(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 32 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนพิเศษ It's yours

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    12 ธ.ค. 58












{ It’s yours }

 

 


            ปากกาลูกลื่นด้ามหนึ่งถูกวางทิ้งไว้บนหน้าสมุด มันไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองเมื่อผู้เป็นเจ้าของไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากทำงาน ใกล้กับปากกาด้ามนั้นคือรูปหน้าเรียวสวยฟุบแนบกับกระดาษขาว คิ้วสีเข้มคอยแต่จะขมวดเข้าหากันแม้ว่าจะมีมือบางกดคลึงทำลายแต่สักประเดี๋ยวมันก็จะกลับมาย่นชนกันอีก สุดท้ายมีเสียงกระแทกลมหายใจ เจ้าของสมบัติทั้งหมดดึงตัวเองขึ้นนั่งตัวตรง ปัดทุกสิ่งบนโต๊ะออกไปจากตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด

 

            “ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งโมโหสิ”

 

            “เย็นที่สุดจะเย็นแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้น”

 

            “ก็เย็นไม่จริงนี่ ถ้าเย็นจริงต้องหายหงุดหงิด หายโมโห แล้วก็ไม่อาละวาด” เพื่อนซี้ว่าแล้วก็กลับไปซ่อนใบหน้าไว้หลังกระจกต่อ อี้ชิงจัดผมหน้าม้าหากหางตายังแลเห็นว่าคุณหนูตัวร้ายยังไม่เลิกทำหน้ายุ่ง “คบกันใหม่ ๆ มันก็แบบนี้แหละ คนจากสองทางมาเจอกันก็ต้องมีเรื่องให้ปรับเข้าหากันบ้าง”

 

            “อี้ชิงว่าเราไม่ปรับตัวหรือ” เอ้า! พาลอีก

 

            “ปรับใจอีกหน่อยดีไหม”

 

            “ก็ปรับมาตั้งเยอะแล้ว ตั้งแต่เริ่มจีบมาถึงตอนนี้ เราปรับทั้งชีวิตทั้งความคิดแต่ไม่เห็นชานยอลจะคิดเหมือนกันบ้างเลย” หนักนะแบบนี้ นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจของแท้ พอมีเรื่องไม่พอใจก็ต้องให้ได้อย่างที่ต้องการถึงจะสงบลงได้ แต่เคสนี้ไม่กล้าไปออกฤทธิ์เอากับอีกฝ่ายเพราะกลัวโดนเกลียดแต่ก็มาเหวี่ยงเอากับเพื่อน แล้วคนที่ซวยคือใครถ้าไม่ใช่จางอี้ชิงผู้รักสงบคนนี้

 

            “ชานยอลไม่ปรับอะไรเลยหรือ?”

 

            “ไม่รู้ ก็เห็นยังทำงานหนัก เมื่อไหร่ ๆ ก็ไม่มีเวลาว่างเหมือนเดิม”

 

            “อ้าว ก็เป็นแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้วนี่”

 

            “ตอนนี้หนักกว่าเดิม ขนาดหลังเลิกงานยังต้องรีบกลับบ้านไปทำงานต่อ พักเที่ยงก็ต้องทำงานส่งอาจารย์ เสาร์อาทิตย์คิวเต็มตลอด ส่งข้อความไปหาก็เงียบก่อนนอนโน่นถึงจะตอบมาทีหนึ่ง ถ้านับวันนี้ด้วยก็ไม่ได้เจอกันมาเจ็ดวันแล้วนะ” โอ้โห ตั้งเจ็ดวันแน่ะ อี้ชิงล่ะอยากจะยกตัวอย่างให้ดูผัวเมียที่เค้าแยกกันอยู่แยกกันทำงานเป็นเดือน ๆ เสียจริง ไม่เจอกันเจ็ดวันนี่อาการกำเริบพร้อมระเบิดทุกสิ่งรอบตัวเลยใช่ไหม

 

            “เข้าใจเค้าหน่อยเถอะ ชานยอลเป็นมนุษย์ทำงาน เค้าต้องทำงานเพื่อเลี้ยงตัวเอง แบคฮยอนก็รู้ตั้งแต่จะตัดสินใจไปจีบอีกฝ่ายแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะมาคร่ำครวญอะไร”

 

            “เข้าใจว่าต้องทำงานแต่หาเวลาเจอกันบ้างดีไหม อาทิตย์หนึ่งเจอกันทีนี่มันเกินไปนะ ยิ่งกว่าตอนที่ไม่ได้คบกันอีก” อี้ชิงหัวเราะเหอะ ก็เห็นใจอยู่นะ ช่วงข้าวใหม่ปลามันก็คงอยากตัวติดกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแต่คุณหนูคะคุณหนูชีวิตจริงน่ะมันยากกว่าในจินตนาการหลายเท่าค่ะ มองความจำเป็นเสียบ้างเถอะ

 

            “ไปสมัครทำงานพิเศษที่เดียวกันสิ”

 

            “ไม่ได้หรอก ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว เกรดตกไม่ได้ด้วย”

 

            “งั้นก็เลิกกันซะ กลับไปเป็นเพื่อนกันเผื่อจะเจอกันได้บ่อยเหมือนเดิม” มันควรไหม กว่าจะจีบได้ก็ยากเย็น คบกันได้แค่เดือนเดียวจะให้สละตำแหน่งอันทรงเกียรติ มันใช่เรื่องไหมอี้ชิง

 

“ชานยอลไม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะ ทำงานได้ตลอดเวลา กลับห้องไปก็ต้องทำงานส่งอาจารย์อีก งานหนักเงินน้อยเวลาพักผ่อนก็น้อย แค่ละคืนได้นอนกี่ชั่วโมงกันเชียว” สุดท้ายที่พูดเสียงอ่อย ๆ นั่นก็เพราะเป็นห่วงอีกฝ่ายนั่นแหละ อี้ชิงเข้าใจนะแต่บางทีคุณหนูก็แปลก กล้าได้ทุกเรื่องในโลกพอสบตาคุณแฟนเข้าหน่อยหงอยไปซะงั้น “คงชอบแหละ อาจจะไม่ชอบอยู่เฉย ๆ ว่าง ๆ ทำงานแล้วสนุกก็ทำ หรือไม่ก็ความจำเป็นเรื่องเงินบังคับ”

 

            “เบิกมาสักสิบล้านแล้วใส่กล่องพัสดุส่งไปให้ดีไหม”

 

“เหตุผลล่ะ”

 

“สุ่มเลือกผู้โชคดีจากเบอร์โทรศัพท์อะไรแบบนั้น” ตอบได้ทันทีแสดงว่าคิดมาก่อนหน้านี้แล้ว เสียงหัวเราะขลุกขลักในคอดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายอี้ชิงก็แหงนหน้าขำก๊ากลั่นลานกว้างแห่งนั้น

 

“โอ๊ย คิดมาได้ อยู่ ๆ มีเงินส่งมาให้สิบล้านใครมันจะไปวางใจ แล้วคนอย่างชานยอลไม่มีทางรับไว้หรอก แฟนแบคฮยอนได้ถือไปให้ตำรวจแน่นอน”

 

“นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ดี เฮ้อ คิดจนหงุดหงิดแล้วนะ”

 

“หาทางออกอื่นเถอะน่า มันต้องมีสักทางสิ” คิดไม่ออก สมองตันเพราะความหงุดหงิด เจ็ดวันไม่ได้เจอหน้ากันเลย มันเกินไปนะ ชานยอลไม่คิดถึงเราบ้างหรือไง ทำไมถึงมีแต่เราอยากเจอจนจะเป็นบ้าอยู่คนเดียว นึกถึงช่วงเวลาของความทรมานแล้วคุณแบคฮยอนน้อยใจน้ำตาเจียนจะหยด มือบางเก็บกระดาษที่กระจายเต็มโต๊ะมาเรียงซ้อนทีละแผ่น หยิบหนังสือมาทับเสร็จปากกาก็ถูกยื่นมาให้ แบคฮยอนพึมพำขอบคุณ ไม่สนใจจะมองหน้าคนมีน้ำใจแม้หางตา

 

“จะกลับแล้วหรือครับ?” เงยหน้าไปเจอเจ้าของคำถามเข้าถึงกับมืออ่อน แบคฮยอนกลืนน้ำลายลงคอ พูดไม่ออกได้แต่มองค้างอยู่อย่างนั้น ทั้งที่คิดว่าตัวเองกำลังโกรธแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกตัดพ้อเว้าวอนจนอีกคนสั่นไหวไปทั้งอก

“เป็นอะไรไปครับ ไม่สบายหรือเปล่า?”

