(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 33 : บ ริ ภั ท ร #01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,209 ครั้ง
    5 ส.ค. 61



บริภัทร #01




ถุงกระดาษติดตราสัญลักษณ์โรงแรมชื่อดังถูกวางลงข้างตัวก่อนคนที่ถือมันมาจะย่อตัวลงนั่งบนส้นเท้า มือหนาวางบนไหล่ เขย่าน้อย ๆ แทนการเรียกร้องความสนใจ บริภัทรใช้นิ้วชี้กดกระดาษแก้วสีทองที่เพิ่งทากาวลงบนผ้าขาวผืนใหญ่ หันไปมองคนที่เบียดเข้ามาในวงล้อมพลางถาม

“ถุงอะไร เหมือนได้กลิ่นหอม”

“เสบียงสำหรับคนทำงานดึก”

“คินไปซื้อมาเหรอ?” ภาคินไหวไหล่ เมื่อเจ้าของดวงตาเรียวรับรู้การมีอยู่ของของกำนัลยามดึกแล้วชายหนุ่มก็ลงมือแกะเทปกาวแหวกปากถุงดูของข้างใน จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมยั่วน้ำลายสีหน้าบ่งบอกความพอใจอย่างไม่ปิดบัง

“คลับแซนวิชเน้อน้อง ส่วนถุงนี้...ครัวซองค์หกชิ้น พาย ทาร์ตไข่ ยังอุ่นอยู่เลย ไส้อะไรบ้างวะเนี่ย โอ้โห กระดาษห่อยังพิมพ์ลายร้าน กินหรูอยู่ดีจริง ๆ ตัวกู”

“คนอื่นทำงานตัวเองมานั่งกิน”

“ก็กินด้วยกันสิ ของตั้งเยอะ น้ำผลไม้กับน้ำแร่ในถุงนั่นก็กินได้นะ” ชี้นิ้วไปทางถุงพลาสติกที่เพิ่มมาจากถุงกระดาษสองถุงแรก บริภัทรนิ่วหน้า ภาคินไปซื้อของพวกนี้มาตอนไหน เมื่อกี้ยังวิ่งวุ่นช่วยรุ่นพี่ปีสองปีสามขนสายไฟอยู่เลย

ดวงตาเรียวมองไปรอบตัว ตอนนี้เขาและภาคินอยู่ที่ตึกคณะ ในห้องที่เคยเป็นห้องซ้อมเชียร์ตอนเทอมหนึ่ง โถงกว้างระเกะระกะด้วยข้าวของอุปกรณ์สำหรับงานใหญ่ที่จะมาถึงในวันอาทิตย์นี้ นิสิตนักศึกษาหลายสิบชีวิตในชุดไปรเวทกำลังช่วยกันเตรียมงานส่วนของตน บริภัทรเองก็ช่วยทำขบวน แม่งานปีสามอย่างพี่ซอประกาศกร้าวว่างานลอยกระทงปีนี้คณะเราต้องได้รางวัลชนะเลิศด้านความคิดสร้างสรรค์ แต่เพราะอยากเล่นใหญ่ในเวลากระชั้นชิดอาสาสมัครจำนวนหนึ่งเลยต้องอยู่ค้างที่คณะเพื่อเร่งงานส่วนที่ยังเหลือ เริ่มตั้งแต่คืนวันศุกร์คือคืนนี้ยิงยาวตลอดวันเสาร์จนถึงค่ำวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันลอยกระทงประจำปี บริภัทรไปอาบน้ำที่คอนโดและกลับมาตั้งแต่ทุ่มครึ่ง เตรียมถุงนอนมาค้างที่คณะกับเพื่อนสนิทที่รับผิดชอบฝ่ายแสงสีเสียงของขบวน ภาคินวิ่งวุ่นไม่หยุดส่วนบริภัทรก็ตกแต่งป้ายผ้าตามที่หัวหน้าฝ่ายศิลป์ให้โจทย์สลับกับช่วยงานจิปาถะที่ตนพอทำได้ ทำงานคลอเสียงคนรอบตัวคุยกัน หัวเราะมุกตลกของรุ่นพี่ฝ่ายสันทนาการ บริภัทรเพลินกับบรรยากาศคึกครื้นที่นานครั้งจะมีโอกาสได้ร่วมแบ่งปันกับคนอื่น มองนาฬิกาอีกทีก็ตอนที่ภาคินเดินเข้ามาพร้อมถุงของกินเต็มมือ

