(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 29 : Q U E E N #08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 585 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61









                ปาร์คชานยอลกำลังอารมณ์เบิกบานอย่างที่สุด

ร่างสูงใหญ่เดินผิวปากเป็นเพลงตั้งแต่กำลังขับรถ ถอยรถเข้าจอดและควงกุญแจรถเดินขึ้นตึกเรียน ตลอดทางนั้นเขารู้ว่ามีแต่คนมองมาทั้งที่เขารู้จักและรู้จักเขาฝ่ายเดียวแต่เดือนปีสามของศิลปกรรมก็ไม่ได้ให้ความสนใจใครเป็นพิเศษ ที่คุ้นหน้ามากหน่อยก็ยิ้มให้ ผงกหัวทักท้าย แล้วแต่ระดับความสนิทสนม อันที่จริงแล้วเขาแค่ไม่อยากให้คนคิดว่าเขาเฟรนด์ลี่ไปทั่ว เพื่อนสนิทเขามีแค่สองคนนอกนั้นจะอยู่วงนอกอีกทีแล้วแต่ว่าเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวหรือเพื่อนเรียน ส่วนเพื่อนแซบเขาก็ไม่ได้ติดต่อมาพักใหญ่แล้ว ชานยอลคิดถึงคนที่เพิ่งลงจากรถไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน คุณบยอนของเขาเหนือกว่าทั้งความแซบและความอื่นใด ยามดีคือดีเหลือแสนเหลือล้าน ยามร้ายคือถ้าคุณบยอนอยากเงื้อมือตบชานยอลก็อยากจะยื่นหน้าให้ คนอายุสามสิบอะไรทำให้ชานยอลอยากอ้อนแล้วก็อยากโดนดุซ้ำ ๆ ขี้โกงจริง ๆ

               “ถ่ายแบบเหรอวะ?” หวงจื่อเทาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งตอนส่งเสียงถาม ในมือยังมีชิ้นส่วนมันฝรั่งทอดถือคาไว้ ชานยอลวางขวดน้ำเปล่า ตั้งแต่วันนี้เขาต้องงดน้ำอัดลมแล้ว

               “อย่าเพิ่งบอกใครนะ ยังไม่ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกต้องดูว่ากูจะบิ้วด์หุ่นตัวเองได้เท่าไหร่ทางตัวแทนแบรนด์เขาอยากได้ลีนกว่านี้ แต่คุณบยอนบอกรวม ๆ ก็โอเคแล้ว ส่วนสูง สีผิว ช่วงไหล่ ใบหน้า คือกูหล่อมากไง”

               “ประโยคสุดท้ายมึงพูดเองใช่ไหม”

               “ก็ถ้ากูไม่หล่อสปอนเซอร์กับนิตยสารเขาจะเซย์เยสไหมล่ะ”

               “เขาอาจอยากได้แบบแปลก ๆ”

               “งั้นกูจะส่งมึงไปแทน”

               “ได้นะ กูโอเค โว้คเชียวนะโว้ย ทอมมี่ก็ไม่ใช่ขี้ ๆ นะโว้ย แบรนด์ดังของอังกฤษเลยนะ เหมาะกับความลอนดอนบอยในตัวกูไม่น้อยกว่ามึงหรอกไอ้วอก”

               “จะถ่ายเมื่อไหร่วะ” คิมไคที่เพิ่งกินเสร็จออกปากถาม เดิมทีนั้นชานยอลก็เคยรับงานถ่ายแบบมาบ้างแต่เป็นงานของนิสิตในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ไม่เคยทำงานใหญ่ระดับนิตยสารหัวนอกหรือเสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับโลกอย่างครั้งนี้ ถ้าเพื่อนเขาได้ทำจริงชื่อเสียงมันจะไปไกลยิ่งกว่ารองเดือนมหาวิทยาลัยหลายเท่า

               “อีกสามอาทิตย์”

               “อันนี้ถ่ายในเชิงไหนวะ คือแค่ถ่ายให้นิตยสารเฉย ๆ หรือถ่ายในฐานะนายแบบของแบรนด์” ชานยอลส่ายหน้า หัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าว่างเปล่าของเพื่อน

“กูไม่รู้อะไรเลย คุณเขาเป็นคนคุยทั้งหมด”

“คุณบยอนนี่พ่อเป็นนักการเมืองปะวะ เส้นอย่างใหญ่” ไม่ใหญ่จริงจะเปิดผับในคังนัมได้เหรอ “ก็ยกให้เป็นเครดิตของคุณเขา นั่งดูหนังกันอยู่ดี ๆ ก็ถามว่าอยากลองเป็นนายแบบไหม พอกูบอกอยากสองวันต่อมาก็เรียกกูไปหาที่ออฟฟิศสาขาของแบรนด์นั้นเลย” ให้ลองฟิตติ้ง ลองถ่ายภาพในสตูดิโอ แต่งหน้าทำผมไปหลายแบบ สุดท้ายก็จบที่ความพึงพอใจของทุกฝ่ายและคำสั่งให้ชานยอลเข้าฟิตเนสเพื่อรีดไขมันและเพิ่มความกระชับของกล้ามเนื้อในบางส่วน

