(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 21 : Q U E E N #03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 503 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61





          


 

        “อรุณสวัสดิ์ครับเพื่อน ๆ ที่รักทั้งสอง”

“สดชื่นตั้งแต่เช้าอ่ะเพื่อนมึง” จื่อเทาว่า เห็นไอ้หล่อมันเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่เข้าห้องเรียนมาแล้ว ด้วยความสนิทจึงไม่สงสัยเลยว่ามันอารมณ์ดีอะไร “ออกทั้งคืนศุกร์เสาร์อาทิตย์ นึกว่าวันนี้จะได้เช็คชื่อแทนมึงซะแล้ว”

“ระดับนี้ play hard, work harder ค่ะที่รัก”

“เวิร์คในที่นี้คงไม่ได้หมายถึงเรื่องงานหรือเรื่องเรียน” ปาร์คชานยอลอารมณ์ดีเกินจะใส่ใจการแซะของเพื่อนสนิท คิมไคส่ายหน้า เปิดตำราเรียนตัวแรกของวันจันทร์พลางขยับตัวให้ช่วงขายาว ๆ ก้าวเข้าไปนั่งด้านใน

          “เฮียจุนถึงกับโทรมาถามกูว่าเมื่อวันศุกร์มึงไปเปรี้ยวที่อะโฟรไดต์มาหรือเปล่า เพื่อนเฮียเค้าเห็นมึงลงจากโซนวีไอพีของร้าน กูเลยบอกว่ามึงไปกับพวกไอ้เทาแต่ไม่ได้บอกนะว่ามึงมีป๋าเลี้ยงอีกที”

          “ป๋าเหี้ยอะไร คุณของกูเขายังใส ๆ” คิมไคพ่นลมขึ้นจมูก

          “เห็นลางจะได้ตำแหน่งเด็กเสี่ยในเร็ววัน ไม่ทันไรก็ออกรับแทนกันแล้ว มองเงายังรู้เลยว่ามึงหลงเขา”

          “จะว่าหลงก็ไม่ถูกนัก เรียกว่าถูกใจจะเหมาะกว่า มึงไม่เห็นสายตาเขาตอนมองกู เหี้ย ท้องกูนี่เหมือนมีลูกไฟวิ่งผ่านวูบวาบ ๆ เลยอ่ะ ยิ่งตอนเขาเบียดลงมาบนตักกูนะ แม่ง ที่สุดของความพอเหมาะพอดีครับ”

          “มึงอย่าอินให้มาก คุณเขาแค่ทรีทมึงเล่น ๆ หรือเปล่า? เดือนปีสามไหวไหล่ เล่นแล้วไง ไม่มีใครคิดจริงจังกับเรื่องทำนองนี้อยู่แล้ว ไม่งั้นคนเราจะบัญญัติคำว่า วัน ไนท์ แสตนด์ ขึ้นมาทำไม

         “เล่นก็ดีสิวะ เขาสนุกกูไม่เสียอะไร ต่างคนต่างได้กำไร”

         “แล้วมึงโอเคเหรอ เป็นของเล่นชั่วคราวของคนรวย คบคนระดับนั้นมันไม่เหมือนพวกที่มึงเคยพาไปกินข้าวดูหนังนะโว้ย”

         “แหมะ พูดซะเพื่อนมึงกลายเป็นงานอดิเรกยามว่างเลย” จื่อเทาพึมพำ ก้มตัวต่ำเพื่อหยิบขนมจากซองบนตักใส่ปากอีกคำ

         “ก็บอกแล้วไง กูไม่เสียอะไร”

         “มันเร็วไปที่จะมั่นใจปาร์คชาน กูเชื่อว่ามันต้องมี ของที่มึงจะเสียไป”

         “มีอยู่แล้วเพื่อน” จื่อเทาว่าทั้งขนมยังเต็มปาก

         “ชัวร์อย่างที่สุดคือเพื่อนมึงต้องเสียตัว”

         “สัดเทา ตอนนี้ต้องซีเรียสหน่อยหนึ่งไหม ไอ้เวร”

