคินต้องอยู่เป็นเพื่อนผมเวลาเลิกซ้อมดึก ๆ คุณ...โกรธหรือครับ?”

“ฉันต้องรู้สึกยังไงล่ะ?” เงยหน้ามองคนตัวโตกว่าแล้วก็เป็นตัวเองที่ต้องเบนสายตาไปทางอื่น บริภัทรไม่ควรถามให้ตัวเองโดนดุหรอก เห็นอยู่ว่าโกรธหรือไม่โกรธ ตึงทั้งหน้าทั้งเสียงอย่างนั้น ไม่โกรธสักนิดเลยมั้ง “รุ่นพี่บอกว่ามันเป็นธรรมเนียมของชมรมที่จะเก็บชื่อน้องใหม่ของแต่ละปีไว้เป็นความลับจนกว่าจะถึงวันแสดง คนในศิลปศาสตร์รู้กันหมด อย่างที่มากันเยอะ ๆ วันนี้ก็รู้กันหมดว่าจะมีการเปิดตัวสมาชิกใหม่เลยมาช่วยลุ้นตั้งแต่หัวค่ำ”

“ฉันเป็นคนนอกไงบริภัทร”

“พวกพี่ ๆ บอกว่าคนนอกคณะก็รู้”

“ฉันไม่รู้ แล้วเมื่อตอนเย็น เราอยู่ด้วยกัน ถ้าบอกไม่ได้ว่าคืนนี้จะขึ้นร้องเพลงกับวงก็แค่บอกให้ฉันมาหาที่คณะก็ได้ กี่โมงก็ว่าไปสิ นายก็รู้นี่ว่าฉันจะไม่ปฏิเสธ ขอแค่นายบอก”

“แต่คุณบอกว่าคุณต้องอยู่ช่วยรุ่นน้องที่คณะ”

“มันไม่สำคัญเท่านายหรอกบริภัทร!” นานกว่าสองเดือนแล้วที่บรรยากาศระหว่างเราเป็นไปด้วยดี มันเป็นระยะเวลาที่บริภัทรเริ่มคุ้นเคยและคงเผลอหลงระเริงจนลืมตัวลืมความตั้งใจไปไม่น้อย เมื่อความรู้สึกอึดอัดหน่วงหนักมันย้อนกลับมาคุกคามอีกครั้งถึงได้เอาแต่ยืนบื้อ ไม่รู้จะรับมือกับโทสะและการตัดพ้อจากเขาอย่างไร “ช่างเถอะ ขอโทษที่ถามมาก ฉันพลาดเองที่ไม่เคยรู้ธรรมเนียมนี้แล้วก็ไม่ได้อยู่กับนายตลอดเวลา จริง ๆ ก็ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามด้วยซ้ำ”  

“คุณถามได้ครับ ถ้าคุณสงสัยผมก็อยากอธิบายให้คุณเข้าใจ” กลายเป็นบริภัทรคนเก่าที่พร้อมจะยอมให้เหตุผลข้อเดิมอีกครั้ง

“ช่างเถอะ” เขาย้ำคำเดิม จับชายเสื้อเชิ้ตสีขาวดึงให้บริภัทรหลบกลุ่มคนที่กำลังเดินสวนมา คนตัวเล็กหลบจนแทบจะตกขอบฟุตบาท โชคดีได้อกกว้างมาค้ำไหล่จึงคุยกับเขาต่อแบบไม่ให้ขาดตอน ไม่ให้มีใครต้องรู้สึกแย่ลงกว่าเดิม “แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับ?”

“เพื่อนไลน์ไปบอก”

“ใครหรือครับ? พี่คริส พี่เลย์ พี่โกมินทร์...”

