(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 28 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนยี่สิบแปด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 328 ครั้ง
    7 ธ.ค. 58
















 

“ชีวิตเด็กพาร์ทไทม์ก็เหลืออีกแค่วันเดียวเองสิงั้น”

 

“อือ”

 

“หลังจากนี้แบคฮยอนก็จะว่างทุกเย็นแล้วสิ”

 

“อือ”

 

“ดีใจไหม?”

 

“อือ”

 

“เสียใจไหม?”

 

“...................” อี้ชิงจิ๊ปากใส่หางตาเรียว ไม่ยักกะหลงกลแฮะ เห็นเอาแต่เหม่อนึกว่าอะไรก็จะอือ ๆ ๆ ไปหมดเสียอีก คุณแม่ลูกหนึ่งเดินไปอีกแถวของชั้นหนังสือ ไล่ปลายนิ้วไปตามสันหนังสือปากก็ยังไม่หยุดชวนคุย

 

“เมื่อกี้เราเจอชานยอลด้วยนะ” อี้ชิงชำเลืองมองใบหน้าเรียว อาการเม้มปากทันทีแบบนั้นก็ถือว่าเป็นปฏิกิริยารับรู้ได้เช่นกัน “ถามถึงแบคฮยอนด้วย คุณแบคฮยอนมาเรียนหรือเปล่าครับ ไม่สบายหายหรือยัง แหมะ ท่าทางเป็นห่วงจริงจัง”

 

“คนดีนี่นา เพื่อนไม่สบายก็ต้องห่วง เป็นธรรมดา” อี้ชิงถอนใจเฮ้อยาว ๆ

 

“เป็นอะไรมากไหมเนี่ย”

 

“ก็ไม่ได้เป็นอะไร”

 

“นี่ แบคฮยอน รู้ตัวหรือเปล่าว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเนี่ยนายเหมือนลืมชาร์ตแบตฯ ตัวเองก่อนออกจากบ้าน เราเข้าใจนะว่าคนเรามีเรื่องทุกข์ใจก็ต้องหม่นหมองซึมเศร้าแต่ถ้าเราเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในความอึมครึม ไม่ยอมอัพอารมณ์ให้ชื่นบาน อาการมันก็จะหายช้า ยิ่งนานยิ่งทรมาน อย่างแบคฮยอนยิ่งนานยิ่งหมอง บอกตามตรงเราชอบคุณแบคฮยอนที่เก๋เลิศเชิดหยิ่ง เพี้ยนนิดหน่อย มั่นใจจนมองไม่เห็นหัวใครคนเก่ามากกว่า” เจ้าของคุณสมบัติที่ว่ามาหลุดเสียงหัวเราะอย่างสุดจะกลั้น อี้ชิงแอบเหน็บได้แนบเนียนมาก

 

“ขอบคุณนะที่เป็นห่วง เราเป็นแบบนี้อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้น” แบคฮยอนบอก ความสุขุมเยือกเย็นหลงเหลือมาจากเศษซากความผิดหวังทำให้แบคฮยอนที่เคยร่าเริงสดใสดูแปลกไป คนอื่น ๆ อาจไม่ทันสังเกตหรือสังเกตเห็นแต่ไม่กล้าทักท้วงทว่าอี้ชิงไม่ยอมทน

 

“อีกเดี๋ยวน่ะนานแค่ไหน” คราวนี้เป็นแบคฮยอนที่ถอนใจ

 

“มันตอบได้ด้วยหรือเรื่องแบบนั้น” อี้ชิงขยับจะเถียงแต่ก็เผยอปากค้าง คุณแม่ลูกหนึ่งกระแอมในคอเอ่ยเสียงเบากว่าเดิม

 

