(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 24 : M Y L O V E L Y 'CH'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 422 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

 


               เมื่อสถานภาพเราคือนักศึกษาแถมยังเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่ไม่มีสถานะอื่นผสม จึงไม่แปลกที่ชีวิตเราจะวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่ที่ บ้าน มหาวิทยาลัย บ้าน มหาวิทยาลัย บ้าน มหาวิทยาลัย อาจจะมีที่อื่นอีกนิดหน่อย อย่างเช่น สนามกีฬา ห้างสรรพสินค้า โรงหนัง ร้านอาหาร ร้านเหล้า ไปยาลน้อย ต่างกันไปตามแต่ไลฟ์สไตล์ของแต่ละคน มันดูน่าเบื่อกับการทำอะไรซ้ำซากแต่ก็น่าแปลกที่เรายังทำมันได้ซ้ำ ๆ ตลอดหลายปี บางคนอาจมองว่าเพราะเราไม่มีทางเลือก นั่นคือภาวะจำยอม แต่สำหรับบางคนอาจมองต่างออกไป อย่างการเรียนเต็มภาคเช้า เลิกเรียนก่อนเที่ยงเพียงสิบนาทีแล้วต้องมาแข่งกันหาที่นั่งกินข้าวในโรงอาหารเนี่ยจอยกับเจ้าจันทร์บ่นมาตลอดสามปีว่าน่าเบื่อ ๆ ๆ ๆ บีเองก็เคยคิดอย่างนั้นจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้

               “ไปหาไรกินข้างนอกกันเถอะ ไหน ๆ ตัวต่อไปก็เรียนตั้งบ่ายสาม”

               “ไปดิ ขี้เกียจรอต่อโต๊ะเหมือนกัน เที่ยงวันจันทร์นี่ที่สุดของความแออัดอ่ะ คนเยอะ ได้ข้าวช้า กลัวจะโมโหจนเลิกหิวไปซะก่อน”

“ข้อดีของคณะเราคืออยู่ติดตึกกิจกรรมและใกล้โรงอาหารกลางแต่มันก็ทำให้คณะเราไม่มีโรงอาหารเป็นของตัวเอง”

“ไปกินซูชิกันดีไหม?” เจ้าจันทร์หันไปถามคนที่เพิ่งเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ บีเป่าลมออก หัวคิ้วขมวดน้อย ๆ ตอนมองหน้าจอที่ดับลงไปแล้ว

“ไม่อยากกิน”

“แล้วอยากกินอะไร?”

“ไม่รู้”

“อ่ะ จัดการลูกแกซินังจอย มันหงุดหงิดอะไรอีกแล้วน่ะ” จอยตีแขนคนพูดเป็นเชิงปราม ขยับเข้าโอ๋น้องเล็กที่แก่เดือนกว่าพวกเธอทั้งคู่ตามความเคยชิน เออ ก็โอ๋มันมาสามปีแล้วอ่ะ ถึงจะจิกกัดด่าแซะยังไงสุดท้ายก็โอ๋ไง “เป็นอะไรคะรู้กกกกก หน้ายุ่งตั้งแต่ยังไม่ออกจากห้องเล็คเชอร์ ดีลผู้ไม่ได้หรือไงคะ?”

“ไม่ใช่”

“แล้วเป็นอะไร?”

“ไม่ใช่สาระสำคัญอะไรหรอกจอย”

“อ่ะ งั้นเรื่องไร้สาระด๋อยไร”

“ไม่ไร้สาระ”

“อ้าว ตกลงจะเอายังไง จริงจังเหรอวะ เรื่องใครหรือเรื่องอะไรเนี่ย แกมีปัญหาอะไร บอกแม่มาเดี๋ยวแม่ว่าประเด็นให้”