         “อ่ะ ด่ากูอีก มึงรอดูเถอะดำ คำพูดกูนี่แหละความจริงร้อยเปอร์เซ็นต์! ” ชานยอลหัวเราะลงคอ

         “ถ้าเสียแบบนั้นกูพร้อมว่ะ”

         “อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เพื่อนยังรออยู่ตรงนี้เสมอ” คิมไคส่ายหน้าระอา หวังว่านอกจากตัวแล้ว ไอ้เดือนของเพื่อน ๆ จะไม่ต้องเสียอะไรอย่างที่เจ้าตัวมันมั่นใจ

         วันศุกร์เวียนมาถึงอีกครั้ง

ชายหนุ่มตื่นเต้นกับการรอคอยเพียงแค่สองวันแรกจากนั้นก็ถูกเนื้อหาการเรียน กิจกรรมและคนรอบข้างดึงความสนใจไปจนเกือบหมด รู้ตัวอีกครั้งก็ตอนที่จื่อเทาเอาไหล่มากระแซะแล้วเตือนว่าวันนี้วันศุกร์แล้วนะมึง

“วันศุกร์แล้วไงวะ?”

“อ่ะ ทำหน้าสงสัยแสดงว่าลืม วันนี้วันศุกร์พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ มึงนัดใครไว้ล่ะเพื่อน” ชานยอลร้องอ๋อ จะว่าลืมเขาก็ไม่ได้ลืมเสียทีเดียวแค่ลืมนึกถึงในจังหวะนี้เท่านั้น พอจื่อเทายกขึ้นมาพูดก็อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกไม่ได้

“เออ กูลืมเลย”

“กูเป็นคุณของมึงคงปลื้มตาย” เสียงค่อนดังมาจากเพื่อนหน้าเข้ม คิมไคเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เขาเพิ่งส่งข้อความบอกคนที่รอว่าเรียนเสร็จแล้ว กำลังเดินไปหลังตึกคณะ

“เอาน่า เขาไม่รู้ว่ากูลืมหรอก เขาเองก็อาจจะลืม ๆ เหมือนกูก็ได้ ชีวิตคนเรามันมีอะไรมากกว่าการนับวันรอเจอคู่เดตป่ะวะ”

“ขนาดยังไม่เริ่มมึงยังละเลยขนาดนี้ กูฟันธงเลยว่าไม่ถึงสามเดือนแน่นอน” จื่อเทาฟังแล้วก็กระตุกยิ้มร้าย กระดิกนิ้วไปมาพร้อมส่ายหน้า “นานไปค่ะ สันดานขี้เบื่ออย่างเพื่อนมึง กูให้หนึ่งเดือน มากสุดเดือนครึ่ง”

“อะไรวะ ให้เครดิตกันหน่อยก็ไม่ได้”

“โหงวเฮ้งอย่างมึงไม่ต้องอาศัยเครดิตใด ๆ หรอกปาร์คชาน สถิติมันฟ้อง” คนโดนปรามาสหัวเราะเสียงชื่น สีหน้าไม่อนาทรร้อนใจสักนิด ลูกผู้ชายไม่เจ้าชู้ก็เหมือนงูไม่มีพิษ อีกอย่างเขายังโสด เขามีสิทธิ์เลือกจนกว่าจะเจอคนที่ถูกใจจริง ๆ คนที่ไม่ทำให้เบื่อหน่ายหรือเหนื่อยที่จะใส่ใจ

“ตกลงเอาไง? จะฉายเดี่ยวหรือให้กูไปเป็นเพื่อน?”

