(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 30 : Q U E E N #09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 720 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61






 

               คุณไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่หนึ่งคำอธิบาย

               ชานยอลทั้งเสียใจทั้งหวาดกลัว ความผิดของเขามันร้ายแรงจนไม่มีแม้แต่โอกาสจะแก้ต่างให้ตัวเองเลยหรือ แค่โอกาสที่จะขอโทษคุณก็ไม่ให้ คุณเดินออกไปจากห้องราวกับว่าที่รอจนถึงกลางดึกคืนนั้นเพียงเพื่อที่จะเอ่ยตัดขาดเขา ชานยอลถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในความเคว้งคว้าง เฝ้าคิดวนไปมาถึงความเป็นบยอนแบคฮยอน คุณผู้ชายตัวเล็กที่ใจดีเหลือเกินคนนั้นบทจะใจร้ายก็ตัดชานยอลได้อย่างเลือดเย็น ในครั้งเดียวนั้นไม่มีการสืบสาวราวเรื่อง ไม่มีผิดมากผิดน้อย มีแค่ผิดและจงรับโทษของความผิดนั้นเสีย ชายหนุ่มขยุ้มอกเสื้อเมื่อความหวาดกลัวเริ่มดิ้นพล่าน

เป็นเขาเองที่หลงระเริงกับความใจดีที่คุณมีให้

เคยชินกับความอ่อนโยนภายใต้สีหน้าเรียบเฉย

ทะนงกับรอยละมุนในหน่วยตาเรียว

เป็นเขาเองที่ลืมไปว่าแท้จริงแล้วมือคู่นั้นถืออำนาจและสิทธิ์ขาดของความสัมพันธ์ไว้ จะตัดหรือต่อขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของคุณเพียงผู้เดียว หน้าที่ของปาร์คชานยอลไม่ใช่เหลิงจนลืมคิดถึงความรู้สึกของคุณแต่คือทำยังไงก็ได้ให้คนคนนั้นพอใจอย่างที่สุด มีความสุขที่สุด เพื่อที่ตนจะไม่ต้องถูกทิ้งแล้วกลายเป็นคนที่เสียใจมากที่สุดอย่างตอนนี้

 

( --------- )

 

อีกสักพักคงมีข่าวให้ขาเม้าท์พูดกันสนุกปาก

เดือนปีสามศิลปกรรมคนดังร้องไห้หน้าแคนทีนคณะบริหารธุรกิจตอนกลางวันแสก ๆ แต่ชานยอลไม่สนใจ เขามองตามท้ายรถคันที่รับคุณบยอนจากไปทั้งดวงตาแดงก่ำ สองขาเริ่มก้าวตามไปในทิศทางเดียวกันก่อนเขาจะเริ่มวิ่ง วิ่งเต็มแรงที่ยังมีเหลืออยู่ในร่าง เขาชนคนที่เดินผ่าน ผลักคนที่ไม่ยอมหลบ เซไปหลายครั้งเพราะมองทางข้างหน้าได้ไม่ชัดนัก เขาวิ่งจนขาทั้งสองข้างเริ่มปวดล้าแต่เหมือนว่ารถคันนั้นยิ่งไกลออกไป นับตั้งแต่ที่คุณทิ้งเขาใช้ชีวิตอย่างหมดอาลัยตายอยาก กินเหล้ามากกว่าข้าว ร้องไห้มากกว่านอนหลับ เข็นตัวเองมาเข้าเรียนและไม่เคยใส่ใจจะออกกำลังเหมือนเดิม ปาร์คชานยอลคนแพ้ คนที่โคตรจะอ่อนแอจะเอากำลังที่ไหนไปตามเครื่องยนต์กำลังสูงทัน

“ไอ้ชาน!” เสียงจื่อเทาตะคอกก่อนตัวเขาจะถูกกระชากให้หยุด ชานยอลหอบหายใจหนัก เนื้อตัวสั่นเพราะฝืนออกแรงเกินขีดจำกัด เขาถูกเพื่อนสองคนลากไปจากตรงนั้น ผ่านคน สระน้ำ สนามหญ้า ตึกและสุดท้ายเขาถูกยัดเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ชานยอลไม่สนใจโต๊ะเก้าสีขาวพวกนั้นเขาทรุดลงข้างประตูแล้วเริ่มร้องไห้เสียงดัง

ชานยอลพยายามนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อที่จะเข้าหาคุณ เขาอยากพูด อยากคุย อยากอธิบาย อย่างน้อยก็อยากให้คุณรู้ว่าเขาไม่เคยเอาใจออกห่าง ทว่าสำหรับคุณบยอนคนนั้น ไม่ต้องถึงขั้นนอกกายนอกใจแค่ไม่เชื่อฟังก็นับเป็นความผิดรุนแรงพอจะลงโทษอย่างเด็ดขาดแล้ว คุณปิดกั้นเขาทุกทาง ชานยอลไปที่อะโฟร์ไดต์ได้แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบเจ้าของคลับ ชานยอลไปดักรอที่คอนโดมีเนียมรหัสผ่านก็ถูกเปลี่ยนตั้งแต่ประตูทางเข้าด้านล่าง ทั้งที่ทำงานและที่พักหากคุณบยอนไม่ต้องการเจอก็จะไม่มีใครได้เจอ ปาร์คชานยอลคนโง่กว่าจะรู้ว่าตนเองโชคดีแค่ไหนที่ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษจากคนคนนั้นก็เป็นวันที่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว

“ยังไหวไหมเพื่อน?”

“ไหวแล้วยังไง ไม่ไหวแล้วจะยังไง” จื่อเทาถอนหายใจ คุกเข่าลงข้างหนึ่งข้างคนที่ยังนั่งก้มหน้าต่ำ

“มึงอย่าเป็นอย่างนี้ดิชานยอล”

“กูเป็นยังไง?” เสียงต่ำสั่นพร่า

“คนอย่างกูมันเป็นยังไงเหรอเทา?”

“มึง กูรู้ว่ามึงเจ็บ รู้ ว่ามึงเสียใจ แต่ว่านะชานยอล นอกจากเรื่องคุณบยอนแล้วมึงยังมีเรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องของชีวิตมึงในวันข้างหน้ารออยู่ ไม่ว่ายังไง มึงก็ต้องผ่านมันไปให้ได้นะโว้ย” ชานยอลหัวเราะทั้งที่ไม่มีใครขำ ตัวเขาเองยังหัวเราะทั้งน้ำตาด้วยซ้ำ

“ตัดใจเถอะมึง”

“ไอ้ไค!

“หรือมึงมีทางที่ดีกว่านี้” จื่อเทาเถียงไม่ออก เขาไม่รู้หรอกแต่การบอกให้เพื่อนตัดใจจากอะไรที่รักมาก ๆ มันก็ทารุณเกินไป “คิดดูนะชานยอล กี่ครั้งแล้วที่มึงไปเฝ้าเขาที่คลับ กี่คืนที่ไปดักรอหน้าคอนโด โทรศัพท์กี่สาย ข้อความกี่ข้อความ เขาไม่แม้แต่จะตอบรับ ไม่ฟังคำอธิบาย ไม่ให้เจอ นั่นมันก็เพราะเขาตัดมึงแล้วไง”

“มึง พอก่อน” ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงปราม

“ขนาดกูเท็กซ์ไปบอกเขาว่ามึงเมาเป็นหมาเขายังไม่เหลียวแล ก็คิดดูเถอะชานยอล คนถ้ามันมีใจให้กันบ้าง ถึงจะทำความผิดขั้นร้ายแรงเขาก็ไม่ตัดกันง่าย ๆ อย่างที่คุณบยอนทำกับมึงหรอก แล้วมันก็ไม่ใช่แค่วันสองวันด้วย มันจะเดือนหนึ่งแล้วชานยอลที่เรื่องมึงทำตัวเป็นหมาตามง้อเจ้าของอย่างนี้”

“ไอ้ไค! มึงพูดแรงเกินไปแล้วนะโว้ย!

“ไม่เป็นไร”

“.......”

“กูรู้ไค กูรู้หมดทุกอย่างที่มึงว่ามานั่นแหละ” เรื่องมันเกิดกับเขา เขาเป็นคนทำ เป็นคนดิ้นรนอยากกลับไปหา เป็นคนต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาต้องรู้สิว่ามันน่าสมเพชมากแค่ไหน “แต่กูมันไม่ได้เรื่องไง รู้ว่าต้องทำยังไงแต่ก็ทำไม่ได้ กูก็ไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นพวกขี้แพ้หรอก แต่ต้องทำไงล่ะวะ ต้องทำยังไงให้ลืมเขา ให้ไม่ต้องเจ็บเพราะเขา” ต้องทำยังไงให้คุณยกโทษให้และยอมรับเขากลับไปอีกครั้ง

“คุณบยอนเขามีเด็กใหม่แล้ว”

“.......”