“ไม่รู้สิ ไม่รู้จะบอกยังไง” ลูกรักบอกเสียงอ่อย

“อ่ะ ความลับ ทำสายเชิดอย่างตุ๊ดน้อยของกูหงุดหงิดได้นี่แสดงว่าของแรงพอใช้ มาลูกมา อย่าเก็บไว้ในอึดอัดใจ เล่ามา แม่ขอใส่ใจ” แต่บีถือความเงียบเป็นคำตอบ ใบหน้าน่ารักนั้นหันไปทางอื่น ปากอิ่มบางเม้มแน่น จอยลอบสบตากับเจ้าจันทร์ เพื่อนสาวก็ส่งสัญญาณพลางขยับปากแบบไม่มีเสียงว่าเรื่องนั้นแน่ เรื่องนั้นแน่

“มีปัญหากับคนที่คุย ๆ ด้วยเหรออิลูก?” โอ้โห สะดุ้ง

“เปล่า” ปฏิเสธอย่างไว ดึงหน้านิ่งอีกต่างหาก เออ ไอ้เด็กปากแข็ง

“เออ จัดการให้ดีละกัน ถ้าคุยหลายคนมันวุ่นวายนักก็พอเถอะ ตอบบ้างเงียบบ้างก็ไม่มีใครว่า ไม่ใช่แฟนไม่ต้องเก็บมาเป็นอารมณ์มาก แกเอาแต่ทำหน้ามุ่ยแล้วจ้องโทรศัพท์อย่างนี้พวกฉันสองคนก็ไม่ค่อยแฮปปี้นะ นังจันทร์มันก็ไม่พูดแต่ใจจริงมันก็อยากเสือกนะ”

“อิดอก กูก็เป็นห่วงมันแมะ”

“ไป ๆ ๆ จะเที่ยงครึ่งแล้ว คนแน่นโรงอาหารแน่แกเอ๊ยยยย” จอยคล้องแขนซ้าย เจ้าจันทร์คล้องแขนขวา สามเพื่อนซี้ลากกันเดินสลับวิ่งไปทางโรงอาหาร พอถึงก็กวาดตามองหาโต๊ะว่างและเป็นเจ้าจันทร์ที่เอียงหน้าเข้ามากระซิบ

“แก ๆ ๆ ๆ น้องแดน ๆ ๆ ๆ น้องแดนวิทย์กี ขวา ๆ ๆ ๆ”

“โต๊ะไม่ว่างนี่” จอยเปรย

“เดี๋ยวก็ว่าง” คนยืนกลางว่า ปลดแขนจากสองเพื่อนก่อนจะก้าวตรงไปยังโต๊ะนักกีฬาว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบบาง ๆ บนริมฝีปาก ดวงตาเรียวรีวาดมองทั่วโต๊ะแบบไม่เจาะจงใครก่อนจะถามอย่างสุภาพ “มีคนต่อโต๊ะหรือยังครับ?”

“ยังครับ ยังไม่มี”

“งั้น พี่บีกับเพื่อนขอต่อนะ เอ่อ ไม่ต้องรีบครับไม่ต้องรีบ แถวร้านข้าวยังยาวอยู่ คงต้องรออีกนานเลย” แต่ถึงจะนานพี่บีก็อยากมีที่นั่งรอระหว่างนั้นไง พี่บีไม่ได้กดดันนะแต่พอพูดแบบนั้นครึ่งโต๊ะก็พร้อมใจกันลุกทันทีเลยอ่ะ บอกว่ามีงานค้างแล้วก็ปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนนั่งกินต่อ น่ารักจัง

“แดนไทยนี่ชอบข้าวโรงอาหารกลางจังเลยนะ” เอ่ยทักหลังจากนั่งประจำที่แล้ว ส่วนเจ้าจันทร์กับจอยนั้นวางหนังสือเสร็จก็ปรี่ไปหาของกิน ไม่ได้ห่วงเลยว่าเพื่อนจะโดนแฟนคลับเดือนวิทย์กีฬาเขม่นเอาหรือเปล่า

“ก็ อร่อยดีนี่ครับ”

“นั่นแหละ พี่บีเจอแดนไทยที่นี่บ่อยมากเลย”

“แล้วมันดีไหมล่ะครับ?”