“ทุกคน แต่คริสเป็นคนแรกที่ทักไปในกลุ่ม ตอนนั้นฉันกำลังช่วยรุ่นน้องคุมขบวนประกวดอยู่ที่สนามหน้ากองอำนวยการ ไม่ได้เช็คโทรศัพท์เลย กว่าจะรู้ก็เกือบไม่ทัน”

“แต่คุณก็มาทันนี่ครับ”

“เพลงสุดท้าย”

“ครับ เพลงสุดท้ายพอดี...” เพลงที่บริภัทรเก็บไว้ร้องลำดับหลังสุด แค่เขาทันได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ แค่เพลงนั้นก็พอแล้ว พอคุณชานนท์ไม่พูดถึงเพลงที่ว่านั้นต่อและไม่มองมาบริภัทรก็พรูลมหายใจออก อากาศเย็นสบายเมื่อตอนอยู่ที่ลานหน้าตึกกลายเป็นอบอ้าวในตอนที่ต้องเดินเบียดเสียดกับผู้คนมากมาย เปลือกตาบางกะพริบเร็ว ๆ ไล่รอยชื้น มือเล็กยกขึ้นหมายจะใช้ปลายแขนเสื้อซับเหงื่อแต่กลับถูกคนตัวโตห้ามไว้ พี่ชายของคุณเซย่าแตะผ้านุ่มตรงหางตาเรียวทั้งสองข้าง ซับอย่างเบามือซ้ำ ๆ จนกลิ่นหอมสะอาดอวลมากับกลิ่นบอดี้โคโลญที่บริภัทรคุ้นเคย

“ใครแต่งหน้าให้?”

“พี่ชมรมครับ ชื่อพี่นา อยู่ปีสี่”

“ฝีมือดีนะ แปลงโฉมเด็กหมวยให้เฟียสได้ ตานี่แต่งนานไหม” จงใจไม่ตอบคำถามเพราะไม่อยากใส่ใจคำว่าเด็กหมวยที่เขาแกล้งว่า เขาเช็ดเหงื่อให้ตรงไรผม หน้าผาก ขมับลงมาถึงปลายจมูก บริภัทรก็ชำเลืองมองคนขายขนมครกหยอดแป้งจนโดนทัก

“อยากกินขนมครกหรือไง?”

“เปล่าครับ มองเฉย ๆ”

“แล้วหิวหรือเปล่า? น่าจะหิวแล้วนะ ตอนเย็นกินไปนิดเดียว”

“นิดหน่อยครับแต่ไม่อยากกินของหวาน เรารีบเดินดีไหม คุณเซย่าไปซื้อปลาหมึกย่างถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” แทนที่จะห่วงน้องสาวเขากลับดึงปลายแขนเสื้อให้บริภัทรตามไปหยุดหน้าซุ้มขายอาหารจากนั้นก็ใช้สายตาเป็นเชิงสั่งให้บริภัทรเลือก

“ไม่เอายำนะ ดึกแล้วเดี๋ยวแสบท้อง”

“ยังไม่สามทุ่มเลยครับ”

“ลองไก่ทอดไหมหรือผัดไทยดี?” เขาถาม ไม่ทิ้งเวลาให้บริภัทรคิดก็ชี้ร้านขายข้าวปั้นญี่ปุ่นให้ดูพลางลดเสียงวิจารณ์พอให้ได้ยินกันสองคน “อาจจะต้องเสี่ยงเรื่องรสชาติกันหน่อย”

“สถานการณ์อย่างนี้เค้าไม่มายด์เรื่องรสชาติกันหรอกครับ เค้ากินบรรยากาศ”

“ถ้าอิ่มท้องก็ไม่ว่ากัน” บริภัทรหัวเราะ เลือกผัดไทยร้อน ๆ ให้เขาส่วนตัวเองหมายใจว่าจะสั่งไก่ทอดชิ้นเล็กราดชีสมาชิมสักหนึ่งกระทง ทั้งสองแยกกันยืนรอของกิน คนหนึ่งรอหน้าร้านผัดไทยอีกคนรอหน้าร้านไก่ทอดพ่อค้าแม่ค้าทั้งหมดล้วนเป็นนิสิตนักศึกษาที่มาออกร้าน บ้างทำเพื่อความสนุกบ้างก็หารายได้เข้าคณะหรือกลุ่มกิจกรรมชมรมที่ตนสังกัด บริภัทรยื่นเงินให้พ่อค้าหน้าเข้มก่อนจะหันไปสนใจไก่ทอดที่กำลังเดือดน้ำมันอยู่ในกระทะใบเขื่อง กลิ่นเครื่องเทศในแป้งทอดหอมจัดจนน้ำย่อยในกระเพาะเริ่มทำงาน คนตัวขาวยืดตัวนิด ๆ แววตามีรอยลุ้นจนพ่อค้าจากชมรมดาราศาสตร์ออกปากแซว