“เรื่องของมึงกับเขามันจบแล้วชานยอล”  

มันจบแล้ว

 

ชานยอลไม่สามารถตัดใจได้เพียงเพราะแค่ถูกคิมไคสาดความจริงใส่หน้าหรอก มันไม่ง่ายขนาดนั้น เขายังไปอะโฟร์ไดต์ทุกคืนวันศุกร์เสาร์ หลังจากคลับปิดเขาก็ยังใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมงอยู่หน้าคอนโดหรู นั่งมองรถวิ่งเข้าออกแล้วก็กลับห้องเมื่อเริ่มเห็นแสงอาทิตย์ เขายังทำใจกล้าไปกินข้าวที่คณะบริหารในบางวัน โดนเพื่อนสนิทด่าบ้างถอนใจใส่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ดื่มเหล้าวันเว้นวันอย่างก่อนหน้านี้แล้ว มันไม่ใช่ว่าเขาคิดถึงคุณบยอนน้อยลงหรือเจ็บปวดน้อยลง ในหัวชานยอลมีแต่เรื่องของคนคนนั้นเต็มไปหมดและแน่นอนความทรงจำเหล่านั้นทำให้เขาเจ็บได้ทุกลมหายใจเข้าออก ชานยอลก็ได้แต่หวังว่าเวลาจะทำให้พิษบาดแผลทุเลาลงได้บ้าง

พวกเขาส่งงานทุกชิ้นและเข้าสอบครบทุกวิชา ชานยอลที่ทั้งเรียนและเป็นนักกีฬาคณะจึงผ่านมิดเทอมของภาคเรียนที่สองได้อย่างไม่เลวร้ายนัก ในวันที่อาจารย์ที่ปรึกษาแจกคะแนนเขานั่งมองกระดาษนานจนจื่อเทากับคิมไคออกปากทัก พอชานยอลยื่นให้ทั้งคู่กลับพูดไม่ออกไปเสียอย่างนั้น

“บอกกูมาเดี๋ยวนี้ มึงขายวิญญาณให้ซาตานใช่ไหม” เขาไม่ได้ตอบอะไรมากเพราะทั้งจื่อเทาและคิมไคก็รู้เห็นมาตั้งแต่ต้น ทั้งสองคงเข้าใจว่าในช่วงเวลาที่เสียหลักเพราะความรักเขาเลือกทุ่มความตั้งใจให้การเรียนหรือกีฬาเป็นการเยียวยาตัวเอง ผลคือนอกจากจะไม่ต้องคิดถึงอีกฝ่ายตลอดเวลาแล้วยังได้คะแนนเป็นของแถม  

ร่างสูงเดินลงบันไดวนจนถึงชั้นใต้ดิน ผู้คนแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เสียงเพลงจากดีเจ แสงไฟวูบวาบและความสุภาพของพนักงานยังคงเป็นเสน่ห์ของคลับหรูแห่งนี้ ชายหนุ่มวางของในมือลงบนเค้าเตอร์ส่งตั๋วให้คิมแทอูเพื่อแลกเครื่องดื่มก่อนจะพุ่งสายตาไปยังชั้นลอยด้านบน เขาถามถึงเจ้าของคลับกับคิมแทอูเหมือนทุกครั้งที่มา บาร์เทนเดอร์เพื่อนของจงแดบอกว่าวันนี้คุณบยอนเข้าร้านตั้งแต่สองทุ่มลงมาทักทายพนักงานแล้วก็กลับขึ้นห้องไป ชานยอลฟังแล้วก็ใจชื้นอย่างน้อยวันนี้เขาก็มาไม่เสียเที่ยว ชายหนุ่มยืนดื่มหน้าเค้าเตอร์พักใหญ่ ยิ่งดึกนักเที่ยวยิ่งเบียดเข้ามาในพื้นที่ เขามองขึ้นไปที่ชั้นสองด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เมื่อยังไม่เห็นใครตรงนั้นจึงตัดสินใจผละจากตรงนั้นพร้อมของในมือ ชานยอลเดินไปตรงทางขึ้นเขารู้อยู่แล้วว่าหากไม่ใช่ลูกค้าวีไอพีจะไม่สามารถขึ้นไปได้ พอการ์ดสองคนยื่นแขนกั้นเขาไว้ชานยอลจึงบอกไปว่าเขาต้องการพบผู้จัดการคลับ