“จะว่าไปเห็นความห่วงใยที่ชานยอลแสดงออกแล้วถ้าเราเป็นแบคฮยอนเราอาจจะมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งนะ คนเราถ้าไม่มีใจให้จะคอยถามไถ่ทุกข์สุขทำไม” แบคฮยอนไม่ตอบ เขาคิดหาคำตอบไม่ทันและอี้ชิงก็รวบรัดตัดบทขอไปเข้าห้องน้ำ เสียงบ่นกระปอดกระแปดว่าพักนี้เสี่ยวชิงไม่ค่อยเจริญอาหารไม่รู้ตอนนี้สามีหัวเกรียนจะป้อนข้าวลูกหรือยังลอยหายไปพร้อมเจ้าตัว คุณหนูถอนหายใจยาว ลุกจากโต๊ะเพื่อไปหามื้อกลางวันทานเสียที บ่ายโมงกว่าแล้ว โรงอาหารคนโล่งมากกว่าตอนเที่ยงแบคฮยอนชอบเวลานี้มากกว่าตอนแย่งกันกินแย่งกันซื้อ อีกอย่างจิตใจเขาไม่สงบพอจะรับเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจได้ เกิดใครมาทำตัวน่ารำคาญใกล้ ๆ ไม่แคล้วได้ทุ่มเก้าอี้ใส่ให้

 

“คุณแบคฮยอนครับ” นั่นไง คิดไม่ทันจบ ความน่ารำคาญอีกอย่างก็มา

 

“มีธุระกับผมหรือครับ?”

 

“เสาร์นี้จะมีงานเปิดตัวธุรกิจใหม่ของครอบครัวผม ผมอยากชวนคุณไปด้วยกัน”

 

“ขอบคุณที่เชิญนะครับแต่คงไม่สะดวก ผมไม่รู้จักกับครอบครัวคุณ” ไม่ได้สนิทกับนายด้วย “แต่ยังไงก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ขอให้งานผ่านไปด้วยดี”

 

“เรื่องไม่รู้จักนั่นตัดไปได้เลยครับ คุณพ่อผมรู้จักคุณพ่อคุณดี พ่อชื่นชมคุณบยอนมากถ้ารู้ว่าคุณไปร่วมงานพ่อต้องดีใจมากแน่” ชื่นชมพ่อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูก อยากจะจีบก็กลับไปเรียนการเชื่อมโยงมาใหม่ไป ไม่อยากจะเสวนา

 

“ผมไม่สะดวกจริง ๆ ครับ”

 

“โธ่ คุณแบคฮยอน ให้โอกาสผมสักหน่อยเถอะครับ”

 

“ผมบอกว่า...”

 

“ขอโทษนะครับ” ท่าทีเบื่อหน่ายของคุณหนูบยอนหายเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยอาการเกร็งขึ้นมาทั้งหลังทั้งไหล่ ดวงตาคู่เล็กกลอกไปมาผิดลุคคุณหนูผู้เคยมั่นใจเกินร้อยคนละขั้ว ทำไมนะ ทำไมความสามารถในการปั้นหน้าของคุณแบคฮยอนถึงได้เสื่อมถอยไปอย่างน่าโมโห แบคฮยอนเคยทำได้ดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่เคยถอยกรูดออกห่างจากชานยอลอย่างที่เพิ่งทำ

 

“คุณยืนบังหน้าร้านอยู่ถ้าไม่ซื้อช่วยหลบไปหน่อยได้ไหม”

 

“ก็ไปร้านอื่นก่อนสิ คนคุยกันอยู่ไม่เห็นหรือไง ไม่มีมารยาท”

 

“พื้นที่ตรงนี้เป็นของส่วนรวมนะคุณ”

 

“เอ๊ะ ก็บอกว่า...”

 

“กรุณาหลบไปด้วยครับ”

 

“เฮ้ย แกเป็นใครวะ!” จากที่เป็นคนถอยหนีกลับต้องแทรกเข้าไปขวาง กังวานเสียงใสตัดสินสั่งเฉียบขาด

 