 

“เป็นไข้ใจ” เสียงที่สามแทรกมาอย่างเกรียน ๆ แบคฮยอนเลยส่ายหน้า แตะปลายนิ้วบนแก้มคนที่ไม่ได้เจอมากว่าเจ็ดวันก่อนจะถามเสียงอ่อน

 

“ซูบลงนะ กินข้าวบ้างหรือเปล่า”

 

“ผมทานครบทุกมื้อ”

 

“แล้วพักบ้างหรือเปล่าทำไมดูเหมือนคนไม่ได้นอน” ชานยอลยิ้มบางจับมือเล็กบีบเบา ๆ ก่อนจะคืนให้เจ้าของ ชายหนุ่มถอยมานั่งเก้าอี้ยาวฝั่งตรงข้าม กวาดตามองข้าวของบนโต๊ะพลางถามอย่างสนใจ

 

“ทำงานกันอยู่หรือครับ”

 

“อ่า ใช่ พี่กำลังทำงานอยู่ค่ะ” อี้ชิงเลือกตอบเฉพาะความจริง เธอทำงานส่วนอีกคนทำพาล ฝั่งตรงข้ามแบคฮยอนที่ตั้งสติได้แล้วเริ่มเก็บของลงกระเป๋า ชานยอลมองใบหน้าหงอย ๆ นั้นแล้วก็สุดจะระงับความอยากรู้

 

“จะกลับแล้วหรือครับ?” คุณหนูพยักหน้า ไม่พูด

 

“ผมไปส่ง”

 

“ชานยอลว่างหรือวันนี้”

 

“พอมีเวลาสองชั่วโมง อยากไปขี่รถเล่นไหมครับ” เอาละ เรื่องยากมาละ ไม่อยากจะยิ้มแต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ามันไม่เชื่อฟัง ฝืนอดกลั้นสุดใจแต่ก็ไม่วายฉีกยิ้มกว้างจนได้ คุณแบคฮยอนฝังความหงุดหงิดน้อยใจลงใต้พื้นหญ้า สีหน้าประหนึ่งไม่เคยรู้จักกับคำว่าหงุดหงิดมาก่อน อี้ชิงเห็นแล้วนึกเสียดายที่ไม่ได้แอบอัดคลิปเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เอาไว้ ชานยอลน่าจะได้เห็นว่าที่เชื่องประหนึ่งลูกแมวนั่นน่ะแค่เสี้ยวเดียวของตัวจริง!

 

“ความจริงพอมีเวลาว่างชานยอลน่าจะพักนะ อย่างน้อยได้งีบสักชั่วโมงก็ยังดี” ไม่ลืมเอ่ยขอบคุณเสียงใสเมื่อคุณแฟนช่วยแบ่งหนังสือไปถือ

 

“ผมพักอยู่ตอนนี้ไง” คนตัวขาวซ่อนความปลาบปลื้มไว้หลังสมุด บ้า มาหยอดอะไรกลางลานคณะเล่า!

 

“วันนี้จะไปแถวไหน”

 

“เลียบแม่น้ำไปคอนโดดีไหมครับ” แบคฮยอนพยักหน้าเร็ว ๆ โบกมือลาอี้ชิงเร็ว ๆ เช่นกัน

 

“ไปนะอี้ชิง เจอกันพรุ่งนี้”

 

“เจอกัน เดินทางปลอดภัย” อี้ชิงอวยพร คุณแม่ลูกหนึ่งมองตามคนทั้งคู่ไปจนลับตา เมื่อกี้ยังเหี่ยวเป็นดอกไม้โดนแดดเที่ยงเผาพอเจอหน้าแค่นั้นแหละไอ้ที่เหี่ยวอยู่นั้นก็บานเต่งตึงขึ้นในพริบตา โชคดีของชานยอลจริง ๆ ที่ได้รับความรักจากคุณแบคฮยอน โชคดีที่ไม่ต้องเจอองค์เหวี่ยงแบบที่คนอื่นต้องเจอ

 

 

 

 

 

 

เส้นทางเดิมที่เคยผ่านมาหลายครั้งแต่ทุกครั้งก็ยังทำให้แบคฮยอนมีความสุขได้เสมอ คนตัวขาวกระชับอ้อมกอด วางคางไว้กับไหล่กว้าง มองเส้นทางเดียวกับที่สายตาอีกคู่มอง ริมฝีปากกระจับเล็กประดับรอยยิ้มไม่จางนับตั้งแต่มีชานยอลอยู่ใกล้ในรัศมีสองเมตร

 

นี่แหละปัญหา

 

ทุกความคับข้องใจกลายเป็นเรื่องเล็กเพียงแค่อีกฝ่ายปรากฏตัวตรงหน้า ได้อยู่ใกล้ คุยกัน หัวเราะไปกับเรื่องของกันและกัน ทุกนาทีผ่านไปพร้อมเสียงหัวเราะและความสุขจนแบคฮยอนไม่อยากหยิบยกเรื่องซีเรียสมาก่อประเด็น ใจหนึ่งแบคฮยอนเสียดายเวลาว่างของชานยอลที่มีอยู่น้อยนิด อีกใจแบคฮยอนรู้ดีว่าตัวเองไม่กล้าพอจะมีปัญหา ชานยอลทำงานด้วยความจำเป็นไม่ได้หายไปทำเรื่องไม่ดี คุณหนูไม่สมควรเอาแต่ใจให้คุณแฟนลำบาก

 

แบคฮยอนหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีเพราะความคิดถึงแต่ก็ซื่อตรงพอจะเข้าใจความเป็นจริง ทุกความต้องการมีขอบเขตเสมอ ยิ่งความต่างระหว่างแบคฮยอนกับชานยอลมีมากเท่าไหร่ข้อจำกัดของการคบกันก็มีมากเท่านั้น แบคฮยอนมองเห็นและเริ่มทำความเข้าใจนับตั้งแต่รู้ตารางชีวิตนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง แต่...ไอ้การเจอกันอาทิตย์ละหนนั้นมันเกินไปจริง ๆ ปล่อยไว้นานวันคงไม่ดี ไม่ได้หมายถึงรักจะจืดจางแต่หมายถึงแบคฮยอนจะทนไม่ไหวปล้ำแฟนตัวเองเพราะความคิดถึงเข้าสักวัน

 

มันต้องมีทางออกสำหรับเรื่องนี้!

