(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 23 : M Y L O V E L Y 'C'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 723 ครั้ง
    7 พ.ค. 61














              

               “โอ๊ย บ้าอะไรเนี่ย!

               “ตามีก็มองหน่อยสิ ชุดฉันเลอะไปหมดแล้วเห็นมั้ย”

               “เซ่อซ่า! น่ารำคาญ!

               “......”

               เสียงตวาดนั้นไม่เบาเลย แม้ว่าตรงนี้คือโรงอาหารกลางซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดของมหาวิทยาลัยแต่คนกว่าครึ่งกลับได้ยินเสียงแหลมสูงที่ผรุสวาทออกมาซ้ำสองซ้ำสามอย่างชัดเจน ยิ่งเจ้าของเสียงเป็นสาวสวยของคณะที่อยู่ใกล้ ๆ คนก็ยิ่งให้ความสนใจ

               “ดาวนิเทศของเรานี่นา โดนอะไรเข้าน่ะ”

“กรี๊ดอย่างกับถูกตบแล้วถลกหนังหัว”

               “แหม นั่นก็ความในใจเกินไปนะคะลูก” คู่สนทนาเบะปาก แลบลิ้นออกมาเลียไอศกรีมแท่งโดยไม่คิดจะแก้ไขความเข้าใจคนท้วง ก็ยัยจอยเป็นเพื่อนเขา เพื่อนสนิทตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ปีสามกันแล้ว เพื่อนจะรู้ใจกันมันก็ไม่แปลก “เหมือนจะโดนใครทำอะไรหกใส่ แป๊บ รอเจ้าจันทร์มาก่อน ฉันว่ายัยนั่นไม่พลาด” รอไม่นานเพื่อนสนิทอีกคนก็กลับมาพร้อมถ้วยของหวานและขนมขบเคี้ยวที่จอยฝากซื้อ

               “ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น?”

               “น้องน้ำตาล” เจ้าจันทร์ตอบพลางเม้มปาก เหมือนจะกลั้นยิ้ม “...แต่ตอนนี้กลายเป็นน้องน้ำตะไคร้ไปแล้ว” พูดจบก็หัวเราะคิก

               “เหอะ! ด่ากราดเต็มแรงวีนขนาดนั้นนึกว่าจะโดนพวกผัดพริกแกงหรือแกงจืดร้อน ๆ เป็นอย่างน้อย” จอยบ่นอุบ หน้าตาปิดความผิดหวังไว้ไม่มิด

               “ถ้าคนชนเป็นเดือนสักคณะหรือนักกีฬาหล่อ ๆ สักคนนางคงไม่ปรี๊ดหรอกแต่นี่ดันเจอไอ้เอ๋อเข้าไง ไม่ใช่เป้าหมายเลยควบคุมนิสัยจริงยากนิดนึง”

               “เอ๋อไหนวะ?” คนที่กำลังปลุกปล้ำแกะถุงขนมเอ่ยถาม

               “จะเอ๋อไหนอีกล่ะยะ ดาวเด่นปีนี้จะมีใครอีก?”

               “ก็พูดชื่อมาเลยสิ” เจ้าของดวงตาเรียวว่า วางไม้ไอศกรีมพลางใช้ทิชชู่เปียกของจอยบรรจงเช็ดมือทีละนิ้วก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ ตอนเจ้าจันทร์กระแทกเสียงตอบ “ไอ้น้องเอ๋อ ปีหนึ่ง วิศวะ คณะติดกับเรา พอใจยัง?” บีแบมือเสมอไหล่ หยิบหลอดมาเสียบขวดน้ำแร่โดนไม่สนใจเสียงว่ากระทบที่ตามมาติด ๆ

               “แกดูมันสิจอย ยิ่งอารมณ์ดียิ่งอ่อย จะกินน้ำท่านั้นไม่แลบลิ้นเลียขึ้นมาตั้งแต่ก้นขวดเลยล่ะ น่ารักมากเลยมั้ง โชว์ลิ้นแดง ๆ แผล่บ ๆ น่ะ อย่างกับลูกหมา”

               “ไม่น่ารัก” บีแก้เอง “แต่ก็อาจจะน่าเอา...”