“คุณไปเถอะครับ พวกเรายืนเกะกะขวางทางคนอื่นจริง ๆ เรื่องงานผมยืนยันอีกครั้งว่าไม่สะดวก ขอบคุณที่เชิญนะ ผมขอตัว” ร่างเล็กผละมาอย่างไร้ความอาวรณ์ เร่งฝีเท้าก้าวมาหยุดที่ร้านริมสุด ไม่ได้คิดมาก่อนหรอกว่าจะทานร้านนี้คิดแต่ว่าอยากไปให้ไกลจากใครบางคนก็พอ สั่งรายการแรกที่คิดออกไปแล้วก็ถอยออกมายืนรอ พอใจกล้าขึ้นมาหน่อยก็ค่อยหันไปมองทางเดิม ปาร์คชานยอลไม่ได้อยู่ที่เดิมแต่ตามคุณแบคฮยอนมาถึงที่นี่! หันกลับไปเจอกรอบร่างสูงใหญ่ยืนต่อแถว คุณแบคฮยอนเกือบจะทรุด รีบหันกลับทางเดิมแทบไม่ทัน

 

“ทำไมถึงอยู่คนเดียวล่ะครับ? คุณอี้ชิงไปไหน?”

 

“อี้ชิงไปห้องน้ำ” ตอบไม่เต็มคำ ต่างกับเมื่อครู่นี้ลิบลับ

 

“คนนั้น เค้าทำแบบนี้กับคุณบ่อยหรือเปล่า?”

 

“ไม่ ปกติก็แค่ทักทายเฉย ๆ ไม่เคยตื้อหนักอย่างครั้งนี้”

 

“ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะครับ ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็เดินหนีเลยดีกว่า อย่าเสียเวลาคุยกับคนพูดไม่รู้เรื่อง”

 

“อือ เราจะระวัง ขอบคุณนะ”

 

 

“.............”

 

 

“แล้ว ชานยอลมาทำอะไรที่นี่หรือ?”

 

“ผมมาหาคุณแบคฮยอน”

 

“มา มาหาเราทำไม?”

 

“ผมอยากคุยด้วย ไม่รู้สิครับ ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน อย่างน้อยก็เรื่องแย่ ๆ ที่ผมเคยทำกับคุณ ขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ” น่าแปลกไหม ถ้าเป็นอาทิตย์ก่อนแค่ได้เห็นหน้าชานยอลคุณแบคฮยอนก็ดีใจจนแทบจะม้วนลงไปกลิ้งแล้ว ยิ่งถ้าชานยอลบอกเองว่าตั้งใจมาหา อยากคุยด้วย ใจคุณแบคฮยอนคงโบยบินได้เหมือนติดปีก แต่มาตอนนี้แบคฮยอนกลับกลัว กลัวจะได้อยู่ใกล้ กลัวจะได้เห็นหน้า กลัวกระทั่งเสียงที่ได้ฟัง แบคฮยอนกลัวไปหมด

 

“เราไม่สะดวก”

 

“แค่สิบนาที ไม่สิ ห้านาทีก็ได้ครับ” นาทีเดียวก็ให้ไม่ได้ แบคฮยอนยังไม่พร้อมจะฟังชานยอลตอกย้ำสถานะเพื่อน ไม่อยากให้ชานยอลถือสนิทแล้วเล่าเรื่องปาร์คโชรงให้ฟัง แบคฮยอนกลัวตัวเองจะปั้นหน้าไม่ไหว ปล่อยน้ำตาไหลให้ชานยอลตกใจ

 

“เราไม่สะดวกจริง ๆ ขอโทษนะ เรานึกได้ว่าต้องเอางานไปส่งอาจารย์ ขอโทษจริง ๆ” ขอโทษนะชานยอล แบคฮยอนคนขี้ขลาดเข็ดขยาดความเจ็บปวดเสียแล้ว

 

สุดท้ายก็ไม่มีมื้อกลางวันตกถึงท้อง แบคฮยอนรวบเอาข้าวของเดินแกมวิ่งออกจากแคนทีนคณะ สวนทางกับอี้ชิงที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำ ฝ่ายหลังยกมือตั้งท่าจะเรียกแต่เห็นสีหน้าเหมือนจะปล่อยโฮแหล่มิแหล่นั่นแล้วก็เปลี่ยนใจ รีบเก็บข้าวของแล้วถามเพื่อนรักไปติด ๆ จากตอนนั้นถึงตอนนี้ก็กว่าชั่วโมงแล้ว คุณแบคฮยอนยังเอาแต่นั่งพิงชั้นวางหนังสือในมุมลึกสุดของห้องสมุด ถามอะไรก็ไม่ตอบหนักเข้าก็ซุกหน้ากับเข่าปล่อยให้อี้ชิงเครียดจนหมดความอยากอาหารตามไปอีกคน