 

“คิดอะไรอยู่ครับ หน้ายุ่งไปหมดแล้ว” คนตัวเล็กรีบตะปบหว่างคิ้วทันทีที่โดนทัก เผลอเหม่อได้ยังไงกันเนี่ย เสียเวลาอยู่กับชานยอลหมด คุณหนูหัวเราะแหะ ๆ ยืดคอมองถ้วยโอเด้งในมือหนาก่อนจะหยิบขึ้นมาหนึ่งไม้ เล็มกินทีละน้อยตาก็มองหน้าคนหล่อแกล้มไปด้วย รสชาติกลมกล่อมติดหวานหน่อย ๆ อร่อยกำลังดี

 

“อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”

 

“ก็ ไม่ได้อารมณ์ไม่ดีอะไรนี่” อุบอิบตอบ ปากก็เล็มเนื้อปลาไปทีละนิด หากชานยอลไม่ได้เชื่อตามคำปฏิเสธนั้น คุณหนูของเขาดูง่ายเหลือเกิน ดีใจ เสียใจ ไม่พอใจ น้อยใจ ดวงตากับริมฝีปากมักประกาศอารมณ์อย่างเปิดเผย เมื่อกี้ก็คงออกอาการกับพี่อี้ชิงไปพอประมาณ ชานยอลมองมาจากที่ไกล ๆ ยังเห็นว่าคิ้วเรียวขมวดชนกันให้ยุ่งไปหมด

 

“ไม่มีจริง ๆ หรือครับ”

 

“ชานยอลถามทำไม?” ย้อนเขาแล้วก็ยื่นโอเด้งของตัวเองมาให้ถึงปาก ชานยอลกัดพอดีคำมองลูกแก้ววาวสวยคู่นั้นเหมือนจะให้เห็นไปถึงความในใจเจ้าของ คุณแบคฮยอนไม่ได้เปลี่ยนไปแต่ก็แปลกไปจากที่เคยคุ้น อย่างน้อยในช่วงแรกที่รู้จักกันเขาก็ไม่เคยเห็นคุณหนูเหม่อลอยนาน ๆ หรือปล่อยผ่านคำพูดของเขา

 

“ไม่สบายใจเรื่องอะไรครับ มีปัญหาเรื่องเรียนหรือเปล่า”

 

“เปล่า เรา...” ชานยอลเงียบเสียง ใช้เพียงสองตามองรอคอย แบคฮยอนเทียบวัดความเหมาะควรอยู่อึดใจสุดท้ายก็ช้อนตามองคนตัวโตกว่า เอ่ยเสียงหงอย

 

“เราคิดถึง”

 

“ครับ?”

 

“เรารู้นะ เราเข้าใจด้วยว่าชานยอลมีงานต้องทำ ไม่ค่อยมีเวลาว่าง แต่ไม่ได้เจอกันตั้งเจ็ดวัน หนึ่งอาทิตย์เชียวนะ ชานยอลไม่คิดถึงเราเลยหรือ? ไม่อยากเจอกันเลยหรือ?” พูดออกไปแล้วก็อายเสียเอง อายที่เพิ่งคบกันได้ไม่เท่าไหร่ก็แสดงความเอาแต่ใจออกไปแล้ว คุณแบคฮยอนโหมดรักชานยอลเกรงใจชานยอลก้มหน้างุด

 

ทว่าโหมดปกติกลับแย้งเสียงห้วน

 

มันถูกต้องแล้ว! ไม่เข้าใจอะไรก็ต้องถามต้องเคลียร์! จะเก็บเอามานั่งกลุ้มทำไม คิดยังไงก็บอกไปอีกฝ่ายจะได้รู้ ดีไม่ดีก็จะได้คุยกันให้เข้าใจ เห็นไหมสีหน้าคุณแฟนบอกชัดเลยว่าแปลกใจ แสดงว่าชานยอลก็ไม่เคยรู้ว่าคุณแบคฮยอนคิดมาก ไม่บอกไปแล้วใครจะรู้ กลัวไปได้!

 

“คุณแบคฮยอน” เพียงแค่เสียงทุ้มเรียกหาคุณหนูก็ยอมเงยหน้าอีกครั้ง ชานยอลเกี่ยวผมเส้นเล็กจากหางตาที่วาดลงนิด ๆ นั้น ปลายนิ้วที่แตะไล้อ่อนโยนทำเอาคนตัวเล็กจุกแน่นในอก กี่ร้อยรอบคุณแบคฮยอนก็จะพูดเหมือนเดิม รักชานยอลที่สุดแล้วเรา “ผมขอโทษที่ทำให้รอ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาร้านหนังสือมีการเช็คสต็อกประจำปีผมต้องอยู่ช่วยหลังปิดร้านทุกคืน ที่คณะก็มีรายงานที่ต้องส่งก่อนสอบ ตารางเวลาเลยรวนไปจากเดิมแต่อีกไม่กี่วันก็กลับไปเป็นปกติแล้วครับ”

 

“ปกติยังไง?”

 

“ก็ ไปห้องสมุด ทานข้าว ขี่รถเล่น อย่างที่เราเคยทำไงครับ”

 

“แล้วชานยอลจะไม่เหนื่อยหรือ? ยังไงชานยอลก็ต้องทำงานพิเศษทุกวันอยู่ดี”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมทำงานจนชินแล้ว” ดวงตาเรียววาดโค้งรับกับกลีบปากสีอ่อน ตลอดหนึ่งเดือนของการคบกัน ได้เจอกันจริงจังไม่ถึงห้าครั้งก่อนชานยอลจะถูกหน้าที่การงานและความจำเป็นพรากไปจากแบคฮยอน จากนี้ไปคุณหนูจะใช้โควต้าหนึ่งชั่วโมงของการทานอาหารให้คุ้มไปเลย “แต่ต้องเป็นหลังสอบเสร็จนะครับ ระหว่างนั้นอาจจะเจอกันได้บ้างแต่คงไม่ใช่ทุกวัน พอไหวไหมครับ”

 

ไม่ไหวก็ต้องไหว คิดถึงยังไงก็ต้องทนให้ได้ คนดีของคุณแบคฮยอนยอมถึงขนาดจัดเวลาว่างทั้งหมดให้ก็ปลื้มใจอย่างที่สุดแล้ว คนตัวเล็กยิ้มกว้าง ดีใจที่กล้าพูดกับชานยอลไปตรง ๆ คุณหนูตั้งใจหนักแน่นต่อจากนี้ไปเวลามีเรื่องในใจ สงสัยแม้แต่เพียงน้อยนิดแบคฮยอนจะบอกชานยอลและคุณแฟนเองก็ต้องทำเหมือนกับแบคฮยอนด้วย

 

“ขอโทษนะ เราเอาแต่ใจมากเลยใช่ไหม”

 

“ไม่เลยครับ ผมเองต่างหากที่ละเลยไม่ดูแลคุณแบคฮยอน”

 

“ชานยอลไม่ได้ละเลยเราหรอก เราเข้าใจว่าชานยอลจำเป็น เราดูแลตัวเองได้สัญญาว่าจะดูแลอย่างดีเลยด้วยแต่อย่างที่บอกเราแค่...คิดถึง...” คุณหนูบอกเสียงหวาน ขยับเข้าใกล้ร่างสูงใหญ่มากอีกนิด มือบางวางบนท่อนแขนแกร่งกำลังจะยืดตัวขึ้นมอบของปลอบใจคุณแฟน คนหล่อเขาก็เงยหน้ามองฟ้าพาออกนอกโหมดหวานไปเสียดื้อ ๆ

 

“เหมือนฝนกำลังจะตก” ก็ช่างฝนมันเถอะน่า ฤดูนี้ฝนตกเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วแต่โอกาสที่คุณแบคฮยอนจะจุ๊บคนหล่อน่ะมันหายากนะ! “ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่ทัน”

 

ไม่ทันจริง ๆ นั่นแหละ ยังไม่ได้ทันได้สักจูบกอดก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำพ่อคนแสนดีก็จูงคุณแบคฮยอนกลับไปหารถ ทิ้งวิวริมแม่น้ำกับความหวังจะได้ชื่นใจคนหล่อของคุณแบคฮยอนไว้ด้านหลังแบบไร้เยื่อใย แบคฮยอนกลอกตามองเมฆดำเบื้องบน คราวหน้าคราวหลังช่วยเลือกเวลาหน่อยนะ อย่ามาตอนคนเค้ากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม!