“ถ้าต้องกลับคนเดียวมึงโอเคไหมล่ะ?” ชานยอลก็แค่ถามเผื่อไว้เท่านั้น ทำไมจื่อเทาต้องทำหน้าเหมือนเขาเพิ่งเหยียบหัวแม่ตีนมันอย่างจงใจด้วย

“มั่นใจมากกกกกกกว่าจะได้กิน”

“ก็วัดจากสถิติอย่างที่มึงว่าไง”

“เขียดเอ๊ย ขอให้แม่งโดนเท”

จื่อเทาไม่ใช่คนปากเป็นพิษ กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เพื่อนเขาก่นด่า สบถสาบานกระทั่งสาปแช่งยามไม่พอใจนั้นไม่เคยมีผลใด ๆ เกิดขึ้น ชานยอลก็ไม่คิดว่าคำพูดของไอ้คนขี้อิจฉาจะเป็นจริงอยู่แล้ว

วันเสาร์ เขาโอ้เอ้นอนเล่นเกมอยู่บนเตียงจนเกือบสามทุ่มถึงลุกไปอาบน้ำ แต่งตัวอย่างพิถีพิถันกว่าปกติแล้วก็เช็คตัวเองหน้ากระจกอยู่หลายรอบก่อนจะลงจากห้องพักตอนเลยสี่ทุ่มไปเกือบครึ่งชั่วโมง ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ยังไม่รีบ เขาเลือกเดินทางโดยรถไฟเหมือนเวลาไปเรียนทุกวัน เปลี่ยนสายครั้งหนึ่งก่อนจะถึงจุดหมายในอีกสามสิบนาทีต่อมา โอ้เอ้แวะทักทายคนรู้จักร้านนั้นบ้างร้านนี้บ้างกว่าจะไปถึงจุดหมายที่แท้จริงก็เที่ยงคืนไปแล้ว แต่ถึงแม้จะผ่านเวลาคลับเปิดมาหลายชั่วโมงก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยต่อแถวเพื่อเข้าไปด้านใน ชานยอลเดินผ่านขึ้นมาจากหางแถวตัดเข้าไปยังเค้าเตอร์ต้อนรับแล้วบอกกับผู้ชายที่สวมสูทดำว่าเขานัดเจ้าของคลับไว้

“นัดคุณบยอนไว้หรือครับ?” ผู้จัดการร้าน(น่าจะตำแหน่งนี้ถ้าเขาอ่านป้ายไม่ผิด)ถามย้ำ ชานยอลพยักหน้าก็ยังทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ เขาจึงย้ำอีกครั้งด้วยคำพูดพร้อมกับบอกชื่อตัวเองด้วย คราวนี้อีกฝ่ายเดินลงบันไดหายไปครู่ใหญ่กว่าจะกลับมาพร้อมสีหน้าผ่อนคลายขึ้น

“เชิญข้างในครับ” โอ้โห ไม่อยากจะบอกเลยว่าเขาโคตรรู้สึกถึงความเหนือ การเป็นอภิสิทธิ์ชนมันดีงามอย่างนี้เอง ชายหนุ่มไม่ลืมแย้มยิ้มบาง ๆ โดยไม่เจาะจงว่ายิ้มให้ใครระหว่างผ่านลงไปสู่ความสลัวของชั้นใต้ดิน ลงบันไดวนไปถึงสองชั้นก่อนจะวกขึ้นไปยังโซนพิเศษสำหรับลูกค้าวีไอพี

“โต๊ะนี้ครับ”

“ขอบคุณมากนะครับ เอ่อ พี่รู้ไหมว่าคุณบยอนอยู่ที่ไหน?” เจ้าของส่วนสูงไล่เลี่ยกับเขาวางหน้าเฉย ตอบเสียงเฉยยิ่งกว่าว่า “ไม่ทราบครับ”

“ไม่ได้อยู่แถวนี้หรือครับ?”

“คืนนี้คุณบยอนไม่เข้าร้านครับ”

“อ้าว? หมายความว่าไงอ่ะพี่?”