“ถ้าไอ้แจฮยอนมันรู้เรื่องนี้เข้าเนาะ...” จื่อเทาเปรย ดวงตาเรียวรีฉายแววชั่วร้าย

“อย่าเพิ่งพูดไป รอให้ทันเห็นตอนหนังสือออกทีเดียวเลยดีกว่า”

“เออ ให้แม่งอิจฉาจนอกแตกตายไปเลย”

“แต่พักนี้มันเงียบไปนะ” คิมไคตั้งข้อสังเกต ตั้งแต่มีเรื่องกับที่คลับของคุณบยอนหนนั้นเหมือนอันแจฮยอนจะไม่ได้โผล่มาที่คณะศิลปกรรมอีกเลย ทั้งที่ปกติอาทิตย์หนึ่งจะต้องมาอย่างน้อยสองถึงสามครั้ง

“สงสัยจะอาย” จื่อเทาจีบปากจีบคอค่อนแคะด้วยความสะใจเต็มพิกัด โดนชกหน้าช้ำไปหลายแผล โดนการ์ดลากออกไปนอกคลับ ติดแบล็คลิสต์ของคลับชื่อดัง ส่วนคู่กรณีอย่างปาร์คชานยอลที่ยังคงเข้าออกไปตามปกติแถมยังได้รับการบริการชั้นเยี่ยมราวกับลูกค้าระดับวีไอพี

“น้ำหน้าอย่างมันหรือจะยอมถอยแค่เพราะอาย กูว่าเพราะผู้หญิงมากกว่า เหมือนมันจะยังไม่ถอดใจเรื่องดาวนิเทศ เห็นวันก่อนยังอัพรูปตั๋วหนังสองใบแล้วติดแท็กหาคิมโชอาอยู่เลย ก่อนหน้านั้นก็เช็คอินที่ร้านพิซซ่า”

“ไอ้นี่ไม่เข็ด ชอบจริงหรือไงวะ”

“ไม่รู้มันแต่ผู้หญิงก็น่าจะเล่นด้วย”

“จริง ๆ น้องดาวเขาคงอยากเล่นกับเพื่อนมึงแหละแต่เพื่อนมึงไม่ยอมเล่นกับเขา” คนโดนจื่อเทาพาดพิงเหยียดยิ้ม มันชี้หน้าด่ากราดเขาต่อหน้าคนทั้งคลับ แผลมุมปากเมื่อคืนนั้นทำเขากินข้าวไม่อร่อยไปหลายวัน นั่นยังไม่น่าแค้นใจเท่าที่มันทำให้เขาโดนคุณบยอนตำหนิอย่างเย็นชาตอนรู้เรื่องทั้งหมด ชานยอลไม่ลืมหรอก ไม่มีทางลืม

 

จะบอกว่าไม่คาดหวังเลยก็ไม่ใช่วิสัยเขา

แต่ตอนที่หนังสือวางจำหน่ายแล้วได้รับกระแสตอบรับกลับมานั้นมันเกินกว่าที่คาดไว้มาก มากชนิดที่ว่าคนหลงตัวเองอย่างปาร์คชานยอลยังเกิดความกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่มันก็เพียงแค่เสี้ยวของเสี้ยวความคิดเมื่อใครคนหนึ่งจูบลงมาตรงหน้าผากแล้วชมว่าทำได้ดีเลยนะความหวาดหวั่นเจือจางนั่นก็หายวับไปกับตา ชานยอลกลายเป็นที่ต้องการตัวในวงการแฟชั่นลุกลามไปถึงวงการบันเทิง ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาถูกปล่อยจากกลุ่มนิสิตนักศึกษาที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันแล้วขยายออกไปเป็นวงกว้าง ภาพที่เขาเคยทำกิจกรรมให้ทางคณะและมหาวิทยาลัยถูกนำกลับมาโพสต์ใหม่ อิริยาบถเขากำลังเล่นบาสเกตบอล ตอนอยู่กับเพื่อนสนิทหรือกระทั่งตอนที่กำลังยืนสูบบุหรี่ข้างออดี้คันหรูหน้าคลับดังย่านคังนัม ล้วนถูกแชร์ต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งคำวิจารณ์ทางบวกและทางลบ ข่าวลือเกี่ยวกับตัวเขาเกิดขึ้นมากมายในขณะที่เจ้าตัวนอนเป็นหมายักษ์ให้คุณบยอนลูบหัวเล่นอย่างสบายอกสบายใจ

“ไปอีกแล้วหรือครับ?”

“ทำเสียงอะไรแบบนั้น”

“คุณเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสเองจะไปอีกแล้ว”

“เพิ่งกลับมาอะไร ฉันไปฝรั่งเศสตั้งแต่เดือนก่อนนู้นแล้ว คราวนี้ก็ไม่ได้ไปฝรั่งเศสด้วยจะไปญี่ปุ่น” คนที่นอนเบะปาก ใบหน้าที่ดูดีขึ้นเพราะได้รับการบำรุงอย่างถูกวิธีมุ่ยลงอย่างไม่ชอบใจ “ก็ถือว่าไปเหมือนกัน ไปคือไม่อยู่ ไม่อยู่ก็คือไม่ได้เจอ ไม่ได้เจอก็คือผมเหงา”

“ขนาดนั้น?”