“ทุกคนกินได้นะ ช่วยกันกิน ๆ บีมันกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

“ไปซื้อมาตอนไหนน่ะภาคิน ร้านนี้เค้ามีสาขาอยู่ที่ทองหล่อกับสยามเท่านั้นไม่ใช่เหรอ” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งทัก หล่อนวางมือจากงานแล้วคว้าถุงกระดาษสีไข่ไก่ไปเป็นคนแรก

“ใช่ ๆ เราเพิ่งอ่านรีวิวไปเมื่อวันก่อนเอง โรงแรมนี้ก็ไม่ได้อยู่ใกล้คณะเรานะ จำได้ว่าค็อฟฟีช็อปเค้าเปิดถึงเที่ยงคืนแล้วหลังสี่ทุ่มจะลดราคา 30 หรือ 50 เปอร์เซ็นต์นี่แหละ นี่ไปซื้อมาตอนนี้แสดงว่าราคาเต็มอ่ะดิ”

“ก็คงงั้น” ภาคินว่าผ่านรอยยิ้ม

“ป๋าเวอร์ สนใจรับเราเป็นแฟนไหมเธอ”

“บ้า พวกหล่อนก็พูดไป ฟ้าผ่าตายกันพอดี” ชายหนุ่มจีบปากจีบคอตอบ ส่งขวดนมให้บริภัทรที่เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดสั่นเตือนบริภัทรหยิบออกมาดู กะพริบตาสองทีก่อนจะบอกคนที่นั่งล้อมวงทำงานด้วยกันว่าจะไปห้องน้ำ ภาคินยักคิ้วแทนการรับรู้ มองคนที่ถือขวดแก้วติดมือไปห้องน้ำพลางนึกถึงใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่คืนนี้ ถ้าอยู่คงปลื้มใจแทนเจ้าบีจนเก็บอาการไม่ไหวแล้วก็คงแสดงพิรุธจนคนทั้งห้องเชียร์รู้ว่ามีรุ่นพี่ปีสี่คณะอื่นย่องมาส่งเสบียงให้บริภัทรถึงคณะ

 

 

เดินไม่ช้าไม่เร็วบริภัทรก็พ้นชายคาอาคารออกมายืนหน้าตึกกิจกรรมของคณะ ข้างนอกมืดลงตามเวลาแต่แสงไฟยังคงส่องสว่าง เพื่อนพี่น้องร่วมคณะเดินผ่านไปมาแม้ไม่หนาตาเท่าตอนกลางวันแต่ก็ไม่ได้ขาดช่วงให้รู้สึกวังเวง บริภัทรเพ่งมองผ่านแว่นสายตาไปทางแนวต้นหูกวางที่ยืนต้นเรียงไปตามขอบทางเท้า รถคันสีดำกลมกลืนกับกลางคืนจนต้องเพ่งซ้ำให้แน่ใจเมื่อมั่นใจว่าใช่จึงตรงเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่ยังสวมชุดนักศึกษา เชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้าความยาวเหนือข้อเท้า อีกฝ่ายกำลังสูบบุหรี่พอมองมาเห็นบริภัทรก็ทิ้งมวนนิโคตินลงพื้นปูนแล้วดับง่าย ๆ ด้วยปลายเท้า

“โทษที ไม่คิดว่าจะออกมา” เสียงทุ้มออกตัว พอบริภัทรแค่พยักหน้าก็กลายเป็นต่างคนต่างเงียบ

“กะว่าสูบมวนนี้เสร็จแล้วจะกลับ”

“ครับ” เปลือกตาบางปรือต่ำเมื่ออีกคนขยับเท้าใกล้เข้ามา คุณชานนท์สวมรองเท้ายี่ห้อที่บริภัทรไม่รู้จัก แต่ก็พอบอกได้ว่า หนังสีน้ำตาลนั้นมันก็เหมาะกับเจ้าตัวไม่แพ้สนีกเกอร์คู่ละสามหมื่นแบบไม่รวมภาษีนำเข้าเลย

“จะค้างที่นี่จริง ๆ หรือ?”