“ไม่รู้สิ เรื่องรสชาติก็ไม่ได้แย่นะ พี่บีเบื่อแค่คนเยอะนี่แหละ”

“ผมหมายถึงเรื่องที่เราเจอกันบ่อย ๆ ต่างหากล่ะครับ” พี่ปีสามหัวเราะจนเห็นแนวฟันซี่เล็ก ทั้งคู่แทบผูกขาดการสนทนากันแค่สองคนเพราะเพื่อนอีกคนของน้องแดนนั้นเอาแต่นั่งยิ้มมองจะพูดบ้างเวลาบีถามเท่านั้น คุยกันถูกคอแป๊บ ๆ จอยก็กลับมาพร้อมจานข้าวของตัวเอง บรรจงวางลงบนโต๊ะก่อนจะส่งสัญญาณให้บีไปซื้อข้าวปลาอาหารบ้าง

“น้องแดนไม่ต้องรีบไปไหนนะคะ นั่งคุยกันก่อนก็ได้ค่ะ โต๊ะตั้งกว้าง คนเริ่มน้อยแล้วด้วย” ฟังเพื่อนสนิททำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่หนุ่มหล่อแล้วบีก็ได้แต่ส่ายหน้า พี่คนดังของนิเทศคว้าโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินลุกขึ้นยืน ขยับไปได้ก้าวเดียวก็ต้องหยุดนิ่งกับที่

พอดีมีสิ่งกีดขวางทางเดินน่ะ

“อ้าวบี วันนี้กินข้าวโรงกลางหรอกเหรอ นึกว่าจะมีหนุ่ม ๆ มารับไปกินข้างนอกซะอีก” ดาวปีสามพร้อมเพื่อนทั้งกลุ่ม เด่นเหลือเกินแล้ว

“ไม่ล่ะ เบื่อจะไปไหนไกล ทำไมเพิ่งมากินข้าวล่ะ อาจารย์ปล่อยเลทเหรอ”

“ไม่เลท พอดีเราไปห้องสมุดมาแล้วก็มีเรื่องเสียเวลานิดหน่อย ขอตัวนะ เริ่มหิวแล้ว” คนสวยทำอะไรก็สวยล่ะเนาะ พูดไปสะบัดปลายผมไปก็ไม่ต้องกลัวจะปัดไปโดนลูกตาใครข้างหลังด้วย บียกยิ้ม เอี้ยวตัวไปเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะพลางว่าไม่เบานัก

“ไม่ต้องรีบกินนะ พี่บีไม่อยากถูกเม้าท์ว่าแย่งโต๊ะกินข้าวแดน” แดนไทยยิ้มจนตายิบหยี บีเงยหน้าอีกที ดาวปีสามก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานเรียบร้อยแล้ว

“นึกว่าใคร แดนไทยน่ะเอง โต๊ะว่างไหม พี่น้ำตาลขอนั่งด้วยคนสิคะ”

“อ่า...”

“ไม่ว่างจ้ะ เต็ม” จอยตอบ ฉีกยิ้มเหนือ ๆ ให้ทีหนึ่ง

“เต็มอะไร โต๊ะนั่งได้ตั้งแปดคน นี่อยู่กันแค่สี่เองไม่ใช่เหรอ เหลืออีกตั้งครึ่งแน่ะ”

“เดี๋ยวมีเจ้าจันทร์อีกคนไง นู่น ๆ มานู่นแล้ว”

“ก็แค่ห้า”

“อะหะ แต่กลุ่มน้ำตาลมีห้าคนไง ที่นั่งมันไม่พอ”

“ไม่เป็นไรหรอก แยกกันได้ เพื่อน ๆ น้ำตาลไม่ซีเรียส น้ำตาลมีเรื่องอยากคุยกับแดนไทยด้วย ตั้งแต่จบเรื่องเก็บตัวประกวดดาวเดือนของมหาลัยก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ตกลงให้พี่น้ำตาลนั่งด้วยคนนะครับแดนไทย” ไม่มีเหตุผลให้แดนไทยต้องปฏิเสธ รุ่นน้องนักกีฬาตอบรับอย่างยินดี ยกนี้ดาวคนสวยจึงชนะไปใส ๆ หญิงสาวส่งยิ้มผู้ชนะให้จอยเผื่อมาถึงบีก่อนจะหันไปทางกลุ่มเพื่อนที่ยืนออกันเต็มทางเดินแคบ ๆ

“หนังสือฉันล่ะ?”