               “นังบี๊!!!!! นังลูกไม่รักดี มานี่ มาให้กูตีเดี๋ยวนี้”

               “เฮ้ย อย่าไปถือสามันน่า ก็รู้ว่ามันขี้ยั่ว” จอยปัดมือที่เอื้อมข้ามโต๊ะมาลง

               “ยั่วอะไรนัก แค่นี้ก็มีแต่คนมองมันตาลอยแล้ว”

               “ยั่วโมโหแกไงอีแม่”

               “อ่ะ เข้าเพื่อนกันเอง”

               “อย่าทะเลาะกันน่า จันทร์ก็รีบกินเถอะ ทับทิมกรอบน้ำแข็งละลายหมดแล้ว” คนกินเสร็จครบถ้วนกระบวนความทั้งของคาวของหวานเท้าคาง มองไปเรื่อยสลับกับยกยิ้มตอบกลับเมื่อมีคนส่งยิ้มมาให้ ดวงตาเรียวยาววาดผ่านไม่หยุดตรงไหนนานเป็นพิเศษ กระทั่งมีเสียงของตกกระทบพื้นดังมาจากทางด้านหลังจึงได้เอี้ยวตัวไปมอง

               “เฮ้ยมึง กูขอโทษ กูไม่ทันเห็นว่ามึงหยุด”

               “มะ ไม่เป็นไร”

               “มึงเลอะเปล่า ห่า เกาเหลาน้ำตกซะด้วย โทษจริง ๆ ว่ะ มึงไปล้างเท้าไป เดี๋ยวตรงนี้กูเก็บให้”

               “ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง อินทร์ต้องรีบไปพบอาจารย์ปรานีไม่ใช่เหรอ”

               “ไปช้าหน่อยอาจารย์คงไม่ว่าหรอก”

               “อย่าเลย มันไม่ดี อินทร์รีบไปเถอะ”

               “มึงนี่นะ เออ ๆ เดี๋ยวตอนเย็นกูเลี้ยงข้าว ห้ามมึงปฏิเสธ ตามนี้นะ ขอโทษอีกทีนะโว้ย” หนึ่งในสองเดินแกมวิ่งไปนู่นแล้ว เหลืออีกหนึ่งยังยืนทำหน้ามึนอยู่ที่เก่า ดวงตาหลังกรอบแว่นช้อนมาสบกับบีที่มองอยู่ก่อนจะเลี่ยงหลบเลิกลั่ก

สงสัยจะอาย

ก็คงอายแหละ

คนมองอีกครึ่งที่เหลือของโรงอาหาร หน้าแดงไปถึงใบหู ร่างสูงเก้งก้างรีบเก็บเศษจานพอดีกับที่พนักงานทำความสะอาดเข้ามาทำหน้าที่ต่อ มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดส่งเศษซากของอุบัติเหตุที่เพื่อนอีกคนไม่ตั้งใจให้เกิดไปวางบนรถเข็นของโรงอาหาร นายเอ๋อคนนั้นพาหัวฟู ๆ ออกจากโรงอาหารกลางหลังจากได้กระทำการตอกย้ำฉายาไอ้เอ๋อของตัวเองถึงสองครั้งติดเป็นที่เรียบร้อย

               “เหนื่อยใจแต่ก็สงสารนะ ทำน้ำตะไคร้หกราดดาวนิเทศไปแล้ว ยังต้องมาทำจานตกแตกต่อหน้าคนสวย ๆ อย่างพวกเราอีก อายซ้ำอายซ้อนกันเลยทีเดียวเอ๋อเอ๊ย” เจ้าจันทร์ว่า ตายังมองตามคนที่เดินไหล่งุ้มไปทางประตูทางออก

               “เมื่อกี้มันได้ทำไรที่ไหน ไอ้อินทร์เพื่อนมันนู่นชน” จอยเอ่ยแก้

               “แต่คนมองก็ไม่มีใครคิดว่าอินทร์ผิดนะ”

               “ใช่ อีลูกมันพูดถูก คนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิด แกยังอ่อนด้อยนักนังจอย เชื่อสิว่าต้องมีแต่คนคิดว่าไอ้น้องเอ๋อมันผิดที่หยุดเดินไม่บอกเพื่อนจนโดนชน ผิดที่ทำให้อินทร์ขายหน้าไปด้วย”

               “เกิดเป็นเอ๋อก็ผิดไปเกินครึ่งแล้วว่างั้น เออ พวกแกคิดว่าจู่ ๆ น้องมันหยุดเดินทำไมวะ?”

               “ไม่รู้สิ อาจจะคิดอะไรขึ้นมาได้หรือบางทีอาจจะแค่อยากหยุดเลยหยุด”

               “ไม่ใช่” เจ้าจันทร์กระตุกปากยิ้ม “เพราะน้องมันเห็นบีต่างหาก”

“จริง?”

