(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 19 : Q U E E N #01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 528 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61







 

          ดีใจก็ฉลองด้วยเหล้า

เสียใจก็เยียวยาด้วยเหล้า

เหงาก็ปลอบใจด้วยเหล้า

คนเราพอเสพติดฤทธิ์มึนเมาของแอลกอฮอล์มันก็หาโอกาสใช้เหล้าได้ทุกอารมณ์นั่นแหละ สำหรับคิมไคแล้ว เขามองว่าคนใช้เหล้าเพื่อหลบหนีเป็นเหตุผลหลัก อย่างเพื่อนเขาตอนนี้ที่มันหวังพึ่งฤทธิ์แอลกอฮอล์เพื่อซ่อนตัวเองจากความเป็นจริงที่ว่าเดือนคณะศิลปกรรมผู้โดดเด่นโดนทิ้งอย่างไม่ใยดี

“เบาหน่อยไอ้เหี้ย เหล้านะไม่ใช่น้ำเปล่า ไอ้เทามึงเอาแก้วเหล้าไปไกล ๆ มันหน่อยดิ๊”

“ให้มันแดกไปเหอะน่า เมา ๆ ให้น็อคไปเลยจะได้เลิกห้าว”

“แล้วมันจะเลิกเมื่อไหร่...”

“เอาแก้วกูมา!” เสียงคนในประเด็นดังแทรก ทันทีที่เพลงใหม่เริ่มบรรเลง ไคหันไปมองนักร้องที่ยังเอื้อนเสียงไม่รู้เรื่องราว แค่อินโทรขึ้นโน้ตแรกก็บาดแล้ว ฟังต่อใจพ่อมันจะเหลือหรือ

“เขาทำแบบนี้กับกูได้ไงวะ...” เสียงทุ้มใหญ่แตกพร่า ประโยคเดิม ๆ ที่คำตอบจากเพื่อนไม่สามารถทำให้เจ้าตัวอาการดีขึ้นได้ ไคอยากให้ปาร์คชานยอลคออ่อนกว่านี้สักนิด มันจะได้เมาหลับไปก่อนที่ตับจะพังเพราะเหล้าที่แม่งสาดลงคอไม่ยั้ง

“มึงชอบเขามากเลยหรือชานยอล”

“กูรักเขา” ฟังคำตอบแล้วจื่อเทายังอดแทรกไม่ได้

“รักจริงหรือวะ?”

“ยิ่งกว่าจริง”

“ถามตัวเองให้แน่ รักเขาหรือรักเงินของเขา”

“ไอ้เทา!” ร่างสูงพุ่งพรวดเข้าหาจื่อเทา คนกลางอย่างคิมไคต้องใช้ถึงสองมือกดอกไอ้คนช้ำรักให้หลังมันติดเบาะดังเดิม “ใจเย็นโว้ยไอ้ห่า แดกเหล้าด้วยกันดี ๆ จะหันมาแดกตีนกันเอง มึงไม่ต้องดื่มแล้วชานยอล เมากว่านี้อีกนิดวิญญาณหมาบ้าสิงร่างมึงแน่”

“มันดูถูกกู ดูถูกความรักของกู”

“กูไม่ได้ดูถูกไอ้ห่า กูแค่อยากย้ำให้มั่นใจ มึงน่ะ เจอเขา รู้จักเขานานแค่ไหนกันเชียว สอง? สามเดือนถึงไหม? ถ้าเขาไม่เปย์นั่นนี่ให้ตลอด สันดานอย่างมึงจะอยู่กับเขาถึงสามเดือนไหม”

“ห้าเดือนครึ่งไอ้เหี้ย”

“เออ ๆ นั่นแหละ แค่ห้าเดือนครึ่ง มึงมั่นใจแล้วหรือวะว่ามันคือความรัก ไม่ใช่แค่ความอินในสารพัดสิ่งที่เขาประเคนให้มึง”

“ทำไม? หน้าอย่างกูมันรักใครไม่เป็นหรือไงวะ ถ้ากูจะรักเขาหลงเขา มึงจะทำไมไอ้เทา”

“กูไม่ทำไมหรอกสัด ปัญหามันอยู่ที่มึง แหม ปากบอกรักเขาแล้วดูที่มึงทำ ไปเดินเที่ยวกับดาวนิเทศให้ผู้หญิงถ่ายรูปหน้าแนบหน้ามาอวดชาวบ้าน เอาเงินเขาไปเปย์คนอื่น รักเขามากเลยจ้า”

“กูก็แค่อยากหยามหน้าไอ้เหี้ยแจฮยอน ไม่ได้คิดอะไรป่ะวะ”

“แต่ผู้หญิงเขาคิดโว้ย”

“แล้วคุณแบคฮยอนของมึงก็คิดด้วย” ไคเสริม

“กูพยายามอธิบายแล้ว ทำไมเขาใจร้ายจังวะ กูไม่ได้นอกใจซะหน่อย เออ ใช่ มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ เขาจะโกรธหรือจะไม่พอใจก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ทิ้งกันด้วยคำคำเดียวแบบนี้ สำหรับเขากูเป็นอะไร น้องหมา ตุ๊กตาหรือของเล่น?”