 

ฝนเทลงมาจริง ๆ โปรยลงมาเป็นม่านสีเทาจางตั้งแต่ชานยอลเพิ่งออกรถมาได้ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ แบคฮยอนก้มหน้าอยู่กับแผ่นหลังกว้าง โดนน้ำฝนเย็นฉ่ำโปรยลงมาโดนตัวก็อดยิ้มไม่ได้ ไม่ว่าคุณน้ำฝนแล้วก็ได้ นั่งซ้อนรถแฟนในวันฝนตกแบบนี้ก็โรแมนติกดีอยู่เหมือนกัน เสียอย่างเดียว ผมที่เซ็ตมาอย่างดีดันถูกน้ำจนลีบเสียทรงนี่สิปัญหา! คุณหนูมุดหน้ากับหลังคนขับเงยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อชานยอลจอดรถหลบฝนใต้ตึกแห่งหนึ่ง แบคฮยอนเงยหน้ามองไปรอบ ๆ พอระลึกได้ว่าอยู่ส่วนไหนของเมืองคนตัวเล็กก็หันหลังให้คนตัวโตก่อนจะเบิกตาโตอย่างสุดจะกลั้น

 

ตึกนี้แบคฮยอนเคยมา ไอ้ตึกเก่า ๆ โทรม ๆ แถมยังไม่มีลิฟต์ใช้ ตึกที่แบคฮยอนเคยคิดอยากจะซื้อแล้วทุบทิ้ง ตึกที่เป็นหอพักของชานยอล เอร๊ยยยยยย คุณแฟนพามาบ้านตอนฝนพรำ

 

โอ๊ยยยยยยยย ฝนจ๋า รักฝนน้าาา!

 

“มีเวลาอีกชั่วโมงกว่า รอฝนซาแล้วผมจะไปส่งนะครับ” ตกทั้งคืนเลยเถอะงั้น พายุไต้ฝุ่นพัดผ่านเลยยิ่งดี “ตรงนี้อากาศเย็น ถ้าไม่รังเกียจจะขึ้นไปรอข้างบนก่อนก็ได้นะครับ”

 

“รังเกียจอะไรกันพูดแบบนี้อีกแล้วนะ” พอคุณหนูทำเสียงดุใส่คุณแฟนก็เอาใจด้วยการถอดหมวกกันน็อคให้ แบคฮยอนเม้มปากหน้าเชิดตั้งใจว่าจะงอนให้ง้อดูสักทีแต่พอคนตัวโตยกหมวกออกคุณหนูกลับไม่ได้ทำดังที่คิด ลืมเรื่องงอนจัดทรงผมก่อนเถอะ ปลายงอนสวอนเป็นเป็ดเลยทีเดียว

 

ห้องพักของเพื่อนร่วมงานเมื่อคราวก่อนตอนนี้กลายเป็นห้องพักของคุณแฟนไปแล้ว สถานภาพที่เปลี่ยนแปลงทำให้คุณหนูยิ่งตื่นเต้นกับการมาเยือน ขนาดเดินทำใจพร้อมกับนับขั้นบันไดตอนขึ้นมายังไม่หายใจเต้น โอย จะหน้ามืดตอนเห็นเตียงนอนคนหล่อไหมแบคฮยอน

 

ปรากฏว่าในห้องชานยอลไม่มีเตียง ขวามือคือมุมห้องครัวขนาดเล็ก โต๊ะทานข้าว มุมซักล้าง ห้องน้ำ ซ้ายมือที่มีบานกระจกสีขุ่นเปิดแง้มไว้คือห้องนอน ฟูกหมอนหนุนหมอนข้าง โต๊ะทำงานและชั้นวางหนังสือครองพื้นที่เต็มผนัง ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ช่างเป็นการตกแต่งที่เรียบมากถึงมากที่สุด เน้นประโยชน์ใช้สอยทุกตารางนิ้ว

 

“เป่าผมก่อนนะครับเดี๋ยวจะเป็นหวัด” หลังจากหาน้ำให้ดื่มชานยอลก็ยื่นไดร์เป่าผมสีดำมาให้ คุณหนูรับมาลองน้ำหนักมือพลางนึกเสียดายที่ฝนตกไม่หนักมากพอจะเปียกทั้งตัว ก็อยากลองอาบน้ำบ้านแฟนแล้วก็สวมเสื้อผ้าแฟนระหว่างรอเสื้อผ้าตัวเองแห้งดูสักที อยากรู้ว่าจะฟินแค่ไหน >//////<

 

“อยากอาบน้ำไหมครับ แต่ เอ่อ อาจจะไม่ค่อยสะดวก”

 

“ไม่เป็นไร” แบบไหน ยังไง สะดวกหมด...คุณหนูตอบด้วยสายตาแบบนั้นแต่พูดอย่างที่คิดไม่ได้ มาเยือนถึงในห้องครั้งแรกแบคฮยอนไม่อยากกระโตกกระตากเปิดเผยความในใจจนหมดเปลือก เกิดผิดพลาดขึ้นมาครั้งต่อไปมันจะยิ่งยาก เจ้าแห่งแผนการส่งไดร์เป่าผมคืนเจ้าของก่อนจะยื้อไว้กับตัวอีกที

 

“ชานยอลขยับมานี่สิเราเป่าผมให้”

 

“ไม่ต้องหรอกครับเดี๋ยวก็แห้งแล้ว”

 

“อากาศมันชื้นนะ ไม่แห้งง่าย ๆ หรอก มานั่งนี่เลย ห้ามเถียง” คนโดนบังคับเขาก็ดูยินดีเพราะยังกล้ากระตุกยิ้มให้คุณหนู แบคฮยอนมืออ่อนกะทันหันเกือบทำไดร์เป่าผมร่วงใส่หัวคนหล่อ

 

“ชานยอลผมนุ่มจัง ใช้แชมพูอะไร”

 

“ใช้ยี่ห้อทั่วไปครับ เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ มีอะไรก็ใช้ได้”

 

“คำตอบยากจัง แบบนี้ถ้าเราอยากใช้บ้างก็แย่น่ะสิ” ชานยอลหัวเราะ

 

“ใช้ของเดิมก็ดีแล้วล่ะครับ”

 

“ดียังไง?” คนหล่อเขาไม่ตอบเอาแต่นั่งยิ้มอยู่อย่างนั้น แบคฮยอนสอดปลายนิ้วสางเส้นผมสีเข้มเพลินมือ ร่ำ ๆ จะซุกหน้าลงกับเรือนผมนุ่มไปหลายทีชานยอลก็หันมาริบไดร์คืนไปเสียก่อน ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณลุกไปแง้มผ้าม่านมองสภาพอากาศ ฝนยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย

 