“ใจเย็น ๆ ครับคุณลูกค้า เดี๋ยวยกให้ทั้งกระทะเลย”

“น่ากินมากเลยครับ”

“ดีใจจังมีคนชม”

“ของดีก็ต้องชมสิครับ”

“พ่อค้าก็ดีนะครับ ชมได้ ไม่เสียตังค์ด้วย”

“เสียแค่ไอดีไลน์แค่ไม่กี่ตัวเองครับ” ทีมเวิร์คดีมาก ช่วยกันทำมาหากินแล้วก็ช่วยกันเฮยกใหญ่

“จ่ายตังค์ไปหรือยัง?” ประโยคคำถามมาพร้อมแรงรั้งตรงชายเสื้อ บริภัทรยังไม่ทันตอบว่าจ่ายหรือไม่จ่ายเจ้าของคำถามก็หันไปเจรจากับคนขายแทนเสียแล้ว

“อีกนานไหมครับน้อง?”

“ไม่นานครับพี่ ไม่เกินห้านาที” พี่ปีสี่ทำเสียงเป็นเชิงเข้าใจก่อนบอกหน้าเฉย “ถ้าได้แล้วก็ฝากไว้ก่อนนะครับเดี๋ยวกลับมาเอา”

“อ้าว?”

“ไปหาเซย่าก่อน” คุณชายเธอประกาศิตแบบนั้นบริภัทรเลยทำได้แค่มองไก่ทอดกระทะใหญ่ตาละห้อยแล้วผละออกมาอย่างจำใจ อาลัยอาวรณ์ไก่ทอดได้ไม่นานกระทงใบตองบรรจุผัดไทยที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ก็ถูกส่งมาตรงหน้า บริภัทรรับมาถือ สูดจมูกฟุดฟิดก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

“ระวังร้อน” เขาเตือนพลางส่งตะเกียบไม้ให้

“ของคุณล่ะครับ?”

“เมื่อกี้ใครเลือกผัดไทยให้ฉันนะ” บริภัทรครับ บริภัทรคนนี้เองที่พูดอย่างนั้น แต่ใครใช้ให้เขาใจร้อนทิ้งไก่ทอดราดชีสของบริภัทรล่ะ คุณชายชานนท์ ปริญศิริ แค่ห้านาทีก็ยังนานเกินจะรอ

               “ชิมให้หน่อยว่าอร่อยไหม” คนตัวเล็กกว่าทำตามโดยไม่อิดเอื้อน

               “ดีครับ หวานนิดหน่อย คุณน่าจะชอบ”

               “กินถั่วงอกด้วยน้องบี”  

               “.......” บริภัทรไม่ใช่คนเกลียดผัก เขากินได้ทุกอย่างที่เป็นอาหาร(ยกเว้นแตงกวา) ไม่เคยต้องมีใครคอยกำกับเวลารับประทาน แต่ที่ทำให้ต้องยืนจ้องของกินทั้งมือยังถือตะเกียบค้างนั้น...---

               “กิน”

               “อ่ะ ครับ จะกินแล้ว”

ไม่ใช่เพราะบริภัทรไม่กินถั่วงอกหรอก

 



“ดีจังเลยนะครับ ตั้งแต่ดูมายังไม่เห็นร้านไหนใช้กล่องโฟมหรือถุงพลาสติกใส่ของกินเลย ส่วนใหญ่ใช้ใบตองทั้งนั้น ร้านขายน้ำก็เป็นกระบอกไม้ไผ่ ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหน”

“ปีนี้มีเวลาเตรียมงานนาน พอแจ้งกฎกันตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็เลยสั่งของทัน แต่ก็ไม่ได้งดใช้พลาสติกไปทีเดียว บางร้านก็ยังต้องใช้อยู่”

“เท่านี้ก็ถือว่าเยอะแล้วล่ะครับ”

“อยากกินอะไรอีกไหม?”