“ถึกไปทั้งตัวยังกล้าเปรียบตัวเองกับตุ๊กตา น่ารักว่ะเพื่อนกู”

“ทำไมล่ะ ก็ตุ๊กตา ตุ๊กตาที่เขาโยนทิ้งอย่างไม่เสียดาย” อยากได้ก็ใช้เงินซื้อมา จับวางบนเตียง เล่นด้วยตอนพอใจ “แต่เป็นตุ๊กตาก็ยังดีกว่าเป็นกู ถึงเจ้าของไม่ต้องการแล้วก็ยังได้วางไว้สักมุมในห้องเขา ได้อยู่ใกล้ ได้มอง ยังได้รู้ว่าในแต่วันเขาเป็นยังไง...” คนเมายังเพ้อไม่หยุด พอไม่มีแก้วก็คว้าขวดมาดื่ม เหล้าหกเลอะเปรอะเสื้อยืดไปทั้งอก ไคกับจื่อเทาร้องเฮ้ย กว่าจะแย่งคืนได้ก็เหลือเหล้าแค่ก้นขวดแล้ว เชื่อขนมกินได้เลยว่าอีกสามนาทีมันต้องอาการหนักกว่าเดิมแน่

“เอาไงดีวะมึง” จื่อเทาถามพลางใช้กระดาษซับเช็ดเหล้าออกจากซอกคอและเสื้อผ้าคนเฮิร์ท

“พามันกลับเถอะ เกินลิมิตแล้วล่ะวันนี้ แม่ง หมดสภาพ”

“สงสารมัน”

“ก็เขาไม่เอามันแล้วจะทำไงได้วะ แม่งทำตัวเองด้วย อยู่ดีไม่ว่าดีเสือกเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับปัญหา ไอ้แจฮยอนมันก็ปากหมามาแต่ไหนแต่ไร เพื่อนมึงอารมณ์ร้อนเกินเบอร์ไปเอง”

“มึงก็ต้องเข้าใจ มันอริเก่ากัน เมื่อก่อนไอ้แจฮยอนก็ทำกับชานยอลไว้เยอะ ขัดแข้งขัดขากันไปกี่เรื่องล่ะเท่าที่เรารู้ เรียนคนละคณะยังไม่วายกวนตีนทุกโอกาส คราวนี้ผู้หญิงก็เข้ามาถูกจังหวะด้วย บันเทิงกันเลย”

“บันเทิงกูกับมึงนี่ไง”

“ทำไรวะ?” เห็นคิมไคตบ ๆ ไปตามกระเป๋ากางเกงคนเมาแล้วดึงโทรศัพท์ออกมาจ้องจื่อเทาก็อดถามตามประสาคนต้องรู้ทุกเรื่องไม่ได้ เพื่อนสนิทคว้ามือขวาชานยอลขึ้นมาแล้วกดนิ้วโป้งแนบปุ่มเพื่อคลายล็อค

“ทำตามบทเพื่อนพระเอกไง”

“ไรวะ เรื่องนี้กูได้เป็นแค่เพื่อนพระเอกเหรอ”

“เพื่อนพระเอกคือกู มึงน่ะนักแสดงสมทบ”

“ตัวประกอบก็ว่ากันง่าย ๆ กูรับได้” คิมไคหัวเราะในคอ เปิดแอบพลิเคชั่นที่คิดว่าเพื่อนน่าจะใช้ติดต่อกับคุณแบคฮยอนอะไรของมัน ตอนแรกว่าจะถ่ายรูปไอ้คนเมาส่งไปนำร่องแต่คิดอีกทีก็สงสารเพื่อน เลยทักไปแค่ข้อความแบบสุภาพอย่างที่สุด

 

               

 

“เป็นไง ๆ”

“รอก่อนดิ ส่งข้อความไปตอนตีสอง ชาวบ้านเขาหลับนอนไปหมดแล้วป่ะวะ” แต่ทั้งคู่กลับไม่ต้องรอนานเพราะเพียงไม่กี่วินาทีก็มีข้อความตอบกลับมาจากคนที่รอ


 

“จะบอกว่าเป็นอะไรดีวะ?”