“ครับ”

“เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว?”

“น่าจะเกินครึ่งแล้วนะครับผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“ยังไง?” คิ้วเข้มย่นชิดกัน ไม่รู้เพราะบริภัทรตอบสั้นเกินไปหรือเพราะบริภัทรถอยเท้าออกห่าง “พวกผมทำส่วนของขบวน ต้องทำงานผ้าแล้วก็ของตกแต่งขบวนนิดหน่อย นอกนั้นก็ใช้คนเดินขบวนที่เราจะเช่าชุดและเครื่องประดับเพิ่ม รุ่นพี่ที่เป็นเฮดบอกว่าส่วนขบวนจะเน้นภาพรวมไม่เคร่งเรื่องรายละเอียดเหมือนงานส่วนกระทงกับเสลี่ยง”

“เหนื่อยไหม?” บริภัทรส่ายหน้า

“สนุกดีครับ” รุ่นพี่ปีสองกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา พอถึงระยะที่เห็นหน้ากันชัดเสียงหัวเราะคิกคักก็เงียบลง บริภัทรไม่ได้พูดคุยอะไรนอกจากค้อมศีรษะลงตามประสารุ่นน้องจนกลุ่มนั้นเดินผ่านไป

“........”

“เข้าไปข้างในเถอะ”

“จะกลับแล้วหรือครับ?”

“ยังหรอก ต้องไปคณะก่อน”

“อ้อ”

“แค่แวะไปดูเท่านั้น กิจกรรมทุกอย่างปีสามเป็นเฮดหลัก ปีสี่ไม่ค่อยได้ทำอะไรแล้ว” บริภัทรครางรับในลำคอ หมุนขวดแก้วในมือแล้วก็นึกขึ้นได้ “ขอบคุณสำหรับของกินนะครับ คุณซื้อมาเยอะเลย ผมกินคนเดียวไม่หมด ขอแบ่งให้เพื่อน ๆ กินด้วยนะครับ”

“ตามใจเถอะ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวก็พอ”

“ครับ ขอบคุณ”

“ต้องไปแล้ว”

“...ครับ” พอเขาบอกว่าจะไปก็กลายเป็นบริภัทรที่เพิ่งรู้ตัวว่ายืนขวางทางเจ้าของรถอยู่ เด็กหนุ่มถอยเท้าออกห่างจากเมอเซเดสสีดำเป็นเงา เว้นพื้นที่ให้เจ้าของรถเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ระยะที่คนพี่เดินผ่านหน้านั้นแทบจะเรียกได้ว่าแขนเสื้อปัดผ่านปลายจมูก บริภัทรได้กลิ่นเหม็นไหม้ของใบยาสูบยามสูดลมหายใจเข้าแต่ก็ไม่ชัดไปกว่ากลิ่นโจมาโลนลอนดอนที่ชานนท์ใช้ประจำ ยิ่งเมื่อเขาหยุดแล้วหันกลับมาหาทั้งตัวกลิ่นหอมอันคุ้นเคยนั้นก็ยิ่งชัด

“ละ ลืมอะไรหรือครับ” ส่งเสียงออกไปก่อนเป็นการเรียกขวัญและกำลังใจ ก็พี่ชายคุณเซย่าเขาดูตึง ๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว บริภัทรรู้สึกได้แค่ไม่อยากถามให้เป็นการละลาบละล้วงเท่านั้น พอคุณเขาหันขวับมาแบบไม่ให้สัญญาณเตือนบริภัทรก็สะดุ้งสิ ชานนท์ไม่พูดพร่ำ(เขาไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว) ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวเนิบช้า มือหนึ่งจับต้นแขนอีกมือจับบั้นเอวดึงร่างเล็กเข้ามาหา