“ไม่ไหวแล้วครับ อิ่ม ตอนนี้หิวน้ำแทนแล้ว” ร่างสูงอาศัยข้อได้เปรียบมองผ่านฝูงชนเพื่อหาร้านขายน้ำที่ใกล้ที่สุด เขาเจอมันห่างออกไปประมาณร้อยเมตรจึงแตะหลังคนน้องให้เดินตาม บริภัทรไม่อยากถือของให้วุ่นวายจึงขอเอากระทงใบตองไปทิ้งก่อนแล้วจะตามไป หลังจากแวะทั้งร้านผัดไท ร้านลูกชิ้นปิ้ง ร้านครัวซองค์ ร้านน้ำแข็งไส ไก่ทอดราดชีสคงถูกทิ้งให้รอเก้อเสียแล้ว  

คุณชานนท์ยืนอยู่หน้าร้านขายน้ำ เขาไม่ได้มองมาเหมือนทุกครั้งที่บริภัทรมองหาเขา ใบหน้าหล่อเหลาก้มนิด ๆ สายตาวางต่ำ เขาน่าจะกำลังอ่านชื่อเครื่องดื่มแต่ละชนิดอยู่จึงไม่รู้ว่าแม่ค้าทั้งสองคนกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาจ่อตรงหน้า ยิ่งรู้จักบริภัทรยิ่งรู้ซึ้ง ไม่ใช่แค่ส่วนสูงระดับนายแบบหรือใบหน้าคมคายราวกับผลงานของศิลปินเอก แต่ลักษณะบางอย่างที่โดดเด่นออกมาล้วนแต่ดึงดูดให้ผู้คนสนใจ ท่วงท่ายามเขาจัดนาฬิกาข้อมือ กริยาที่เขาแตะข้อนิ้วกับริมฝีปากเวลาครุ่นคิด บริภัทรมั่นใจเลยว่าเสียงครางแผ่ว ๆ จากผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นผลมาจากการเสยผมของคุณชานนท์

ดูสิ สายตากี่คู่กันล่ะที่จดจ้องไปยังร้านนั้น

ก่อนหน้านี้เพราะบริภัทรอยู่ข้างกายเขา เมื่อจงใจไม่มองคนอื่นก็ย่อมไม่เห็นว่าใครจะมองมาอย่างไร แต่ตอนนี้บริภัทรถอยออกมาอยู่ในจุดเดียวกับคนอื่น ได้มองเขาด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างขึ้น เป็นจริงมากขึ้น บริภัทรจึงยิ่งมั่นใจ พี่ชายของคุณเซย่านั้น...น่าหมั่นไส้จริง ๆ

 หัวใจไม่นิ่ง ระลอกคลื่นของอารมณ์โยนสูงก่อนจะทิ้งตัวตกดิ่ง หวิวไหวและวูบโหวงจนต้องพรูลมหายใจออกมายืดยาว  

“สวัสดีค่ะ รับน้ำอะไรดีคะ? เลือกดูก่อนได้นะ มีหลายอย่างเลย มะพร้าว ลำไย ใบบัวบก!” หนึ่งในแม่ค้าจากชมรมวรรณศิลป์ถามเสียงใส บริภัทรยิ้มบาง มองหาของที่ต้องการโดยไม่คิดจะรบกวนการสนทนาของคนที่มาก่อนกับแม่ค้าอีกคน

“ทำไมไปนาน?”

“ดูอะไรเพลินไปหน่อยน่ะครับ”

“มาด้วยกันหรือคะพี่ชานนท์?”

“ครับ”

“เจนนี่คุ้นหน้าเพื่อนพี่ชานนท์จังเลยค่ะ โทษนะคะ เรียนนิเทศหรือเปล่า?” บริภัทรดูแล้วคนถามน่าจะเป็นรุ่นพี่เขาจึงตอบกลับอย่างสุภาพว่าไม่ได้เรียนคณะนั้น เขาเรียนคณะศิลปศาสตร์และเพิ่งเข้ามาเป็นนิสิตปีหนึ่ง อีกคนน่าจะจำผิด ได้ยินบริภัทรบอกอย่างนั้นเจนนี่ก็เลิกสนใจ หันไปชวนรุ่นพี่คนดังคุยต่อ

“แล้วออกค่ายแนะแนวปีนี้พี่ชานนท์จะไปอีกหรือเปล่าคะ?”