 

“เจ็บหนักมากเลยนะ”

 

“ขอโทษ”

 

“จะขอโทษทำไมล่ะ เฮ้อออออ เอาเถอะ ให้เวลาสิบห้านาที ดราม่าให้อิ่มใจแล้วต้องทำงานต่อนะ เดี๋ยวกลับมา” อี้ชิงว่าแล้วก็ตัดใจลุกไปจากมุมเงียบนั้น แบคฮยอนเงยหน้ากดศีรษะกับผนังเย็น หลับตานั่งอยู่อย่างนั้นจนลืมเวลา กระทั่งได้ยินเสียงอี้ชิงเดินกลับเข้ามาอีกครั้งแบคฮยอนถึงบอกตัวเองให้ตั้งใจทำงานให้เสร็จ ร่างเล็กลุกจากมุมห้องพลางเดินลัดเลาะไปตามชั้นไม้สูงท่วมหัว

 

“อี้ชิง เล่มนี้ต้องใช้บันไดแล้วล่ะ อยู่สูงอ่ะ”

 

“เล่มไหนครับ?” แบคฮยอนสะดุ้งใส่แถวหนังสือยาวเหยียด ร่างแข็งทื่อเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ในคอแบบนี้ฟังยังไงก็ไม่ใช่อี้ชิง ยิ่งเจ้าของเสียงพาตัวเองเข้ามาหยุดไม่ห่างแบคฮยอนยิ่งมั่นใจ

 

“ว่าไงครับ จะหยิบเล่มไหน?”

 

“ไม่เป็นไร เราจัดการเองได้”

 

“ถ้าให้ผมหยิบให้ก็ไม่ต้องใช้บันได บอกมาสิครับ จะเอาเล่มไหน” แบคฮยอนทำใจกล้าเงยหน้ามองคนตัวโตกว่า ทำไมยังไม่กลับไปอีก?

 

ชานยอลคนดี ที่มีน้ำใจมอบให้ก็เพราะเห็นแบคฮยอนเป็นเพื่อน เป็นพี่ชายของเพื่อน ตัวเขาเองนั่นแหละที่คิดเกินกว่านั้น หลังจากถูกผลักออกมาจากพื้นที่หวงห้ามแบคฮยอนก็นึกกลัว ทั้งกลัวทั้งเสียใจจนไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าสบตา พยายามถอยออกห่างในขณะที่อีกฝ่ายยังทำตัวตามปกติ ความเจ็บปวดจากการตัดรอนในคืนนั้นแบคฮยอนยอมรับได้ รู้ด้วยว่าชานยอลไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่ทำไม อีกฝ่ายต้องกลับมาทำดีกับเขาเหมือนเดิมอีก ยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ชานยอลอยากให้คุณแบคฮยอนเข้าใจผิดแล้วก็ได้ใจผิด ๆ เหมือนที่ผ่านมาหรือยังไง

 

“สีหน้าไม่ดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าครับ”

 

“พอสักที”

 

“...........”

 

“พอสักทีเถอะชานยอล”

 

“คุณแบคฮยอน”

 

“นายบอกให้เราหยุด บอกให้เราเลิกใส่ใจ เลิกทุกความตั้งใจที่เรามี เราก็ทำให้แล้ว แล้วทำไม ทำไมนายต้องทำในสิ่งที่นายเคยห้ามเรา นายต้องการอะไรกันแน่!”