“เออ เจอน้องบียิ้มอ่อยเข้าไปทีเดียวมือสั่นขาสั่นเลยจ้า”

               “เพ้อเจ้อเจ้าจันทร์ เราไม่ได้อ่อยสักหน่อย”

               “เออ แกไม่ได้อ่อยมันแต่แกยิ้มให้น้องแดนนักกีฬาว่ายน้ำโต๊ะนั้น ทีนี้ไอ้เอ๋อมันเห็นไง มันอาจจะคิดว่าแกยิ้มให้มันก็ได้ ฉันเห็นมันยืนค้างอย่างกับหุ่นก่อนจะโดนน้องอินทร์ชนน่ะ”

               “ไม่ได้ยิ้มให้” บียืนยันคำเดิม ก็ไม่ได้ยิ้มให้ใครเป็นพิเศษจริง ๆ ไม่รู้ด้วยว่าไอ้เอ๋อของเพื่อน ๆ กำลังเดินมาทางนั้น

               “โอ๋ ๆ ไม่ต้องนอยด์ ไอ้เอ๋อมันคงไม่คิดว่าแกจะยิ้มให้หรอก มันระดับไหนแกระดับไหน กล้าคิดได้ก็นับถือความมั่นหน้า ใช่มั้ยเจ้าจันทร์”

               “แหม ก็แค่แซวเล่นมั้ย มันไม่กล้าคิดว่าแกยิ้มให้หรอก จะไอ้เอ๋อหรือคนทั้งโรงอาหารก็ไม่มีใครกล้าคิดดอกเจ้าค่ะคุณหนูของบ่าว”

               “ไปแซวมัน หน้าบึ้งแล้วนั่น”

               “อะไรอ่ะบี แกโกรธฉันเหรอ แค่แซวเล่น ๆ เองป่ะวะ”

               “ไม่ได้โกรธแค่ไม่ชอบ...”

               “โถ ตุ๊ดน้อยของแม่ อ่ะ ๆ ๆ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ ไม่พูดถึงไอ้เอ๋อแล้ว โอเค?” บีไม่ตอบ เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้วก็เตือนให้เพื่อนทั้งสองคนเก็บของเพราะการเรียนภาคบ่ายจะเริ่มขึ้นในอีกสิบนาทีนี้แล้ว

 


               วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วและไหน ๆ วันพรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์ เจ้าจันทร์จึงเสนอว่าทุกคนควรไปกินข้าวเย็นด้วยกันต่อด้วยดูหนังกระแสเรื่องใหม่เพื่อต้อนรับวันเกิดน้องเล็กของกลุ่มอย่างเจ้าบีที่กำลังจะอายุครบยี่สิบวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ จอยเห็นดีด้วยแต่บีนั้นขอผลัดเรื่องดูหนังเป็นวันอื่นเพราะตัวเองมีงานค้างอยู่สองชิ้นอยากกลับไปทำให้เสร็จก่อนเพื่อจะได้สนุกกับเพื่อนให้เต็มที่ เด็กทั้งสามแยกย้ายกันหลังกินข้าวเย็นที่ร้านแถวมหาวิทยาลัย เจ้าของผิวขาวจัดโบกมือลาเพื่อนก่อนพามินิคูเปอร์สีน้ำเงินเคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถ แล่นไปตามถนนเส้นหลังมหาวิทยาลัยแล้วต่อไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ไม่นานก็ถึงจุดหมายสติ๊กเกอร์หน้ารถและคีย์การ์ดทำให้รถคันสวยผ่านเข้าไปในเขตอาคารชุดหรูหราได้โดยไม่มีปัญหา บีถอยรถเข้าจอดอย่างชำนาญ ส่งยิ้มให้พนักงานรักษาความปลอดภัยที่พอคุ้นหน้าคุ้นตาก่อนจะออกตัววิ่งเพื่อให้ทันลิฟต์โดยสารที่กำลังปิด

               “รอด้วยครับ!” ทันอย่างหวุดหวิด ริมฝีปากอิ่มแดงแย้มยิ้มให้คนมีน้ำใจ โดยไม่ลืมเอ่ยขอบคุณตามมารยาท

               “พักอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือครับ?” ตัวเลขค่อย ๆ เพิ่มขึ้น บีละสายตาจากแผงควบคุมลิฟต์มองไปยังคนถาม ยิ้มสุภาพพลางตอบ

               “ครับ”

               “นานหรือยังครับ? อ่า ขอโทษที่ถามนะครับ พอดี พี่อยู่ที่นี่หลายปีแล้ว ไม่เคยพบน้องเลย คือ ไม่ใช่เพราะเห็นน้องเป็นคนไม่น่าไว้ใจหรืออะไรนะครับ พี่แค่ เอ่อ แค่ลองถามดู”

               “ไม่เป็นไรครับ”

               “แล้ว...”