“ยังไม่ได้คิดครับ”

“ฮืออออออ อยากไปด้วยกันอีกจังเลยค่ะ คราวที่แล้วประทับใจมาก ๆ พี่ชานนท์สอนอะไรพวกหนูเยอะเลย” ชานนท์พยักหน้า เขาไม่ต่อบทสนทนากับหญิงสาวคนนั้นแต่หันไปถามคนข้างตัวว่าจะดื่มอะไร

“เดี๋ยวดึกนะ ยังเดินไม่ทั่วงานเลย”

“อยากกินน้ำตะไคร้ครับแต่ก็อยากกินน้ำกระเจี๊ยบด้วย”

“ขอน้ำตะไคร้กับน้ำกระเจี๊ยบอย่างละหนึ่งครับ” แม่ค้ากุลีกุจอจัดให้ตามออเดอร์ ชานนท์เป็นคนรับกระบอกไม้ไผ่มาส่งให้บริภัทร มองคนตัวขาวชิมน้ำตะไคร้เสร็จก็ส่งน้ำกระเจี๊ยบให้ชิมต่อ

“เป็นไง?”

“ชื่นใจดีครับ”

“ชื่นใจจริงหรือ?” ดวงตาเรียววาดขึ้นมองด้วยความนัยที่รู้เท่าทัน บริภัทรถือน้ำกระเจี๊ยบแล้วยกน้ำตะไคร้ให้พี่ชายคุณเซย่าไป

“พี่ชานนท์จะไปดูอะไรต่อคะ?”

“ว่าจะเดินดูไปเรื่อย ๆ ครับ”

“แวะไปที่ซุ้มคณะนิเทศสิคะ มีเขาวงกตให้เล่นด้วยนะ อีกเดี๋ยวพอเพื่อนมาเปลี่ยนเวรตรงนี้เจนนี่ก็จะไปเหมือนกัน เจนนี่เป็นสตาฟน่ะค่ะ ขอเชียร์ ๆ”

“ถ้าเพื่อนพี่ไม่เหนื่อยจะแวะไปนะครับ”

“เย้! เพื่อนพี่ชานนท์ชื่ออะไรหรือคะ เจนนี่ถามได้มั้ย ได้เถอะเนาะ เผื่อเจอกันที่อื่นจะได้ทัก” เพื่อนพี่ชานนท์เงยหน้าจากกระบอกไม้ไผ่ กะพริบตาเหมือนไม่เข้าใจในทีแรกก่อนจะร้องอ๋อ

“ชื่อบีครับ”

“น้องบี?” บริภัทรยิ้มบาง เต็มใจตอบอย่างแสนสุภาพ

“ใช่ครับ ชื่อเล่นชื่อบี ชื่อจริงชื่อบริภัทรครับ”








