(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 27 : Q U E E N #06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 636 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61







จากการขอร้องแกมบังคับของหวงจื่อเทาปาร์คชานยอลเลยต้องขับออดี้อาร์แปดที่เจ้าของตัวจริงยังอยู่ฝรั่งเศสไปรับเพื่อนสนิทถึงหน้าที่พัก สี่ทุ่มขาดเกินไม่กี่นาทีรถคันสวยก็แล่นเข้าจอดเทียบหน้าอพาร์ตเม้นต์กลางเก่ากลางใหม่ใกล้มหาวิทยาลัย คิมไคที่กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ที่ห้องตัวเองก็มารออยู่แล้วเช่นกัน

“มึงมีเบอร์คนขับแล้วใช่ไหมจื่อเทา?”

“เออ กูขอมาจากพี่จุนละ พี่แม่งชอบขับไปเมาบ่อย”

“ดี กูจะได้ดื่มแบบไม่ต้องกลัวกลับบ้านไม่ถูก”

“กลับไม่ถูกก็ไม่ต้องกลับสิวะ” จื่อเทาหัวเราะคิกคัก ลูบเบาะหนังสีแดงลามไปถึงพวงมาลัยบังคับอย่างชื่นชม เพื่อนสนิทขับรถหรูไปเรียนหลายวันแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่จื่อเทามีโอกาสได้เข้ามานั่ง ถือว่าเป็นบุญตูด “นั่งรถเขาแล้วยังยุเด็กเขาให้นอกใจ ไม่เลวก็ไม่รู้จะพูดยังไง”

“อะไร กูยังไม่ทันได้ยุไรมันเลยเหอะ” คิมไคแค่นยิ้ม

“มึงชี้โพรงให้มันหิ้วเด็ก”

“แหม...” คนเถียงไม่ได้ลากเสียงยาว ชานยอลที่กำลังพารถเลี้ยวไปฝั่งกังนัมหัวเราะไม่ถือสา ชายหนุ่มเคาะนิ้วตามจังหวะเพลง ความรู้สึกอันคุ้นเคยพล่านไปทั่วร่างทำให้พอบรรเทาความผิดปกติที่เป็นมาตลอดสัปดาห์ได้บ้าง ความบันเทิงยามค่ำคืน แสงสีวิบวับสลับความสลัว เสียงหัวเราะสนุกสนาน เสียงเพลง ความรู้สึกเป็นต่อเวลาถูกคนรอบข้างจับจ้อง เขาห่างจากเรื่องพวกนี้ไปนานเหมือนกันนะ

“มึงบอกพวกจงแดแล้วใช่ไหมว่าเราไม่ไปฮงแดแล้ว”

“บอกแล้วครับพี่ กูบอกว่ามีเสี่ยใหญ่ใจถึงเปิดโต๊ะวีไอพีให้เราคืนนี้ พวกมันไม่พลาดแน่นอน”

“ใช่เหรอวะ?”

“ไม่เกี่ยวกับกูนะ” ชานยอลตอบคิมไค “กูแค่ชวนมาอะโฟร์ไดต์ ไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยง” จริงอยู่ว่าคุณบยอนเป็นคนออกปากบอกให้มาที่คลับคุณเขาก็คงทรีททุกอย่างแต่ชานยอลก็ไม่อยากบอกคนอื่น ๆ ไปแบบนั้น อย่างน้อยก็ให้มันมีความเกรงใจหลงเหลืออยู่บ้าง

“ทำไมพี่พูดแบบนี้ล่ะครับพี่ คลับของคุณบยอนแค่ค่าเข้าก็เป็นแสนแล้ว กูเอาเงินสดมาไม่พอนะครับ”

“เรื่องของมึงค่ะ”

“เอ๊า! เพื่อน!” ออดี้สีขาวคันใหม่เอี่ยมแล่นฉิวไปตามถนนเส้นยาว ไม่นานก็มาถึงจุดหมาย เพียงแค่เห็นความยาวของแถวคิวจื่อเทาก็บอกให้ปาร์คชานยอลชะลอความเร็วลง ไม่สนใจเสียงทักท้วงของคิมไค

“มึงจะให้มันลดความเร็วทำไมไอ้สัด ดูสภาพกูด้วย” รถสปอร์ตสองที่นั่งนั้นไม่เหมาะกับผู้ชายตัวสูงใหญ่สามคนเลยสักนิด หากไม่เปิดหลังคารับแสงตั้งแต่แรกจื่อเทากับคิมไคก็ต้องนั่งเบียดกันที่เบาะข้างคนขับ ชานยอลจึงเปิดหลังคาแล้วคิมไคก็เป็นคนเสียสละนั่งพื้นที่ขอบเบาะตรงกลาง

“สภาพมึงมันทำไม นั่งเอาขาพาดเบาะกูนี่มันดูแย่ตรงไหน ออกจะเด่น”

“กูไม่อยากเด่นไอ้เหี้ย”

“ช้าไปแล้วสหาย เสยผมเข้าไว้ ตอนนี้มึงหล่อมาก เตะตามาก” เตะตาพ่อมึง คิมไคด่าแล้วก็ยกขาเตะไอ้คนขี้อวดไปหนึ่งที มันไม่สะเทือนแถมยังหว่านยิ้มเรี่ยราดไปตามรายทางจนถึงโซนหน้าร้าน ชานยอลลงไปพร้อมกับเพื่อนอีกสอง กลุ่มของเขานั้นรูปร่างหน้าตาจัดว่าดีมากอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้ทั้งสามพิถีพิถันกับการแต่งตัวมากกว่าปกติก็ทำให้ยิ่งดูดี ผู้ชายตัวสูงสามคนลงมาจากรถยุโรปคันหรูคนที่มารอต่อคิวเข้าคลับก็อดไม่ได้ที่จะมองตั้งแต่หัวแถวไปถึงหางแถว พนักงานรับรถจำได้ว่ารถคันนี้เป็นของคุณเจ้าของคลับจึงรีบเข้ามารับกุญแจรถจากชานยอลไม่ปล่อยให้รอนาน

“ให้จอดที่เดิมของคุณบยอนเลยนะครับ” ชานยอลพยักหน้า

“ฝากด้วยนะครับ”

“เอาไงต่อ กูกำธนบัตรแน่นมากแล้วตอนนี้ จะรีบแดกรีบเต้นให้คุ้ม เงินแสนกูต้องไม่เสียเปล่า”

“ใจเย็นน่า” ชานยอลปราม

“รอพวกจงแดก่อน”  

“แต่ถ้าเราเข้าก่อนห้าทุ่มมันได้ราคาพิเศษนะโว้ย”

“มันถึงไหนกันแล้วล่ะ?”