“ถูกทิ้งอีกแล้วโว้ยชานยอล”

“อยากให้ทิ้งจริง ๆ ไหม?” คนปากดีเม้มปากฉับ พลิกตัวจากท่านอนหงายเป็นเอาหน้าซุกเนื้อผ้านุ่ม เงียบไปจนได้ยินเสียงพลิกหน้าหนังสืออีกครั้ง

“จะไปกี่วันล่ะครับ?”

“สิบวัน”

“สิบวันอีกแล้ว ถามได้ไหมครับว่าไปทำอะไร?”

“อาจจะขยายสาขาในญี่ปุ่นเพิ่มเลยจะไปดูที่ทางอะไรหน่อย อย่ากัดนะชานยอล คันฟันนักคราวหลังจะซื้อกระดูกมาให้แทะ” ปรามพร้อมดินสอลงบนหัวเจ้าหมาตัวโต ปาร์คชานยอลถอนใบหน้าออก ปากเบะยิ่งกว่าเบะ เขาก็อยากไปญี่ปุ่นเหมือนกันนะ ค่าตอบแทนที่ได้จากการถ่ายแบบยังโชว์ตัวเลขสวยงามในบัญชี ชานยอลอยากไปกินของอร่อยกับคุณ เดินเที่ยว ถ่ายรูป หาซื้อรองเท้า เลโก้ กันพลา แล้วก็แช่ออนเซ็นกลางแจ้งกับคุณ พอบ่นไปคุณเขาก็บอกง่าย ๆ ว่า “ส่งรูปมาก็แล้วกันถ้ามีเวลาจะไปดูให้”

“แล้วออนเซ็นล่ะครับ?”

“ฉันต้องไปกับทีม พาเธอไปด้วยไม่ได้”

“งั้นหลังผมสอบเสร็จเราไปด้วยกันนะครับ” คุณปิดหนังสือ มองเขาด้วยดวงตาเรียวรีคู่นั้นก่อนจะพยักหน้า ชานยอลยิ้มกว้าง ซุกหน้าจูบหน้าท้องหอมรัว ๆ คุณบยอนของเขา คุณเจ้าของคลับที่โคตรหยิ่งโคตรเย็นชาคนนั้น ที่จริงแล้วคืออ่อนโยนแล้วก็ใจดีที่สุดในโลก

“ขอเกรดสวย ๆ เป็นของแลกเปลี่ยนนะ” หางพวงใหญ่หยุดสะบัด ความดีใจค้างเติ่งบนก้อนเมฆ

“อดแล้วปาร์คชานยอล” เจ้าของห้องหัวเราะในคอ ลากปลายนิ้วไปตามแนวไรผมสีเข้ม

“คิดว่าฉันเคร่งเรื่องเรียนขนาดนั้น?”

“ผมจะพยายามก็แล้วกันนะครับ”

“ทำให้เต็มที่ก็พอ”

“ถ้าเต็มที่แล้วมันยังไม่ดีล่ะครับ”

“มันอยู่ที่ความตั้งใจชานยอล ฉันไม่ได้ชอบคนเก่ง ฉันชอบคนที่มีความตั้งใจ” ชานยอลถอนใจยาว พยักหน้ากับตัวเองพลางเปรยว่าถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่เขาจะลองดู วิชาส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาที่เขาชอบอยู่เป็นทุนเดิมแถมหลายเดือนที่ผ่านมาคุณบยอนก็ช่วยแนะนำให้ตั้งเยอะ ความพยายามจะไม่เกิดผลเลยก็ให้มันรู้ไป

“ผมไปที่ร้านได้ไหมครับ”

“ไหนบอกจะตั้งใจอ่านหนังสือ”

“ถามเฉย ๆ ครับ”  

“อยากไปก็ไปเถอะ”

“ไม่ไปหรอกครับ คุณไม่เข้าผมก็ไม่รู้จะไปทำไม” ว่าแล้วก็เอามือนุ่มมาแปะหน้า มือคุณเย็นแปะบนหน้าผากอุ่น ๆ ของเขาแล้วรู้สึกดีชะมัด “ไปเถอะ เป็นคนของฉันอยากไปตอนไหนก็ไปได้ ไปดื่มที่ร้านดีกว่าไปเกเรที่อื่น”

“ผมไม่เกเร” คุณบยอนยิ้มกับปกหนังสือ

“ดีแล้ว”

 

เมื่อคุณเจ้าของคลับไม่อยู่ปาร์คชานยอลก็ไม่ไปอะโฟร์ไดต์ ไม่เที่ยวกลางคืน นอกจากไปเรียนแล้วเวลานอกเหนือจากนั้นเขาขลุกอยู่ในห้องชุดที่คอนโดกลางเมือง กินนอนอ่านหนังสือดูหนังฟังเพลงอยู่ในนั้นจนในที่สุดก็โดนหวงจื่อเทาลากออกไปเที่ยวคลับย่านฮงแดในคืนวันเสาร์ โดนแกล้งให้ดื่มว้อดก้าชอตไปหลายชอตจนแทบประคองตัวเองกลับห้องไม่ไหว เขาฟื้นอีกทีตอนเย็นวันอาทิตย์ ปวดหัวเพราะอาการแฮ็งค์และกลิ่นเหม็นของอบายมุขที่ติดแน่นตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นสภาพทุเรศทุรังแล้วก็คิดถึงคนที่ญี่ปุ่นอย่างอดไม่ได้ ถ้าคุณบยอนอยู่อย่างน้อยก็คงมีซุปร้อน ๆ ตั้งรอเขาตื่น ไม่หรอก ถ้าคุณบยอนอยู่ชานยอลก็คงไม่ออกไปกับจื่อเทาตั้งแต่แรก 