#3rdsf



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.042K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8380 ChungWila (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:20
    บริภัทรที่เคยเป็นแฮชแทคอ่ะคับ555555
    #8,380
    0
  2. #8340 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 16:05
    น่อววววว มีการบอกชื่อจริงเสร็จสรรพ คึคึ
    #8,340
    0
  3. #8265 areenachesani (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:23
    น่ารักก
    #8,265
    0
  4. #8235 baseballyoong (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 14:25
    บริภัทรน่ะ ชีดเจนดีนะ 5555555
    #8,235
    0
  5. #8223 fang_fang (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 12:48
    ขอเกลียดการตอบชื่อจริงของน้อง แอบร้ายนะ เราอะ 5555
    #8,223
    0
  6. #8207 mayyamcc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:44
    น้องงงง ชั้นรู้นะะะะะะ
    #8,207
    0
  7. #8164 CB💕 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:12
    ยอมมมม ร้ายนะเราอ่ะ
    #8,164
    0
  8. #7933 sunshinyi19 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:18
    ใช่ย่อยนะน้องบี~
    #7,933
    0
  9. #7730 jwsnpy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 12:51
    น้องงงง ร้ายน่ะเนี้ย 5555
    #7,730
    0
  10. #7707 อยากเกิดเป็นวีวี่ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 01:36
    น้องบี!!!! แม่รูดก้านมะยมรอแน้วววววว!!!
    #7,707
    0
  11. #7664 puppy_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 21:57
    แนะนำตัวขนาดนี้ ให้ยายว่าไง๊????
    #7,664
    0
  12. #7641 warangkhana_aum (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 19:30
    โอ้ยน้องบี ร้ายนะเราอ่ะ 55555
    #7,641
    0
  13. #7612 Fairy wings (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 07:53
    เปิดตัวไหมเล่า พาเขาไปทั่วงานแล้ว เซย่าหายตัวไปเลยจ้า 555
    #7,612
    0
  14. #7588 stikxx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:58
    เขินมากเลย แง
    #7,588
    0
  15. #7497 MINCE (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 22:57

    น้องบี ~~~~~

    #7,497
    0
  16. #7447 fourfivesix (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 01:51
    ชอบความบอกชื่อจริงอ่าาาา น้องบี กี๊สไๆๆๆ
    #7,447
    0
  17. #7399 SapphireScorius (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 10:21
    พี่ชานนี่เป็นคนอารมณ์ร้อนเนาะ เหมือนตอนนี้พยายามใจเย็นเพื่อปรับตัวเข้าหาน้องอยู่ แต่คนมันเคยร้อนยังไงก็ปรับยาก ดูตอนพี่เค้าอารมณ์เสียที่น้องไม่บอกเรื่องขึ้นร้องเพลง โวยวายใหญ่เลย 5555 ตัวใหญ่ใจน้อยของแท้ล่ะคนนี้ แถมขี้หึงไปอีกหนึ่ง น้องคุยกับพ่อค้าหน่อยไม่ได้ รีบดึงหนีเชียว 555555 แต่ชอบความพี่ชานมากๆๆๆๆเลยค่ะ ชอบที่เค้าจะเย็นชากับทุกคนทุกสิ่งบนโลก แล้วเลือกสนใจแค่คนที่สนใจจริงๆ ไม่ชอบเช็กเรตติ้ง ไม่หว่านเสน่ห์ไปทั่ว ฮือออ รักความจริงจังมั่นคงนี้ เขินมากๆตอนเรียกน้องบี ปกติเรียกชื่อจริงตลอด พอเรียกน้องบีนี่ใจเหลวเลย ส่วนคนน้องก็ร้ายใช่ย่อย เนียนบอกชื่อจริงเฉย สงสัยกลัวสาวๆจำไม่ได้ละมาจีบพี่ชาน แหมะะะ
    #7,399
    0
  18. #7335 24/7-B (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:52
    ร้ายใช่ย่อยนะน้องบี555555
    #7,335
    0
  19. #7324 ntnz_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:34
    มีความย้ำแฮชแทค ใช่ย่อยนะเราน่ะ
    #7,324
    0
  20. #7302 โชคเข้าข้าง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 04:43
    เหมือนจะย้ำแฮชแทกไอจีนิดๆ ร้ายหรอเราอ่ะะะ ถถถถถ
    #7,302
    0
  21. #7288 xxiuminx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:10
    โง้ยยยย น้องบี
    #7,288
    0
  22. #7205 pukiest (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 16:52
    มีความตัดพ้อ มีความเรียกน้องบี เคๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #7,205
    0
  23. #6998 _tangkwajiya (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 09:58
    โอยยยนยย บริภัทรร ชั้นเขินแทบแย่แล้วววว
    #6,998
    0
  24. #6970 purnploy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:36
    บริภัทรรรรร
    #6,970
    0
  25. #6815 kriskky (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:56
    โห้ววสุดยอดมากครับถือว่าเป็นการเปิดตัวไปในตัวนะคร้าบบบทั่นผู้โชม
    #6,815
    0