“ชานยอลชอบดูหนังไหม?” แน่นอนว่าคุณหนูรู้รสนิยมคุณแฟนก่อนที่จะคบกันเสียอีก ชานยอลรักและหลงใหลเครื่องยนต์กลไกทุกชนิด ชอบอ่านหนังสือเวลาว่าง ส่วนความชอบเรื่องอื่น ๆ นั้นมาในแนวเดียวเสมอกันคือยังไงก็ได้

 

“ดูได้ครับแต่ไม่ถึงขนาดต้องตามดูทุกเรื่อง”

 

“งั้นวันเสาร์หน้าเราไปดูหนังกันนะ มีเรื่องที่เราอยากดู ชานยอลว่างหรือเปล่า?” ถามประหนึ่งไม่รู้ตารางชีวิตคนรัก ชานยอลตีหน้าครุ่นคิด ให้คำตอบเสียงหนัก

 

“วันเสาร์ผมต้องอยู่ที่อู่ทั้งวันคงไม่ได้...” ความหวังในหน่วยตาคู่เล็กวูบดับไปพร้อมแผนการสวีทหวานในแสงสลัวของโรงหนัง คนตัวเล็กหน้าหมองก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มกว้าง

 

“โอเค เอาไว้ว่างเมื่อไหร่ค่อยไปก็ได้เนาะ”

 

“แต่วันเสาร์ตอนเย็นผมว่างนะครับ”

 

“หือม์?”

 

“ผมบอกว่าวันนั้นผมว่างตอนเย็นครับ” อยากจะโผเข้ากอดแล้วก็ฟัดให้สมกับความน่ารักของผู้ชายตัวโต สรุปแล้วคุณแบคฮยอนก็มีโปรแกรมเดทกับคนหล่อจนได้! นั่งคุยกันงุ้งงิ้ง(?)จนฝนซา คุณหนูนั้นแอบชำเลืองมองนาฬิกาตลอดเวลาเพราะไม่อยากให้เวลาผ่านไปเร็วนัก กำลังเบาใจว่ายังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงเจ้าของห้องก็ส่งกระเป๋ามาให้ เล่นเอางงไปจัง ๆ

 

“ฝนหยุดแล้ว กลับกันเถอะครับ”

 

“หา? อ่า รออีกนิดก็ได้ ชานยอลจะได้พักด้วย ยังพอมีเวลาไม่ใช่หรือ” ชานยอลดูนาฬิกาอีกรอบ

 

“ออกไปตอนนี้ก็พอดีครับ ต้องเผื่อเวลาหน่อยเผื่อรถติด ผมจะไปส่งคุณแบคฮยอนที่คอนโดก่อนแล้วค่อยไปร้าน ไปกันเถอะครับ”

 

“ชานยอลไม่ต้องไปส่งเราก็ได้ เดี๋ยวแยกกันข้างหน้านี้เลย” ไม่เอาอ่ะ อยากอยู่สองต่อสองในห้อง อยากอยู่ ๆ

 

“ไม่ได้ครับ บ้านคุณไกลจากที่นี่ ให้ผมไปส่งดีกว่า ลุกครับคนเก่ง”

 

หงื่อออออออออออออออ

 

ยอมลุกเพราะความจำเป็นบังคับหรอกนะ

 

ไม่เกี่ยวกับคำว่าคนเก่งอะไรนั่นสักกะนิดดดดดดดด

 

 

 

 

 

 

 

คุณแบคฮยอนอารมณ์ดีให้อี้ชิงเอือมอยู่ไม่กี่วัน บ่ายวันเสาร์ที่กำลังเพลินกับการเลือกว่าจะสวมรองเท้าคู่ไหนให้เข้ากับกระเป๋าและชุดชานยอลก็โทรมาหาพร้อมข่าวร้ายที่ทำให้คนตัวขาวแทบทรุดลงทั้งร่าง ...ขอโทษครับ ผู้ช่วยที่ร้านพี่จุนมยอนไม่สบาย ผมต้องเข้าไปช่วยที่ร้าน

 

งั้น ทานข้าวด้วยกันก่อนไปได้ไหม

 

ผมยังอยู่ที่อู่ ตั้งใจจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องแล้วออกไปร้านเลยคุณหนูผู้น่ารักยังไม่ละความพยายาม เสนอเสียงใส เราไปรอชานยอลที่ห้องก็ได้ ออกจากบ้านตอนนี้ก็ทันถมเถ เดี๋ยวซื้อข้าวเย็นเข้าไปด้วย นะ

 

อย่าเลยครับ มันไกล ผมไม่อยากให้คุณลำบากไปกลับ แค่นี้ก่อนนะครับ ต้องทำงานต่อแล้ว

 

เดี๋ยวสิ ชานยอล...ฝันสลายกลางสายฝน คุณแบคฮยอนแค้นเคืองไปถึงฟากฟ้าที่แกล้งให้ยิ่งเศร้าใจด้วยการโปรยความเงียบเหงามากับม่านสีเทาหม่น ดวงตาเรียวยาวตวัดมองความพร้อมตั้งแต่หัวจรดเท้าที่สะท้อนจากกระจกบานยาว ยืนนิ่งอยู่เป็นนานกว่าจะกดโทรศัพท์ออกอีกครั้ง ครึ่งชั่วโมงต่อมาจงอินก็ฝ่ารถติดมาถึงลานจอดรถห้องชุดสุดหรู สะดุ้งรับกระเป๋าที่ถูกโยนมาใส่ตักพลางมองคนเป็นพี่ด้วยความระแวง โหมดอารมณ์ไม่ดี พูดไม่เข้าหูมีบีบคอ

 

“แบคฮยอนจะไปไหน”

 

“ขับไปเรื่อย ๆ”

 

“หา? ขับรถเล่นตอนเย็นวันเสาร์หลังฝนตกเนี่ยนะ”

 

“มีปัญหาหรือไง” มีครับแต่ก็ช่างหัวปัญหามันเถอะ สารถีหน้าเข้มทำใจยอมรับชะตากรรม พารถคันโก้กลับไปแล่นบนท้องถนนอีกรอบ ข้างตัวยังเป็นลูกผู้พี่ที่รักษาออร่ากดดันได้อย่างดีเยี่ยม จงอินเลี่ยงเส้นทางเข้าเมืองเพราะรถคงติดยาว ชายหนุ่มกำลังจะวนไปออกเส้นเลียบแม่น้ำผู้เป็นพี่ก็ถอนใจเฮือกใหญ่

 

“ไม่อยากไปทางนี้หรือ?”