“คุณบยอนแจ้งว่าติดธุระสำคัญเลยจะไม่เข้าร้านแต่จำได้ว่านัดคุณไว้ครับ คุณบยอนฝากขอโทษคุณปาร์คและเพื่อเป็นการแสดงความจริงใจคุณบยอนกำชับให้อะโฟรไดต์ดูแลคุณอย่างดี อีกสักครู่จะมีพนักงานมารับออเดอร์ เชิญคุณตามสบายนะครับ” เดือนปีสามลดตัวลงนั่งทั้งที่ยังไม่หายเบลอ อาการตามจริงคือเสียเส้นมาก เขามาด้วยความมั่นใจเต็มร้อยว่าจะต้องได้พบคุณเจ้าของคลับ จงใจมาช้าเพราะอยากให้อีกฝ่ายกระวนกระวายรอคอย หวังกู้หน้าที่คราวก่อนประมาทจนพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่เพียงไม่อยู่รอแต่ถึงกับไม่เข้าร้านกันเลยทีเดียว

 

 




hztao u will never walk alone เพียงแค่มึงจะมีใจพาเพื่อนไปด้วย

ladychoa ทำไมดูเหงา? อยู่ที่ไหนคะ?

Kimkai how’re things?

jjohnn พี่อยู่ aphro ป่ะ มะกี้แวบๆ ว่าเห็นอ่ะ

pinkyuju ลงมาข้างล่างสิคะจะได้ไม่อะโลน

seolalovely ขึ้นไปหาได้มั้ยคะ ^^

richmankim เพื่อนกูเจอมึงที่เดิมอีกแล้ว หล่อมากมั้ยน้องกู เปิดโต๊ะวีไอพีคนเดียว

zicoool เหี้ยชาน หล่อไปมั้ยมึงน่ะ ลงมาเลย พวกกูอยู่หน้าดีเจเนี่ย

kjd ฉายเดี่ยวเหรอสัด ชวนเพื่อนได้ไหม ได้ไหมสักคำ คงไม่ทำให้เทอลำบากใจ

real_pcy @kimkai not so good

 



          “กูบอกแล้วไม่เชื่อ เขาแค่เปย์มึงเล่น ๆ”

          “จะเล่นกูนี่เขาต้องทุ่มขนาดนั้นเลยหรือวะ แค่ค่าดริ้งค์สองคืนนี่ก็หลายล้านแล้วนะโว้ย”

          “หลายล้านของมึงอาจจะแค่เศษเงินสำหรับคนที่เขามี”

          “แล้วทำไมเขาต้องทำแบบนั้น?”

          “จะไปรู้หรือ คนรวยคิดอะไรไม่เหมือนเรา ๆ อยู่แล้ว มึงอาจจะหล่อกว่าใครในคืนนั้น คุณเขาว่างตอนนั้น เล่นด้วยตอนนั้นจากนั้นจะต่อหรือไม่ต่อก็ได้ มึงกลับไปเขาก็โอเคไม่กลับไปเขาก็ไม่เดือดร้อน ไม่มีใครคาดหวังกับสัญญาคืนเดียวหรอกชานยอล”

          “คุณบยอนดูไม่ใช่คนที่เล่นไปเรื่อย”

          “มึงจะจริงจังอะไรเยอะแยะเนี่ย ทำเหมือนปกติมึงไม่เคยอ่อยใครอย่างนั้นน่ะ มึงต้องได้ทุกคน คบเป็นแฟนกับทุกคนที่มึงไปหม้อเขาเลยเหรอ”

          “ไม่ แต่ถ้ายังทักมากูก็ตอบ” ถึงบางทีจะจำชื่อหรือหน้าไม่ได้เลยก็ตาม “แต่กูไม่เคยนัดแล้วเทใครไง ไม่มีใครเคยเทกู นอกจากเพื่อนชั่วอย่างมึงกับไอ้เทา”

          “อ๋อ สะเทือนใจ”

         “นอยด์มากกว่า”

          “เอาน่า เดี๋ยวกูเลี้ยงโซจูร้านหมูย่างสองขวด”