“ก็ตอบตามตรงไงแต่เอาให้เวอร์ ๆ หน่อย” จื่อเทาแนะ

 

               

 

“โทษทีว่ะสหายแต่สภาพมึงได้จริง ๆ ตอนนี้” เจ้าของชื่อขมวดคิ้วยุ่งทั้งที่ยังหลับตา

“มันก็หล่ออยู่”

“หล่อแบบเละ ๆ น่ะสิ” ไคแย้ง

“โอ๊ะ คุณแบคฮยอนตอบมาแล้ว”

 

               

 

“เป็นไง”

“ปาร์คชานยอลจะต้องกราบมึงด้วยพานดอกไม้ธูปเทียนทันทีที่สร่างเมาอ่ะ” ชายหนุ่มหน้าเข้มยกยิ้ม “มึงขอผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตามันหน่อยดิ๊ กลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ทั้งนั้น”

“แหม ก็ธรรมดาป่ะวะ เที่ยวร้านเหล้า”

“ให้มันมีดีนิดหนึ่ง เวลาเอาไปส่ง ทางนั้นเขาจะได้ไม่รังเกียจมาก” คิมไคว่าก่อนจะยกโทรศัพท์เพื่อนขึ้นมาเช็คข้อความใหม่

 

               


 

“........”



“ว่าไงมึง เค้าให้พาไอ้ชานยอลไปส่งที่ไหน?”

“ไปส่งที่ห้องมัน”

“อ้าว? ทำไมวะ?” คิมไคตอบด้วยการหันหน้าจอที่ยังสว่างเต็มอัตราให้จื่อเทาอ่านและทำความเข้าใจเอง

“เหยดดดดดดด ใจแข็งมาก”

“ใจแข็งหรือไม่เหลือใจแล้วก็ไม่รู้ เขาเย็นชาใส่ระดับนี้ สงสัยเพื่อนมึงจะโดนทิ้งจริง ๆ แล้วล่ะจื่อ” ทั้งสองถอนใจยาว พร้อมใจกันมองไปทางคนที่เมาไม่รู้เรื่องด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน บางทีปาร์คชานยอลอาจจะรู้อนาคตตัวเองอยู่แล้ว มันถึงได้ดื่มจนเมามายไม่รู้ตัวอย่างนี้

ชานยอลรู้สึกตัวอีกครั้งตอนที่ถูกเพื่อนหิ้วปีกลงจากรถแท็กซี่ ไอ้หล่อของเพื่อน ๆ มองประตูทางเข้าคอนโดที่เช่าอยู่มาตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสามอยู่เป็นครู่ก่อนจะดึงตัวเองจากการพยุงของจื่อเทา

“พวกมึงกลับไปเถอะ ขอบใจที่มาส่ง”

“มึงโอเคนะชานยอล?”

“...ไม่ว่ะ” ไม่โอเคเลย

“ไอ้ห่า อย่าคิดสั้นนะมึง มีอะไรต้องการอะไรบอกพวกกู ไม่มีก็บอกได้ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว รายงานกลุ่มเรายังไม่เสร็จ มึงตายพวกกูสองคนเหนื่อยแย่ ตัวนี้คะแนนตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วย”

“กูเกือบจะซึ้งละ” คิมไคหัวเราะร่วน

“กูไปละ เมียโทรตามตั้งแต่ตีสอง ช้ากว่านี้กลัวจะได้ร้องไห้เป็นเพื่อนมึง” คิมไคกับจื่อเทากลับไปพร้อมเสียงหัวเราะ ชานยอลที่ขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นเจ็ดในช่วงเวลาตีสามจึงต้องเผชิญกับความเงียบสงัดอย่างเลี่ยงไม่ได้

มันไม่ใช่เรื่องดีเลย ยิ่งเงียบเขายิ่งฟุ้งซ่าน ความเหงาทำให้เขาย้อนคิดแต่เรื่องเดิมซ้ำ ๆ เรื่องที่ทำให้เขางุ่นง่านเหมือนจะเป็นบ้า จังหวะการเดินที่ไม่ค่อยมั่นคงนักหยุดลงหน้าห้องพัก ชานยอลกดรหัสคลายล็อคก่อนจะโซเซเข้าไปทิ้งตัวใส่โซฟาสีน้ำตาลอันเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดียวในห้อง นอกเหนือจากเตียงห้าฟุตและโต๊ะทำงานที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางสูงท่วมหัว เขาปิดเปลือกตาลงและหลับไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างที่ต้องการ

 

       

       แม้จะเมาซ้ำเมาซ้อนอยู่หลายวันแต่คนโดนทิ้งก็ยังอุตส่าห์ลากสังขารไปเรียนในเช้าวันจันทร์ถัดมา ร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวก่อนอาจารย์เข้าห้องเพียงแค่เศษนาที ใบหน้าหล่อเหลาวางเฉยสู้สายตาเวทนาของสองเพื่อนรักและความกังขาของคนรอบข้าง แน่สิ เดือนคณะที่อัธยาศัยดีจนคนเค้ารู้กันทั่วไม่แม้แต่จะชายตาตอบรับการทักทายของสาว ๆ แถวหน้า จะไม่ให้แปลกใจไหวหรือ