 

“ไปเถอะ ทางนี้แหละ ขับไปเรื่อย ๆ” ผ่านไปพักใหญ่ ฟังเพลงรักจบไปหลายเพลง บรรยากาศในรถคันสวยก็ยังไม่ดีขึ้น จงอินหมุนพวงมาลัยพารถเข้าจอดใต้ต้นไม้ลดกระจกลงให้ลมเย็น ๆ พรูเข้ามา มือหนาสะกิดไหล่เล็ก เสี่ยงตายถามด้วยความอยากรู้แกมห่วงใย

 

“เกิดอะไรขึ้น?” สงสัยเป็นเพราะมีเวลานั่งสงบจิตใจมาเกือบชั่วโมง พอถูกถามนอกจากจะไม่ดุแล้วยังยอมเล่าให้ฟังแต่โดยดี จงอินฟังตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่แทรก แบคฮยอนเล่าบ้างหยุดไปบ้าง นิ่งไปแล้วก็ดึงเรื่องนั้นเรื่องนี้มาบอกทีละอย่างสองอย่าง สรุปได้ประเด็นเดียวคือคุณแฟนไม่มีเวลาให้มาเป็นเดือนแถมล่าสุดยังเบี้ยวนัดที่รอคอยมาเป็นอาทิตย์

 

“แบคฮยอน ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ การคบกันมันไม่ใช่แค่ความรัก รู้สึกว่าชอบคนนี้ถูกใจอยากได้เป็นแฟนแล้วมันจะจบ ไลฟ์สไตล์มันก็มีผล แบคฮยอนกับไอ้ชานยอลต่างกันแทบทุกอย่าง ไม่สิ ทุกอย่างเลยก็ว่าได้ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีปัญหา ยิ่งถ้าพี่อยากให้ได้ดั่งใจเหมือนที่ได้จากคนอื่น ยิ่งลำบาก”

 

“จงอิน ฉันไม่ได้อยากให้ชานยอลเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อตัวเอง รู้แล้วก็เข้าใจด้วยว่าอีกฝ่ายมีความจำเป็น แต่...แต่แค่เจอหน้ากันกินข้าวด้วยกันยังทำไม่ได้เนี่ยมันเกินไปนะ เรื่องนัดวันนี้ก็เหมือนกัน มันช่วยไม่ได้ มันเป็นเหตุสุดวิสัย ถึงไม่พอใจฉันก็ยอมรับ แต่ชานยอลก็พอมีเวลาก่อนไปทำงานฉันแค่อยากไปเจอทำไมถึงไม่ให้ไป หนึ่งชั่วโมงก็มีความหมายนะ”

 

“ชานยอลมันเป็นห่วง มันไม่อยากให้พี่เหนื่อย ถ้าแบคฮยอนไปหาก็ต้องขับรถไป ออกจากบ้านไปอีกฝั่งของเมืองเพื่อเจอกันแป๊บ ๆ แล้วก็ต้องขับรถกลับ หมอนั่นมันทั้งแสนดีทั้งเป็นสุภาพบุรุษคงไม่อยากให้คุณหนูของมันต้องลำบาก”

 

“ฉันไม่ลำบาก ฉันเต็มใจ ยังไงก็ได้ขอแค่ให้ได้เจอกันบ้าง”

 

คิดถึงมากอยากเจอหน้า ทรมานจะตายอยู่แล้ว

 

“มันยากนะ ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายยังมีความจำเป็นบังคับอยู่อย่างนี้ ไหนจะงาน ไหนจะเรียน เวลาแล้วยังระยะทางอีก ทั้งบ้าน มหาลัย ที่ทำงาน อยู่กันคนละมุมเมือง กว่าจะไปกว่าจะกลับ” แบคฮยอนชะงัก หรี่ตามองจงอินก่อนจะครางเสียงต่ำ นั่นเป็นอาการยามคุณหนูเข้าใจหรือตัดสินใจเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้ คนตัวเล็กเคาะปลายนิ้วกับไหล่จงอิน สองตาจ้องเขม็งจนชายหนุ่มต้องเอนร่างหนี

 

“อะไร?”

 

“ไปกันเถอะ”

 

“ไปไหน?”

 

“ไปขับรถเล่น”

 

“เอ๋?”

 

 

 

 

 

 

 

อีกหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนยังหาโอกาสเจอชานยอลได้ยากเหมือนเดิมแต่อาการทุรนทุรายกลับไม่(ค่อย)มีให้เห็น อี้ชิงพอใจกับความสุขสงบแต่ก็ยังติดใจสงสัย คุณหนูยังฮัมเพลงได้ก็หมายความว่าเหตุการณ์ยังปกติดี หมายความว่าคุณแบคฮยอนทำใจเรื่องที่แฟนไม่ค่อยมีเวลาให้ได้แล้วหรือว่าอย่างไร? ก่อนหน้านี้คุณหนูชี้แจงแทนแฟนหนุ่มว่าร้านหนังสืออยู่ในช่วงเช็คสต็อคทำให้ชานยอลยุ่งกว่าทุกทีหลังจากนี้ก็จะดีขึ้น จากวันนั้นผ่านมาได้เกือบสองอาทิตย์แล้วก็ยังไม่เห็นชานยอลจะว่างมาพาคุณแบคฮยอนไปทานข้าว ทำไมแบคฮยอนยังสงบอยู่ได้

 

วัดจากพฤติกรรมที่ผ่านมากับพื้นฐานนิสัยแล้วจุดนี้ถือว่าน่าสงสัยมาก

 

อี้ชิงแอบกระซิบถามจงอินในเย็นวันหนึ่งหากชายหนุ่มรุ่นน้องส่ายหน้าตอบ ไม่ใช่ไม่รู้แต่เขายังพูดไม่ได้ ยิ่งเห็นลูกผู้พี่เดินยิ้มกริ่มมาแต่ไกลจงอินก็ยิ่งต้องปิดปากเงียบ แบคฮยอนมาถึงก็บอกให้น้องชายกลับไปก่อนเพราะวันนี้คุณแฟนคนดีจะมารับ คนน้องร้องเหอะ ถึงว่าหน้าบานเป็นจานดาวเทียมกันมาเลย แบคฮยอนไม่สนใจคำค่อน คุณหนูยืมกระจกอี้ชิงส่องดูความเรียบร้อยของใบหน้าและทรงผม รอไม่นานชานยอลก็โฉบมาพร้อมรถคันเก่ง คุณหนูยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลาพร้อมรับกลิ่นไอความสุขเข้าไปในอก มัวแต่คิดถึงความจำเป็นของอีกฝ่ายจนลืมนึกไปว่าคนอย่างคุณแบคฮยอนนั้นไม่เคยมีความจำเป็นบังคับอย่างคุณแฟน ชานยอลขยับไม่ได้แบคฮยอนก็จะเป็นฝ่ายขยับตารางเวลานั้นเอง

 

วันนี้ชานยอลมีเวลาชั่วโมงเดียว ชายหนุ่มจึงพาคุณหนูไปทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านหนังสือ แบคฮยอนเลือกทานบะหมี่ในร้านเล็กแต่สะอาดและตกแต่งน่ารัก ทานเสร็จก็มีคนใจดีเลี้ยงไอศกรีมต่อ มอเตอร์ไซค์คันเล็กแล่นไปตามเส้นทางเดิมอีกครั้ง ชานยอลจอดรถไว้ริมแม่น้ำ เขานั่งเหยียดขาตรงเก้าอี้ยาวมีคุณหนูตัวขาวถอดรองเท้าเดินเล่นอยู่ไม่ห่าง

 

“งานเช็คสต็อคเป็นยังไงบ้าง เรียบร้อยดีไหม”

 

“ครับ ตัวเล่มหายไปหลายเล่มเหมือนกัน ต้องลงข้อมูลตัดขายไป”

 

“หมายความว่าถูกขโมยไปอย่างนั้นหรือ?” ชานยอลพยักหน้า พอแบคฮยอนนั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มก็ขยับพื้นที่ให้...แน่นอนว่าตัวเขาเพิ่มระยะห่างออกไปด้วย คุณหนูแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอาการระวังตัวนั้น ยิ้มหวานให้คุณแฟนลูกเดียว “งานใหญ่ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ชานยอลก็ว่างแล้วสิ”

 