 

แบคฮยอนไม่ได้ตั้งใจ ไม่อยากตวัดเสียงใส่ชานยอลแล้วก็ไม่อยากให้น้ำตามันไหลด้วย หัวใจอ่อนแอไม่สามารถทนอยู่ภายใต้สายตาตื่นตะลึงคู่นั้นได้อีก ร่างเล็กถอยห่างแต่ชานยอลรั้งไว้ด้วยแรงที่เหนือกว่า ชายหนุ่มมองออกว่าคนตัวเล็กกำลังเสียใจแต่ที่เขาไม่เข้าใจคือเรื่องมันลุกลามมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร คืนนั้นคุณหนูรับฟังเขาโดยไม่โต้แย้งแล้วก็กลับไปเงียบ ๆ แบคฮยอนหายไปหลายวันกลับมาหาชานยอลพร้อมคำขอโทษและรอยยิ้ม 

 

ชานยอลใจหายแต่ชายหนุ่มก็ยังคงถือมั่นในโลกของความจริง

 

“ผมขอโทษ ผมแค่อยากช่วย คุณไม่ต้องฟังผมอธิบายแล้วก็ได้ ขอแค่อย่า...อย่าร้องไห้...”

 

ยิ่งเสียงทุ้มอธิบายน้ำตาแบคฮยอนก็ยิ่งไหล

 

ได้ยินไหม

 

ชานยอลไม่อยากให้ร้องไห้ ไม่อยากให้...

 

“เรารู้ รู้ว่านายเป็นห่วง นายเป็นคนดี นายมีน้ำใจ แต่ทำไม ทำไมพอเราทำบ้างนายถึงปฏิเสธ แล้ว...แล้วความพอดีมันอยู่ตรงไหน เราทำอะไรได้บ้าง เป็นห่วงได้แค่ไหน คุยได้แค่ไหน เราต้องทำตัวยังไงถึงจะไม่ถูกนายเย็นชาใส่อีก!” ถ้อยความตัดพ้อมีฤทธิ์ร้ายไม่ต่างกับน้ำกรด ชานยอลสะท้านไปทั้งอก มือที่ยื้อยุดอ่อนแรงคลายมือเล็กคืนอิสระ

 

 รู้เต็มอกว่าคนผิดคือตนเอง

 

 

 

ชานยอลหลงรักคุณแบคฮยอนทั้งที่ไม่อยากรัก รอคอยความน่ารักสดใสจากคนตัวเล็กแต่ก็ต้องหยุดตัวเองด้วยความทรมาน เฝ้าบอกตัวเองให้เจียมตัวแต่ก็ไม่เคยใจแข็งได้ตลอดรอดฝั่ง บางวูบที่เห็นแก่ตัวเขานึกอยากทำให้คุณหนูเป็นของตัวเอง หากพอเห็นแบคฮยอนกับคนอื่นก็กลับกลายเป็นว่าชานยอลคิดเพ้อฝันไปคนเดียว ความขมขื่นในใจทำให้เขาจงใจตีตัวออกห่างและใช้วาจาของอารมณ์ชั่ววูบทำร้ายเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง

 

คุณแบคฮยอนจะสับสนเพราะความโง่ของชานยอลก็สมควรแล้ว

 

 

 

“ผมขอโทษ ผมไม่ดีเอง”

 

“เข้าใกล้ไม่ได้เราก็จะไปให้ไกลจากนาย เท่านี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง”

 

“คุณแบคฮยอน ผมไม่ได้อยากให้คุณทำแบบนั้น” คุณแบคฮยอนปาดน้ำตาทิ้ง เกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ทำให้ทุกอย่างพังพินาศ อุตส่าห์ตั้งใจจะวางเฉยจะยิ้มให้ชานยอลจนถึงนาทีสุดท้ายก่อนวงจรชีวิตทั้งคู่จะแยกออกจากกัน แค่อดทนจนถึงคืนนี้แบคฮยอนก็ยังทำไม่สำเร็จ

 

“เราเข้าใจทุกอย่างดี นายก็ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี ชีวิตนายนายมีสิทธิ์เลือกให้ใครอยู่หรือใครไป เราเองที่ยุ่งวุ่นวายกับนายมากเกินไป นายไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด”

 

“..........”