คิดถึงว่ะแม่ง

นอนทรมานจนถึงสิบโมงวันจันทร์แล้วจึงขุดตัวเองไปเรียนวิชาบ่าย อาการมึนยังหลงเหลือพอให้รู้สึกหงุดหงิด เขานั่งรอเพื่อนอีกสองคนเลิกเรียนที่โรงอาหาร ส่งข้อความหาคุณบยอนสลับมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนมีคนเดินมาหยุดข้างโต๊ะ

“โคล่าค่ะพี่ชานยอล”

“.........”

“ท่าทางพี่ไม่ค่อยดีเลยไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

“ขอบคุณนะครับ” เขาตอบพลางรับกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิด เขาไม่ดื่มน้ำอัดลมมาตั้งแต่ก่อนถ่ายแบบแต่คิมโชอาไม่รู้เรื่องนี้ ชานยอลยกดื่มพอให้อีกฝ่ายยิ้มออก วางกระป๋องแล้วมองหน้าดาวนิเทศทั้งดวงตายังปรือปรอย หญิงสาวเม้มปาก สองแก้มแดงปลั่ง 

“มากินข้าวหรือครับ?”

“ค่ะ พี่ชานยอลกินอะไรหรือยังคะ?”

“ยังครับ พี่เพิ่งมาถึง”

“คือ โต๊ะพี่ชานยอลยังพอมีที่ว่างไหมคะ ฉันมากับเพื่อนอีกสองคน” สาวสวยหันไปทางร้านอาหารทางฝั่งขวาของแคนทีน “ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?”

“อย่าดีกว่าครับ พี่ไม่อยากมีปัญหากับใคร”

“พี่ชานยอลหมายถึงใคร? ถ้าเป็นแจฮยอนคือไม่ใช่นะคะ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ชานยอลยิ้มบาง ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เวลาเดือนกว่านับตั้งแต่เรื่องวิวาทในคลับคุณบยอนเหมือนทั้งคู่จะสนิทสนมกันมากขึ้น คิมโชอาโผล่มาให้เขาเห็นหน้าสองสามครั้งเมื่อเขาไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไรมากไปกว่าผงกหัวรับการทักทายหล่อนก็หายหน้าไป ได้ข่าวว่าไปไหนมาไหนกับแจฮยอนบ่อยขึ้น ฝ่ายอันแจฮยอนเองก็ประกาศให้โลกรู้ผ่านอินสตาแกรมทุกวันว่ากำลังคุยกับดาวนิเทศ ชานยอลรู้ว่าไอ้หมอนั่นต้องการส่งข่าวมาถึงเขา บ่อยครั้งที่แคปชั่นของมันตั้งใจส่อเสียดกระทบกระแทกข้ามมาถึงคณะศิลปกรรม ให้ใครต่อใครรู้ว่าสุดท้ายแล้วผู้หญิงก็เลือกมัน

ก็คือแม่งอยากจะหยามเขาออกสื่อนั่นเอง

ถามว่าชานยอลเดือดร้อนไหม แน่นอนว่าไม่ เขาเฝ้ารอจะให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปมากกว่าคนคุยด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ได้คบกับพี่เค้านะคะ”

“เหรอครับ เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ นึกว่าเป็นแฟนกันแล้ว”

“ไม่ใช่ค่ะ พี่เขามาจีบเฉย ๆ”

“อ๋อ ครับ”

“พี่อย่าเข้าใจผิดนะคะ อยากรู้อะไรฉันตอบได้ทุกอย่าง ยืนยันว่าไม่ได้คบกันจริง ๆ ค่ะ” ชานยอลยิ้มกว้างขึ้น สีหน้าไม่ดีไม่ร้าย ไม่ยินดีและไม่ทุกข์ร้อน “ตกลงว่าให้ฉันกับเพื่อนนั่งด้วยได้ไหมคะ?”