บริภัทรหน้าเหวอ

แว่นทรงกลมเกือบร่วงจากสันจมูกตอนสติกลับคืนร่าง

“คุณชานนท์” จนเขาเดินไปขึ้นรถนู่นแล้วบริภัทรถึงควานหาเสียงขาด ๆ เกิน ๆ ของตัวเองเจอ พี่ชายคุณเซย่าชักจะใจกล้าบ้าบิ่นมากขึ้นทุกวัน

 

 

ภาคินโยนขวดน้ำผลไม้ใส่ถังขยะ พ่นลมหายใจออกก่อนจะดีดตัวจากท่ายืนพิงผนัง ร่างสูงเคลื่อนไหวปราดเปรียว แค่ไม่กี่ก้าวก็โผล่เข้าไปดักหน้าคนที่กำลังเดินลากเท้าผ่านหน้าไป

“คิน! ตกใจหมดเลย”

“หน้าผากเป็นอะไร?”

“ฮะ? อะไร? ไม่ได้เป็นอะไรนี่”

“แล้วเอามือปิดไว้ทำไม?”

“ไม่ได้ปิด” ตอบหลังจากทิ้งมือลงข้างตัว ภาคินแสร้งขมวดคิ้ว ไม่ยอมเลิกสงสัยแม้เพื่อนตัวขาวจะหันไปสนใจประกาศที่ติดตรงบอร์ดแล้วก็ตาม “ปัดเฉย ๆ ผมหน้าม้ามันโดนตา” โดนตาทั้งที่มีแว่นกั้นอยู่ โอเค ๆ ในฐานะเพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมภาคินจะเชื่อก็ได้

“พี่ชานนท์กลับไปแล้วเหรอ?”

“อื้อ เห็นว่าจะไปดูน้องเตรียมงานที่คณะ”

“อุตส่าห์ขับรถไปทั่วกรุงเทพเพื่อกว้านซื้อขนมร้านดังแลกกับการได้เจอหน้าไม่ถึงห้านาที ถ้าเป็นการลงทุนก็ขาดทุนเห็น ๆ พี่เขาเรียนเศรษฐศาสตร์จริงปะเนี่ย”

“ไม่รู้เหมือนกัน” เสียงนั้นตอบแผ่ว ดวงตาเรียวรีมองกลับไปยังตำแหน่งที่เคยมีเอสคลาสคูเป้จอดเทียบตรงนั้น “แต่คุณชานนท์ไม่ใช่คนโง่ ถ้าวันหนึ่ง เค้าคิดได้ว่าสิ่งที่กำลังทำมันไม่ให้ผลดีอะไรนอกจากการขาดทุน เค้าคงไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาต่อไปหรอก”

“พูดถึงอะไรวะ?”

“.......”

“บี” คนถูกเน้นเสียงเรียกฉีกยิ้มตาหยี

“เราพูดถึงหลักการทั่วไปไง ใครจะปล่อยให้ตัวเองขาดทุนเปล่า ๆ ปลี้ ๆ ล่ะ คินเองก็คงไม่ทำ ใช่ไหม?”

“ก็ไม่แน่เสมอไป เรื่องกำไรขาดทุนถ้าไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่เกี่ยวกับเงินทองแล้วแล้วมันก็วัดกันยาก ความพอใจของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน” เพื่อนตัวเล็กของภาคินหัวเราะเสียงใส “ต่อประโยคเก่งสมกับเป็นลูกรักสายทักษะภาษา แต่ตอนนี้เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ ยุงจะหามเราแล้ว”

“แล้วไปเข้าห้องน้ำมาหรือยัง?”