“เมื่อกี้มันบอกใกล้แล้ว”

“เออ งั้นก็รอก่อน กูขอดูดบุหรี่สักตัว” คนตัวสูงว่าพลางก้าวข้ามถนนเส้นเล็กไปยืนอีกฟาก เขาจุดบุหรี่สูบไปไม่กี่ทีหวงจื่อเทาก็ขยับเข้ามาใช้ศอกสะกิด

“ไอ้แจฮยอนว่ะ” ชานยอลพ่นควันออก ดวงตาคมหวานมองผ่านกลุ่มควันไปทางแถวคิวที่เรียงไปตามแนวฟุตบาท

“กูเห็นแล้ว”

“มันมากับใครวะ?”

“คิมโชอา” เพื่อนตัวสูงเงียบคิมไคเลยเป็นคนตอบแทน ชื่อที่ได้ยินนั้นทำจื่อเทาแทบสำลักควัน

“คิมโชอา? คิมโชอา ดาวนิเทศน่ะนะ!

“คนนั้นแหละ ไอ้แจฮยอนมันตามจีบมาพักใหญ่แล้ว เทียวไล้เทียวขื่อจนคนทั้งนิเทศรู้กันหมด เห็นว่าผู้หญิงก็ชอบ ๆ มันเหมือนกันนะ อีกไม่นานน่าจะได้เป็นแฟน”

“สัด เสียดายของ”

“ถ้าไม่นับนิสัยกวนส้นตีน” ซึ่งมันจะเป็นเฉพาะกับกลุ่มเขา “ไอ้แจฮยอนมันก็ไม่แย่นะ หน้าตาดี พ่อมียศ แถมฐานะทางบ้านก็รวยกว่าพวกเรารวมกันเสียอีก”2

“แต่สู้เพื่อนกูไม่ได้” คิมไคขำกลั้วไอนิโคติน

“เข้าข้างเพื่อนจังวะ”

“กูพูดตามความจริงโว้ย มันรวยกว่าแล้วไงวะ เรียนสู้มึงไม่ได้ เล่นบาสสู้ไอ้ชานไม่ได้ ประกวดเดือนก็ยังไม่ติดหนึ่งในสาม คนฟอลไอจีน้อยกว่าไอ้ชานเป็นครึ่ง ที่ล้อมหน้าล้อมหลังนั่นก็เพื่อนกินทั้งนั้น นอกจากรวยแล้วแม่งไม่เห็นมีอะไรดี ชอบเบ่งบารมีพ่อหาเรื่องคนอื่นไปอีก ไอ้ลูกแหง่เอ๊ย” คนอื่นที่จื่อเทาพูดถึงก็คงจะมีแต่ปาร์คชานยอลกับพรรคพวกนั่นแหละ คิมไคสูดควันครั้งสุดท้าย ระบายยิ้มพร้อมดีดก้นบุหรี่ทิ้ง

“คลับในโซลมีเป็นร้อยแม่งยังอุตส่าห์มาเจอกันได้ พรหมลิขิตปะวะคู่มึงเนี่ย”

“ก็เหี้ยแล้ว” เจ้าของส่วนสูงเฉียด 190 เซนติเมตรแค่นยิ้ม ถึงจะแสดงออกเหมือนไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแต่ในใจชานยอลย่อมรู้ชัดว่าเขาไม่ได้รู้สึกดีกับการพบคู่ปรับที่นี่คืนนี้ อันที่จริงเขาหัวเสียพอกับจื่อเทาเลยล่ะ คู่แข่งตลอดกาลมีทุกอย่างพรั่งพร้อมกว่าเขาอย่างคิมไคว่า ถึงในด้านความนิยมชานยอลจะไม่เคยแพ้แต่มันก็ลบความจริงที่ว่าแจฮยอนนั้นมีต้นทุนสูงกว่าเขาในหลายด้านจริง

“ไม่รู้ว่าคืนนี้แม่งจะกวนตีนยังไงอีก”

“มึงกลัวเหรอเทา”

“เออ กลัวห้ามใจไม่ไหวเผลอฟาดปากคน”

“มีเรื่องไม่ได้ นี่คลับคุณบยอน” จื่อเทายักไหล่ กำลังจะจุดบุหรี่มวนที่สองคิมจงแดก็เดินนำแทมินกับรุ่นน้องอย่างจอห์นนี่มาสมทบ

“ไอ้เหี้ย แถวยาวสัด ทำไมพวกมึงไม่ไปต่อแถว มายืนหล่อตรงนี้เพื่อ?”

“คนมาช้ามีสิทธิ์บ่นเหรอครับสัดประธานคิม”

“เออ โทษ ๆ ก็มึงดันบอกให้พวกกูแต่งตัวดี ๆ นี่หว่า มันเลยต้องพิถีพิถันหน่อย เอาไงดีวะ ถ้าต่อแถวคงได้เข้าหลังห้าทุ่มนู่นแน่ วันนี้แทอูแม่งไม่เข้างานด้วย” จงแดเอ่ยถึงคนรู้จักที่ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ที่นี่ เสียงเพลงที่ดังขึ้นมาจากชั้นใต้ดินทำเอาหนุ่มสายกิจกรรมเริ่มขยับตัวตามจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่

“ถามพ่อมึงเลยค่ะ” จื่อเทาผายมือไปทางคนที่เพิ่งกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ชานยอลดับบุหรี่ มองไปยังประตูทางเข้าที่มีนักเที่ยวทยอยผ่านการ์ดเข้าไปเรื่อย ๆ กระทั่งเห็นผู้ชายสวมชุดสูทสีดำเดินออกมาเขาจึงให้สัญญาณชวนอีกห้าชีวิตข้ามถนน