          “แค่หมูย่างก็พอ กูคงเว้นเหล้าเบียร์ไปสักพัก แดกสองอาทิตย์ติดกันเดี๋ยวตับจะพังก่อนได้ใบปริญญาให้พ่อแม่” เพื่อนหน้าเข้มกดยิ้มมุมปาก ข้อดีอย่างหนึ่งของชานยอลคือมันรู้ลิมิตของตัวเอง จะเที่ยวหนักยังไงก็ไม่เคยกระทบถึงการเรียน หมายถึงยังไม่เคยขาดเรียนจนหมดสิทธิ์สอบน่ะนะ ส่วนเรื่องคะแนนก็ว่ากันไปตามยถากรรม

          “สะเทือนจริงจังนะเนี่ย ขนาดเหล้ายังเห็นไม่ได้ กลัวใจจะคิดถึงเขา เธอคนนั้นที่เทเราอย่างไม่ใยดี” แซวอย่างเดียวก็แปลบแล้ว แซวกลั้วเสียงหัวเราะยิ่งแปลบหนักสามเท่า เพื่อนเลวเอ๊ย

“สัด จะย้ำเพื่อ?” ถึงกับเงื้อกำปั้นใส่เพื่อน ดูพ่อเดือนเขาจะโดนทอนความมั่นใจไปมากเอาการ คิมไคเอนตัวหนีแรงหมัด ปัดมือนั้นออกแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“งานของลุงฟาร์รินมึงถึงไหนละ?” เดือนปีสามจิ๊ปาก

          “ยังไม่ถึงไหน แม่ง คิดผิดจริง ๆ ว่ะที่ลงวิชาลุง ยากฉิบหาย” งานไม่ยากแต่งานเยอะเพราะต้องหาข้อมูลอ้างอิงจากหลายแหล่ง ต้องอ่านจนเข้าใจความต้องการของลูกค้าในแต่ละหัวข้อแล้วต้องชัวร์ว่าไอเดียเราจะไม่ซ้ำกับใครด้วย แล้วปาร์คชานยอลน่ะนักศึกษาสายกิจกรรมเต็มตัว ไม่ใช่สายวิชาการอย่างคิมไคเพื่อนสนิทที่จะทำความเข้าใจภาษาอังกฤษได้เพียงแค่กวาดตามองผ่าน  

          “ไม่ลงได้เหรอครับพี่ วิชาบังคับเลือกของ Creative Arts ไม่ลงปีนี้มึงจะไปลงตอนปีห้าไง?”

          “ได้นะ ถ้ามึงจะรอลงพร้อมกู”

          “สี่ปีเหมือนชาวบ้านเค้าก็พอเถอะพ่อเดือน” สายวิชาการแย้ง แย้งไปอย่างนั้นแหละรู้ดีว่าชานยอลเองมันก็ไม่ยอมให้ตัวเองเสียเวลาเรื่องเรียนหรอก คิมไคหยิบแฮนด์โฟนมาดูเวลาแล้วก็นิ่วหน้า อีกสิบนาทีก็ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว “ไอ้เทามันใกล้จะถึงหรือยังวะ วันนี้มีวิทยากรพิเศษมาจากข้างนอก ลุงแกห้ามสายมันรู้ไหม”

          “ถ้ามันอ่านแชทกลุ่มก็คงรู้อ่ะ โน่นไง วิ่งหน้าตั้งมาโน่นแล้ว โอ้โห สภาพ...” คนมาสายยังไม่ทันได้พักเหนื่อย ชานยอลก็รวบของที่มีไม่กี่ชิ้นพร้อมหวงจื่อเทาแล้วลากเพื่อนขึ้นตึกโดยไม่สนใจเสียงประท้วงโอดโอยผสมเสียงก่นด่าจากเจ้าตัว

         “เห็นไหม! ลุงยังไม่เข้าไอ้ห่า โอยยยย ซี่โครงกู”

          “ก็เข้าไปนั่งก่อนลุงจะเข้า เร็ว ๆ” คิมไคเป็นคนเร่งพร้อมกับที่ประตูห้องเล็คเชอร์ถูกเปิดอีกครั้ง จื่อเทาที่ยังหอบหายใจครางอ่อยก่อนจะชะงักแล้วยืดตัวออกไปจนคางเกือบปลายชนศีรษะคนข้างหน้า