“เออ ยังเลยอ่ะ ไป ๆ ๆ ไปส่งเราเข้าห้องน้ำก่อน ปวดฉี่จะแย่แล้ว”

“แหม ได้จังหวะเปลี่ยนเรื่องเลยนะจ๊ะ”

“เร็ว ๆ น่า”

“จ้าาา ไปแล้วจ้า”

 

 

“เฮียเต้! เฮียชานมา! เฮียเต้ เฮีย เฮีย เฮียสสสสสสสสส์”

“ไอ้สัดแจ็ค กูได้ยินแล้ว ไอ้เหี้ย มึงจะแหกปากทำไม พ่อมึงเป็นลำโพงเรอะ”

“ก็เฮียไม่ขานรับอ่ะ”

“ปากกูคาบตะปูอยู่ไอ้เวร”

“เอ้า ฝ่ายสวัสดิการเค้าก็มีน้ำมีขนมให้ทำไมเฮียไม่กิน ไปกินทำไมตะปู อยากโดนข้อหาอมของหลวงเหรอ” ขายาว ๆ เหวี่ยงกลับมาเฉียดสะโพกเจ้าของชื่อแจ็คไปเพียงคืบ ไอ้รุ่นน้องลูกครึ่งไทยจีนที่วันนี้ได้ดิบได้ดีเป็นถึงหัวหน้านิสิตชั้นปีที่สามหัวเราะร่า เดินย้อนกลับไปหาพี่รหัสที่เพิ่งดึงเก้าอี้มานั่ง

“เฮียยยยยยยยย ไหนอ่ะขนมของผม”

“ขนมอะไรวะ?”

“อ้าว ขนมอ่ะ เจ๊จินเพื่อนเฮียทวิตว่าเจอเฮียที่ร้านขนมตรงทองหล่อ เฮียไม่ได้ไปซื้อขนมเหรอ?” ชานนท์พยักหน้าบอกความเข้าใจ

“ซื้อ”

“แล้วไหน...”

“แต่ไม่ได้ซื้อให้มึง”

“เอ้า!” รุ่นน้องสุดรักสุดตีนร้องอย่างไม่หวงเสียง แจ็คสันทิ้งตัวลงนั่งชิดทอมฟอร์ดสีน้ำตาล ตั้งท่าจะจับช่วงขายาว ๆ เขย่าประท้วงแต่เห็นร่องลึกตรงหัวคิ้วคุณชายชานนท์แล้วก็บอกตัวเองให้สำรวมกริยาแทบไม่ทัน

“ไงมึง ไหนบอกวันนี้จะไม่เข้ามาแล้ว ต้องไปธุระกับแม่ไม่ใช่เหรอ”

“เซย่าไปแทนแล้ว”

“น้องเซย่าาา”

“อย่ามัวแต่ทำตัวอ้อนตีน นู่น งานมึง” เตวิชสะกิดประธานรุ่นของปีสาม บุ้ยใบ้ไปทางกลุ่มนักศึกษาที่กำลังรุมจับโครงกระทง เห็นอย่างนั้นแจ็คสันก็ไม่โอ้เอ้รีบลุกไปช่วย พ้นหลังน้องรหัสเพื่อนเตวิชก็ลากเก้าอี้มานั่งบ้าง พวกเขาปีสี่แล้ว ไม่มีหน้าที่หลักในการจัดการใด ๆ ที่อยู่ช่วยน้องเพราะเคยมีตำแหน่งในสภานิสิตคณะเศรษฐศาสตร์มาก่อน ปีสี่คนอื่นไม่ลงมายุ่งเลยด้วยซ้ำ  

“ว่าไงครับคุณ ได้ข่าวว่าไปสินสาดมาเหรอครับ”

“ใครคาบข่าวมาบอกล่ะ”

“ไอ้เหี้ยคริส” เตวิชหัวเราะ คิดถึงข้อความในแชทกลุ่มที่เพื่อนสนิทจากต่างคณะระดมส่งมาติด ๆ กันเป็นสิบข้อความ แต่ก็ไม่มีคำตอบจากคนที่ต้องการ ชานนท์คงปิดเสียงแจ้งเตือนเหมือนเคย “แต่ถึงมันไม่บอกกูก็พอเดาได้ ไปถึงนั่นแล้วมึงไม่แวะหามันหน่อยล่ะ มันบ่นมายาวเลยเนี่ย”

“กูไม่ได้เข้าไปข้างใน”

“ก็เลยยืนคุยกันข้างนอก?”