“........”

“วางไว้บนโต๊ะนี้เลย ขอบใจที่ช่วยนะ นายก็ไปหาหนังสือต่อเถอะ อย่าเซ่อซ่าไปเดินชนใครเค้าอีกล่ะ” น้ำตาลหมดความสนใจในตัวไอ้แว่นแค่นั้น พอหมอนั่นหมุนตัวกลับไปน้ำตาลก็กลับมายิ้มให้เจ้าของดวงตาเรียวรีต่อ คู่แข่งตั้งแต่เฟรชชี่ยันปัจจุบันของเธอยังไม่ขยับไปไหน ใบหน้าเรียวเล็กที่ชื่นชมกันว่าน่ารักนักหนานั้นหารอยยิ้มไม่พบอีกต่อไปแล้ว น้ำตาลหัวเราะในใจ รู้หรอกน่าว่าตั้งใจจะอวดเดือนวิทย์กีฬากับน้ำตาลน่ะ หน้านิ่งตาวาวแบบนั้นคงโกรธสินะที่สถานการณ์ไม่เป็นดั่งใจ น้ำตาลไม่ได้นกแถมแดนไทยยังขยับให้เธอนั่งข้าง ๆ อีกด้วย เฮ้อ ช่วยไม่ได้นะบี เดือนก็ต้องคู่กับดาว จะไปคู่กับพวกวอนนาบีเซเลปที่เห็นกันเกลื่อนโซเชียลได้ไง น้ำตาลแค่ออกปากขอแล้วบังเอิญผู้ชายเขาสนองมากกว่าที่ขอ เรื่องนี้จะโทษความสวยของเพื่อนไม่ได้นะจ๊ะบี

“อ้าว ไม่ไปซื้อข้าวหรือจ๊ะบี ยืนมองหน้าน้ำตาลทั้งวันก็ไม่อิ่มหรอกนะจ๊ะ”

“บี”

“ไอ้บี!” ทั้งจอยทั้งเจ้าจันทร์ส่งเสียงเรียก บีหันไปช้า ๆ มองหน้าเพื่อนทั้งสองก่อนจะบอกเสียงเย็น

“จะไปห้องน้ำ กินไปก่อนเลย ไม่ต้องรอ” ดวงตาเรียวรีตวัดผ่านใบหน้าดาวประจำคณะแวบหนึ่ง น้ำตาลยิ้มหวานตอบ ยิ่งเห็นสีหน้าเย็นชาของคู่แข่งก็ยิ่งพอใจ หารู้ไม่ว่า สาเหตุที่ทำให้ขวัญใจนิเทศขุ่นเคืองนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับนักกีฬาหนุ่มหล่อสักนิดเดียว

 

ร่างสูงโปร่งในชุดดำทั้งตัวดันประตูห้องสมุดเข้าไปเป็นรอบที่สองของวัน ทว่ายังไม่ทันก้าวมือข้างหนึ่งก็ถูกคว้าเกือบเป็นกระชาก โชคดีที่ร่างกายเขาสูงใหญ่แม้ไม่ทันได้ตั้งตัวแต่ก็ไม่ถึงกับเซเสียหลัก ยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ดวงตาหลังแว่นก็เบิกกว้าง ซ่อมสาวเท้าตามแรงดึงของคนตัวเล็กกว่า มองซ้ายมองขวาพร้อมกับออกแรงรั้งเรียกคืนอิสรภาพจากมือเล็ก

“ตามมาดี ๆ”

“ปะ ปล่อยก่อนครับ เดี๋ยวมีใครมาเห็น คุณบี คุณบีครับ”

“บีโกรธอยู่นะซ่อม”

“.........”