“ไม่ได้ครับ”

“อ้าว ไม่สะดวกหรือคะ” สาวสวยร้องผิดหวัง

“ไม่สะดวกเพราะพี่จองโต๊ะนี้ไว้ให้เพื่อนครับ โชอานั่งโต๊ะโน้นได้ไหม” นิ้วยาวชี้ไปทางโต๊ะแถวที่ติดกระจก โชอามองตาม สีหน้ายังไม่คลายความผิดหวัง

“แต่นั่นมันโต๊ะสำหรับสองที่นั่งเองนะคะ”

“ก็สองที่นั่งไงครับ สำหรับเราสองคน”

“พี่ชานยอล...” เดือนปีสามศิลปกรรมยิ้มน้อย ๆ

“เผื่อเราอยากคุยกันเรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ แบบนี้ดีไหม?” หลังงานถ่ายแบบนิตยสารครั้งแรกและครั้งเดียวนั้นคนก็รู้จักชานยอลมากขึ้น เพื่อนร่วมสถาบันจดจำใบหน้าของเขาได้ ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนทำอะไรก็มักมีคนพูดถึงในโซเชียลเน็ตเวิร์คอยู่ตลอด เรื่องที่เขานั่งกินข้าวอยู่กับดาวนิเทศหลังจากไม่คบหาใครมาเกือบครึ่งปีจึงกลายเป็นประเด็นร้อนไปโดยปริยาย คิมโชอานั่งหลังตรง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความยินดีปนเก้อเขินแต่ยังมั่นใจที่จะสบตาผู้เฝ้ามองสถานการณ์ กระทั่งหมดเวลาอาหารกลางวันหญิงสาวจึงได้แยกไปพร้อมกับเพื่อนสองคน ชานยอลกลับไปโต๊ะเดิมที่ตอนนี้นอกจากคิมไคและจื่อเทาแล้วยังมีจงแดกับจอห์นนี่น้องรักอยู่ตรงนั้นด้วย

“แหล่ว ๆ ๆ ๆ เอาแหล่วพี่ชายกู”

“นั่งค่ะมึงนั่ง” ทีมรอเสือกอย่างจอห์นนี่และจงแดไม่รอให้ชานยอลถึงเก้าอี้ ทั้งคู่ดึงแขนเขาคนละข้างบังคับให้นั่งตรงกลางระหว่างพวกมันทั้งสองพร้อมล็อคแขนประกบกะไม่ให้ขยับเขยื้อน ตรงข้ามเป็นจื่อเทาที่นั่งยิ้มเหี้ยมและคิมไคกับชานมไข่มุกแก้วใหญ่

“ยังไง ๆ ๆ ๆ”

“ยังไงเหี้ยอะไรคิมจงแด เลิกเขย่าตัวกูไอ้สัด” เขาดันหน้ามันออกพ้นแล้วก็หันไปตบกะบาลไอ้จอห์นอีกที พวกมันสองคนร้องงี้ดเหมือนหมูถูกเชือดทั้งที่เขาลงแรงไม่ถึงหนึ่งส่วนร้อย

“มึงก็บอกมาสิว่าไปนั่งกับน้องโชอาของกูได้ยังไง”

“ของมึง?”

“เออ ของกู” จงแดย้ำ ย้ำทั้งที่ทุกคนในนั้นรู้ว่ามันแกล้งพูด

“เป็นร่างทรงไอ้แจฮยอนเหรอมึงน่ะ”

“มึงก็ยังจำได้นี่ว่าคิมโชอาเป็นของไอ้แจฮยอน” คิมไคแทรกเสียงเอื่อย ปากมันยังคาบหลอดดูดคาไว้ ชานยอลเหยียดริมฝีปาก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วไหวไหล่

“ก็คุยกันเฉย ๆ”

               “คุยกันแล้วทำไมต้องแยกไปนั่งกันสองคนวะ” หนนี้เป็นจื่อเทา

               “น้องเขาอยากคุยแบบส่วนตัวไง”

               “มึงกับดาวนิเทศมีเรื่องส่วนตัวกันด้วย?”

               “เรื่องของเขาคนเดียว”

               “มึงแน่ใจ?”

               “ยิ่งกว่าแน่ กูกับคิมโชอาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่มีอะไรระหว่างกันและไม่มีทางจะพัฒนาไปเป็นมีด้วย” เสียงทุ้มย้ำชัด เขาจงใจพูดให้ทุกคนในโต๊ะเข้าใจ คนอื่น ๆ ที่อยู่แถวนั้นจะได้ยินหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง พอไม่มีเรื่องให้สืบสาวต่อจงแดกับจอห์นนี่ก็แยกตัวไปเรียนเหลือเพียงสามเพื่อนซี้นั่งมองตากัน ชานยอลลุกเป็นคนแรก เขารอเพื่อนอีกสองคนเอาจานไปเก็บแล้วจึงเดินไปหลังตึกพร้อมกัน จื่อเทาเคาะบุหรี่สูบเสร็จแล้วก็ส่งไลท์เตอร์ต่อให้ชานยอล

               “มึงจะแย่งมันจริง ๆ หรือวะ?” ชานยอลมองหน้าคนถามผ่านม่านควัน

               “มึงก็เห็นว่าผู้หญิงเขามาเอง” จื่อเทายกไหล่

               “อันนั้นก็ใช่”

               “แล้วพวกนั้นก็ยังไม่ได้คบกัน คิมโชอายืนยันแล้วยืนยันอีกว่าไอ้แจฮยอนเป็นแค่คนมาจีบ ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาพูดขนาดนี้แล้วถ้ากูจะทำอะไรจริงก็คงไม่มีใครกล้าว่ากูแย่งแฟนคนอื่นหรอกมั้ง” ถึงเขาตั้งใจจะทำให้ไอ้เหี้ยแจฮยอนคิดแบบนั้นจริงก็เถอะ