ชานยอลไม่สนว่าใครจะคิดยังไง เขาเปิดตำราหาเนื้อหาในหน้าที่อาจารย์สั่ง บอกตัวเองว่ามาเรียนแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ยังดีกว่านอนเหี่ยวเป็นผักอยู่ในห้องกับเสียงทีวีที่เปิดไว้เป็นเพื่อน อยู่คณะก็ยังพอให้มีเรื่องดึงความสนใจของเขาไปจากเรื่องคนคนนั้นได้บ้างแม้ว่าจะต้องเผชิญกับการโดนเพื่อนสนิทแทะน่องทุกครั้งที่พวกมันปากว่างก็ตาม

“แกร่งกว่าพี่เขาก็กัปตันอเมริกาแล้วอ่ะ”

“นี่คนเดียวกับที่เมาแล้วครวญคืนนั้นป่ะวะ”

            “ไม่ไหวก็กลับไปนอนเห้ออออ จะล้มแหล่มิแหล่แล้วเนี่ย เป็นห่วง”

          “มึงอย่าไปว่ามัน ชีวิตแค่โดนทำร้ายแต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลายโว้ย ต่อให้อีกสิบคุณแบคฮยอนก็ไหว เพื่อนเราสายสตรองอยู่แล้ว” จะไม่ไหวเพราะชื่อที่ไอ้เหี้ยเทาไม่ควรเอ่ยออกมานั่นแหละ มือที่เคยวางทาบหนังสือกระตุกบอกอาการในอก ฟ้องต่อสายตาสองเพื่อนจนคิมไคต้องตบหัวไอ้คนพูดมากไปที

          “สัด! ยู เฮิร์ท มี!

“กูหิวละ ไปหาอะไรแดกกัน”

          “เลี้ยงกูเลย”

          “อยากเลี้ยงนะแต่วันนี้เมียให้มาแค่หมื่นเดียว”

          “โอ้โห ความเขียมนี้ ดีที่กูไม่มีเมีย”

          “ไม่มีเพราะไม่มีใครเอามึงไง”

            “ดูถูก! ระดับกูจะมีแฟนทั้งทีก็ต้องคัดกันหน่อย อย่างน้อย ๆ เมียสายพันธุ์ดุอย่างของมึงก็ไม่ได้แอ้มกูหรอก สายแข็งอย่างของไอ้ชานก็ไม่ไหว กลัวตัวเองสับสนว่ามีเมียหรือมีแม่กันแน่”

          “เก็บปากไว้แตกหน้าหนาวเถอะไอ้เทา” คิมไคเตือนเมื่อเห็นดวงตาเลื่อนลอยของเพื่อนตัวสูงตวัดใส่ไอ้เจ๊กชิงเต่าราวกับงูที่โดนตีขนดหาง จื่อเทาร้องอุปส์ แกล้งทำท่ารูดซิปปิดปากก่อนจะทิ้งแขนลงข้างตัว

          “พูดถึงบ่อย ๆ ไอ้ชานมันได้ยินบ่อย ๆ จะได้ชิน พอชินก็จะไม่เจ็บ เข้าใจความหวังดีของกูบ้าง”

          “เอาซะสีข้างถลอก”

          “เอาเถ้ออออ ตกลงกินไรกันดี กูเบื่อข้าวโรงอาหารอ่ะ ไปกินข้างนอกดีมะ อยากเปลี่ยนบรรยากาศ”

          “พูดอะไรเห็นใจหมื่นวอนในกระเป๋ากูด้วย”

          “กูเลี้ยงก็ได้อ่ะ”

          “มึงว่าไงปาร์คชาน”

          “ไงก็ได้ กูไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

          “ธรรมดา บ่เห็นหน้าเจ้ากิ๋นข้าวบ่ลง” คิมไคถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะมีใครปากแตกเพราะโดนสันหมัดเพื่อนเขาก็เป็นคนตัดสินใจเองว่ากลางวันนี้เราจะไปกินซุปกระดูกวัวเจ้าดังที่โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจ ไอ้เทาประท้วงนิดหน่อยเพราะมันอยากออกไปกินข้างนอก คือนอกรั้วมหาวิทยาลัยไม่ใช่แค่นอกคณะ แต่พอคิมไคยกเอาคลาสบ่ายของอาจารย์ฮีชอลขึ้นมาอ้างฝ่ายนั้นก็ได้แต่บ่นพึมพำแล้วก็เดินตามกันไปอย่างจำใจ

         


“พี่ชานยอล! ไม่ใช่แค่เจ้าของชื่อที่หันไปตามเสียงเรียกแต่เพื่อนอีกสองรวมถึงคนแถวนั้นก็มองตามไปด้วย ชานยอลหยุดมือที่กำลังเขี่ยมันฝรั่งในน้ำซุป พอสองตาจับภาพชัดสีหน้าเอื่อยเฉื่อยก็ปรากฏความรำคาญขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะจางลงเมื่อหญิงสาวรุ่นน้องคนนั้นเข้ามาถึงตัว

“มากินข้าวที่นี่เหมือนกันก็ไม่บอก”

“พี่ต้องบอกด้วยหรือครับ?” คิมไคกับจื่อเทาเกือบพ่นน้ำซุปออกมาสังเวยความเย็นชาของเพื่อนรัก  ทว่าเจ้าของดวงตากลมโตยังบุ้ยปากน่ารักน่าเอ็นดู

“ต้องสิคะ จะได้มาด้วยกัน เนี่ยฉันส่งข้อความไปพี่ก็ไม่อ่าน ทำอะไรอยู่คะหรือยุ่ง?”