 

“เราขออย่างเดียวอย่าทำให้เราสับสนอีก”

 

“คุณแบคฮยอน!” คุณหนูสั่งตัวเองให้ทิ้งชานยอลไว้ตรงนั้น ไม่สนใจแม้จะมีเสียงเรียกตามหลัง แบคฮยอนทิ้งงานทิ้งทุกอย่างมีเพียงความเจ็บปวดที่ไม่อาจทิ้งได้ดังต้องการ

 

 

 

 

 

 

 

การทำงานวันสุดท้ายเป็นเรื่องยากเรื่องหนึ่งในชีวิตแบคฮยอน เด็กหนุ่มต้องพยายามหางานให้ตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับใครบางคน ฮิมชันกลายเป็นเกราะป้องกันชั้นดีเพราะชายหนุ่มขยันหาเรื่องมาให้แบคฮยอนช่วยเหลือ บางครั้งฮิมชันคอยช่วยเขาทำงาน พองานเขาเสร็จแบคฮยอนก็ไปช่วยฮิมชันบ้าง สลับกันไปมาอยู่อย่างนั้น ฝ่ายชานยอลรู้ดีว่าถูกคนตัวเล็กหลบหน้าอย่างจงใจ แทนที่จะพยายามหาโอกาสเข้าใกล้เหมือนฮิมชันชายหนุ่มกลับมุ่งมั่นกับงานของตัวเองจนถึงเวลาร้านปิด

 

เพื่อนร่วมงานทุกคนหยอกล้อกันอย่างคึกครื้นในห้องพัก เป้าหมายของคืนนี้คือร้านอาหารกึ่งร้านคาราโอเกะใกล้สถานีรถไฟ ฮิมชันประกบติดแบคฮยอนเช่นเคย คนตัวเล็กเองก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญเพราะให้ยังไงหลังจากคืนนี้ก็คงหาโอกาสพบกันยากแล้ว แม้เวลาตอนนั้นจะค่อนข้างดึกแล้วแต่มนุษย์ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการทำงานหนักยังพอใจจะสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะยาว แบคฮยอนทานพอเป็นมารยาทเพราะไม่รู้สึกหิวเหมือนคนอื่น หลังมื้ออาหารคือรายการร้องเพลง เบียร์สดหลายเหยือกหมดไปอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนเองในฐานะเป็นเมนหลักของงานเลยถูกบังคับให้ดื่มมากกว่าทุกที กว่าจะรู้ว่าเริ่มเมาก็ตอนที่เดินไปห้องน้ำแล้วตัวลอย ๆ

 

เมื่อใดที่เงยหน้าเจอสายตาอีกคู่มองอยู่ แบคฮยอนจะหันหน้าหนีทุกครั้ง ไม่ใช่ไม่อยากสบตากับชานยอลแต่ไม่อยากเห็นว่าชานยอลมีโชรงนั่งเคียงข้างต่างหาก เมื่อความเจ็บปวดเริ่มแล่นพล่านคนตัวเล็กก็จะดับมันด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ครั้งแล้วครั้งเล่ากว่างานจะเลิกคุณแบคฮยอนก็หน้าร้อนผ่าว ตาพราว ปากแดงพอกับผิวแก้ม คนเคยคอแข็งจนน้องชายนับถือเจอเครื่องดื่มไปแก้วต่อแก้วก็มึนได้เหมือนกัน จากร้านเดินไปสถานีรถไฟไม่ไกล คนทั้งกลุ่มตั้งใจจะแยกกันตรงนั้น แบคฮยอนเดินนับก้าวไปเงียบ ๆ

 

“ฝนจะตกไหมเนี่ย ฟ้าครึ้มเชียว”

 

“เธอเมาหรือเปล่าโบมี ท้องฟ้าตอนกลางคืนมันแยกได้ด้วยหรือว่าครึ้มไม่ครึ้ม” โบมีฟาดฝ่ามือใส่ไหล่ฮิมชัน แรงจนชายหนุ่มครางอูย

 

“สายตาฉันยังปกตินี่ยะ ไม่ได้ถั่วอย่างใครบางคน”

 

“คู่นี้ก็กัดกันได้ทุกวัน”

 

“แหม ใครจะสวีทหวานอย่างคู่เธอล่ะยะ” พอโบมีย้อนโชรงก็ตีแขนเพื่อนเป็นเชิงปราม ทุกคนมาถึงสถานีรถไฟแล้วก็เริ่มหันมาล่ำลากัน แบคฮยอนโค้งให้หัวหน้าแผนกที่แยกตัวไปคนแรก คนตัวเล็กตั้งใจจะเรียกแท็กซี่กลับพอมองไปทางถนนคิมฮิมชันก็โผล่เข้ามายิ้มใส่ตา