โดนขึ้นเสียงใส่ไปครั้ง คนที่กำลังจะท้วงจึงจำต้องปิดปากเงียบ ขายาวก้าวตามการนำของคนโกรธ จนเจอห้องว่างห้องริมสุดบีก็ผลักประตูเข้าไปก่อน มีไอ้เอ๋อวิศวะเดินตามเข้ามาเงียบ ๆ ไม่มีใครสนใจเปิดไฟ บีหันหน้าเข้าผนัง ยกสองแขนกอดอกแล้วหลับตาอยู่อย่างนั้น คนตัวเล็กเกลียดอาการสติแตกของตัวเอง มันไม่ดีเลยบี ไม่ดีเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำลงไปแล้ว ทั้งขู่ตะคอกทั้งจ้องตาดุ ๆ ใส่ซ่อม

“ผม ขอโทษครับ”

“.......”

“ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณบีโกรธ”

“ขอโทษเรื่องอะไร?”

“เรื่องที่ผมโผล่ไปตรงนั้น คุณบีกำลังอยู่กับเพื่อน ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปใกล้คุณนะครับ”

“ซ่อม!

“ขะ ขอโทษครับ”

“มันไม่ใช่ซ่อม! มันไม่ใช่เรื่องที่ซ่อมไปปรากฏตัวตรงนั้นเลย ไม่สิ อันที่จริงมันก็ใช่ บีโทรหาซ่อมไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ แต่ซ่อม ซ่อมไปอยู่กับยัยน้ำตาลนั่น ซ่อมจะให้บีรู้สึกยังไง คราวก่อนบีก็บอกซ่อมแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้ซ่อมเข้าใกล้น้ำตาล บีไม่ชอบ ทำไมซ่อมไม่ฟังอ่ะ ทำไมซ่อมยังทำ!

“คุณบี” กลัวคนตัวขาวโกรธจนใจซ่อมก็สั่นไปหมด ยิ่งบีมองมาเหมือนจะร้องไห้ซ่อมยิ่งทำอะไรไม่ถูก หัวใจซื่อ ๆ ของเขามันปวดแปลบ สะท้านสะเทือนร้าวไปทั้งร่าง

“บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ชอบให้ไปยุ่งเกี่ยว เห็นเค้าสวยใช่ไหมถึงไปเดินตามเค้าต้อย ๆ หอบหนังสือให้เป็นตั้ง”

“คุณบี”

“คุณบี ๆ ๆ ๆ อยู่นั่นแหละ! ซ่อมแม่ง...” ร่างสูงขยับก้าวเข้า เกรงก็เกรงแต่คุณบีที่กำลังเอ่ยคำตัดพ้อปนความโกรธก็ไม่ควรปล่อยไปเช่นกัน มือใหญ่กุมมือเล็ก ขอบคุณที่พวกเขาเจอห้องนี้เพราะถ้าอยู่ข้างนอกซ่อมต้องไม่กล้าแตะตัวคุณบีแน่

“ผมมาหาหนังสือที่ห้องสมุดนิเทศ คุณน้ำตาลกับเพื่อนก็อยู่ที่นั่นด้วย ผมเดินชนใครสักคนในกลุ่มนั้น ผมขอโทษแล้วแต่เห็นว่ามีหนังสือเลยอาสาช่วยยกไปให้”

“อาสาหรือพวกนั้นเรียกร้องให้ช่วย”

“ไม่ครับ ผมเองก็อยากไถ่โทษด้วย” คนรักที่เคยเป็นฝ่ายโอนอ่อนเข้าหาก่อนเสมอมาตอนนี้สะบัดมือซ่อมทิ้งอย่างไม่ใยดี ดวงตาเรียวรีรื้นน้ำ ปากบางแดงช้ำเพราะเจ้าตัวขบเม้มมันครั้งแล้วครั้งเล่า