“.......”

“ไม่กลัวใครจะเอาไปเม้าท์แล้วเหรอวะ?” ใบหน้าหล่อเงยสูง ดวงตาคมหวานมองเลื่อนลอย ขณะที่นิ้วยาวก็หมุนโทรศัพท์ไม่หยุด

“กูก็ไม่รู้”

“เออ แล้วมึงยังไงวะ หรือเพราะกลางคืนมันมืด ไม่มีใครคอยส่อง”

“ไม่รู้ กูไม่ได้ขอให้เขาออกมาเจอ กูฝากภาคินเอาของไปให้เขา ไลน์บอกเขาให้ตั้งใจทำงานแค่นั้น ไม่ได้คิดว่าเขาจะออกมาหาแต่เขาก็ออกมา”

“แน่ะ ใจชื้นเลยอ่ะดิพี่ชานนท์กู” พี่ชานนท์วางหน้าเฉยแต่ลักยิ้มบนแก้มกดลึก

“ออกมาเจอกูกำลังสูบบุหรี่”

“โดนดุไหม แฟนกูนะแทบจะจิกหัวตบเวลากูสูบให้เห็น” ชานนท์ส่ายหน้า บริภัทรไม่มีทางตำหนิเรื่องเขาสูบบุหรี่หรอก คนตัวเล็กนั่นไม่วิจารณ์อะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน แต่ถ้าเรื่องไหนที่เกี่ยวบริภัทรจะพูดต่อหน้า ไม่อ้อมค้อม ไม่ว่าร้ายลับหลัง จริตวาจาก็จะบริสุทธิ์ซื่อตรงเหมือนแววตาคู่นั้น

“เขารอ ไม่ยอมเดินเข้ามาหาจนกูทิ้งบุหรี่นั่นแหละ”

“ใจหายแว๊บเลยอ่ะดิ” ชานนท์ไม่ตอบว่าเป็นอย่างที่เตวิชเลี่ยงไปอีกทางว่า “น้องรู้อยู่แล้วว่ากูกินเหล้าสูบบุหรี่” เหมือนที่รู้ว่าเขาเป็นคนใจร้อน ชอบบังคับ ขับรถเร็ว

“แปลกนะ ปกติเห็นแบบนี้ก็ต้องเตือนไม่ก็รบเร้าให้เลิกแล้ว ถ้าไม่บอกว่าเหม็นก็จะอ้างเหตุผลเรื่องสุขภาพ เพราะเป็นห่วง อะไรประมาณนั้น”

“เขาคงไม่ห่วงกูมั้ง”

“เช้ดดดดดดดดดดดดดดด คุณชานนท์กูตัดพ้อเว้ย เนี่ย ตั้งแต่ซุ่มจีบเด็กปีหนึ่งมานี่มึงมีแต่เรื่องให้พวกกูแปลกใจนะรู้ตัวหรือเปล่า เมื่อก่อนนั้นเคยเหรอ มานั่งรำพึงรำพันถึงใคร ไม่มั่นใจ กลัวเขาไม่มีใจตอบ อุตส่าห์อัพรูปในไอจีเขาก็ยังเฉย เคยเหรอ อย่างนั้นอย่างนี้ เคยเหรอ”

“สัด”

“ไม่ทราบว่าคุณชานนท์ยังจำตัวเองคนเก่าได้ไหมครับ นั่น ๆ ๆ จะไปไหน จะไปไหน”

“รำคาญ”