               “เมื่อก่อนผมอยู่อีกที่น่ะครับ เพิ่งมาบ่อย ๆ ช่วงหลังนี้เอง ขอตัวก่อนนะครับ” บียิ้มทิ้งท้ายก่อนจะออกจากลิฟต์ ช่วงขาเรียวก้าวไปตามทางเดินที่มีเพียงแสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างไปจนถึงประตูไม้โอ๊คเคลือบเงาวาววาม เหลียวมองกลับไปเห็นเพียงทางเดินโล่ง ๆ กับประตูที่ทั้งชั้นมีเพียงแปดบานจึงเริ่มถอดรองเท้า นิ้วเรียวกดรหัสที่จำได้ขึ้นใจรอสัญญาณคลายล็อคดังแล้วก็เปิดประตูเข้าไป เท้าทั้งสองเหวี่ยงผ้าใบคู่เก่งทิ้งก่อนประตูจะปิดสนิทเสียด้วยซ้ำ ร่างเล็กทำอาการคล้ายโผเข้าไปในห้อง สองตากวาดมองหาร่องรอยของสิ่งที่ต้องการก่อนจะเห็นเบาะแสจากประตูห้องนอนที่ปิดสนิท แน่ะ ปกติต้องเปิดแง้มไว้หน่อยสิ

               อ้อ เพราะวันนี้ไม่ปกตินั่นเอง

               มือขาววิสาสะดันบานประตูเข้าไปก่อนริมฝีปากแดงจัดจะวาดยิ้มกว้างอีกครั้ง ไม่รอช้า บีพุ่งตัวเข้าหาแผ่นหลังที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานริมหน้าต่างทันที

               “คิดถึงจัง” ร่างที่ถูกโอบกอดสะดุ้งเหมือนถูกไฟช็อต บีหัวเราะเสียงใส ปลดเฮดโฟนออกจากศีรษะอีกฝ่ายพลางเอียงคอมองใบหน้าตื่น ๆ นั้นอย่างพอใจ

               “ตกใจเลย ขอโทษนะ” ดุนสันจมูกกับปลายคางอีกคนก่อนจะจุ๊บตามไปหนึ่งครั้ง อืม สากอย่างที่คิด เมื่อเช้าไม่โกนหนวดอีกแล้วสินะ

“คะ คุณบี มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

               “เมื่อเห็น”

               “อ่า ครับ”

               “อะไรอ่ะ? อุตส่าห์มาหา แค่นี้เองอ่ะ?”

               “คุณบีจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ?”

               “เปเปอร์ สองวิชา ทำให้ได้มั้ย”

               “ได้ครับ”

               “ยังไม่ได้บอกเลยว่าวิชาอะไร แน่ใจได้ไงว่าจะทำได้ หือม์?”

               “จะพยายามครับ”

               “น่ารักจัง” ว่าแล้วก็ย้ายตัวเองไปนั่งเบียดบนตักกว้าง โอบแขนคล้องลำคอหนาโดยไม่แคร์ว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้าอึดอัดหรือไม่อย่างไร บีก็ทำเหมือนปกติ คนผิดคือคนที่ไม่ยอมชินสักทีต่างหาก “ล้อเล่นนะ บีจะทำเองจ้ะ แต่ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจบีขอถามนะ”

               “ผมทำให้คุณบีก็ได้”

               “ได้ยังไง ซ่อมก็ต้องทำงานของซ่อม ดูสิ กองเต็มโต๊ะ”

               “เหลืออีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วครับ”

               “เสร็จแล้วก็ต้องมาทำให้บีอีกงั้นเหรอ ไม่เอาดีกว่า ตอนซ่อมทำงานบีก็ทำของบีไปด้วย ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง พอเสร็จจะได้มีเวลากอดกันเยอะ ๆ”

               “.......”

               “ซ่อมชอบแบบนี้มั้ย?”

               “........”

               “ซ่อม?”

               “ผะ ผม แล้วแต่คุณบีครับ”

               “ฮื่อ แล้วซ่อมไม่ชอบเหรอ?”

               “........”