“สวัสดีครับคุณปาร์ค คุณบยอนแจ้งไว้แล้วว่าคุณจะมา เชิญด้านในเลยครับ”

“ขอบคุณครับ” คนทั้งกลุ่มเดินผ่านการ์ดเข้าไปด้านในโดยไม่ต้องต่อแถวซ้ำยังไม่ต้องเสียเงินซื้อบัตรผ่าน ไม่ยุติธรรมกับคนที่มารอต่อแถวสักเท่าไหร่แต่ก็ช่วยไม่ได้ไง ใครใช้ให้ปาร์คชานยอลเป็นคนโปรดของคุณบยอนเจ้าของคลับล่ะ



“ไอ้เหี้ย จังหวะได้!” จื่อเทาระเบิดเสียงแข่งกับจังหวะ EDM ที่กำลังกระหึ่มทั้งชั้น “พวกมึงเห็นปะ ตอนพวกเราเข้ามากลุ่มไอ้แจฮยอนกำลังซื้อบัตรที่เค้าเตอร์พอดี มึงเห็นสีหน้ามันตอนผู้จัดการร้านออกไปต้อนรับไอ้ชานไหม โอ๊ย กูอยากให้ใครก็ได้ถ่ายรูปไว้”

“ประทับใจอยู่เหมือนกัน” คิมไคเสริม เอนตัวเท้าศอกกับบาร์พลางมองสำรวจไปรอบ ๆ นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่อะโฟร์ไดต์

“กูไม่เห็นว่ะมัวแต่มองน้องโชอา” จงแดว่าก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“น้องเค้ามองพวกเราด้วยนะโว้ย”

“ใครจะไม่มองอ่ะพี่ ที่นี่ที่ไหน อะโฟร์ไดต์คังนัม มาทันคิวซื้อบัตรเข้าก็ว่าต้องใช้โชคเยอะแล้วแต่กลุ่มเราแม่งไม่ต้องซื้อบัตร ไม่ต้องต่อคิวแถมผู้จัดการใหญ่ยังออกไปรับถึงหน้าประตู”

“เพื่อนรักไอ้ชานคงแทบสำลักความอิจฉาตาย”

“เฮียไคก็พูดเกินไป อันแจฮยอนแค่พลาดพาสาวมาดูตัวเองโดนคู่แข่งหยามหน้าเท่านั้นเอง”

“มึงอ่ะตัวดีไอ้จอห์น” รุ่นน้องปีสองหัวเราะร่วน

“พี่มีเส้นหรือวะพี่ชานยอล คราวก่อนก็อัพรูปวิวจากห้องวีไอพีทีหนึ่งละ เออ ช่วงนั้นผมเห็นโชอาตามเม้นต์รูปในไอจีพี่ตลอดเลยนะ ไม่ใช่ว่าน้องเค้าสนใจพี่เหรอ”

“มึงคิดว่ายังไงล่ะ”

“ไม่รู้อ่ะ คิดว่าแปลกแต่ก็ไม่แปลก ชอบก็ส่วนชอบ ได้ก็ส่วนได้ เค้าไม่ได้พี่เค้าก็ไปกับอีกคนที่ ยังไงดีล่ะ ดีเท่า ๆ กัน ก็ถือว่าไม่แปลก มันแปลกตรงที่มากับหมอนั่นแต่ตายังจ้องพี่ผมตลอดเวลานั่นแหละ ไม่กลัวผัวตบเอาหรือไงน่ะ” เพราะเรื่องที่จอห์นนี่พูดนั้นทุกคนเห็นประจักษ์ตาว่าเป็นความจริงจึงไม่มีใครทักท้วง

“ดื่มอะไรดีพวกมึง?” ชานยอลเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเมื่อเห็นกลุ่มของแจฮยอนกำลังเดินมาหยุดอีกด้านของบาร์ พวกเขาไม่ได้ซื้อบัตรผ่านเลยไม่มีคูปองแลกเครื่องดื่ม ถามไถ่กันทั่วแล้วก็พร้อมใจกับเริ่มด้วยโคโรน่าคนละขวด เครื่องดื่มสีเหลืองหมดขวดแรกชานยอลสั่งขวดที่สองมาให้ตัวเองและจื่อเทา ส่วนคนอื่น ๆ กำลังโยกตัวไปตามจังหวะเพลงในมือถือขวดเบียร์ที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย กระทั่งคิมไคผู้เคยอ้างว่าเมียให้เงินไปเรียนวันละหมื่นวอนออเดอร์เหล้านอกมาหนึ่งขวด เจ้าตัวไม่สนใจเสียงเป่าปากแซวจากเพื่อนฝูงหันมายักคิ้วใส่ชานยอล

“มึงจ่ายค่ามิกเซอร์เลย”

“ไม่มีปัญหา” ชงเองกินเองกันอยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมง พอเริ่มกรึ่มก็เริ่มแยกตัวแวบหายไปทีละคน กลับมาเติมเหล้าไม่ก็ชงเหล้าไปเลี้ยงผู้หญิงแล้วก็หายไปอีก มีแค่ชานยอลกับคิมไคที่ยังปักหลักที่เดิมไปไม่ไหน พวกเขาคุยกันแข่งเสียงเพลงตาก็มองไปทั่ว เจออะไรน่าสนใจก็มองนานหน่อย ยิ่งดึกยิ่งคึกคัก ชานยอลมองเหล้าดีกรีแรงที่หายไปเกือบครึ่งขวดแล้วก็สะบัดหน้าแรง ๆ เขาเองก็เริ่มมีอาการ

“รายได้คืนละเท่าไหร่วะ?”

“อะไร?”