               “เดี๋ยวมันก็มาเดือดใส่อีก” ไคที่ยืนพิงตึกมองเพื่อนทั้งสองสูบบุหรี่เอ่ยออกมา เขามองออกว่าเรื่องวันนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ พวกเขาอยู่ด้วยกันทุกวัน ปาร์คชานยอลเป็นยังไงกับคิมโชอาเขาก็เห็นตลอด จากที่แค่ชายตามองแทนการทักทายมาเป็นนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะ เป็นความสัมพันธ์ที่ก้าวกระโดดจนเขาเชื่อคำยืนยันของมันไม่ลง  

               “กูก็ตั้งใจจะให้มันเดือดอยู่แล้ว”

               “ปล่อยไปไม่ดีกว่าหรือวะ ไหน ๆ พักนี้มันก็เงียบไปแล้ว”

               “มึงพูดเหมือนไม่เห็นที่มันด่ากระทบกูในไอจีทุกวัน”

               “ก็อย่าไปรับ”

               “กูไม่รับ” ชายหนุ่มว่า พ่นควันออกไปพร้อมความขุ่นมัวในใจ “แต่กูจะตอกหน้ามันด้วยเรื่องที่มันภูมิใจนักหนานั่นแหละ”

               “คือยังไงวะ” จื่อเทาตั้งคำถาม “มึงจะแค่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันให้ข่าวลอยไปเข้าหูไอ้แจฮยอนหรือจะทำอะไรอีก?”

               “ก็น่าจะมีอะไรอีก นิดหน่อย” เห็นรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าเพื่อนสนิทแล้วคิมไคก็อดที่จะเตือนไม่ได้ “อย่าให้มันเยอะเกินไปนะมึง สงสารผู้หญิงเขาด้วย” ถึงตัวผู้หญิงจะไม่ทำตัวให้น่าสงสารสักนิดก็เถอะ

               “กูไม่ทำอะไรเขาหรอก ปลายนิ้วก็จะไม่แตะ”

               “ขอให้จริง”

               ไม่รู้ว่าปาร์คชานยอลทำอย่างที่พูดจริงไหม เพราะไม่กี่วันต่อมาคิมโชอาก็อัพไอจีเป็นรูปอาหารบนโต๊ะและข้อมือผู้ชายฝั่งตรงข้าม เพื่อนของดาวนิเทศคนสวยเดาว่านั่นคืออันแจฮยอนเจ้าเก่าแต่ก็มีบางเสียงบอกว่าไม่ใช่เพราะสีผิวผู้ชายในรูปนั้นเข้มกว่าแถมยังใส่นาฬิกาโรเล็กซ์เรือนทองที่ไม่ใช่เรือนที่แจฮยอนใช้ทุกที คิมโชอาทิ้งให้ทุกคนสงสัยจนพอใจแล้วในเย็นวันเดียวกันนั้นหญิงสาวก็อัพรูปตัวเองขณะกำลังนั่งในรถคันหนึ่ง เบาะหนังสีแดง พวงมาลัยรถบอกยี่ห้อ ท่อนแขนผู้ชายและนาฬิกาเรือนเดิม ตอนนี้คนเริ่มมั่นใจแล้วว่าไม่ใช่อันแจฮยอนเพราะชายหนุ่มเดินทางไปต่างประเทศกับครอบครัวตั้งแต่เมื่อวาน

               คิมไคขมวดคิ้วเมื่อเห็นรูปล่าสุดจากหน้าจอโทรศัพท์ ดูเหมือนว่าปาร์คชานยอลจะใช้เวลาอยู่กับคิมโชอาทั้งวันจากนั้นก็แวะมาหาพวกเขาที่นี่ ชายหนุ่มมองเพื่อนสนิทส่งยิ้มให้คนที่มาขอชนแก้ว ดูเหมือนว่าปาร์คชานยอลจะยังไม่รู้ว่ากำลังเกิดความปั่นป่วนขึ้นในไอจีดาวนิเทศศาสตร์และตัวมันคือหนึ่งในต้นเหตุ คิมโชอาผู้มีเชื้อเพลงชั้นเยี่ยมในมือ จุดทีเผาราบทั้งไทม์ไลน์

               “ชานยอล”

               “ว่า?”

               “มึงเห็นนี่หรือยัง?”

               “อะไรวะ?” เขาฟังคิมไคพูดไม่เข้าใจหรอกแต่เห็นมันชูโทรศัพท์เครื่องสีดำของตัวเองขึ้นเลยพอรู้ว่ามันพูดถึงของสิ่งนั้น ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ เพ่งสายตาฝ่าแสงวูบวาบในชั้นใต้ดินมองของที่อยู่ในมือเพื่อน นิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะระบายยิ้มอย่างพอใจ

               รูปคู่นั่นเอง

               “มึงว่ามันจะเห็นหรือยัง?”