“ครับ ยุ่ง”

“ยุ่งจนไม่มีเวลาตอบข้อความเลยหรือคะ ฉันส่งรูปที่เราถ่ายด้วยกันไปให้พี่ก็ยังไม่เห็นสิคะงั้น”

“เห็นแล้วล่ะ” เห็นเพราะมีคนเอาให้ดูที่โต๊ะกินข้าวแล้วมื้อนั้นก็กลายเป็นมื้อที่แย่ที่สุดไปในพริบตา “โชอาครับ วันนี้พี่มากับเพื่อน ขอส่วนตัวนะ”

“ฉันก็มากับเพื่อนค่ะ!” สาวสวยร้องพร้อมยิ้มกว้าง กระชับแขนที่กอดเกี่ยวให้ชิดตัวมากขึ้น “พวกเรานั่งด้วยกันดีไหมคะ ฉันจะได้แนะนำพี่ให้เพื่อนรู้จักด้วย พวกนั้นน่ะเอาแต่ถามเรื่องพี่ชานยอลจนฉันไม่รู้จะตอบยังไงแล้วล่ะค่ะ”

“ก็ตอบว่าเป็น...”

“ชานยอล!

“มีไรวะ?” ทีแรกนึกว่าคิมไคมันจะปรามไม่ให้พูดแรงแต่เพื่อนสนิทกลับบุ้ยใบ้ข้ามหัวเขาไป

โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจนั้นชื่อเสียงชื่อความอร่อยของหลายเมนูอาหารและสถานที่ที่โอ่อ่ากว้างขวาง จึงไม่แปลกที่จะมีนิสิตจากต่างคณะพากันมาใช้บริการเป็นจำนวนมาก การได้เจอเพื่อนต่างคณะที่นี่เป็นเรื่องปกติอย่างที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น การได้เจอคนที่ไม่คิดว่าจะมีตัวตนอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มันก็เป็นเรื่องที่เหนือจริงเกินไป

“ใช่ไหมวะ?” ไคถาม แม้ภายนอกเขาจะยังนิ่งแต่ข้างในนั้นทั้งตื่นเต้นทั้งตกใจไม่แพ้ปาร์คชานยอลเลยทีเดียว

“ไอ้ชาน” เพื่อนหน้าเข้มย้ำเสียง จื่อเทารีบคว้าน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ เจอเรื่องไม่คาดคิดเป็นใครก็ต้องประหลาดใจ แต่อาการของชานยอลนั้นไปไกลกว่าคำว่าประหลาดใจมาก ตกใจจนตาค้าง เผลอ ๆ จะกลายเป็นช็อคเลยด้วยซ้ำ

“คนรู้จักหรือคะ?” ตอนนั้นเองที่ชานยอลเริ่มรู้ว่าต้องทำอะไร ชายหนุ่มปลดมือดาวนิเทศออกจากแขน เอ่ยขอตัวโดยไม่สนสีหน้างุนงงของสาวสวยแล้วก็ทำอาการคล้ายจะพุ่งออกจากโรงอาหารไปแบบไร้ความอาวรณ์

“คือ ใครหรือคะคนนั้น คนรู้จักพี่ชานยอลหรือคะ?” ไคละสายตาจากแผ่นหลังเพื่อน บอกผ่านรอยยิ้มสุภาพ

“น่าจะอย่างนั้นนะครับ”

 


          “คุณครับ!

          “......”

          “คุณ คือ คุณมาทำอะไรที่นี่หรือครับ?” แวบแรกเกือบจะถามไปแล้วว่ามาหาเขาหรือ แต่ที่นี่ไม่ใช่คณะศิลปกรรมและคุณแบคฮยอนก็ไม่รู้ว่าเขามากินข้าวที่นี่วันนี้ เหตุผลที่จะนึกเข้าข้างตัวเองก็เป็นอันตกไป แต่ช่างแม่งเถอะ แค่ได้เจอก็ดีใจมากแล้ว

          “ฉันมาหาคนรู้จัก นายล่ะ มากินข้าวหรือ?”