“คุณปาร์ค” รอไม่นานผู้จัดการก็เดินลงมา อีกฝ่ายยังคงความสุภาพแกมห่างเหินไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ชานยอลทักทายก่อนจะออกตัวขออภัยที่รบกวนเวลาทำงาน

“คุณบยอนอยู่ข้างบนใช่ไหมครับ”

“ครับผม แต่คุณบยอนแจ้งไว้ว่าวันนี้ไม่สะดวกรับแขก” ก็เหมือนทุกครั้ง ชานยอลยิ้มขื่น ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมออกไป

“รบกวนฝากให้คุณบยอนได้ไหมครับ ผมไม่อยากทิ้งไว้กับใครก็ได้ มันเป็นของสำคัญแล้วก็ค่อนข้างมีราคา” ผู้จัดการคลับระดับสูงที่ถูกขอให้เป็นคนส่งของยืนนั่ง มือประสานตรงหน้าท้อง ไม่มีทีท่าว่าจะยอมรับกล่องกระดาษใบนั้นไป “ไม่มีของที่เป็นอันตรายหรอกครับ ไม่ต้องห่วง ถ้าคุณไม่วางใจจะให้ผมยืนอยู่ตรงนี้จนกว่าเจ้านายของคุณจะเปิดกล่องก็ได้”

“ขออภัยครับ ผมไม่ได้เจตนาทำให้คุณคิดแบบนั้น เอาเป็นว่า ผมจะส่งให้ถึงมือคุณบยอนภายในสองนาทีและคุณก็ไม่จำเป็นต้องยืนรอ ตรงนี้เป็นทางขึ้นลง ผมเกรงว่าลูกค้าท่านอื่นจะใช้ทางไม่สะดวก ขออภัยที่ต้องเรียนตามตรงนะครับ” โอเค ได้ ชานยอลเอ่ยขอบคุณแล้วก็ถอยไปที่หน้าเค้าเตอร์เหมือนเดิม ชายในชุดสูทสีดำหายขึ้นไปเกือบครึ่งชั่วโมงพอลงมาก็สบตาชานยอลครั้งหนึ่งจากนั้นก็เดินผ่านเขาไปดูแลความเรียบร้อยตรงมุมดีเจ

แม้จะบอกตัวเองว่าอย่าหวังให้มาก ความผิดหวังตลอดระยะเวลาสองเดือนนั้นน่าจะทำให้ชินชาได้แล้วแต่พอไม่มีการตอบรับจากคนข้างบนหัวใจที่เพิ่งจะฟื้นสภาพได้ไม่นานก็พังลงไปอีกครั้ง ชานยอลแค่นยิ้มกับแก้วเครื่องดื่ม มองเพียงของเหลวสีเข้มที่ผสมจากบาร์เบิ้นและโค้กราดบนน้ำแข็งก้นใหญ่เพียงก้อนเดียวในนั้น ฤทธิ์มันค่อนข้างแรงแต่ก็ดีตรงช่วยให้ไม่ต้องสนใจอาการปวดปร่าในอกมากนัก เขาล้วงเอาโทรศัพท์ออกมามองอยู่นานก่อนจะทำเหมือนปกติ

คะแนนสอบออกแล้วครับ

ผมผ่านมีนทุกวิชานะ บางวิชาก็ได้ท็อปด้วย ผมเก่งไหม

ผมจำได้

คุณเคยบอกว่าไม่ได้ชอบคนเก่งแต่ชอบคนที่มีความพยายาม

คุณครับ

ผมกำลังพยายาม

มาก ๆ

อย่าเพิ่งรำคาญผมเลยนะครับ

เหมือนทุกครั้ง ข้อความมากมายที่ถูกส่งไปยังไม่เคยขึ้นสัญญาณว่าถูกเปิดอ่าน ชานยอลไล่ดูการสนทนาฝ่ายเดียวตลอดสองเดือนเต็มแล้วก็บิดยิ้ม เขาหันไปสั่งเครื่องดื่มเพิ่มเมื่อรู้สึกว่าลำคอเริ่มตีบตันขึ้นมาอีกรอบ

 

“วันนี้ก็มาเหรอ” คนที่ออกไปยืนตรงใต้ซุ้มทางเดินส่งเสียงเกือบจะเป็นตะโกนกลับเข้ามาในห้อง คู่สนทนาเพียงหนึ่งเดียวไม่มองมา ใบหน้าเรียวเล็กไม่บอกความรู้สึก บยอนแบคฮยอนผู้แสนจะโหดเหี้ยม เลือดเย็น