               “หืม?” มีแต่คำถามแต่บีก็ไม่เบื่อที่จะถาม แม้จะเป็นคำถามเรื่องใหม่หรือเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ไม่รู้ทำไม บีชอบ ชอบที่จะได้ส่งเสียงให้คนคนนี้ฟัง ชอบที่จะได้เห็นดวงตาหลังกรอบแว่นหรุบหลบ ชอบที่เรือนผมยุ่งนั้นอยู่ใกล้จนบีซุกใบหน้าลงไปจูบได้และชอบมาก ๆ เวลาซ่อมหน้าแดงแต่ก็ยังอือออเอาใจตอบบี


ชอบจริง ๆ


               “แต่เมื่อกลางวันนั่นมันอะไรน่ะ อยู่ ๆ ไปเจอยัยน้ำตาลนั่นได้ยังไง ซ่อมชอบยัยนั่นเหรอ?”

“ไม่ใช่นะครับ” ...แล้วก็อุบอิบต่อว่าไม่ได้ชอบ

“แล้วไปเดินใกล้ยัยนั่นทำไม?”

“ผมไปซื้อน้ำ ซื้อเผื่ออินทร์ด้วย คุณคนนั้นเขาโผล่มาตอนผมจะถึงโต๊ะ ผมไม่ทันมองเลยชนกันแต่ผมก็ขอโทษเขาแล้วนะครับ”

“รู้ จริง ๆ เราก็มองอยู่ ยัยบ้านั่นแค่โดนน้ำตะไคร้ก็กรี๊ดลั่นโรงอาหารอย่างกับโดนน้ำร้อนสาด โวยวายว่าซ่อมปาว ๆ ทั้งที่ตัวเดินไม่ดูทางเอง นิสัยเสีย ต่อไปซ่อมย่าไปใกล้นะ คนแบบนั้นอยู่ห่างเท่าไหร่ได้ยิ่งดี” แน่นอนว่าเด็กดีของพี่บีต้องรับคำอย่างเชื่อฟัง

“ครับ ผมจะไม่เข้าใกล้เขาอีก”

“แต่ตอนจานแตกก็ได้แผลมาใช่มั้ย ไหน ข้างไหนนะ” จับมือที่ยังไม่ยอมวางปากกามาสำรวจ พอเห็นร่องรอยความเสียหายก็ครางฮือ “เจ็บมั้ย?”

“ไม่เจ็บครับ แผลเล็กนิดเดียว”

               “เล็กอะไร เราเห็นนะว่ามีเลือดออก ทำไมซ่อมไม่ทายาแล้วหาอะไรมาปิด ปล่อยไว้อย่างนี้เดี๋ยวเชื้อโรคเข้าแผลจะอักเสบนะ”

               “ผมล้างน้ำสะอาดแล้วครับ”

               “พอที่ไหนกันล่ะ มานี่มา เราใส่ยาให้ ห้องซ่อมเก็บอุปกรณ์ทำแผลไว้ตรงไหน?”

“ลิ้นชักริมสุด ห้องแต่งตัวครับ” เจ้าของห้องพึมพำบอกตำแหน่งที่บีเข้าใจได้ทันที ห้องของซ่อมแบ่งห้องห้องหนึ่งไว้เพื่อเก็บเสื้อผ้าและแต่งตัวโดยเฉพาะซึ่ง...แน่นอนว่าไม่ใช่ไอเดียการตกแต่งของเจ้าตัวหรอก บีหาลิ้นชักที่ว่าได้ง่ายเพราะเคยเดินผ่านมันหลายครั้ง ไม่ถึงนาทีคนตัวขาวก็กลับมาพร้อมกล่องอุปกรณ์ทำแผล

“บาดลึกถึงเนื้อเลยนะเนี่ย ดูสิ เริ่มเป็นสีม่วงแล้วอ่ะ ปวดมากมั้ย?” กลุ่มผมดกหนาไหวไปมา

“ซ่อมไม่น่าเก็บจานเองเลย แม่บ้านก็อยู่ตรงนั้นแล้ว”

“ผมเป็นคนทำแตกนี่ครับ”

“อินทร์ต่างหากที่ทำ”

“เพราะผมถือไม่ระวังเองด้วย อีกอย่างทำเลอะเทอะในพื้นที่ส่วนรวมก็ต้องรับผิดชอบ” บีกระแทกลมหายใจ มองสันจมูกโด่งแล้วก็อยากงับฟันลงไปตงิด ๆ ปลายจมูกโด่ง ๆ งุ้ม ๆ ดื้อเอาเรื่องนะ “นั่นมันก็ใช่ เราก็ไม่ได้อยากให้ซ่อมเป็นคนไม่รู้รับผิดชอบแต่แม่บ้านเขาก็มีหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอยู่แล้ว ซ่อมแค่เอ่ยปากบอกแล้วก็ขอบคุณพี่เขาก็ได้ ที่เราไม่อยากให้ซ่อมทำเองเพราะเรารู้ว่าซ่อมไม่ค่อยระวังและจะทำตัวเองเจ็บแบบนี้ไง”