          “ครับ ผมมากับเพื่อน”

          “อ้อ” ดวงตาเรียววาดไปทางกลุ่มเพื่อนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

“เห็นแล้วล่ะ” ชานยอลยิ้มออกมากว้างที่สุดในรอบหลายวัน ตั้งแต่เกิดเรื่องให้ถูกคุณแบคฮยอนตัดความสัมพันธ์นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าในอกมันโปร่งและโล่งอย่างแท้จริง “กับเด็กนิเทศคนนั้น บอกว่าไม่สนิทกัน แล้วทำไมกระทั่งมื้อกลางวันก็ยังพามากินถึงคณะบริหารล่ะ”

“ครับ?” ชานยอลขมวดคิ้วแน่น หันกลับไปมองแล้วก็เย็นวาบออกมาจากในอก เพราะมัวแต่ดีใจที่ได้เจอคุณเขาจึงลืมไปว่าโชอายังอยู่ตรงนั้น โชอาที่เขาเคยพาไปเที่ยวครั้งก่อน โชอาที่อัพรูปคู่ลงไอจีจนเป็นเรื่องคนนั้น

“ผมไม่ได้มากับเขา ผมมากับเพื่อนสองคน ไอ้ไคแล้วก็ไอ้เทา พวกมันเป็นพยานได้” คุณแบคฮยอนยิ้ม ยิ้มบาง ๆ ด้วยการวาดกลีบปากบางเฉียบเป็นรอยขีด ใบหน้าภายใต้กรอบเส้นไหมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงเป็นประกาย เย่อหยิ่งและยโสโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ

“ฉันไม่ได้สนใจขนาดนั้นนะ”

“แต่ผมอยากบอก คุณครับ...”

“ขอโทษที วันนี้ฉันนัดคนไว้คงไม่สะดวกคุยกับนาย ขอตัวนะ” ร่างสูงพรวดเข้าขวาง แม้ใจจะหวั่นแต่ความกลัวอย่างอื่นมันสูงระดับกว่า

“คุณนัดใคร?” เขาถาม พยายามไม่ให้เสียงสั่น

“คนรู้จัก”

“ใคร?”

“.....”

“คนรู้จักแบบไหน? แบบเพื่อน แบบพี่ แบบน้องหรือแบบผม?” รอยแย้มบางเบาจางหายไปจากมุมปากเล็ก คุณของเขาเพียงมองตรงไปยังถนนที่ทอดตัวผ่านหน้าโรงอาหารไปตามแนวโค้งสนามหญ้าและบรรดาตึกสูงต่ำ ไม่มีเสียงตอบโต้ใดคลายข้อข้องใจคนรอ

“คุณ”

“.....”

“คุณครับ ผมอยากแก้ตัว ผมอยากขอโทษ” ปลายเสียงสั่นเครือยังไม่อาจละลายภูเขาน้ำแข็งลงได้ มือใหญ่เอื้อมไปหาคนที่ยึดความเงียบแทนการสนทนา ดวงตาดำสนิมมองเว้าวอน หลายเดือนที่ผ่านมาเรามีแต่ความสุข ไม่เคยเลยที่จะโกรธกันข้ามวัน คุณไม่เคยทำให้เขาทุกข์ร้อนทั้งกายใจเขาเองก็ไม่เคยขัดใจคุณไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไร พลาดไปครั้งก็ดันเป็นเรื่องใหญ่ ไอ้มุกง้องอนที่เคยใช้ได้กับบรรดาแฟนเก่ามันกลับไม่มีผลกับคุณ ชานยอลไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

“ให้โอกาสผมนะครับ สักครั้ง ผมขอแค่ครั้งเดียว ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก”

“.......”

“ได้โปรดเถอะนะครับ”

“พี่ชานยอลคะ” ดวงตาเรียวระยับตวัดไปทางต้นเสียงพร้อมกลีบปากที่วาดยิ้มอ่อนโยน คุณตัวเล็กของปาร์คชานขืนมือจากแรงจับยึด มองเจ้าของเสียงแทรกที่ยืนห่างไปราว ๆ สามเมตรโดยไม่พูดเช่นเดิม

“คือ ฉันจะมาถามว่าพี่จะดื่มน้ำอะไรน่ะค่ะ จะได้ซื้อเผื่อ”

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ”

“งั้นฉันซื้อโคล่าให้เราเหมือนกันนะคะ จำได้ว่าไปดูหนังคราวก่อนพี่สั่งโคล่า  อืมมมม แค่นี้แหละค่ะ ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ” ประโยคหลังนั่นเด็กสาวหันไปยิ้มบอกแบคฮยอนอย่างสดใส ร่างสมส่วนเดินไปไกลเกินจะได้ยินแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไรต่อ ความพยายามของเขาพังไปอีกครั้ง ชานยอลได้แต่จ้องใบหน้าเรียวเล็กเพื่อขอความเห็นใจ กระทั่งรถยนต์สัญชาติยุโรปคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบตรงขอบทางเท้า คุณแบคฮยอนถึงลดแขนที่กอดอกลงแล้วยอมมองสบตาอดีตเด็กในอุปถัมภ์

“พูดว่าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีกแต่ก็ทำทันทีเลยนะชานยอล”

“มันไม่ใช่แบบนั้น”