“ทนใช้ได้เลยนะเนี่ย”

“ก็แค่เด็กที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองเท่านั้น”

“ไม่แพ้อะไร หมดรูปขนาดนั้น เอ๊ะ แต่ก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ วันก่อนผมยังเห็นไปแข่งบาสให้คณะอยู่เลย ได้เหรียญเงินด้วยนะ”

“กีฬาภายในมหาวิทยาลัยน่ะหรือ?” ต่อคำถามโดยไม่ละสายตาจากของในมือ ปาร์คชานยอลฝากกระดาษหนึ่งแผ่นมาให้พร้อมข้าวของที่แบคฮยอนก็ไม่แน่ใจนักว่าเป็นของของเขาจริงหรือไม่ แว่นตา นาฬิกาข้อมือ แหวน กำไล ต่างหู คีย์การ์ดอันเก่า กระเป๋าเงิน ขอบคุณที่ไม่แพ็คพวกเสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋าเป้ส่งคืนมาด้วย

“ใช่ครับ”

“ที่นายไม่ลงแข่งอะไรเลยน่ะนะ”

“ผมมีเวลาที่ไหนเล่า แบคฮยอนก็เห็น แค่ซ้อมเต้นก็เอาเวลาผมไปเกือบทั้งหมดแล้ว”

“แต่ก็มีเวลามาเที่ยวกลางคืนต่อ”

“ผมมาเฝ้าแบคฮยอนต่างหาก กลัวพี่ชายโดนเด็กเก่าจู่โจมฉุด” คนพี่ยิ้มบาง ปิดฝากล่องแล้วดันไปไว้ทางหนึ่ง “ฉันมีบอดี้การ์ดเซฮุน ถ้าแค่ปกป้องฉันจากการคุกคามของคนคนเดียวไม่ได้จะเสียเงินจ้างไว้ทำไม”

“แหม การคุกคาม แหม...” อยากแหมยาวไปถึงเวิร์ลคัพสเตเดี้ยม วกกลับมาวนรอบจัตุรัสควางฮวามุนสักสามรอบก่อนกลับคังนัม “คราวก่อนยังบอกคิดถึงหมอนั่นอยู่เลย”

“แล้ว?”

“เอาผมไปอ้างที่แท้ก็อยากเอาหน้าไปให้เด็กเห็น”

“ก็ใช่ แล้วยังไงล่ะ?”

“ผมไม่ยังไงหรอกแต่พี่น่ะคิดถึงแล้วทำไมยังใจแข็ง ไม่ยอมยกโทษให้ปาร์คชานยอลซะที จะรอให้เจ้านั่นง้อจนครบปีก่อนหรือยังไง”

“เข้าใจผิดแล้วเซฮุน” เสียงนุ่มแย้ง ร่างสมส่วนเดินพ้นห้องรับรองพิเศษออกไปยังระเบียงชั้นลอย เมื่อมองลงไปที่เค้าเตอร์บาร์ก็เห็นร่างสูงคุ้นตาอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวรีหรี่ลง ถึงรูปลักษณ์จะโดดเด่นจากคนรอบข้างแต่สถานะของปาร์คชานยอลในวันนี้ไม่ต่างจากลูกค้าระดับปกติอีกนับร้อยข้างล่างนั่น

“จริงอยู่ที่ฉันไปที่นั่นเพราะคิดถึงปาร์คชานยอลคนนั้น คนสองคนอยู่ด้วยกันมาเกือบครึ่งปี เจอหน้ากันแทบทุกวันทุกคืน วันหนึ่งความเคยชินเหล่านั้นมันหายไปใจมันจะไม่คิดอะไรได้ยังไง ปาร์คชานยอลคิดถึงฉัน ฉันคิดถึงเขา แต่มันก็แค่ความคิดถึงเซฮุน แค่ความรู้สึกในจังหวะเวลาหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เขาทำให้ฉันผิดหวัง”

ไม่เกี่ยวกับการให้อภัย

 