“...ขอโทษครับ”

“เราเหมือนคนเห็นแก่ตัวใช่มั้ย”

“ไม่ครับ! ไม่เหมือน คุณไม่ใช่แบบนั้น”

“ขอโทษที่จุ้นมากไปก็แล้วกัน เสร็จแล้วล่ะ” ถ้านะ...ถ้าบีทำเสียงอ่อนผสมหน้าหมองแล้วเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่นายเอ๋อที่นั่งอยู่ตรงนี้ คนคนนั้นจะต้องรีบถาม รีบยื้อบีไว้และจะพยายามทำอย่างน้อยสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อปรับความเข้าใจกัน แต่พอดีว่าคนที่อยู่ตรงนี้คือนายชนวีร์หรือไอ้เอ๋อของคนทั่วไปไง ไม่ว่าบีจะหน้าหมองเสียงหมองเดินเอาของไปเก็บจนเดินออกมาอีกรอบซ่อมก็ยังนั่งมองมือตัวเองเหมือนเดิม


เฮ้อ

ซ่อมนะซ่อม

บีไม่รู้จะทำยังไงกับซ่อมแล้วเนี่ย


เมื่อเจ้าของห้องไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนย้ายไปทางไหนบีจึงเชิญตัวเองลงนั่งอีกครั้ง เตียงหกฟุตหลังใหญ่ไม่มีค่าเมื่อแขกพิเศษไม่สนใจอะไรนอกจากการเบียดเข้าหาอีกคนจนได้วางแก้มลงกับไหล่กว้าง

“คืนนี้ขอค้างด้วยนะ”

“จะ จะค้างเหรอครับ”

“ไม่ได้เหรอ?”

“ทำไมถึงอยากค้าง...”

“อาทิตย์นี้วันเกิดเรา”

“ครับ” ไม่มีสีหน้าแปลกใจ ซึ่ง บีก็ค่อนข้างแน่ใจว่าน้องเอ๋อของบีต้องมีข้อมูลนี้อยู่แล้ว เห็นเงียบ ๆ เหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับใครแต่จริง ๆ แล้วซ่อมน่ะช่างใส่ใจจะตาย

“วันนั้นเราไม่ว่างเลยจะอยู่กับซ่อมตั้งแต่วันนี้เลย”

“อ่า ครับ”

“ทำหน้าเหมือนไม่อยากให้เราอยู่ด้วยอ่ะ” หัวหยิกฟูส่ายไปมา แต่จังหวะช้า ๆ อย่างนี้แสดงว่ามีเรื่องในใจและเป็นเรื่องให้ดาวน์ด้วย “เป็นอะไร? หืม?”

“ไม่ได้เป็นอะไรครับ”

“นี่ เราไม่เบื่อที่จะสังเกตอาการซ่อมหรอกนะ เรารู้ว่าซ่อมเป็นยังไง แต่เวลาเราถาม เราก็อยากให้ซ่อมบอกเรา เราแคร์ซ่อมมากนะ ซ่อมจะทำให้เรากังวลจนไม่มีความสุขเหรอ?”

“เปล่านะครับ เมื่อกี้ คุณบีโกรธเรื่องที่ผมได้แผล ผมเลยคิดว่าคุณอาจจะไม่อยากอยู่กับผมแล้ว” บีหรี่ตา

“บีว่าไม่ใช่”

อ่ะ เงียบ ได้ซ่อม ได้ เบียดเนื้อตัวขึ้นไปบนตักกว้างอีกครั้ง ซบหน้าเข้ากับแนวไหล่ใต้เสื้อยืดตัวโคร่ง แต่กดริมฝีปากกับผิวเนื้อใต้ผ้าก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องใจอ่อน “บอกบีหน่อยสิครับคนดี”

“ผมไม่แน่ใจว่าควรถามดีไหม”

“ควร ถามเดี๋ยวนี้เลย”

“...ทำไม วันอาทิตย์ถึงไม่ว่างหรือครับ?”

“หื้อ? วันอาทิตย์เหรอ?...” อาการหางลู่หูตกที่เห็นอยู่นี่เป็นเพราะบีบอกว่าไม่ว่างวันอาทิตย์แค่นั้นเหรอ ฮื้อ ๆ ๆ ๆ เข้าใจน้องเอ๋อของเขาแล้ว

“ซ่อมอยากให้เราอยู่ด้วยวันอาทิตย์นี้เหรอ?”