“เอาเถอะ” ชานยอลขบฟันลงเนื้อในปาก ไม่ชอบ เขาไม่ชอบให้คุณยิ้มอย่างเย็นชาแบบนี้ มันเหมือนกับว่าคุณไม่แคร์เขาอีกต่อไปแล้ว “อยากทำอะไรก็ทำ ถ้าฉันปล่อยก็แสดงว่าฉันจะไม่ยุ่งด้วยอีกไม่ว่าในทางใด ๆ นายสบายใจได้”

“ที่ตัดผมได้ง่าย ๆ เพราะคุณมีคนใหม่แล้ว อย่างนั้นใช่ไหม” คราวนี้แบคฮยอนเป็นฝ่ายถอนหายใจบ้าง

“ก็ไม่เชิงว่าใหม่หรอก กับคนนี้ก็นาน หลายปีแล้ว”

“หมายความว่า...” คุณมีเขาแต่คุณก็เลี้ยงไอ้เหี้ยที่อยู่ในรถคันนั้นด้วยงั้นเหรอ “ที่คุณไม่สนใจผมเลยเป็นเพราะมันใช่ไหม เพราะยังไง คุณก็ยังมีมันขณะที่ผมไม่มีใคร!

“......”

“คุณทำได้ยังไง”

“นายต้องรู้สิว่าฉันทำได้ยังไง ใครที่ทำให้ฉันมีความสุข ฉันก็ทำกับเขาเหมือนที่เคยทำกับนายนั่นแหละ”































 

 

“เคลียร์กันเรียบร้อยแล้วหรือครับ”

“ไม่มีอะไรให้ต้องเคลียร์”

“แล้วปล่อยไว้แบบนั้นจะดีหรือ?” เสียงถามยังดังต่อเนื่องมาจากคนขับ ผู้โดยสารตัวบางครางอือ ตายังมองแนวต้นไม้บนฟุตบาท

“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ”

“ใจร้ายจริง ๆ” แบคฮยอนนิ่ง แม้โดนว่าก็ยังเฉย

“นายเป็นคนโทรบอกฉัน ปาร์คชานยอลร้องไห้เพราะนาย”

“ผมแค่โทรบอกแบคฮยอนว่าเด็กเก่าพี่มากินข้าวที่คณะผม แค่บอกเฉย ๆ ไม่ได้ขอร้องให้พี่มาซักหน่อย”

“ทำยังไงได้ล่ะ ก็ เหมือนจะคิดถึงนี่นา”

“ก็ไม่เห็นต้องลำบากมา แค่บอกคำเดียวไอ้เดือนศิลปกรรมนั่นมันก็แล่นไปหาถึงห้องแล้ว”

“นั่นสินะ” ที่โอเซฮุนว่าแบคฮยอนนึกภาพออกเลยล่ะ ผู้ชายรูปร่างสูงสะดุดตา ดวงตาคมหวานชอบมองอ้อน คลอเคลียเหมือนหมาขนฟูตัวโต

“ถึงกับร้องไห้ต่อหน้าคนทั้งแคนทีน ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อไป คงไม่ใจเสาะคิดสั้นกระโดดบ่อปลาประชดรักหรอกนะ”

“ไม่หรอก”

“ก็ไม่แน่ เด็กแบคฮยอนดูเป็นพวกบ้าพลัง ชอบใช้กำลังมากกว่าสมอง”

“ฉันบอกเขาว่าเซฮุนเป็นน้องอีกคน นายอาจจะต้องระวังตัวมากหน่อยก็เท่านั้น”

“ทำไมต้องระวัง?” เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแบคฮยอนมันก่อประเด็นตรงไหน? สุดหล่อบริหารปีสามเริ่มใช้สมองประติดประต่อเรื่องราวบวกใคร่ครวญผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว “ให้ตายเถอะแบคฮยอน ทันทีที่ตั้งสติได้ปาร์คชานยอลต้องตามมาเอาเรื่องผมแน่ ๆ บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าหมอนั่นลงมือกับหน้าหล่อ ๆ ของผมพี่ต้องชดใช้อย่างสมค่า”