กีฬาภายในมหาวิทยาลัยจบไปแล้ว กิจกรรมประกวาดดาวเดือนก็เสร็จสิ้นไปด้วย ชานยอลกลับมาใช้ชีวิตตามปกติของนิสิตนักศึกษา ตื่นเช้าไปเรียน เล่นบาสบ้างในเวลาว่างอันน้อยนิด นอกเหนือจากนั้นก็ให้เวลากับชิ้นงานที่ต้องส่งอาจารย์ ชายหนุ่มปฏิเสธรับงานถ่ายแบบทุกงานโดยใช้เรื่องเรียนเป็นเหตุผลหลัก เขาไม่อยากพาตัวเองไปยุ่งกับเรื่องที่ต้องทำให้คิดถึงคนคนนั้นจนเกินไป แค่บอกตัวเองให้ยิ้มกว้าง ๆ หัวเราะดัง ๆ ในแต่ละวันก็เหนื่อยมากแล้ว

“ยังคิดเรื่องคุณบยอนอยู่เหรอวะ?” เพราะมองเหม่อจนไม่ได้ยินคำถามเรื่องสอบเก็บคะแนนในห้องเรียนครั้งหน้า คิมไคจึงตบลงมาบนไหล่เบา ๆ พร้อมเสียงถาม ชานยอลกะพริบตาถี่ พรูลมหายใจออกก่อนจะบอกตรงตามจริง

“ก็มีบ้าง บางครั้ง”

“แล้วใจมึงโอเคขึ้นไหม?”

“ไม่รู้ว่ะ บางทีก็เจ็บเหมือนต้องร้องซะให้ได้ บางทีก็ชา บางทีก็ไม่เป็นอะไร” เหมือนเวลาที่ได้หัวเราะกับเรื่องตลกของหวงจื่อเทาหรือเวลาที่ต้องฟังอาจารย์พูดในห้องเรียน

“เดี๋ยวก็หาย”

“มันจะมีใช่ไหม วันที่ใจกูหายดีจริง ๆ” เขาถามเลื่อนลอย สองตายังมองดินสอแท่งสีเงินวาวในมือ คุณซื้อให้และเขาก็จงใจเก็บมันไว้

“มีแน่อยู่แล้ว” ไม่ใช่แค่ความโกรธแต่ทั้งความคิดถึง ความผูกพัน ความรัก ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ถูกวันเวลาทอนให้เจือจางจนหมดไปได้ทั้งสิ้น “คนอกหักเป็นร้อยเป็นพันเขายังกลับมามีความสุขได้ มั่นหน้าอย่างมึงทำไมจะทำไม่ได้วะ อย่างน้อยตอนนี้มึงก็ไม่ได้ร้องไห้ทุกครั้งที่พูดเรื่องเขาแล้ว ถือว่าเป็นพัฒนาการที่ดี พยายามต่อไปละกัน เริ่มต้นใหม่ได้จริง ๆ เมื่อไหร่เพื่อนพร้อมเปิดขวดฉลองให้” เดือนปีสามศิลปกรรมหยีตาสู้แสงจ้า อีกไม่นานก็จะถึงช่วงผลัดเปลี่ยนฤดูอีกครั้งแล้ว  

“ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้นก็ให้มันเป็นไปเถอะ”

“คุยอะไรกันอยู่วะ?”

“เรื่องควิซวันศุกร์นี้ มึงขี้เสร็จแล้วเหรอสัด ล้างมือก่อนออกจากห้องน้ำหรือยัง” จื่อเทาสบถใส่หน้าเข้ม ๆ ของเพื่อนรักอย่างเจ็บแสบ ร่างสูงโปร่งเลือกนั่งฝั่งเดียวกับคิมไค คิ้วรูปดาวนั้นยังย่นชนกันตอนที่วางโทรศัพท์ลงกลางวง

“เห็นกันหรือยัง?”

“อะไรวะ?”

“ดูเอา กูไม่รู้จะพูดอะไรยังไง” คิมไคหยิบอุปกรณ์สื่อสารเครื่องบางไปดู สีหน้าสงสัยค่อยจางลงตามเข็มวินาที กลายเป็นความอึดอัดกังวลเข้าแทนที่ พอดวงตาคู่นั้นตวัดมองมาชานยอลก็หยิบมาดูต่อบ้าง เหมือนมีหลุมดำขยายตัวอยู่ในอก ว่างเปล่า วูบโหวง น่ากลัว คล้ายนึกรู้ว่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเอง ความกลัวของตัวเขาเอง

 

 



 




เขากลับมาตรงนี้อีกแล้ว

คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำที่เข้าออกบ่อยจนแทบหลับตาเดินได้

เขารอ ผ่านกลางวันมาถึงกลางคืนเขาก็ยังรอ

รอแม้จะรู้ว่าคนที่อยากพบไม่ได้อยู่ที่นี่

คุณไปญี่ปุ่น

ไปกับโอเซฮุนคนนั้น คนที่คุณเรียกว่าคนเก่ง

ทั้ง ๆ ที่...