“........”

“ซ่อมอยากอยู่กับเรา?”

“ผม...”

“ว่าไงครับ?”

“.......”

“ซ่อมจ๋าาา”

“ผมอยากอยู่กับคุณบี...ทุกวัน...”

“เราก็อยากอยู่กับซ่อมทุกวันเหมือนกัน แต่วันอาทิตย์นี้น่ะคุณพ่อคุณแม่จองตัวเราไว้แล้ว บอกจะพาไปทำบุญแล้วก็ไปกินข้าวบ้านคุณยาย”

“ถ้าอย่างนั้นคุณบีไปกับครอบครัวเถอะครับ ผมขอโทษที่เอาแต่ใจ ผมคิดว่า...”

“คิดว่าเราจะไปกับคนอื่นล่ะสิ”

“...ขอโทษครับ” อดใจไม่ไหวเลยกอบใบหน้าคนตรงหน้าขึ้นมาด้วยสองมือ จูบแรง ๆ ทั่วใบหน้าจนสะใจแล้วนั่นแหละถึงยอมปิดท้ายด้วยจุ๊บบนปากอิ่มหนึ่งที

“ถ้าไม่ดึกเกินไปนักเราจะมาหา อย่าเพิ่งเข้านอนนะ”

ฮอตเบอร์ไหนล่ะบีน่ะ เป็นแค่นักศึกษาปี 3 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ไม่ใช่ผู้นำเชียร์ ไม่ใช่เดือน ไม่ใช่ดารานักร้อง แค่รับงานถ่ายแบบเพียงไม่กี่ครั้งก็มีคนติดตามในทวิตเตอร์กับไอจีหลักแสน บีที่มีแต่คนอยากเข้าหาอยากเอาใจน่ะต้องนอยด์เองแล้วหายเองเพราะไอ้น้องเอ๋อวิศวะเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้!

“ผมจะรอ จะไม่นอนจนกว่าคุณบีจะมา”

“ฮือ เด็กดี” พี่ปีสามที่ตัวเล็กกว่าเยอะครางเสียงอ่อน ทั้งหลงทั้งเอ็นดูจนห้ามใจไม่ได้...อีกตามเคย “แล้ว ถ้าบีมาถึง ซ่อมก็จะพาบีนอนเลยเหรอ...” สะโพกกลมเคลื่อนไหวเนิบช้าเหนือตักกว้าง เหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่รอยยิ้มยั่วเย้าของคนถามกลับแฝงนัยยะที่พวกเขาต่างรู้กัน บีหัวเราะเสียลั่นห้องเมื่อเห็นว่าใต้แว่นกรอบดำนั้นคือผิวเนื้อที่ซับสีระเรื่อจนเห็นได้ชัด



เฮ้อ

ซ่อมนะซ่อม

ซ่อมอย่าน่ารักให้มากได้มั้ยล่ะ!









#3rdsf


แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะหมาน้อย

หม่าม้าให้พรเป็นเด็กหนุ่มนะลูก จะเซ่อ ๆ เอ๋อ ๆ หน่อยแต่กินแล้วรับรองความอมตะลอยมาแน่ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 723 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8174 minidays (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 20:49
    รว๊ายๆมากข่าน่องบี
    #8,174
    0
  2. #8169 nannapat__teaaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 07:48
    น้องบียั่วมากกกกก
    ชอบ
    #8,169
    0
  3. #8079 areenachesani (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 21:25
    อ่านแล้วรู้สึกมันเขี้ยวซ่อมแทนบีเลยอ่ะ งือออ
    #8,079
    0
  4. #7659 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 04:08
    เพิ่งมาอ่านตอนนี้อมกกกกกกกกกก บีแซ่บมากขี้ยั่วมากกกกกก น้องซ่อมน่ารักอ่ะ555555555 เอ็นดู
    #7,659
    0
  5. #7643 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:39
    เกร้ดดดดดดน่ารักแงงงๆๆ
    #7,643
    0
  6. #5589 Baekons416 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 01:58
    กรี๊ดดดดน้องซ่อมมมมม ฮือเอ็นดูวเบอร์ค่ะพี่บี เขินๆๆๆ
    #5,589
    0
  7. #4809 Mookateam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 08:18
    กรี๊ดดดชอบซ่อมมมมขอได้ไหมมมม
    #4,809
    0
  8. #4789 CB💕 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 09:59
    ชอบมากชอบมากชอบแบบชอบมากกกก
    #4,789
    0
  9. #3777 Kim-kibom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 23:05
    น่าร๊ากๆๆ
    #3,777
    0
  10. #2431 PloypailinB. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 14:20
    ซ่อมน่ารักมากกกกกกกกกกกก ซ่อมมมมมมมมมมมมมมมม ฮือออๆๆๆ
    #2,431
    0
  11. #2166 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:13
    น้อนซ่อมมมม
    #2,166
    0
  12. #2021 nannapat__teaaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:15
    แงงงน้องซ่อมไมน่ารักจังคะ
    ไรท์มาต่ออันนี้หน่อยนะคะคิดถึงน้องซ่อมจังเลยยยยย
    #2,021
    0
  13. #1410 cuttt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 21:28
    ชอบแนวนี้มากกกกกกกกกกก
    #1,410
    0
  14. #1387 salmonpuffx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:38
    แนวที่ชอบเลย แนวแบบนี้กี่ครั้งๆก็ชอบมากๆ ชอบนายเอกแบบบีมากๆ รุกได้รุกเป็นไม่ใช่คนตามเสมอไป ซ่อมนี่น่ารักมาก เป็นซ่อมของพี่บีเท่านั้น งุ้ยๆ เขินจะแย่
    #1,387
    0
  15. #1332 little daffodil (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 19:59
    กลับมาอ่านน้องซ่อมของคุณบีอีกรอบ ชอบนายเอกแบบบีมากเลย ดูช่างพูด ดูรุกเป็นชอบๆๆๆๆ
    #1,332
    0
  16. #1314 Ppp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 14:08