 

“คุณแบคฮยอนจะกลับยังไงครับ”

 

“กำลังคิดว่าจะเรียกแท็กซี่”

 

“ถ้าอย่างนั้น ให้ผมไปส่งดีไหมครับ นั่งแท็กซี่ตอนกลางคืนคนเดียว อันตราย” โบมีร้องเหอะอย่างไม่เกรงใจ

 

“ไปกับนายก็อันตรายพอกันแหละ”

 

“ยัยขี้เมา อย่ามาชักใบให้เรือเสียน่า”

 

“นั่นสิ เธอก็ชอบขัดคอคนอื่นเค้าอยู่เรื่อยเลย คุณแบคฮยอนอาจจะอยากให้ฮิมชันไปส่งก็ได้ ไม่ยุ่งกับเค้าสักเรื่องได้ไหมโบมี” ขอบใจมากโชรง ดวงตาคู่เรียวมองตรงไปยังใบหน้าสวยหวาน โชรงยิ้มบาง ๆ ยังยึดตำแหน่งข้างกายชานยอลเอาไว้อย่างเหนียวแน่น

 

“ผมนั่งรถไปส่งคุณแบคฮยอนก็ได้นะ สบายมาก”

 

“ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไปก็ได้ครับ” ฮิมชันเบิกตากว้าง ชายหนุ่มลองเสี่ยงอาสาไม่คิดว่าคนตาสวยจะยอมรับไมตรีในที่สุด แบคฮยอนยิ้มให้เพื่อนร่วมงานอีกห้าหกคนที่เหลือ ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

 

“ขอบคุณที่คอยดูแลผมมาตลอดนะครับ ขอบคุณจริง ๆ” เด็กหนุ่มบอกแล้วก็ยิ้มปิดท้าย ดวงตาเรียวหยุดที่ใบหน้าคมหวานนานกว่าคนอื่น แบคฮยอนมองลึกลงไปในหน่วยตาสีจัดที่มองตอบมาอย่างไม่ปิดบัง กระทั่งเสียงโชรงเตือนขึ้น

 

“ฮิมชันเรียกรถแล้วค่ะ” คุณหนูสูดลมหายใจลึก พอถึงเวลาต้องบอกลาใจก็วูบไหวขึ้นมาอีก ร่างเล็กเดินไปยังรถรับจ้างที่ฮิมชันเปิดประตูรออยู่ กำลังจะเข้าไปนั่งแล้วก็ต้องเซกลับในทิศทางตรงข้าม แบคฮยอนได้ยินเสียงอุทานแต่ไม่ทันได้มองว่าคนอื่นเป็นยังไง พอเงยหน้ามาเจอแนวกรามคุ้นตาถึงสำนึกได้ว่าคนที่รั้งตนเอาไว้คือผู้ชายที่รักษาความเงียบมาตลอดทาง

 

“มึงเมาแล้วก็กลับบ้านเลยเถอะ กูจะไปส่งคุณแบคฮยอนเอง”

 

“เฮ้ย! ชานยอล! ไอ้ชานยอล!

 

“ชานยอลคะ!

 

เสียงฮิมชันกับโชรงดังอยู่ข้างหลัง แบคฮยอนฟังบ้างไม่ฟังบ้างเพราะไม่ได้สนใจ คุณหนูรู้สึกเหมือนตัวเองลอยไปบนปุยเมฆ มือข้างหนึ่งถูกมือหนากุมไว้มั่น สองตามองเพียงช่วงไหล่กว้าง คุณแบคฮยอนเมาจริงนะคราวนี้ เมาจน ทุกอย่างมันเบลอไปหมดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#lovelycb

 

เง้ออออออออออออ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 328 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5766 YunewG (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:03

    กรี๊ดดดด คุณหนู แงงงงง ชานยอลลลล คุยกันเถอะ คุยดีๆ สารภาพออกมาให้หมดเลย แงง รอนะๆๆๆ
    #5,766
    0
  2. #5730 pbcy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:19
    เอาให้เคลียร์ไปเลยนะชานยองคนจน
    #5,730
    0
  3. #5650 areenachesani (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:42
    สักทีนะชานยอล
    #5,650
    0
  4. #5618 ERI1485 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 17:31

    กำลังกลั้นใจไม่ให้ตัวเองต่อยจอคอมแตกก่อนอ่านจบ.....