“เปิดคลับอย่างนี้ไง ไม่รู้รับคืนหนึ่ง ๆ เท่าไหร่” ของทุกอย่างแทบจะตีราคาเป็นสามเท่าของราคาข้างนอก “ก็น่าจะเยอะอยู่ ยิ่งคุณบยอนเขาเช่าที่ได้ในราคาถูกเลยไม่ต้องเสียค่าเช่าหนักเหมือนเจ้าอื่น”

“ที่นี่คังนัมนะโว้ย ถึงจะบอกว่าถูกแต่ก็ยังแพงกว่าย่านอื่นอยู่ดี”

“ก็จริงแต่กูยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าพี่ชายคุณบยอนเป็นเจ้าของตึกนี้”

“ไม่ได้บอกไอ้สัด”

“เออ นั่นแหละ คุณพี่ชายเขาคงไม่ปล่อยเช่าราคาสูง ๆ ให้น้องชายคนเล็กหรอก แต่กูถามแล้วคุณเขาไม่ตอบว่าเท่าไหร่ คงกลัวกูรู้ข้อมูลทางธุรกิจมั้ง”

“แหม ตัดพ้อ น้อยใจ”

“ไม่ขนาดนั้นโว้ย จริง ๆ รายได้หลักของคุณเขามาจากหุ้นในบริษัทของตระกูลนู่น แล้วก็มีแบรนด์เสื้อผ้าที่ทำกับเพื่อนคนฝรั่งเศส พวกงานออกแบบลายผ้าอะไรนั่นอีก คลับอะโฟรไดต์นี่คุณเขาเปิดเพราะชอบเที่ยวกลางคืนมาตั้งแต่สมัยเรียน”

“โคตรได้อ่ะ กูชอบเที่ยวกลางคืนกูก็เปิดผับแม่งเลย เออ รวยอย่างเดียวทำไม่ได้นะครับต้องมีนิสัยสปอยล์ตัวเองสุด ๆ ด้วย”

“ไอ้สัดลามปาม”

“กูชมต่างหากกกกก”

“เค้าเจ๋งนะมึง กูอยากให้ตัวเองมีดีพอที่จะสปอยล์ตัวเองได้แบบไม่ต้องแคร์ใครบ้าง”

“จริงจัง?” เพื่อนตัวสูงไหวไหล่

“ก็คิดมาสักพักแล้วว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี”

“ถ้าจะเริ่มแบบคุณบยอนอันดับแรกคือมึงต้องรวยก่อน”

“........”

“อย่าลืมว่าต้นทุนคุณบยอนเขาสูงอยู่แล้ว มันเลยง่ายที่เขาจะตามใจตัวเองด้วยการคิดริเริ่มทำอะไรสักอย่าง กูไม่เถียงหรอกว่าคุณเขาเก่ง ทั้งคลับนี่ ทั้งงานออกแบบ งานบริหาร ถ้าไม่เก่งต่อให้ทุนหนาแค่ไหนก็โตไม่ได้เท่านี้ แต่ลองคิดว่าถ้าเป็นคนทั่วไปที่มีแค่ passion ว่าอยากทำนั่นทำนี่แต่ไม่มีครอบครัวร่ำรวยคอยซับพอร์ท มันก็ยากตั้งแต่เริ่มคิดแล้ว”

“งั้นถ้าเปลี่ยนจากกูเป็นไอ้แจฮยอนอะไร ๆ คงง่ายขึ้นสินะ”

“ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งประชดชีวิต โลกมันก็มีความยุติธรรมของมัน เพื่อนรักมึงรวยจริงแต่แม่งก็โง่ด้วย ชาตินี้ไม่รู้มันจะคิดอ่านอะไรเป็นนอกจากแบมือขอเงินแม่ใช้ไปวัน ๆ หรือเปล่า มึงมีความคิดที่จะเริ่มนั่นก็ดีแล้ว ถึงจะเป็นเพราะอยากจะสปอยล์ตัวเองก็เถอะ”

“ไม่เชิง กูแค่คิดว่า ถ้ากูทำอะไรได้ดีคุณก็น่าจะพอใจ ยังไงดีวะ แบบ แค่กูจบเล่มรายงานภายในกำหนดหรือแค่พูดถึงคอนเสปต์งานเล่น ๆ ตอนกำลังดูหนังกันคุณเขายังชมเลยอ่ะ ถ้ากูทำเรื่องที่มันจริงจังกว่านั้นยิ่งใหญ่กว่านั้นกูว่าเขาน่าจะยิ่งภูมิใจ”

“ตกลงมีเมียเป็นต้นแบบหรือเป็นแรงบันดาลใจกันแน่?”

“เขาไม่ใช่เมียกู” เพื่อนตัวสูงแก้คำ วางแก้วเครื่องดื่มลงคิมไคก็ฉวยไปเติมให้อย่างคล่องมือ ในบรรดาพวกเขาคนที่เหมือนจะดื่มน้อยที่สุด ออกเที่ยวกลางคืนน้อยที่สุดอย่างคิมไคนั้นคือคนที่ชงเหล้าเก่งสุดและคอแข็งที่สุด

“ยังไงวะ?” ปาร์คชานหลงคุณเจ้าของคลับอย่างกับอะไร ถึงขั้นทำตัวเป็นลูกหมาตัวเชื่อง อยู่ในโอวาทคุณบยอน ไม่ออกล่านานเป็นเดือนสองเดือน

“ก็ คุยกันตั้งแต่แรกแล้ว เขาบอกเขาไม่ศรัทธาในเรื่องเพ้อฝัน”

“ยังไงวะ?” คิมไคย้ำวลีคำถามเดิมเป๊ะ “หมายถึงเรื่องความสัมพันธ์ ความรัก อะไรแบบนั้นเหรอ?”

“ใช่ แถมยังบอกด้วยว่าถ้ากูอยากได้ต้องไปหาที่อื่น”

“เฟียสโคตร” คิมไคหัวเราะร่า เลื่อนแก้วบรรจุเครื่องดื่มคืนเจ้าของเดิมแล้วพลิกตัวเอนหลังพิงเค้าเตอร์บาร์เหมือนเดิม “แต่ก็พอเข้าใจได้นะ คนระดับคุณบยอนดูไม่ใช่คนขาดอะไร พอไม่ขาดคุณเขาก็คงไม่โหยหาอยากได้ ไม่จำเป็นต้องเอาสถานภาพทางสังคมมาผูกมัดตัวเอง แล้วคนระดับนั้นน่ะไม่เหมาะจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของใครหรอก ต้องเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ถึงจะเหมาะ”

“คนถือกรรมสิทธิ์มีความรักไม่ได้?”