“หนี ไอ้สัด หนี โอ๊ย!” เตะกูอี๊กกกกกกกกกกก! “เพื่อนเลว กูจะฟ้องน้องบีว่ามึงมันคุณชายแค่เปลือก จริง ๆ แล้วมึงมันหมาป่าห่มหนังแกะ” เพื่อนตัวสูงของเตวิชเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ท่าที่ไอ้ชานมันวาดสายตามองกลุ่มน้องปีหนึ่งที่กำลังเดินผ่านพลางเสยผมลวก ๆ นั่น ไม่อยากจะยอมรับแต่ก็ต้องยอม

เออ มึงหล่อค่ะอีเพื่อนเวร

“จ้องจะจับเพื่อนน้องสาวแดกตั้งแต่วันรับน้อง กูจะต้องเตือนน้อง!” ริมฝีปากหยักกดยิ้มที่เตวิชไม่เข้าใจความนัย

“มึงช้าไปแล้วเต้”

“อ้าว ช้าไปแล้วเหรอ”

“.......”

“เดี๋ยว! อะไรช้าวะ? ไอ้เหี้ยชาน มึงกลับมาตอบกูก่อน ไอ้ชาน ไอ้เหี้ย” เช่นเดียวกับเวลาไม่อยากเห็นก็จะมองผ่านเหมือนสิ่งนั้นไม่มีอยู่ เวลาไม่อยากรับฟังเสียงใดชานนท์ก็สามารถทำเหมือนไม่มีเสียงนั้นอยู่จริงได้หน้าตาเฉย ไอ้คุณชายเพื่อนรักมันทิ้งระเบิดใส่เขาตูมใหญ่จากนั้นก็ตบเท้าไปขึ้นรถอย่างหน้าไม่อาย

 

ตกลงแล้ว มันบอกว่าเขาช้าอะไรวะ?

 













#3rdsf


กล้าเม้นต์ก็กล้าอัพอ่ะคุณ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.209K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8398 CB ♡ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:04
    พี่ชานมันแน่ แน่มาตลอด
    #8,398
    0
  2. #8378 ChungWila (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:55
    ว่าแล้วว่าตาพี่ต้องชอบน้องก่อน!!!
    #8,378
    0
  3. #8338 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 09:05
    จริงๆก็คือแอบชอบน้องเค้ามาตั้งแต่รับน้องแล้วงี้เหอะ แหมมมม ร้ายไม่เบานะคุณพี่~
    #8,338
    0
  4. #8263 areenachesani (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 17:24
    อร้ายย พี่เค้าชอบของเค้ามานานนี่เองงง ถึงว่ารู้เรื่องน้องไปซะทุกอย่างง
    #8,263
    0
  5. #7942 lakkee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 01:20
    ขอบคุณนะ
    #7,942
    0
  6. #7931 sunshinyi19 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:53
    มองตั้งแต่วันแรกเลยเว้ยเฮ้ยยย ฮิ้วว
    #7,931
    0
  7. #7755 somruethai1307 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:52
    พี่ชานนนนนนนนน
    #7,755
    0
  8. #7727 jwsnpy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:54
    แงงงว่าแล้วว่าพี่ชานชอบน้องก่อนหน้านี้อยู่แล้ววววว แงงงงง
    #7,727
    0
  9. #7686 บ่ะ\'หย๋อย เอิ่งเอ๋ออ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:51
    งืออออ ชอบมากเลยยย
    #7,686
    0
  10. #7663 puppy_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 21:16
    เดี๋ยววๆๆๆๆๆ พี่ชานคะ ช้าคืออารายยย ไปแอบชอบน้องตอนไหนทำไมไม่บ๊อกกกกกกก
    #7,663
    0
  11. #7610 Fairy wings (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 07:32
    พี่ชานนนนนนนนนท์ แม่เจ้า ชอบน้องมาตั้งนานแล้ว น้องน่ารักล่ะสินะ
    #7,610
    0
  12. #7584 apple_aa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 18:06
    ใจคนอ่านน๊านนนนนนนนนน ลอยละล่องไปแล้วววววววววววว
    #7,584
    0
  13. #7495 MINCE (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 22:22