               “ถ้าประเทศที่มันไปใช้เน็ตได้มันคงเห็นตั้งแต่สิบวิแรกที่โชอาอัพนั่นแหละ แต่ว่านะชานยอล ไหนมึงบอกปลายนิ้วก็จะไม่แตะ แล้วทำไมถึงมีหน้าแนบหน้าออกมาได้วะ”

               “ไม่ได้แนบ แค่มุมกล้องมันเหมือนคางกูแนบกับขมับโชอาเท่านั้น”

               “ก็แสดงว่าน้องเขาซุกอยู่ในอกมึงใช่ไม่ใช่”

               “ไม่ซุกสิวะแค่ยืนชิดกันแล้วกูก็ก้มลงไปนิดหน่อย”

               “ภาพมันไม่ใช่แบบนั้นวะเพื่อน” ชานยอลยิ้มตาวาว นึกถึงสีหน้าตอนไอ้เหี้ยแจฮยอนเห็นภาพนี้เขาก็สะใจไปล่วงหน้าแล้ว “กูว่ามึงเตรียมคำตอบไว้บ้างก็ดีนะ”

               “เตรียมทำไม ใครถามกูก็บอกเหมือนที่บอกนั่นแหละ รุ่นพี่รุ่นน้อง ส่วนไอ้แจฮยอน...” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างไม่เห็นสำคัญ “มันไม่มีหน้ามาถามกูหรอก จีบสาวมาเป็นชาติแต่ไม่ติด สุดท้ายสาวทิ้งไปหาคนอื่น ยิ่งมันดิ้นยิ่งทำให้คนรู้ว่าแม่งไม่มีน้ำยา คนหน้าบางอย่างมันคงทำได้แค่ด่าลอยลมเท่านั้นแหละ”

               “ไม่ใช่ไอ้เหี้ยแจฮยอน”

               “?”

               “กูหมายถึงคุณบยอนของมึง”

              

               ถึงจะชะงักไปตอนที่คิมไคเอ่ยชื่อที่ไม่ควรเอ่ยออกมาแต่อารมณ์ของชานยอลก็ฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เก็บเรื่องคุณบยอนมากังวลนัก คุณอยู่คนละสังคมกับเขา แค่ดูแลกิจการในมือก็แทบไม่มีเวลาเหลือแล้ว คุณคงไม่สนใจเรื่องเล็ก ๆ ของเด็กรุ่นเขาหรอก ผู้ใหญ่ก็อยู่ในโลกของผู้ใหญ่ เด็กก็อยู่ในโลกอีกใบ ถึงคุณจะรู้เรื่องเขาก็ยืนยันได้ว่าคิมโชอาเป็นรุ่นน้อง แค่รุ่นน้อง ไม่มีอะไรมากกว่านั้นอย่างจริงแท้แน่นอน คุณที่ทั้งอ่อนโยนและใจดีจะต้องเข้าใจเขาแน่นอน

               ร่างสูงเดินผิวปากออกจากลิฟต์ คืนนี้เขามาค้างที่ห้องชุดของคุณเหมือนคืนก่อนหน้านี้และก่อนหน้านี้ ตั้งแต่คุณไปญี่ปุ่นเขากลับไปนอนห้องตัวเองแค่คืนเดียว ให้เหตุผลว่าคุณไม่อยู่เขาจะได้เฝ้าห้องให้ เวลาคุณกลับมาก็จะได้เจอกันทันที เขาบอกไปกึ่งเล่นกึ่งจริงตอนเราวิดีโอคอลหากันในวันที่สี่ ไม่คิดว่าแค่ตีสองของวันที่เจ็ดคุณบยอนจะกลับมาแล้ว

               เจ้าของห้องนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว ศีรษะที่เห็นเพียงด้านหลังนั้นตั้งตรงทำให้รู้ว่าคุณของเขาไม่ได้เปิดทีวีไว้แล้วเผลอกลับไป ชานยอลเปิดยิ้มเต็มหน้า ดีใจที่คุณบยอนกลับมาก่อนกำหนดจนไม่ได้ฉุกใจคิดเลยว่าเพราะเหตุใดวันนี้คุณถึงไม่หันมายิ้มให้เหมือนทุกครั้งที่ตนกลับมาถึงห้อง

               “คุณครับ!

               “.........”

               “กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ? คุณเซอร์ไพรซ์ผมอีกแล้ว ไม่ยอมบอกกันก่อนเลย” เขาเบียดตัวเองลงนั่งแนบชิด คุณไม่ละสายตาจากภาพสิงโตที่กำลังซุ่มดูกวางฝูงใหญ่ มือบางถือรีโมทข้างหนึ่งอีกข้างที่ไขว้กันอยู่เหนือเข่าคือโทรศัพท์เครื่องบาง แสงจากหน้าจอยังส่องสว่าง ชานยอลไม่ได้สนใจมันในทีแรก เขาตั้งใจจะดึงรีโมทออกจากมือคุณสายตามันจึงได้ตกไปที่นั่นพอดี

               พระเจ้า

               เขาเบิกตาค้าง

เนื้อตัวสะท้านเสียยิ่งกว่าวัวสันหลังหวะยามเห็นนกกาบินผ่าน  

               คุณพลิกมือข้างนั้นขึ้น รูปนั้นยิ่งชัด เขาครางได้แค่เพียงในใจ

               “ให้เวลาถึงเช้าวันพรุ่งนี้ เก็บของออกไปให้หมดทุกชิ้น” เขาส่ายหน้าไปมา ปากคอมันชาจนควานหาคำพูดไม่ได้ ฝืนที่สุดได้เพียงแค่เว้าวอนด้วยดวงตา “หวังว่าเมื่อกลับมาอีกครั้งฉันจะไม่ต้องเจอนายในห้องนี้อีก”


               “...คุณครับ...ฟัง...” 