“มึงต้องการความรักจากเค้าหรือวะ?”

“ทำไมกูต้องต้องการล่ะ เขาไม่มีให้ กูก็ไม่อยากได้ ไม่ขาดทุน”

“อ้อ...”

“จริง ๆ แล้วกูได้กำไรต่างหาก” ได้กอดตัวหอม ๆ ของคุณ ได้กินข้าวอร่อย ๆ ได้ที่ปรึกษา ได้ที่หลับนอน “กูไม่ต้องเสียอะไรสักอย่าง นอกจากเวลาส่วนตัวแค่ไม่กี่ชั่วโมง” ไม่กี่ชั่วโมงต่อวันแต่หลายวันต่อสัปดาห์ คนพูดคงลืมไปว่าทุกวันนี้เขาแทบไม่กลับห้องตัวเองเลย

“เอาเถอะ จะขาดทุนหรือได้กำไรมึงน่าจะคำนวณได้ดีกว่าคนนอกอย่างกู ยังมีเวลาอีกเกือบสิบปีกว่ามึงจะอายุเท่าคุณเขาตอนนี้ ถึงตอนนั้นมึงอาจจะกลายเป็นปาร์คชานยอลที่ดีพอให้คุณบยอนรักแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้ มึงระวังตัวหน่อยก็ดี กูเห็นไอ้แจฮยอนมันเริ่มมีอาการแล้ว”

“กูไม่สน”

“สาวของมันสนมึงไง เอาแต่มองมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว น้องมันเมาหรือเปล่าวะ” ชานยอลยิ้มเฉย ยกเหล้าขึ้นจิบก่อนจะหันไปเคาะบุหรี่ออกมาจุดสูบ เขาสูดไอเย็นเข้าปอดไปไม่กี่ครั้งผู้หญิงคนหนึ่งก็โฉบมาหยุดข้างตัว หล่อนสั่งพิงค์เลดี้หนึ่งแก้วก่อนจะชูแก้วนั้นมาตรงหน้าชานยอล

“เจอกันที่เดิมอีกแล้วนะ”

“เราเคยเจอกันหรือครับ?”

“ใช่ค่ะ เมื่อราว ๆ สามเดือนที่แล้ว นายมากับเพื่อนที่ชื่อเทากับเจดีและจอห์น” เขาจำได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้คือสาวสวยที่เป็นดาวเด่นของคืนนั้น...คืนที่เขาเจอคุณบยอนครั้งแรก พวกเขากำลังทำความรู้จักกันอย่างใกล้ชิดตอนที่ผู้จัดการร้านส่งเครื่องดื่มจากวีไอพีให้เขา ไม่รู้อะไรดลใจตอนนั้นชานยอลถึงผละจากคนสวยระดับซอลฮยอนเดินขึ้นชั้นสองไปอย่างไม่ลังเล แต่เขาก็ดีใจที่ตัวเองเลือกถูก

“เราเจอเพื่อนชานยอลตรงนู้นน่ะ”

“ครับ” เขาไม่ได้มีท่าทีอะไรมากกว่ารับรู้ คราวก่อนก็อย่างนี้ชานยอลแค่ยืนเฉย ๆ หน้าที่การเข้าหาใครไม่ใช่ของเขาอยู่แล้ว เมื่อก่อนไม่ใช่ ตอนนี้ก็ไม่ใช่

“ไม่ออกไปเต้นเหรอคะ?” ชายหนุ่มยิ้มบาง

“วันนี้คงไม่”

“เสียดาย อยากเต้นด้วยกันเหมือนตอนนั้นอีก” ตอนนั้นก็ไม่เชิงว่าเต้น ชานยอลแค่เคลื่อนไหวตามอีกฝ่ายที่คลอเคลียไม่ห่างเขาเท่านั้น “คราวก่อนกำลังสนุกเลย ว่าไหมคะ?”

“ครับ” เขาตอบคำเดียว อีกคนพาสัดส่วนสะดุดตาเคลื่อนเข้ามาจนเหลือระยะห่างไม่ถึงคืบ ชานยอลยังดื่มเหล้าด้วยสีหน้าไม่บอกอารมณ์เหมือนเคย หางตาเขาชำเลืองเห็นคิมไคส่ายหน้าปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งแล้วก็นึกหมั่นไส้มันเต็มกำลัง คนดี รักเมียมาก ไม่นอกใจ

“แล้วคืนนี้ ต้องรีบไปทำธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าคะ?” เขายังไม่ทันตอบ ประกายแสงจากพลุไฟเย็นก็วาบขึ้นมาขัดเสียก่อน ชานยอลหันไปมองเส้นแสงสีขาวที่กำลังกระจายเป็นวงกว้างต่อหน้าเขา บาร์เทนเดอร์ประจำค่ำคืนนี้ดีดนิ้วแล้วชี้มาทางเขาก่อนจะเลื่อนบรรดาเครื่องดื่มกับมิกเซอร์มาให้พร้อมเสียงโห่ร้องรอบตัว ชานยอลได้ยินจื่อเทาและจงแดร้องกรี๊ดแข่งเสียงเพลงก่อนทั้งสองจะวิ่งกลับมาสมทบ

“โอ๊ย หล่อใหญ่แล้วเพื่อนกู เปิดเหล้าชุดใหญ่เลี้ยงสาว” จงแดที่เห็นซอลฮยอนยืนอยู่ด้วยร้องแซวอย่างคะนองปากแต่จื่อเทาที่รู้เรื่องมากกว่ากลับคิดไปอีกทาง

“คุณบยอนเหรอวะ?”