“ใกล้สอบแล้ว เดี๋ยวคุณแบคฮยอนก็ยุ่งเหมือนผม” ชายหนุ่มเลี่ยงไปอีกทาง แบคฮยอนอดไม่ไหวจริง ๆ คนตัวเล็กถอนใจเสียเฮือกใหญ่ เสียงหม่นอย่างไม่ซ่อนเร้น เถอะ เราพยายามจะลดช่องว่างสุดกำลังกายกำลังใจ สุดท้ายก็ยังมีความจำเป็นอย่างอื่นขวางกั้นสินะ

 

“เราอ่านหนังสือไปเยอะแล้ว อ่านทุกวันแหละ”

 

“ขยันจังเลยครับ”

 

“ก็ มันว่างไม่รู้จะทำอะไร อยากเจอแฟนก็เจอไม่ได้”

 

“คุณแบคฮยอน” คุณแบคฮยอนมองออกไปยังพื้นน้ำเบื้องหน้า แม่น้ำในฤดูฝนเป็นสีน้ำตาลขุ่นรับกับสีท้องฟ้าที่หาความสดใสไม่ได้เลย เหมือนอารมณ์เขาตอนนี้เป๊ะ เดี๋ยวใสเดี๋ยวขุ่นสลับกันไปมาจนเริ่มสับสนเสียเอง แบคฮยอนพยายามยิ้มทว่าแค่เหยียดริมฝีปากออกก็ยากสุด ๆ แล้ว แปลกนะ อยู่ต่อหน้าชานยอล แบคฮยอนฝืนสีหน้าหรืออารมณ์ไม่ค่อยได้เลย นับวันจะยิ่งบังคับตัวเองยาก อย่างตอนนี้อยากยิ้มอยากสดใสให้ชานยอลสบายใจแต่คุณหนูก็ทำได้ไม่ดีพอ คุณแฟนเลยเครียดตามไปด้วยเลย สงสัยแบคฮยอนจะอยู่กับความเครียดมานานเกินไป เครียดที่สุดในชีวิตเลยมั้งหนนี้

 

“ผมขอโทษนะครับ ต่อไปมันจะดีขึ้นแล้ว”

 

“อื้อ ไม่เป็นไรหรอก เราเข้าใจ” ชานยอลค่อยยิ้มออกมา เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ

 

“ใกล้จะถึงเวลาเข้างานแล้ว กลับกันเถอะครับ” แบคฮยอนยกนาฬิกาขึ้นดู ใกล้แล้วจริง ๆ ด้วย ปกติชานยอลจะต้องไปเร็วกว่านี้ วันนี้อาจจะสายด้วยซ้ำ...ถ้าต้องไปส่งแบคฮยอนที่คอนโด

 

“ชานยอลไปทำงานเถอะ เดี๋ยวเรากลับเอง”

 

“เอาอย่างนั้นหรือครับ?”

 

“อื้อ”

 

“งั้น ผมไปก่อนนะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความหาผมด้วยนะครับ”

 

 

“...........”

 

 

วันนี้มาแปลก ปกติให้เช้าสายยังไงก็ต้องไปส่งให้ได้ วันนี้พอคุณแบคฮยอนบ่ายเบี่ยงหน่อยเดียวก็เก็บเป้คล้องไหล่ บอกลากันง่าย ๆ ซะอย่างนั้นน่ะ ไม่ตื้อกันอีกสักหน่อยหรือวันนี้คุณหนูมีอะไรจะอวดนะ!

 

“ชานยอลอ่า...” หันกลับไปแล้วก็ต้องสะดุ้ง คนที่คิดว่ากำลังสตาร์ทรถกลับยืนอยู่หลังเก้าอี้นี่เอง ชานยอลยิ้มบาง มองตรงมาไม่หลบตาพร้อมของในมือ

 

“อะไรหรือ?”

 

“เปิดดูสิครับ” กล่องขนาดประมาณนี้มันคุ้น ๆ เหมือนเคยผ่านมือมาก่อน แบคฮยอนรับมาวางบนตัก เปิดฝากล่องออกแล้วก็แน่ใจว่าคงเป็นคนละกล่องเพราะของข้างในก็คนละอย่าง คุณหนูหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาเงยหน้ามองคนตัวโตด้วยสายตาคำถามที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

 

“ของเราหรือ?” ชานยอลพยักหน้ารับ

 

“ลองสวมดูสิครับ น่าจะพอดีกว่าใบเดิม” คุณหนูยิ้มจนตาเหลือขีดเดียว ยื่นของขวัญชิ้นนั้นให้ชานยอล ขอแกมสั่งด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจเล็กน้อย

 

“สวมให้หน่อย” หมวกกันน็อคแบบครึ่งศีรษะสีขาวแต่งขอบสีน้ำตาลสลับเหลือง ด้านหน้ามีแว่นอันโตสีน้ำตาลเข้มคาดทับ คุณหนูรอจนคุณแฟนเอียงคอมองด้วยความพอใจแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปตัวเองเก็บไว้ทันที ชื่นชมด้วยความปลาบปลื้มก่อนจะเกาะแขนคนใจดี

 

“ขอบใจมากนะ ชอบมากเลย”

 

“คราวนี้จะยอมกลับด้วยกันหรือยังครับ?” คนแอบงอนหัวเราะร่าเริง ชิดเท้าแล้วก็แตะสองนิ้วเข้ากับหมวกใบใหม่

 

“พร้อมแล้วครับผม!

 

 

 

 

 

 

คุณแบคฮยอนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พอรถผ่านแยกไฟแดงมาสองแยกแบคฮยอนก็เกาะไหล่ร้องบอกให้ชานยอลเลี้ยวเข้าไปในถนนเส้นเล็กทางขวา ชานยอลยอมทำตามแต่โดยดี พอรถจอดอยู่หน้าตึกกรุกระจกตัดแสงสูงเกือบสามสิบชั้น ชายหนุ่มก็หันมามองคนตัวเล็กแทนคำถาม

 

“ขอบใจมากนะ ชานยอลไปทำงานได้แล้วล่ะ”

 

“มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

 

“ทำอะไร? ก็นี่บ้านเรา?”

 

“บ้าน?”

 

“ใช่ บ้านใหม่เราเอง ชั้นยี่สิบเจ็ดของตึกนี้แหละ”

 

“ย้ายมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมจู่ ๆ ...” สมองประมวลผลพริบตาเดียวชานยอลก็ได้คำตอบ ตึกนี้...อยู่ห่างจากหอพักเขาไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร

 

 

คุณแบคฮยอน!

 

 

“อยู่ใกล้กันก็ประหยัดเวลาเดินทาง ประหยัดพลังงาน ไม่ต้องเสียเวลาอ้อมเมืองกลับไปมา อยากไปหาก็แป๊บ ๆ ถึง อยากกินข้าวด้วยกันก็ไม่ต้องไปไกล ที่สำคัญชานยอลจะได้ไม่ต้องเผื่อเวลาบนถนนเยอะเวลามารับมาส่งเรา ดีไหม?”