          “สวัสดีครับนักศึกษา พร้อมที่จะเรียนหรือยัง?” เสียงตอบรับกระตือรือร้นกว่าปกติซึ่งทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่เพราะอาจารย์ฟาร์รินที่เห็นหน้ากันเป็นประจำหรอก

          “ก่อนอื่นผมขอแนะนำวิทยากรพิเศษที่จะมาให้ความรู้กับพวกคุณในวันนี้ รุ่นน้องสาขาเดียวกับผม เมอซิเออร์บยอนแบคฮยอน คุณบยอนเป็นรุ่นน้องคณะผมตอนเรียนมหาวิทยาลัย ปัจจุบันเป็นเจ้าของบริษัทแห่งหนึ่ง บริษัทอะไรเดี๋ยวก็ถามกันเอง หนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ผมหวังว่านอกจากความรู้แล้วพวกคุณจะได้รับแนวคิดและแรงบันดาลใจจากคุณบยอนไม่มาก...ก็น้อยนะ” นักศึกษาสาขานฤมิตศิลป์เกือบห้าสิบชีวิตหัวเราะพร้อมปรบมือดังลั่นห้องเรียน

         “สวัสดีน้อง ๆ นักศึกษาทุกคนนะครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสทำหน้าที่วิทยากร หนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะครับ” วิทยากรหน้าใสเปิดการทักทายด้วยน้ำเสียงรื่นหูและรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งผลให้ปาร์คชานยอลร้อนสลับหนาวในอกตั้งแต่เริ่มชั่วโมง

         “มึง...” คิมไคเอนตัวเข้ามากระซิบจากทางฝั่งขวา

          “ใช่บยอนเดียวกันหรือเปล่าวะ?”

         ไม่มีเสียงตอบและคิมไคกับจื่อเทาก็เข้าใจตรงกันได้ทันที

 

           ไม่คิดเลยว่าหลายเรื่องที่ไม่เคยรู้และสงสัยนึกอยากรู้เกี่ยวกับคุณเจ้าของคลับจะได้รู้พร้อมกับเพื่อนอีกเกือบห้าสิบชีวิต รู้โดยที่ตัวเองไม่จำเป็นต้องปริปากถามเพราะมีแต่คนกระตือรือร้นถามแทนตลอดเวลา ชานยอลนั่งนิ่งตรงตำแหน่งข้างหน้าต่างเกือบทั้งชั่วโมง จนถึงตอนที่เมื่อวิทยากรพิเศษเอ่ยลาอย่างเป็นทางการแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมอาจารย์ฟาร์ริน ร่างสูงถึงสบถออกมาสั้น ๆ แล้วลุกพรวดจากที่นั่ง

          “เอ่า อะไรวะ?”

          “กลับละ”

“เดี๋ยวมึง ใจเย็น คลาสยังไม่เลิก ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง”

“กูไม่โอเคว่ะ ถ้าลุงถามบอกกูปวดหัวนะ”

          “ปวดหัวใจอ่ะดิ” จื่อเทาว่า เพื่อนที่เคารพไม่ยักกะต่อความ มันมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งก่อนจะเดินแกมวิ่งออกจากห้องเรียนไป เอาวะ คิมไคยังแค่ท้วงจื่อเทาก็จะไม่ห้ามละกัน คนมันกำลังของขึ้น ต้องนั่งมองหน้าคนที่เพิ่งเทตัวเองมาหมาด ๆ จิตใจมันก็คงอ่อนไหวไปบ้าง เพื่อนจะให้เวลามึงก็แล้วกันนะปาร์คชาน ด้านคนที่ทิ้งห้องเรียนออกมากลางคันก็วิ่งเต็มฝีเท้ามาถึงใต้ตึกฝั่งด้านหลัง ดวงตาดำกว้างมองตรงไปยังจุดที่คนสองคนกำลังยืนล่ำลากัน คุณบยอนคงสนิทกับอาจารย์ฟาร์รินมากถึงได้ทำให้ตาลุงสุดโหดยิ้มร่าหัวเราะลั่นได้ไม่ขาด พอร่างสันทัดของอาจารย์ที่ปรึกษากลับขึ้นตึกไปก็ถึงตาเขาเสียที