“ไม่รู้” แต่ก็มีความเป็นไปได้สูง

“กูว่าใช่อ่ะ ไม่ใช่คุณเขาจะเป็นใคร ที่นี่ก็ของเขา มึงมาเที่ยวคุณเขาก็รู้ สัด ๆ ๆ ๆ ไอ้เหี้ยจอห์น กูต้องเป็นคนเปิดดิวะ” จื่อเทาส่งพลุที่ดับแล้วให้รุ่นน้องก่อนจะแย่งวิสกี้เกรดพรีเมี่ยมจากอเมริกามาจากมือรุ่นน้อง เขาส่งจานผลไม้ให้หญิงสาวเพียงคนเดียวก่อนจะถามอย่างเจ้าชู้ว่าซอลฮยอนอยากดื่มอะไร สาวสวยยังไม่ทันตอบหล่อนก็ถูกเบียดพื้นที่โดยผู้หญิงอีกคน คนมาใหม่ไม่สนคนอื่น ดวงตาที่แต่งแต้มอย่างประณีตมองแค่ปาร์คชานยอลอย่างเปิดเผย

“ขอโชอาสนุกด้วยคนได้ไหมคะพี่ชานยอล”

“แล้วเพื่อนของน้องล่ะครับ?” จื่อเทาเป็นคนออกปากถาม เขามองไปไม่เห็นอันแจฮยอนอยู่ที่เดิมก็อดสงสัยไม่ได้ “เพื่อนออกไปเต้นกันหมดเลยค่ะ โชอาเต้นไม่เก่งเลยไม่ได้ไปด้วย”

“อ้อ ถ้ามั่นใจว่าไม่มีปัญหากับเพื่อนก็เชิญครับ” จื่อเทาเจ้าเดิมย้ำ เมื่อปาร์คชานยอลยังเอาแต่ดื่มกับคิมไคเหมือนไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง จื่อเทาเลยต้องเป็นคนจัดหาเครื่องดื่มให้สองสาวโดยไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งน้อยหน้ากัน

“ปีสามศิลปกรรมเรียนหนักเหรอคะพี่ชานยอล?”

“ครับ”

“ถึงว่า ตั้งแต่จบงานประกวดเดือนมหาวิทยาลัยโชอาก็ไม่ค่อยเจอพี่เลย คิดถึงตอนนั้นนะคะ ทำกิจกรรมด้วยกัน สนุกมากเลย”

“ชานยอลคะ เราเริ่มมึนแล้ว ออกไปเต้นกันสักหน่อยไหม?” อีกเสียงเอ่ยแทรกหลังจากถูกกันออกจากการสนทนาไปครู่หนึ่ง ซอลฮยอนนั้นได้เปรียบเรื่องใบหน้าสวยเด่นและสัดส่วนที่เย้ายวนกว่า เบียดตัวเข้าคล้องแขนคนตัวสูง พลางวางคางกับไหล่หนาโดยไม่เกรงสายตาวาววับของคู่แข่งแม้แต่น้อย

“พี่ชานยอลกำลังคุยกับฉันนะคะ”

“ไม่ใช่นะ ฉันเห็นเธอคุยอยู่คนเดียว ชานยอลเขาเบื่อจะแย่แล้ว”

“บ้า! โมเม ฉันเป็นรุ่นน้องพี่ชานยอลเธอน่ะเป็นใคร?” ซอลฮยอนยิ้มไม่แยแส

“เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่แค่รุ่นน้อง” เห็นโชอาเกร็งมือบีบแก้วเหล้าแล้วชานยอลก็บอกตัวเองให้ดึงแขนออกจากการยึดครองของซอลฮยอน เขาเพิ่งจะเป็นอิสระจากผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงอีกคนก็ส่งตัวเองเข้ามาประกบอีกข้าง ยังไม่ทันห้ามหรือปรามอันแจฮยอนก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ กระชากคิมโชอาออกไปพร้อมกล่าวหาว่าเขาแย่งผู้หญิงของมัน ชานยอลไม่จำเป็นต้องตอบโต้เลย เขาแค่ยืนจ้องหน้าคิมโชอา ปล่อยให้ไอ้สมองกลวงมันสาดคำพูดเสีย ๆ หาย ๆ ใส่ จนดาวนิเทศทนไม่ไหว ยื้อตัวเองจนหลุดจากมือมันแล้วโผมาหาเขาอีกรอบ อันแจฮยอนดึงโชอากลับอีกครั้งคราวนี้ออกแรงหนักจนผู้หญิงคนนั้นร้องเสียงหลง ชานยอลไม่ชอบเป็นจุดสนใจในเรื่องน่ารำคาญจึงต้องออกปากเตือนในที่สุดแต่แทนที่จะหยุดอันแจฮยอนกลับด่าเขาอย่างไม่ไว้หน้า ขุดคำหยาบโลนต่ำช้าขึ้นมาบริภาษแบบไม่ซ้ำ

“โอ๊ย! เลิกบ้าซะทีเถอะ เห็น ๆ อยู่ว่าผู้หญิงของนายเป็นฝ่ายเข้ามาหาชานยอลเอง ฉันอยู่กับเขาฉันเห็นว่ายัยนี่พยายามเอง ชานยอลไม่สนนางสักนิด”

“เธอน่ะหุบปากไป!

“เอ๊า! เมาแล้วพาลเรอะ! ประสาท!