    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    น้อนเอ๋อช่างเจียมตัว พิบีก็ช่างออดอ้อนน้อนเอ๋อให้เขินอาย

    เปนความลงตัวในความต่าง555555

    คือไปไงมาไงถึงมาปิ๊งปั๊งอิ๊อ๊ะกันได้เนี่ย

    อยากให้มีต่อจังเลยค่ะะะะะ ชอบบบบบบบบบบบ

    #1,314
    0
  17. #1311 B.baek#allbaek04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 18:07
    นางน่ารัก
    #1,311
    0
  18. #1309 Tonhorm_js03 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 00:02
    ซ่อมน่ารักๆๆๆๆ รอไรท์มาต่ออออ
    #1,309
    0
  19. #1306 s_pcy11 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 10:23
    น่ารักมากกกกกกเลยค่า
    #1,306
    0
  20. #1304 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    อย่างดีเลย ซ่อมไม่เหมือนคนอื่น เจ้าบีเลยชอบบบบบบบบบ กหาฟ้หรไสๆว
    #1,304
    0
  21. #1303 yu-na (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 22:55
    ซ่อมน่ารักกกกก เรื่องนี้ก็งานคุณภาพอีกแล้ว ขอบคุณน้า อ่านแล้วจั๊กจี๊หัวใจมากเลยค่ะ
    #1,303
    0
  22. #1298 Snow-Blue (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 10:01
    ฮื้อออ ชอบแนวนี้มากๆๆๆเลยค่ะ จะมาต่อใช่มั้ยคะะ รอค่าาาา
    #1,298
    0
  23. #1295 CHAbejz* (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:06
    กรี๊ดดดด น้องงงง น้องซ่อมลูกกกก
    ทำไมคุณบีถึงไปชอบน้องได้ ชอบคนซื่อๆดหรอ โธ่ น้องดูเจียมตัวมากเลยนะ คือไม่รู้ว่าคุณบีจะชอบขนาดนั้นมั้ง
    ตอนแรกคุณบีคือดูร้ายมากกกก ที่ไหนได้ แงงงงงง ชอบแบบน้องซ่อมนี่เอง แงงงงง
    รักกันนานๆนะลูกกกก
    #1,295
    0
  24. #1294 Lovesome94 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:04
    เอาใจไปเล่ยยยย
    #1,294
    0
  25. #1293 boombana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 11:33
    กิ้ดๆๆๆๆชอบอะ หื้อซ่อมน่ารักมากเลยยยยยยย ต่อได้มั้ยยไรท์5555 ชอบความใส่ใจของบีด้วยโอ๊ยน่ารักเกินไปเเล้ววว
    #1,293
    0
  26. #1291 little daffodil (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:36
    น่ารักจังเลย น้องซ่อมของพี่บี ถึงจะเอ๋อแต่พี่บีเค้าก็เอ็นดูมาก
    #1,291
    1
    • #1291-1 vipp(จากตอนที่ 23)
      8 พฤษภาคม 2561 / 15:22
      ขอสเปปป น่ารักมากกก
      #1291-1