ทั้ง ๆ ที่เราเคยสัญญา

เขาอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนไม่รู้ สิ่งที่ทำให้เขาละสายตาจากอาคารสูงตรงหน้ากลับมาได้คือไอร้อนจากเครื่องยนต์ของรถคันหนึ่ง บีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำจอดเทียบทางเท้า ไม่ไกลจากใต้ร่มไม้ที่เขายึดครอง ชานยอลลุกพรวดจากเก้าอี้ยาว สาวเท้าไปข้างหน้าเมื่อเห็นคนที่ลงมาชัดเต็มตา

“คุณครับ”

“ทำไมถึงยังอยู่ตรงนี้อีก?”

“ผม...”

“ฉันไม่ได้จะตำหนิอะไรนะ นายอยากจะมาเฝ้าอย่างนี้อีกนานแค่ไหนมันก็เป็นสิทธิ์ของนาย ฉันไม่ก้าวก่ายตรงนั้น แต่ที่อยากบอกคือนายกำลังทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยของที่นี่เดือดร้อน รู้ไหมว่าพวกเค้าถูกเจ้าของห้องชุดร้องเรียนเพราะไม่ยอมจัดการคนน่าสงสัยอย่างเด็ดขาดเสียที” คนฟังหน้าชาวาบ หลังจากมารอที่ล็อบบี้หลายวันเขาก็โดนเชิญออกมาอย่างสุภาพ พอเข้าไปด้านในไม่ได้ชานยอลเลยปักหลักรอหน้าตึก ดึกดื่นเขาก็มา ไม่ทันคิดว่าจะทำให้ใครกลัว

“ขอโทษครับ”

“แค่เก็บไปคิดก็พอว่าสมควรจะทำยังไงต่อไป”

“ผม ผมยังทำอะไรได้หรือครับ คุณไม่ยอมพบผม ไม่ยอมคุย ไปหาที่ร้านก็ไม่เจอ มาหาที่นี่ก็ไม่ได้ ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยกโทษให้ ผมไม่รู้ต้องทำยังไงแล้ว คุณบอกหน่อยได้ไหมครับ ได้โปรด...” เจ้าของรถคันงามหยุดเท้า ร่างบอบบางหันกลับมาอีกครั้ง ชานยอลลงฟันกับเนื้อในปาก เขาไม่เห็นความรู้สึกในหน่อยตาเรียวคู่นั้น ไม่เห็นโทสะบนใบหน้าอ่อนเยาว์ ไม่เห็นร่องรอยความเบื่อหน่ายรำคาญ

“ถ้าพยายามแล้วมันไม่มีผลอะไรคืนมา เธอก็แค่หยุด”

คุณบยอนไม่เหลือความรู้สึกใดให้เขาเลย

“แค่นั้นเองชานยอล”

“แค่นั้นเองหรือครับ?”

“ใช่ แค่นั้น” ปลายนิ้วเล็กแตะลงมาที่มุมปาก ชานยอลรับรู้ถึงรสเค็มคาวในโพลงปากในตอนนั้น เขากลืนเลือดผ่านลำคอตีบตัน กลางอกเจ็บร้าวเหมือนถูกตุบตีอย่างทารุณจากข้างใน

“หยุดแล้วก็กลับไปใช้ชีวิตของตัวเองซะ”

“คุณครับ...”

“ฉันไม่ต้องการอะไรจากนายแล้วชานยอล”