“เธอว่าใคร!” อันแจฮยอนปรี่เข้าหาหญิงสาวเหมือนจะลงมือทำร้าย ถึงตอนนี้ชานยอลเลยต้องผลักอกอกคนออก แรงนักกีฬาอย่างเขาทำให้มันเซไปข้างหลัง พอตั้งตัวได้ก็กระโจนเข้าใส่ชานยอลพร้อมลูกไล่ทั้งกลุ่ม ถึงไม่อยากมีเรื่องแต่ก็เลี่ยงไม่ได้แล้ว เสียงเพลงหยุดลงเมื่อความวุ่นวายเริ่มขึ้น ฝ่ายรุม ฝ่ายตั้งรับ ฝ่ายห้าม ฝ่ายคนดู ชุลมุนกันอยู่ไม่กี่อึดใจทีมรักษาความปลอดภัยของร้านก็แทรกเข้ามาถึงจุดเกิดเหตุ ชานยอลได้รอยช้ำตรงมุมปากส่วนอันแจฮยอนนั้นทั้งปากแตกจนได้เลือด ทั้งโหนกแก้มและเบ้าตาช้ำ ผลงานสันหมัดชานยอลล้วน ๆ และตอนนี้มันกำลังถูกการ์ดลากออกไป

“ทำไมจับผมคนเดียว! พี่ไปจับมันสิ มันลงมือก่อนนะ มันผลักผมก่อน แม่งเอ๊ย! พวกมึงอยากตกงานใช่มั้ย ไอ้สัด ปล่อยกู! กูบอกให้ปล่อยกู!” เมื่อตัวหัวหน้าถูกซิวไปพวกลูกน้องก็ไม่โง่พอจะอยู่ พวกมันวิ่งตามเสียงก่นด่าของอันแจฮยอนออกไปและทิ้งคิมโชอาที่กำลังขวัญเสียไว้ที่เดิม

“พี่ พี่ชานยอลคะ...”

“ชานยอล เจ็บมากไหม โอย เราใจหายแทบแย่ตอนนายโดนไอ้บ้านั่นต่อย”

“ผมไม่เป็นไร” ดีเจเริ่มทำงานอีกครั้ง จื่อเทาที่ปลอดภัยไร้รอยบอบช้ำจึงหันไปชงเหล้าแจกจ่าย บอกว่าใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลจะได้ไม่ติดเชื้อบ้าจากหมาบ้า

“พี่ชานยอล”

“ครับ?”

“โชอาขอโทษนะคะ โชอาไม่คิดว่าพี่แจฮยอนจะทำร้ายพี่ชานยอล โชอาไม่ได้เป็นอะไรกับพี่แจฮยอน พี่เค้าเข้าใจผิดแล้วก็ทึกทักเอาเอง”

“เขาคิดตามที่น้องทำให้คิดรึเปล่าคะ” ซอลฮยอนขัด สาวสวยแค่นยิ้มเมื่อโชอาตวัดตามองตอบ สองสาวปักหลักยึดที่มั่นข้างตัวชานยอล สีหน้าแววตาประกาศชัดว่าไม่มีทางยอมแพ้

“ใครจะคิดยังไงฉันไม่สนหรอกค่ะฉันแค่ไม่อยากให้พี่ชานยอลเข้าใจผิด”

“ก็ไม่รู้ว่าชานยอลจะเข้าใจยังไงนะคะแต่พี่เข้าใจว่าชานยอลไม่แคร์อ่ะค่ะ”

“พี่สาวไม่รู้จักคำว่ามารยาทหรือคะ?”

“น้องว่าไงนะคะ” ซอลฮยอนเค้นเสียงรอดไรฟัน มือที่ถือแก้วค็อกเทลเริ่มสั่นแล้ว

“ไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็อย่าเสนอความเห็นมากเลยค่ะ ไม่มีใครต้องการ” ก่อนจะเกิดเหตุวิวาทรอบสองคิมไคก็ใช้มือที่ถือแก้วสะกิดแขนเพื่อนตัวสูงเบา ๆ ชานยอลละสายตาจากดีเจ มองเพื่อนสนิทแทนคำถาม

“ข้างบนนู่น” ดวงตาดำกว้างมองขึ้นไปตามทิศทางที่อีกคนบอก พอสายตาจับเป้าหมายชัดสีหน้าเครียดขรึมก็ถูกแทนที่ด้วยความยินดีในทันที ชานยอลวางแก้วเหล้าแรงจนเบอร์เบิ้นผสมโค้กกระฉอกเต็มหลังมือ เขาตบไหล่เพื่อนสนิทแทนคำขอบใจ ส่งยิ้มให้สองสาวที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกก่อนจะแทรกผู้คนออกไปยังทางขึ้นโซนวีไอพี



คนที่คิมไคชี้ให้ชานยอลดูยังยืนอยู่ที่เดิม ร่างเล็กสวมชุดสูทสีเทา มองด้วยตาคนธรรมดาอย่างเขายังรู้ว่าต้องเป็นชุดที่ตัดเย็บอย่างประณีตบรรจงในทุกขั้นตอน เหมือนทุกชุดของคุณเขา ชานยอลไม่เสียเวลาหยุดคิด ชายหนุ่มสืบเท้าตรงเข้าหา โอบแขนกอดรวบทันทีที่ถึงตัวเป้าหมาย จมูกโด่งซุกลงกับแนวไหล่เล็กขยับเข้าหาซอกคอขาวก่อนจะสูดกลิ่นหอมเย็นเติมใส่ก้อนเนื้อหัวใจเหี่ยว ๆ จนมันพองฟู

“คิดถึงจังครับ” คุณบยอนยืนเฉย ดวงตาทั้งสองมองลงไปยังกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันอยู่ด้านล่าง สายตาหลายคู่มองย้อนขึ้นมาแต่เหมือนจะไม่มีใครสำคัญพอจะให้คุณเจ้าของคลับทำมากกว่ากวาดตามองผ่าน

“ไม่เห็นบอกเลยว่าจะกลับมาวันนี้” ซุ้มระเบียงของโซนวีไอพีทำเพื่อลูกค้าที่อยากเสพความสนุกร่วมกับโซนแดนซ์ด้านล่าง เพื่อการแสดงตัวตนในเวลาที่ไม่ต้องการปกปิด เพียงแค่ลุกจากโซฟาหนังแล้วเดินออกมาตรงนี้ คนข้างล่างก็จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของใครก็ตามที่สามารถจ่ายเงินหลักล้านเพื่อพื้นที่ตรงนี้

“ไหนว่าจะไปสิบวันไงครับ นี่แค่หก...เจ็ดวันเอง” คุณของชานยอลยิ้มบาง ศีรษะเล็กเอียงไปทางหนึ่งยามปล่อยแก้มนุ่มให้เด็กหนุ่มหอมซ้ำ ๆ

“คุณครับ” คนเด็กกว่าเขย่าแขนเรียกร้องความสนใจ ยอมคลายแรงรัดเมื่อแบคฮยอนหมุนตัวกลับไป 

"กลัวน่ะ"

"กลัวอะไรครับ?"