“มันจำเป็นเหรอซ่อม? บีถามจริง ๆ บีไม่ได้อยู่ตรงนั้นยังคิดภาพออกเลยว่ามันเป็นยังไง ยัยพวกนั้นคงเอาแต่เม้าท์ ไม่ดูทางแล้วก็เป็นฝ่ายเดินมาชนซ่อมเองแล้วก็โวยวายเอง ซ่อมไม่จำเป็นต้องสนใจก็ได้ หรือถ้าไม่สบายใจก็แค่ขอโทษแล้วจบไปไม่ได้เหรอ พวกนั้นมีกันตั้งห้าหกคน หนังสือแค่กองเดียวแบ่งกันถือไปก็แค่คนละสองสามเล่ม มันจะหนักแค่ไหนกันเชียว”

“ยังไงพวกเธอก็เป็นผู้หญิง”

“ผู้หญิงแล้วยังไง? ผู้หญิงแล้วซ่อมจะใจอ่อนกว่าผู้ชายงั้นเหรอ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ”

“คราวนี้ขอให้ช่วยยกหนังสือ คราวหน้าจะขอให้ช่วยอะไรอีกล่ะ อ้อ พวกนั้นไม่ได้ขอนี่ ซ่อมอาสาช่วยพวกเค้าเอง ใจดีอยู่แล้วนี่ คราวหน้าจะอาสาทำอะไรให้เค้าอีกล่ะ ทำรายงาน ทำโปรเจ็ค ทำตัวเป็นแฟนดาวคณะไปด้วยเลยไหม”

“คุณบี!

“อย่ามาดุเรา!

“.......”

“เราโกรธ”

“.......”

“โกรธมาก”

 

               บีไม่กลับไปที่โต๊ะกินข้าว เขาส่งข้อความตอบเจ้าจันทร์ไปว่ามีธุระด่วนและจะไม่เข้าเรียนช่วงบ่าย ฝากเพื่อนเก็บกระเป๋าและเอกสารประกอบการเรียนให้แล้วก็กลับไปขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ลืมตาขึ้นพร้อมอารมณ์หน่วงหนักและเปิดอุปกรณ์สื่อสารเพื่อโดนจอยดุเกือบครึ่งชั่วโมง เพื่อนสนิทตบท้ายด้วยการเล่าว่าแม่ดาวคนสวยทำหวานใส่แดนไทยอย่างออกนอกหน้ากลางโรงอาหารกลาง ตอนที่แดนไทยกลับไปแล้วยัยนั่นก็หางโผล่ถามว่าบีมีธุระจริงหรือ ธุระอะไรกะทันหันจนต้องทิ้งข้าวของไว้ ยัยนั่นเข้าใจว่าบีเสียหน้าจนต้องหนีหายไปทั้งวัน ท่าทางปลาบปลื้มกับชัยชนะของตนเองมาก บีรับฟังอย่างเฉยชา คิดถึงต้นเหตุของธุระที่เอ่ยอ้างแล้วก็ต้องรีบพลิกตัวซบหน้ากับหมอน

               ถ้างั้น รอให้คุณบีใจเย็นแล้วเราค่อยคุยกันดีกว่าครับ

               ถ้าซ่อมคิดว่ามันดี ก็แล้วแต่

               ครับ มันน่าจะดี กว่าตอนนี้

               ตอนนี้คือไม่อยากคุยกับบีแล้วใช่ไหม?

               ...ผมขอโทษครับ



               ไม่เคยเลย

ตั้งแต่คบกันมา

ซ่อมไม่เคยปล่อยให้บีร้องไห้คนเดียว

อย่างนี้

ไม่เคยเลยสักครั้ง

 


 



.

.

.




.

.

.




.

.

.




 

just.b left a comment on your photo : please

2 hours ago

              







#3rdsf





ซีนอารมณ์กันนิดนึง (เรอะ!)