            ฟังผมก่อน


               “ลาก่อน ปาร์คชานยอล”
















#3rdsf
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 585 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8392 pbcy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 19:15
    นายปาร์คชานยอลไม่น่าคึกคะนองเลยยย
    #8,392
    0
  2. #8325 Ohsehun9494 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 16:19
    คุณบยอนน เริ่ดค่าาาา ต้องแบบนี้แหละ
    #8,325
    0
  3. #8315 heykiki (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 22:55
    สมน้ำน้าจ้า สมควรแล้ว ทำไรไม่คิด เพิ่งจะมาคิดได้ตอนจงอินพูด ไม่สิไม่ใช่คิดได้ เพิ่งจะจำได้ว่ามีคุณอยู่ เกลียดสุดตรงเอารถเขาไปให้ใครก็ไม่รู้นั่งเนี่ยแหละ เหอะ
    #8,315
    0
  4. #8255 areenachesani (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 00:19
    ไม่สงสารชานยอลเลย ทำอะไรไม่นึกถึงแบคฮยอนเลย
    #8,255
    0
  5. #8238 Khanit09 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 18:52
    แย่แล้วน้องปาร์คคคคค
    #8,238
    0
  6. #8149 ppxleu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:07
    จบแล้วชีวิต
    #8,149
    0
  7. #8092 หวาน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 04:26

    งานเข้าาาาาาาาาาาาาาาาา

    #8,092
    0
  8. #8071 โชคเข้าข้าง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:42
    กรี้ดดดดดดดด
    สมมมมสสสส
    #8,071
    0
  9. #7915 areenachesani (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:58
    ชานนอลผิดแบบเต็มๆอ่ะ ตอนทำคือไม่มีจังหวะฉุกคิดถึงคุณบยอนซักนิดเลยย เราผิดหวังในตัวนายอ่ะ ฮึ!
    #7,915
    0
  10. #7655 kwa_rkh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 21:26
    ตอนทำไม่คิดดดดดดด
    #7,655
    0
  11. #7507 Pnt_nt (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 05:37
    ก๊ากกกกก
    #7,507
    0
  12. #6764 KMCYPKJ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:22
    สนุกมั้ยล่ะทีนี้ หึ!
    #6,764
    0
  13. #6590 Windysep (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:57
    ก็สมควรอ่ะ ไม่สงสารนะปาร์คชานยอล
    #6,590
    0
  14. #6497 Dlvckq (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 06:40
    รออยู่นะคะ ค้างมากกแง้
    #6,497
    0
  15. #6496 Primchidap (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 05:37
    สนุกมั้ยล่าาาา เข้าตัวเองไปด้วยเรยเปนยังไงจ้ะชานยอล
    #6,496
    0
  16. #6489 LuhUN__ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 19:55
    คือทำตัวเองแท้ๆ ถึงแม้จะไม่ได้มีไรมากกว่านั้น แต่ทำอะไรไปก็ไม่ได้คิดถึงคุณบยอนเลย สมควรแล้วหล่ะนะ ชานยอลผิดเต็มๆไม่ต้องมาหวังให้คุณเค้าฟังอะไรเลย เห้ออ สมน้ำหน้าดีมั้ยเนี่ย
    #6,489
    0
  17. #6488 nalinsmom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:38
    สมควรดีมั้ยนะชานยอล เอ้อ อย่างนี้นี่เอง สมควรจริงๆ
    #6,488
    0
  18. #6485 panmileBH (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 02:54
    ทำตัวเองที่แท้ทรู ยังดีว่าไม่ได้นอกกายอะไร แต่ยังไงก็ไปเที่ยวอะไรกับคนอื่น สมควรอยู่
    #6,485
    0
  19. #6482 Khawpicha (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 00:39
    พี่ทำตัวเองอะ ช่วยไม่ได้
    #6,482
    0
  20. #6481 BYMN (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 00:25
    เอออ่ะนี่ไม่โทษใครเลยนอกจากตัวชานยอลเองอ่ะทำอะไรไม่คิดทำอะไรเป็นเด็กเองทำแล้วทำอีกครั้งนี้โดนของจริงเลยเป็นไง
    #6,481
    0
  21. #6480 กานนนนนนต์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 00:22
    หาเหาใส่หัวที่แท้ทรู
    #6,480
    0
  22. #6472 khunsom08 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:42
    หาเรื่องใส่ตัวเองนะชานยอล
    #6,472
    0
  23. #6470 arjury (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:18
    คุณเค้าแซ่บมากเลยค่ะ เด็ดขาดสุดๆ เรื่องนี้ชานยอลผิดเต็มๆ
    #6,470
    0
  24. #6469 kqae149 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:46
    สมควรอ่ะบักห่าขัว
    #6,469
    0
  25. #6468 kqae149 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:46
    สมน้ำหน้า
    #6,468
    0