 

ชานยอลไม่มีสิทธิ์ตอบรับ เพียงแค่ขยับริมฝีปากใบหน้าเล็กก็โน้มลงมาหา กลีบเนื้อนุ่มทาบลงกับมุมปากได้รูป แตะให้รสหวานซ่านไปทั้งอกคนตัวโตจนเขาหมดใจจะดุคุณหนูของตน ชานยอลปรือตามองแพขนตางอนยาวตราบจนคนรุกถอยไปยืนหน้าแดงก่ำ

 

“ขอบคุณสำหรับหมวกกันน็อคนะ ขับรถดี ๆ เรา...เข้าบ้านล่ะ!” คุณแบคฮยอนวิ่งผ่านเข้าไปในตึกแล้วชายหนุ่มยังนั่งคร่อมเวสป้าคู่กายอยู่ที่เดิม เปลือกตาหนาพับเข้าหากันก่อนเขาจะส่ายหัวแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

 


คุณหนูแบคฮยอนทำได้ทุกอย่าง

 


เขาเริ่มเชื่อคำคิมจงอินแล้วสิ

 

 

 

 

 

 



#lovelycb

 

ไม่มีเวลาให้ความหมุ่ยใจ คุณแบคฮยอนว่าไว้อย่างนั้น


พูดเล่น ๆ กับคนอ่านท่านหนึ่งไว้ว่าถ้าเธอน่ารักติดอันดับหนึ่งในเด็กดี 7 วันซ้อนจะอัพตอนพิเศษให้อ่าน

ติดมา 9 วันโดนทวงเลย อัพให้แล้วนะจ้าาา อ่านแล้วชอบก็ตอบกลับมาด้วยนาาา

 

เปิดจองหนังสือ Lovely you อยู่นะคะ ในเล่มมีตอนพิเศษรอท่านอยู่อีกหลายตอนเลย


^----^

 










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5769 YunewG (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:13
    ยอมคุณหนูจริงๆ น่ารักกกกก
    #5,769
    0
  2. #5733 pbcy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 17:01
    ความสุขสร้างได้บายคุณหนูบยอน
    #5,733
    0
  3. #5653 areenachesani (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:57
    แงง คุณหนู คุณแบคฮยอนน่ารักมากเลยย แอบสงสารน้ำตาคลอแทน แต่ไม่ทันไหลหรอกคุณหนูเขาฮีลตัวเองไวเกิ๊นน555 นี่เข้าใจชานยอลน้าา
    #5,653
    0
  4. #5613 CB💕 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 11:22

    ทำไมรูกฉันมันน่าตีก้นอย่างงี้ แต่น่ารักมากกก ให้อภัย
    #5,613
    0
  5. #5596 fourfivesix (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 21:05
    โง้ยยยยยยคุณหนูววววววววววววว ชอบบบบบบบๆๆๆๆ
    #5,596
    0
  6. #5539 ying- (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:38
    น่าร๊ากกกกกกกก
    #5,539
    0
  7. #5530 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 00:49
    คือน่ารักมากเลย คุนหนูทุ่มเทให้ความรักมาก แต่ว่าการแสดงความรักของพระเอกเรานั้นนับว่าน้อยมาก เทียบกับคุณชายจงอินไม่ติด แต่มีตอนคุณหนูจู๊บให้ชื่นใจด้วย
    #5,530
    0
  8. #5367 Intelligence- (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 16:03
    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนน คุณหนูแบคฮยอนทำได้ทุกอย่างจริงๆ ปาร์คชานยอลก็น่าร๊ากก โง้ยยยย ><
    #5,367
    0
  9. #5284 OomtaAtom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:27
    น่ารักโอ้ยยยยยย
    #5,284
    0
  10. #5282 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:24
    คุณหนูแบคทำได้ทุกอย่างจริงๆ โอ๊ยยย น่ารัก 555555555555
    #5,282
    0
  11. #5238 pim pimmi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:38
    น่ารักกกกก
    #5,238
    0
  12. #5193 배켜니 ♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:17
    ชอบความสัมพันธ์พี่น้องของพิแบ้กกับงินงินมากกกกกกก มันน่ารักไปหมดดดดดดดด 55555555555555555
    #5,193
    0
  13. #5160 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    คุณหนูน่ารัก555ไม่งี่เง่ากับตัวเองแต่ไปลงที่เพื่อนและน้องแทน555
    #5,160
    0
  14. #5125 ปุปปัป (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 16:34
    คุณหนูแบคฮยอนทำได้ทุกอย่าง
    #5,125
    0
  15. #5091 `พ่อตาสระอิ:') (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 05:14
    โอ้ยยยยยยยยยจนฟิคจบละนี่ลุ้นอยู่ว่าจะได้ไปห้องชย.มั่ย จะได้จุ้บมั่ย สุดท้ายก็มี น้ำตาไหลแพร่บ จะแสนดีไปไหนคะพ่อคู้นนนนน
    #5,091
    0
  16. #5076 aonniieeee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 01:08
    น่าร๊ากกกก คุณแบคฮยอนนี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ เอ็นดูแทนชานยอลอะ
    #5,076
    0
  17. #5044 yimyimcute112 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:04
    คิดถึงคุณหนูแบคกับชานยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
    #5,044
    0
  18. #5031 geejajaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 11:46
    เขินอ่ะ มีจุ๊บชานยอลก่อนด้วย กรี๊ดดด

    คุณหนูบยอนทำถูกต้องแ้ลวล่ะ อิอิ
    #5,031
    0
  19. #4991 jaruwan sukrung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 18:54
    งื้ออออ เขิลลลล>< จนอกจะแตกแล้ววว
    #4,991
    0
  20. #4981 joylnr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 23:08
    เชรดดดดดดดดด จูบกันแล้วววว คุณหนูน่ารักกกกกกก
    #4,981
    0
  21. #4980 joylnr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 23:08
    เชรดดดดดดดดด จูบกันแล้วววว คุณหนูน่ารักกกกกกก
    #4,980
    0
  22. #4932 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 12:13
    โอ้ยน่ารักที่สุดในโลก
    #4,932
    0
  23. #4892 fame999999999 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 03:46
    น่ารักกกกกกกกกก ชอบงะอ่านเเล้วอยากมีเเฟน เเบบนี้เลย
    #4,892
    0
  24. #4717 ploynie * (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 18:52
    อื้อหือออออออออ

    ความรักคือการลงทุนจริง ๆ ค่ะ

    555555555555555

    น่ารักอ่ะ

    งื้ออออออออออ

    ทูลหัวของบ่าวววววววววววว

    เยิฟมากกกกกกกกก เหมือนแมวเยยยย

    งุงุงุงุ เดี่ยวนี้เค้าพัฒนามีโปะ ๆ ด้วยอ่ะ

    เขิลลลลลลลล งื้อออออออออออออ

    น่ารักจุง 

    น่ารักจนอยากมีแฟนเป็นคุณชานยอล 555555555555

    งื้อออออออออออออ 
    #4,717
    0
  25. #4630 potnoi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 22:46
    มาแล้ววววววว ที่จริงหนีสอบมาอ่านรอบนึงแล้ว ตอนนี้เราสอบเสร็จแล้วว อ่านใหม่อีกรอบก็ยังตะโกนว่าน่าร้อกกกกก น่ารักอ้ะ คุณหนูเนี่ยถึงจะบ่นจะงอแงว่าคนหล่อไม่มีเวลาให้ยังไงแต่ก็ยังนึกเป็นห่วงชานยอลตลอดเลย แต่พอได้เจอชานยอลทีไรที่งอนๆนี่หายหมดเลย น่าเอ็นดูแรงง คุณแบคฮยอนนี่พออยู่กับชานยอลที่ไรกลายเป็นผู้แพ้ตลอดเลย เจอคนหล่อเขายิ้มตาหวานใส่หน่อยก็อ่อนยวบเลย คิดแล้วเขิ้นเขิน ชานยอลน่ารักเหมือนกันเนอะชอบหยอกชอบทำให้คุณหนูเขินเรื่อย เราก็เขินเน้ แต่ก็นะถูกของจงอินเลย คุณหนูตัวแสบทำได้ทุกอย่าง ระยะทางไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป55555 ชอบๆ ขอบคุณมากๆค่าา
    #4,630
    0