ขอบคุณงานอาร์ตไอจีจากนุ้งแพรว @bsunn เจ้าเก่าเจ้าเดิมจ้าาา 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 422 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8412 inmyhoood (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:05
    รอคอยยยยยยอ่านวนไปฮืออออ ชามาแล้วเหลือ นยอลลลลลล 🥺🥺🥺🥺🥺
    #8,412
    0
  2. #8175 minidays (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:04
    แงงงงไม่โกดกันสิ
    #8,175
    0
  3. #8080 areenachesani (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 21:40
    ซ่อมมอ้ะ!!
    #8,080
    0
  4. #7713 Renoir92 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 04:08
    เนี่ย กลับมาอ่านอีกรอบแล้ว ฮือออ คิดถึงซ่อมกับคุณบี
    #7,713
    0
  5. #7660 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 04:20
    โอ่ยหน่วง ซ่อมใจดีมากๆๆๆๆมากเกินไป สงสารบีจัง;-;
    #7,660
    0
  6. #5709 songkranklangmae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 12:53
    อยากอ่านต่อเลยค่ะ แงงงวง
    #5,709
    0
  7. #2167 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:18
    บีลูกกกกด
    #2,167
    0
  8. #1901 Bnntong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 12:02
    สงสารทั้งซ่อมทั้งคุณบี ;—-; กลับมาดีกันเร็วๆเต๊อะ ;_____;
    #1,901
    0
  9. #1879 Ppp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 22:58

    แง้งงงงงงง น้อนบีลูกกกกกกกกก เพ้อหนักเลย ;_;

    ไปง้อคุณบีเลยนะซ่อม!!! ไปเล้ยยยยยยยยย

    น้องแดนไทก็มาว่ะะะะะะะะ คอมเม้นให้พี่บีนี่แบบบบบบบ

    #1,879
    0
  10. #1540 heykiki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:45
    แงงงงงงงงงงง เจ้าบี สงสารน้อง ซ่อมแม่งงงงง บีรักเธอขนาดนี้แล้ว มั่นใจในตัวเองขึ้นมาบ้างก็ได้
    #1,540
    0
  11. #1411 cuttt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 22:41
    แงงงวววงงงงง
    #1,411
    0
  12. #1388 salmonpuffx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:50
    โอ้โหยมันจะเป็นไวต่อไปงะ ซ่อมจะมาง้อป่ะ
    #1,388
    0
  13. #1374 khunsom08 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 14:23
    ค่อยๆคุยกันนะคะ
    #1,374
    0
  14. #1344 joyjoynarak9 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:05
    เสียใจหนักมาก
    #1,344
    0
  15. #1343 My 백현 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:28

    น้องบีของแม่T______________T

    #1,343
    0
  16. #1342 bammbn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 19:54
    มาต่อออออออออ ฮืออออออ บีต้องเข้าใจซ่อมด้วยนะ แงงงง😢😢😢
    #1,342
    0
  17. #1341 mybabybaeky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:52
    ซ่อมมมม ไปง้ออออ
    #1,341
    0
  18. #1339 Renoir92 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:58
    ซ่อมง้อเลยยยยยยยยยยยย น้องบีเฮิร์ทแล่ววว บีเจ่บบบบบ
    #1,339
    0
  19. #1335 qwonn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 02:51
    ซ่อม!!!!!!!!
    #1,335
    0
  20. #1334 oom3456789 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 01:17
    ซ่อมมมมั่นใจตัวเองขึ้นอีกนิดลูก พี่บีรักซ่อมมากก หลงซ่อมสุดๆอ่ะ ซ่อมมั่นใจในความรักของพี่บีได้เลย
    #1,334
    0
  21. #1333 little daffodil (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 20:14
    น้องซ่อมอย่าทิ้งให้พี่บีโดดเดี่ยว กลับไปดูแลพี่บีด่วนค่ะ พี่เค้างอนนิดเดียวเองนะ
    #1,333
    0
  22. #1328 Aoom Aim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 12:50
    ซ่อมโว้ยยยยย หนูอย่าซึนเลยลูกกกกกกกกกกกก แงงงงงง วงวารพี่บี
    #1,328
    0
  23. #1327 MadameJan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 11:55
    คูมบีเก้วกาดมั่กค่าาา
    #1,327
    0
  24. #1326 PCY614BBH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 11:43
    ไปง้อบีสิ
    #1,326
    0
  25. #1325 choikim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 11:18
    คุณบีโมโหแล้ว ทำไมน้องซ้อมไม่ไปง้อคะ ทำไมต้องเป็นคนดีกับคนอื่น ไม่ไหวเลยนะคะ!
    #1,325
    0