    ช้าจริง ๆ นั้นล่ะค่ะ ข่าวช้าาา 55555

    #7,495
    0
  14. #7394 SapphireScorius (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 10:01
    พี่ชานนท์นี่สายเปย์จริงๆ สปอยล์น้องเก่งมาก แค่เค้าค้างคณะคืนเดียวต้องลงทุนซื้อน้ำซื้อขนมมาให้ขนาดนี้เลยนะคะแหม จริงๆก็ดูเหมือนไม่มีอะไรน่าห่วง เค้าก็ดูแลเทคแคร์กันดี น้องบีถึงจะไม่พูดแต่ก็ใส่ใจความรู้สึกพี่เค้าอยู่นะ มีออกไปหาไปคุยให้คนพี่ใจชื้น แค่นี้ก็ชื่นใจแล้วมั้งคะ 55555 พี่ชานนี่ดูจะขี้น้อยใจ มีตัดพ้แว่าน้องไม่ห่วงงั้นงี้ แหม่ แต่พออยู่กันสองคนรุกหนักมาก เธอจูบหน้าผากลูกชั้นเหรอพี่ชาน ร้ายสุดๆ ดูท่าไม่แคร์สายตาใครเลยอะ อยากเปิดเผยเต็มที 5555 ตรงนี้ก็สงสัย ทำไมถึงทำเหมือนหลบๆซ่อนๆกันอะคะ จริงๆเปิดเผยกันไปเลยก็ได้ว่าคุยกันอยู่ หรือว่าคนน้องไม่โอเค?? ละก็ตลกตอนท้ายด้วย พี่เต้เตือนน้องไม่ทันแล้วค่ะ น้องโดนกินแล้ว ฮือออ
    #7,394
    0
  15. #7333 tukkiesz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 16:28
    เอ๊ะ ยังไง ตั้งแต่วันรับน้องคืออะไรเอ่ย
    #7,333
    0
  16. #7280 hunnnielu947 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 12:20
    ซุ่มจะกินน้องอยู่นานแล้วสินะพี่ชานนท์
    #7,280
    0
  17. #7223 xxiuminx (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:34
    แหนนนนน ที่แท้พี่ชานก็ซุ่มดูน้องมาตั้งนานแล้วนี่เองงงง
    #7,223
    0
  18. #7162 Monqter (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:43
    ปั้ดท่อวววว

    พี่ชานนท์หลงน้องหนักบ่นิ
    #7,162
    0
  19. #6996 _tangkwajiya (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 09:41

    เตือนช้าไปไงคะพี่เต้5555
    พี่ชานแอบชอบน้องตั้งแต่แรกใช่มั้ยยย
    #6,996
    0
  20. #6967 purnploy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:12
    แปลว่าชอบน้องมาตั้งนานแล้วจริงด้วยยยย
    #6,967
    0
  21. #6889 chanbaek_forever (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:39
    ชานนท์ร้ายกาจเกินไปแล้ววววว
    #6,889
    0
  22. #6813 kriskky (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:25
    เอาว่ะๆ คุณพี่เราลงทุนทุ่มหมดใจขนาดนี้เเล้วน้องบีว่าไงคะลูก
    #6,813
    0
  23. #6761 MaNiInyourarea (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:14
    พี่ชานนท์คนร้ายกาจจ เก้ดๆ เขินมากกกกก
    #6,761
    0
  24. #6757 cheerchanbaek (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 14:39
    อ่าววววว คุณพี่ชานนนน หวังจะแอ้มน้องมาตั้งนานแล้วนั่นเองงอ่ะ แต่วันนั้นคงห้ามใจไม่ไหว แอ้มน้องไปเพราะโดนยา ถึงจะอยากแอ้มอยุแล้ว แหมมมมมม มาทำปากแข็งนะคะคุ๊ณ~ ไปเลยค่ะ ไปจีบเค้าาา ไปง้อเค้าเลยยย ฮี่ๆๆๆๆ
    #6,757
    0
  25. #6726 Mat.ing (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 03:18
    อร้ากกกกกกกกกก พี่ชานนนนนน ทำมาเปงงงงง
    #6,726
    0