#3rdsf

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 720 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8393 pbcy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 19:34
    โอ้ยยยชานยอลบ สงสารอ่ะแต่ก็ทำตัวเอง เห้ออออออ คุณบยอนใจแข็งมาก ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆหรอคะ
    #8,393
    0
  2. #8326 Ohsehun9494 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 16:45
    สงสารเลย คุณเขาใจแข็งดุจหินผา แงแอ
    #8,326
    0
  3. #8316 heykiki (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:07
    สงสารนะ แต่ช่วยไม่ได้ คุณเขากับเซฮุนก็น่ารักดี ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องนะ คนเก่งงงง แง
    #8,316
    0
  4. #8256 areenachesani (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 00:36
    ถึงจะเพิ่งสมหน้าไปตอนที่แล้วว แต่ก็สงสารอ่ะ แงงง
    #8,256
    0
  5. #8152 heykiki (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:39
    สงสารแต่ว่าทำตัวเอง ทำตัวเองทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่เค้าก็บอกก็เตือนตั้งแต่แรกแล้ว ไม่เคยฟัง ดีแต่จะเอาชนะคนอื่นอยู่นั่น ทำไปแล้วได้อะไร เป็นไงล่ะ โดนทิ้ง
    #8,152
    0
  6. #8150 ppxleu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:10
    เจ็บบบบ
    #8,150
    0
  7. #8093 หวาน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 04:43

    ????????????????????????????น้ำตาไหลเลยยยอ่าาาาา

    #8,093
    0
  8. #8059 marshmallow_2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 09:19
    แง ยังไงเนี่ยแง ไม่ใจอ่อนจริงๆหรอคะTT
    #8,059
    0
  9. #7917 areenachesani (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:18
    แงงง แต่ก็น่าสงสารจังเลยย
    #7,917
    0
  10. #7715 jwsnpy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 10:01
    ฮืออออเริ่มสงสารตาชานแต่ก็เนอะทำตัวเองทั้งนั้น คุณบยอนก็ใจเเข็งจัง
    #7,715
    0
  11. #7679 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:38
    ใจจะขาดแล้วว
    #7,679
    0
  12. #7678 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:38
    มาต่อเถอะะะะะ
    #7,678
    0
  13. #7677 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:38
    มาต่อเถอะะะะะ ได้โปรดดดดด
    #7,677
    0
  14. #7656 kwa_rkh (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 21:37
    คุณไม่อ่อนโยน
    #7,656
    0
  15. #7651 Anchachan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
    โห ไม่ไหวอะ แงงงงง มันอึดอัดอยู่ในใจ
    #7,651
    0
  16. #7648 Aileen23 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:05
    ใจจะขาด
    #7,648
    0
  17. #7646 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:26

    มาต่ออีกได้ไหมคับไรท์อยากอ่านต่อจังเลยคับแงงงงได้โปรดดดดฮือออออ
    #7,646
    0
  18. #7597 Supaporn Srinoun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:12
    เจ็บอ่ะ จุกอกไปหมด จบแบบหักมุมแน่เลย แค่คิดก็จุกแล้ววฮือ
    #7,597
    0
  19. #7558 phoeber (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 06:57
    เราอินมากเลย ฮือออ คือทุกความพยายามมันมีของตอบแทนเสมอนะ ไม่ใช่ว่าจะเป็นความสุขเสมอไป น้ำตา ความเจ็บปวดนั่นก็เป็นของตอบแทนเหมือนกัน ชอบคาแรกเตอร์ชัดเจนของตัวละครมากค่ะ เนี่ยๆๆๆ อ่านแล้วนั้มตาก็คลอไปด้วย คนสองคนรักกันมาก ๆ ก็จริง แต่มันยังไม่ถึงจุดนั้น จุดที่จะต้องเข้าไปเป็นโลกของกันทั้งใบ ความคิดคนเราอ่ะโครตซับซ้อนเลย ตรรกะมันมากเสียจนเรื่องแบบนี้ก็คือวุ่นวายมาก ๆ ฮือออ แต่ยังไงก็คือเอาใจช่วยทุกคนเลย
    #7,558
    0
  20. #7554 orachorn114 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 00:18
    จบแล้วหรอ
    #7,554
    0
  21. #7553 chanbaekjan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 00:58
    หือออ สนุก จะมีตอนต่อไปมั้ยคะ รออ่านะ นะนะ ได้โปรดดดดด
    #7,553
    0
  22. #7530 อ๋อม'แอ๋ม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 08:45
    รออ่านต่ออยู่นะจ้ะ 5555555 ชอบบบบ
    #7,530
    0
  23. #7529 WichutaDaphaeng (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 00:09
    สงสารชานยอล😭😭😭
    #7,529
    0
  24. #7494 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:52
    อยากให้ควีนใจอ่อนจังเลยค่ะ เห็นถึงความพยายามของชานยอล
    #7,494
    0
  25. #7485 Suchaya Saisaeng (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:28
    รอคอยคุณไรท์จะมาต่อนะคะ ชอบมาก ค้างมาก
    #7,485
    0