    #5,618
    0
  5. #5593 fourfivesix (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 17:27
    ก็แค่บอกว่าชอบเค้าไงปาร์คชานยอลลลลลลล ว้อยยยย สงสารคุณแบคฮยอน
    #5,593
    0
  6. #5563 ฮุนนน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:10

    ความชัดเจนอยู่ไหนอ่ะ ถ้าจะไม่ทำอะไรให้มันจริงจังก็อย่าให้มันมากไปกว่่านี้เลย

    #5,563
    0
  7. #5527 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:02
    ออหอลุ้นในลุ้น ขอให้คุณหนูสดใสในเร็วนันด้วยเทอญ
    #5,527
    0
  8. #5491 qxirn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 19:54
    เห้ออออออ เห้อออออออออออออ เหนื่อยแทน
    #5,491
    0
  9. #5438 Pinkuplatong (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 23:17
    เคลียร์กันเถอะ ร้องให้มาหลายตอนแล้ว สงสารรีดเดอร์บ้าง 5555
    #5,438
    0
  10. #5362 Intelligence- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:19
    ชานยอลจะทำไรรีบทำเลย เรานี่ตาช้ำละ คุณแบคฮยอนจะเสียใจขนาดไหนน้าาา ._. รีบเคลียร์เร็วๆเลยน้าาา อยากให้หวานกันแล้ววววววววว แงงงงงงง
    #5,362
    0
  11. #5313 Cakid_ting (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    รีบๆง้อเถอะค่ะชานยอลลลลล
    #5,313
    0
  12. #5279 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 17:10
    ชานยอลจะทำอะไร????? จะง้อหรือจะทำอะไรกันแน่???
    #5,279
    0
  13. #5235 pim pimmi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 16:19
    แหมมมมมม ชานยอล
    #5,235
    0
  14. #5122 ปุปปัป (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 12:10
    ทีนี้ก็ง้อเลยนะ
    #5,122
    0
  15. #5073 aonniieeee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    เอาให้เคลียร์นะ นี่เราร้องไห้ตอนที่คุณแบคฮยอนตัดพ้อชานยอลในห้องสมุดนั่น ฮืออออออ
    #5,073
    0
  16. #5028 geejajaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    ลุย!!!!!!!

    ชานแบคคลียร์กันดีๆนะ
    #5,028
    0
  17. #4978 joylnr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 09:04
    ให้มันได้อย่างนี้สิชานยอล
    ง้อแบคเลยยยยยยยยยยยยย
    #4,978
    0
  18. #4930 jokerBHPcy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 15:43
    ไปส่งแล้วววววววว
    #4,930
    0
  19. #4908 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:20
    เป็นแฟนกันได้แล้ว!
    #4,908
    0
  20. #4888 yimyimcute112 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 00:01
    รักกันสักทีเถอะน่าที่รักขาาา
    #4,888
    0
  21. #4806 baeqool (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:17
    เหอะเหอะเหอะเหอะอยากปารองเท้าใส่โชรง
    #4,806
    0
  22. #4445 BACON_BAEK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 23:07
    สมน้ำหน้า
    #4,445
    0
  23. #4381 phakh (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 10:10
    พี่ชานอย่าำทำพังอิกนะ .... please
    #4,381
    0
  24. #4292 RuNจัง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 22:16
    หึหึหึหึหึหึหึ เป็นยังไงล่ะโชรง สะใจหลายยยยยยยยยยยยยยย วะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดตอนนี้ก็มาถึง

    #4,292
    0
  25. #4265 Chikka (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 21:50
    ชานแบคนี่จะอึมครึมไปไหน ไรท์ช่วยเขียนจงอินคู่กับเราทีนะคะ เอ๋คนละเรื่อง ขอโทษค่ะ5555
    #4,265
    0