แบคฮยอนหัวเราะโดยไม่มีเสียง

อย่างที่บอกชานยอลไปนั่นแหละ

ลองว่าพอใจ เรื่องจ่ายไม่ใช่ปัญหาสำหรับคุณแบคฮยอนอยู่แล้ว


















#3rdsf




เรื่องสั้นฉลองวันเกิดประจำปี ๒๕๖๐ แด่อารยาค่ะ


ขอให้สวยและรวยมาก ๆ เหมือนคุณแบคฮยอน 

อยากได้อะไรก็ใช้เงินฟาดเอามา

นะคะ สวัสดีค่ะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 528 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8389 pbcy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:18
    ยูอาร์โซควีนแบคฮยอน
    #8,389
    0
  2. #8308 heykiki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:50
    ชอบม๊ากกกกกกกก
    #8,308
    0
  3. #8142 ppxleu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:06
    เปิดมาก็แซ่บเเล้วแม่
    #8,142
    0
  4. #8067 โชคเข้าข้าง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:38
    ควีนสมชื่อเลยจ้าาาา
    #8,067
    0
  5. #7909 areenachesani (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:11
    ว้าววว ควีนสมชื่อจ้าา ช้อบยย
    #7,909
    0
  6. #7702 jwsnpy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 09:36
    คุณแบคฮยอนเด็ดขาดสุด
    #7,702
    0
  7. #7650 Anchachan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 16:54
    สุดจะคูลเลยค่ะคุณแบคฮยอน
    #7,650
    0
  8. #7341 somruethai1307 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:05
    คุณแบคฮยอน
    #7,341
    0
  9. #6493 nunnunn04 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 00:54
    ชอบมากกกกก เผ๊ชเว่อ
    #6,493
    0
  10. #6416 •ZIRIA• (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 01:32
    อ่านตอนล่าสุดทีไรต้องกลับมาอ่านอันนี้ตลอดเลยยย ชอบอะฮือ
    #6,416
    0
  11. #2559 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 00:18
    ทำตัวเองอ่ะชาน คิดอะไรตื้นๆ สลัดไม่ออกอีก
    #2,559
    0
  12. #2161 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:50
    เจ่บบบบบ
    #2,161
    0
  13. #2127 Sepnposh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 20:44
    ทุกครั้งที่อัพคอนใหม่จะกลับมาอ่านตอนนี้ทุกรอบเลย เจ็บเด้อ คุณเค้าใจแข็งทากๆ
    #2,127
    0
  14. #1605 khunsom08 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:20
    พี่ชานง้อๆ
    #1,605
    0
  15. #1578 yingkhem185 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 15:39
    ชอบความใจแข็งของควีนแบค มากจ้า
    #1,578
    0
  16. #1494 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:26
    อ่านอีกรอบก้ชอบเด้อ ถ้าชานไม่อยากปล่อยเเบคจริง นางจะต้องไม่ง้อเเค่นี้ อันนี้อะไรเอาเเต่โวยวาย ปล่อยเวลา เเค่ลองไปหาไปตื้อ เชื่อดิ เเบคใจอ่อน เเต่นี่ปัญหาเก่าไม่เเก้ ยังไใ่จบกับอินี่อีก นิสัยนางด้วยเเหละตั้งเเต่อ่านมาหลายตอน นางเปนคนมั่นหน้า ดื้อ ออกจะยโสด้วยซ้ำ เเบบมั่นในตัวเองสุดว่าต้องชนะเเละจะได้มใทุกอย่าง ไม่เคยจะพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้มา เเค้เเบคเหนความทุ่มเททำไมจะไม่ใจอ่อน ถ้าไม่ใช่เเบคไม่มีใครทนนิสัยชานได้หรอก เอะอะก้เอาเเต่ใจ เเล้วนี่เเบคอุตส่ามาหา นางดันให้ผญมาเสนอหน้าเเทนที่จะไล่จะตัดจบ เห้อ ถ้านิสัยไม่ปรับปรุงไม่อยากให้มาดีกันละนะ นิสัยชานไม่โอเลยสำหรับการคบใครสักคน ที่ผ่านมาชั้นก้คิดเเบบไคกับเทานะ อดคิดไม่ได้ว่าเธอชอบเงินเค้ารึเปล่าชานยอล ชอบอรื่องนี้มากกกชอบตัวละครเเบบเเบคสุด คือควีนจริงๆ
    #1,494
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #1458 BeCraZy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 06:04
    แค่มีเงินอะไรก็เป็นไปได้ คุณบยอนนี่ไอดอลเลยค่ะ
    #1,458
    0
  18. #1337 CBSEB0461 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 08:13
    สาธุชอบมากๆ
    #1,337
    0
  19. #1239 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:57
    คุณแบคฮยอนนนนนน ชอบนิสัยแบบนี้จัง
    #1,239
    0
  20. #1172 BoomZiiz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 00:18
    โอ้ยชอบแบคแบบนี้มากเลย คือดีต่อใจมาก
    #1,172
    0
  21. #1142 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 09:08
    โหดดดดสุดยอดดด
    #1,142
    0
  22. #1102 little daffodil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 15:54
    โอ้โผสุดยอดคุณแบคฮยอนโหดมาก แล้วแบบนี้ชานยอลจะทำไง
    #1,102
    0
  23. #1086 khunsom08 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 03:17
    สุดยอดค่ะ
    #1,086
    0
  24. #998 XMCB_BB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 23:26
    ตลกเพื่อนชาน ทั้งไคและเทา5555
    #998
    0
  25. #997 XMCB_BB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 23:25
    ความควีนที่แท้จริง นังเด็กนี่น่าตบจริงๆโชองโชอาอะไรเนี่ย ชักใบให้เรือเสียไปอีก ฮึ่ยยยยยย สงสารชาน คงไม่คิดสั้นนะ ถถถถ
    #997
    0