          “คุณบยอน!” เขาว่า เขาบอกตัวเองให้ค่อย ๆ เดินแล้วนะแต่ทำไมกลายเป็นว่าเขาเร่งฝีเท้าเข้าหาคุณเจ้าของคลับเต็มที่เลยวะ

         “คุณจะกลับแล้วหรือครับ?” กลีบปากสีแดงเรื่อวาดยิ้มเจือจางยามดวงตาเรียวคู่นั้นทอดอ้อยอิ่งประสานดวงตาดำคม

          “มีคำถามหรือครับนักศึกษา?” เสียงเรียบเย็นเอ่ยอย่างสุภาพ ปาร์คชานยอลคงไม่รู้ตัวว่าดวงตาตัวเองนั้นถูกเคลือบด้วยประกายตัดพ้อจนคุณบยอนนึกขำ จะสูงใหญ่แค่ไหนก็ยังเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งน่ะนะ

          “ว่ายังไงครับ?” คนตัวเล็กย้ำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเอ่ยคำใดอีกหลังจากส่งคำถามที่เห็นคำตอบอยู่เต็มตาให้เขาเมื่อกี้

          “ผมคิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเสียอีก” ถึงคืนนั้นทางคลับจะดูแลเขาดียังไงแต่เจ้าตัวก็ยังติดค้างคำขอโทษเรื่องที่ผิดนัดกับเขาอยู่ดี “อย่ายิ้มเหมือนไม่รู้เรื่องสิครับ” อีกฝ่ายหัวเราะ

          “น่ารักจัง โอเค เราควรคุยกันแต่ฉันว่าตรงนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะ”

          “งั้นเราก็ไปที่อื่น”

          “ที่ไหนดีล่ะ?”

“สวนสาธารณะ ร้านอาหาร ร้านกาแฟ ร้านของคุณ ที่ไหนก็ได้”

“ที่ห้องฉันได้ไหม?”

“ได้...ครับ...”

คุณบยอนพรายยิ้มใส่ดวงตาคมหวาน มือบางยื่นสิ่งหนึ่งให้ พอรับมาแล้วชานยอลถึงได้รู้ว่ามันคือกุญแจรถที่มีสัญลักษณ์แบรนด์จากประเทศเยอรมันเด่นหรา

“ให้ผมขับหรือครับ?” R8 เลยนะ

“อยากขับไหมล่ะ?”

“อยากครับ” เปลือกตาบางหรี่ลงกว่าครึ่งยามปลายนิ้วเรียวเกี่ยวกับพวงกุญแจกลางฝ่ามือใหญ่

“คันนี้เครื่องมันแรง ระวังหน่อยนะ”

“ผมจะระวังครับ” คุณบยอนยิ้มที่ไม่คล้ายรอยยิ้มเสียทีเดียวนัก

“ชอบจัง เด็กที่เชื่อฟังมาก ๆ เนี่ย”

ชานยอลยิ้มบ้าง ปกติเขาเป็นอย่างนี้เหรอ ก็ไม่นะ เขาน่ะโคตรเอาแต่ใจเลยล่ะแต่เขารู้ว่าต้องเอาแต่ใจยังไงให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการโดยไม่เสียอย่างอื่น กับคนตรงหน้า ก็รอก่อนเถอะ ถึงเวลาเขาจะเอาแต่ใจให้ยิ้มไม่เป็นเลย

 
















ควรจะมีฉาก CUT ไหม?