"กลัวว่าถ้าไม่อยู่นานกว่านี้จะมีเด็กเกเร"

"ผมไม่เกเร" คุณบยอนลดเปลือกตาลง อ้อยอิ่งสายตาอยู่ที่รอยช้ำบนมุมปากหยักหนา

"ก็เห็นอยู่"

"ผมเป็นเด็กดี เป็นเด็กดีของคุณ" แสงไฟยังคงส่องวูบวาบ เพลงก็ดังสะเทือนจนพื้นสั่นแต่อะไรก็ไม่สั่นเท่าใจปาร์คชานยอลตอนที่ถูกคุณคนดีโน้มคอให้ลงไปรับจูบแรกในรอบเจ็ดวัน(อันยาวนาน) ตอนที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันชานยอลได้ยินเสียงตัวเองครางอย่างพอใจ พอคุณบยอนเบียดเข้ามาชิดอกชานยอลก็เริ่มลืมว่าพวกเขากำลังจูบกันอวดสายตาคนข้างล่าง พอริมฝีปากของเรากลืนกินกันจนเปียกฉ่ำชานยอลก็ลืมทุกเสียงทุกสิ่งและทุกชีวิตอย่างสมบูรณ์




 










#3rdsf


นั่นคุณบยอนไง คุณบยอนน่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 636 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8390 pbcy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:27
    คุณบยอนของนายปาร์คชาน นิ่งๆแต่โคตรเปรี้ยว อย่าเกเรนะปาร์คชาน
    #8,390
    0
  2. #8324 Ohsehun9494 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 14:11
    ปาร์คชายยอลก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือของคุณเค้านั่นแหละ กิ้ดดดด ชอบค่า
    #8,324
    0
  3. #8313 heykiki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 22:05
    คุณคทอนิยามของการเอื้อมไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักที เป็นคนที่เข้าถึงยากเหลือเกิน เดาใจยากด้วย แต่ความน่าหลงใหลให้คุณล้านไปเลย พิสูจน์แล้วโดยปาร์คชานยอล
    #8,313
    0
  4. #8253 areenachesani (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:59
    ปาร์คชานต้องหนาวแล้วปะ
    #8,253
    0
  5. #8147 ppxleu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:53
    แม่มาๆๆๆๆๆ
    #8,147
    0
  6. #8090 หวาน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 04:02

    กลัวน่ะ....

    โคตรกลัววเลยตอนนี้กลัวใจจะหยุดเต้น????????????

    #8,090
    0
  7. #7712 jwsnpy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:09
    คุณบยอนนแงงงง
    #7,712
    0
  8. #7345 somruethai1307 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:56
    คุณบยอนได้โปรดเหนใจเด็กคนนี้ดเวย
    #7,345
    0
  9. #6477 กานนนนนนต์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:55
    ฮือออออ ไม่ไหวว คุณของชานยอลทำเราใจสั่นแงง เฟียสมาก
    #6,477
    0
  10. #3816 LuckyJune (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 18:28
    คุณบยอนเเซ่บมากกกกก
    #3,816
    0
  11. #2186 lena-lena (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 16:25
    คนเจ้าชู้ต้องเจอยังงี้ คือแบบผญประกบซ้ายขวา ไม่สนใจแต่ก็ไม่ออกปากไล่สักคำ ยืนนิ่งๆให้นางแย่งชิงตัวกันอยู่ได้ เท่มากใช่มะ พอเจอคุณบยอน วิ่งไปหาเค้าเป็นลูกหมาเชื่องๆเลย คุณบยอนแซ่บมาก เพียงแค่ปรายตามองจากข้างบนก็ชนะชะนีทั้งหมดโดยไม่ต้องออกแรงอะไร เผ็ชๆๆๆ
    #2,186
    0
  12. #2170 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:35
    แหมมมมมม
    #2,170
    0
  13. #2136 Supaporn Srinoun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:49
    คุณบยอนนนนน แซ่บมากกกชอบบ
    #2,136
    0
  14. #2067 BBbyun_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:32
    คุณบยอนร้ายมากเลยย ต้องรู้แน่ๆว่าตัวเองหน้าตากุ้กกิก แต่ในใจนี่ไม่ธรรมดา คุณเขาร้ายนะคะคุณกิตติ
    #2,067
    0
  15. #2028 Papang Pang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:37
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #2,028
    0
  16. #2027 cbdh61 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:27
    รออยู่นะคะแซ่บมากๆ
    #2,027
    0
  17. #1958 BEPBEP (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:24
    คือ จบเเค่นี้เเล้วหรอคะ เรางงอ่า
    #1,958
    0
  18. #1908 Blackdeer Popy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 22:11
    จะมีต่ออีกมั้ยอ่า
    #1,908
    0
  19. #1899 Bnntong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 03:12
    เอาแล้ว......ปาร์คชานโดนแน่ๆ
    #1,899
    0
  20. #1889 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 10:37
    ชอบคุณบยอนเรื่องนี้ ทำไมตามใจชานได้ขนาดนี้ <3
    #1,889
    0
  21. #1888 baekyumin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 05:39
    ควีนจริงงง ชอบแนวนี้
    #1,888
    0
  22. #1607 Sweet*purr-fect (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 01:21
    อยากให้คุณหายโกรธชานยอลอ่ะ ดูแล้วชานยอลก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยมีแต่คนหาเรื่องมาให้
    #1,607
    0
  23. #1599 mammoe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:14
    ควีนสมชื่อค่า มานิดเดียวแต่แซบบบบ
    #1,599
    0
  24. #1590 Browniepsry (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:31
    ชานยอลนิสัย5555555555คุณบยอนจัดการเลยค่ะ
    #1,590
    0
  25. #1589 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:18

    ชอบความเหนือของคุณบยอนมากกกกกกก ชานยอลเป็นเด็กน้อยลูกไก่ในกำมือจริงๆ

    #1,589
    0