#3rdsf

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 503 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8310 heykiki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 17:13
    ยังไม่ทันไรก็ดีดดิ้นหัวเสียละ มั่นมากว่าจะจัดการได้ เป็นไงเสียศูนย์เลยชานยอลเอ๊ย 5555555555
    #8,310
    0
  2. #8144 ppxleu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:29
    แซ่บๆ บดๆ
    #8,144
    0
  3. #8110 바람~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 04:33
    อห. น่าติดตามเลย ว่าจะลงเอยกันยังไง
    #8,110
    0
  4. #8087 หวาน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 02:59

    ที่ห้องฉันได้มั้ย?

    ชอบจัง เด็กที่เชื่อฟังมากๆเนี้ย...

    เนึ้ยยยยย...... ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว????

    #8,087
    0
  5. #7912 areenachesani (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:49
    ชอบจังเหมือนกันจ้าา
    #7,912
    0
  6. #7704 jwsnpy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 10:29
    โอวโหวววววว เผ็ชเหลือเกินค่ะคูณ ปาร์คชานยอลหนูโดนหลอกแล้วละคะ
    #7,704
    0
  7. #2562 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 00:41
    เด็กน่าสงสารจังเลย โดนหลอกแล้วหละ
    #2,562
    0
  8. #2182 lena-lena (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:49
    เก่งจังเลยอะ ลูกล่อลูกชนมาเต็ม คุณบยอนวางแผนมาแล้วแน่นอน สำเร็จซะด้วยสิ ปาร์คชานไปไม่เป็นเลย ตกหลุมพรางซะแล้วว
    #2,182
    0
  9. #2163 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:59
    อหหหหห
    #2,163
    0
  10. #2026 kanyarat41179 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:24
    ดีมากกก ชอบ มีฉากcutเถอะค่ะ
    #2,026
    0
  11. #1586 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:15

    คุณบยอนเผ็ชมาก ชอบค่ะ

    #1,586
    0
  12. #1583 ParkMild (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 17:00
    ปาร์คชานยอลเด็กใรปกครองของคุณบยอน
    #1,583
    0
  13. #1486 cuttt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:13
    ว้าวววว
    #1,486
    0
  14. #1241 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:42
    เดี๋ยวรู้ฤทธิ์คุณบอยนเลย เดี๋ยวรู้เลยชานยอล
    #1,241
    0
  15. #1216 pim pimmi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:42
    ชอบบบบบ
    #1,216
    0
  16. #1171 _ppeanut (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 10:12
    มาต่อน้าาา ค้างมาก
    #1,171
    0
  17. #1157 Tay_pcy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:26
    ชอบบบบบบบบบ มาต่อ เร็วๆนะ
    #1,157
    0
  18. #1154 Ginaii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 15:25
    ชอบบบบ
    #1,154
    0
  19. #1152 killuabp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 02:04
    ดีมากๆๆๆๆ ชอบความนิ่ง เย็น ของคุณบยอน อยากอ่านตอนต่อไปแว้ว
    #1,152
    0
  20. #1150 nuengruedeeln (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:34
    โอ่ยยยยยย รอๆๆๆๆๆๆๆๆ มีค่ะ ต้องตัดๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,150
    0
  21. #1146 พี่มีค่ะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 09:06
    รอนะคะรอวีนที่ชานยอลจะรู้ว่า คุณบยอนเป็นอะไรกะเซฮุน 55555 ซอมเบิ่งอยู่เด้อค่า
    #1,146
    0
  22. #1128 babemay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 18:23
    ฮือชอบมากๆ คุณบยอนควีนมาก ชานยอลดูเด็กน้อยไปเรย โอ้ยดีกับใจมาก
    #1,128
    0
  23. #1121 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 02:12
    มาต่อหน่อยค่าาา คิดถึงแล้ว
    #1,121
    0
  24. #1120 ืืnnppskji (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:48
    ถามอย่างนี้ก็ต้องมีสิค่ะ ชอบอ่ะ ปกติอ่านแนวมหาลัยน่ารักๆ พอแบคลุคมันอ่านสนุกขึ้นเยอะเลย
    #1,120
    0
  25. #1119 pat.nj_614 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 17:40
    ควรมีค่ะ !!!
    #1,119
    0