(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 27 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนยี่สิบเจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 327 ครั้ง
    7 ธ.ค. 58

















            แบคฮยอนยืนอยู่หน้าล็อคเกอร์ของตน

 

มือข้างหนึ่งถือผ้ากันเปื้อนอีกข้างเพิ่งยัดกระเป๋าเข้าไปเก็บ เด็กหนุ่มมองป้ายชื่อที่ติดไว้หน้าตู้แล้วก็อดคิดถึงวันแรกที่เริ่มงานไม่ได้ แม้ผู้จัดการยูแจซอกจะรายงานว่าเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยแต่พอมาเจอสภาพล็อคเกอร์ส่วนตัวแบคฮยอนก็เกือบจะเหวี่ยงกลางร้าน กระเป๋าเขาใบหนึ่งราคาตั้งเท่าไหร่จะให้เก็บไว้ในตู้เล็ก ๆ เก่า ๆ โทรม ๆ ได้อย่างไร แบคฮยอนคงไม่ยอมยัดแอร์เมสเข้าไปเกลือกฝุ่นถ้าไม่เห็นว่าล็อคเกอร์ใกล้กันนั้นมีป้ายชื่อปาร์คชานยอลติดอยู่ แค่ป้ายชื่อชานยอลก็เปลี่ยนความตั้งใจของคุณแบคฮยอนได้แล้ว ตัวตนจริง ๆ ของชานยอลก็เปลี่ยนชีวิตคุณแบคฮยอนได้เลยเหมือนกัน

 

            คนตัวเล็กถอนใจพลางดึงตัวเองออกจากความทรงจำ

 

ปิดล็อคเกอร์แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก

 

            ตกใจกับการปรากฏกายของคนในความคิดจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาเรียวยาวไหวระริก กลีบปากบางเผยอค้าง ถ้าคนที่ยืนข้าง ๆ สนใจเพียงการเก็บข้าวของแบคฮยอนคงผละไปได้ง่ายกว่านี้ แต่มันไม่ใช่ ชานยอลกำลังมองอยู่ ดวงตาดำกว้าง นัยน์ตาสีเข้มทอดมองแบคฮยอนไม่หลบเร้น

 

หัวใจคุณแบคฮยอนร้าวรัดบีบตัวยามเห็นชัดว่ามุมปากอิ่มนั้นมีพลาสเตอร์แผ่นเล็กปิดทับ คุณหนูบีบมือแน่นสะกดสายตาไว้เพียงปกหนังสือเล่มหนึ่ง อย่าแบคฮยอน อย่าถาม อย่าทัก อย่าเผลอปล่อยให้มือนายแตะรอยช้ำนั้นเด็ดขาด!

 

            “จงอินบอกว่าคุณแบคฮยอนไม่สบาย หายดีแล้วหรือครับ”

 

แล้วชานยอลล่ะ ไปทำอะไรมาทำไมปากถึงเป็นแผล ชานยอลเจ็บไหม ไปหาหมอมาหรือยังสารพันคำถามที่แย่งกันแสดงตัวอยู่ในอกคนตัวเล็กหากมันก็เป็นเพียงแค่เสียงที่ดังอยู่ข้างใน ชานยอลคงทักทายตามประสาคนรู้จัก ตามนิสัยคนใจดี รู้ว่าแบคฮยอนเป็นพี่ชายเพื่อนจึงไม่ละเลยที่จะแสดงความใส่ใจ คุณหนูหรุบตาต่ำกำผ้ากันเปื้อนไว้แน่นแล้วก็เกือบลืมว่าต้องตอบคำถามนั้น ทำได้ดีที่สุดเพียงพยักหน้ารับแล้วก็ก้าวเลี่ยง

 

            “คุณแบคฮยอน”

 

 

ขวางไว้ทำไม ชานยอลอยากเห็นคนร้องไห้ต่อหน้าอย่างนั้นใช่ไหม

 

 

            “เรื่องคืนนั้น ผมขอโทษ” รู้อยู่แล้วว่าชานยอลจะต้องเอ่ยคำนี้ คนใจดีของคุณแบคฮยอนไม่มีทางปล่อยให้เรื่องคืนนั้นผ่านไปโดยไม่แสดงความรับผิดชอบหรอก แน่นอนสิ สุภาพบุรุษอย่างชานยอลจะระเบิดอารมณ์ใส่คนอื่นโดยไม่รู้สึกผิดได้ยังไงแต่คนผิดมันคือแบคฮยอนต่างหาก ผิดที่ทำให้คนดีเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่

 

            “ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทกับคุณ”

 

            “ไม่เป็นไร” เสียงแหบแทรกเบา ๆ หากก็หยุดคนตัวโตกว่าได้

 

“คนที่ต้องขอโทษคือเราต่างหาก ที่ผ่านมาทำให้ต้องลำบากหลายอย่าง ขอโทษที่วุ่นวายกับชีวิตนาย เรารู้สึกผิดจริง ๆ จากนี้ไป...จะ...จะไม่ทำอีกแล้ว...ขอโทษ...”

 

“มันไม่ใช่แบบนั้น”

 

“ขอตัวนะ จะเข้างานแล้ว”

 

“คุณแบคฮยอน!” แบคฮยอนค้อมศีรษะลงแล้วก็จากมาโดยไม่รอดูผล อย่างน้อยก็ได้พูดไปแล้วถ้าสามารถบังคับตัวเองอยู่ในกรอบได้ชานยอลคงไม่ใจร้ายทำตัวห่างเหินกับคุณแบคฮยอนอีก เปลือกตาบางกะพริบเร็วไล่ละอองชื้นที่เริ่มจับขอบตา สิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งคืออ่อนแอให้คนนอกเห็น อย่าทำ!

 

ร่างเล็กไม่ได้ออกไปหน้าร้านหากเลี่ยงไปทางห้องทำงานของผู้จัดการสาขา เคาะประตูรอจนได้ยินเสียงอนุญาตแล้วจึงเปิดเข้าไป

 

“คุณหนู!” คุณแจซอกผุดลุกขึ้นทันทีที่เห็นหน้าแขก ชายวัยกลางคนกุลีกุจอเข้ามาหาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเชิญแขกพิเศษนั่งแต่แบคฮยอนปฏิเสธ บอกสั้น ๆ ว่า “ผมจะทำงานถึงวันศุกร์นี้นะครับ ขอโทษด้วยที่แจ้งกะทันหัน ผู้จัดการยูจะหาคนใหม่มาแทนทันหรือเปล่า”

 

“ไม่มีปัญหาครับ ว่าแต่ เอ่อ ทำไมคุณหนูถึงลาออกล่ะครับ”

 

“ผมได้ข้อมูลที่ต้องการครบแล้ว” นั่นคือเหตุผลเพื่อการศึกษา สิ่งที่ต้องการที่สุดแบคฮยอนยังไม่อาจครอบครองได้เหมือนเดิม บางทีสิ่งนั้นอาจตกไปอยู่ในมือคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ แค่คิดแบคฮยอนก็หมดใจจะสู้ ไม่ใช่เพราะโชรงแต่เพราะชานยอลไม่ต้องการคุณแบคฮยอนต่างหาก

 

คำปฏิเสธของคน ๆ นั้นคือประกาศิต

 

เขาไม่เหลือแรงจะพยายามอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“ลาออก!” โบมีรีบยกมืออุดปาก มองซ้ายขวาเห็นว่าไม่มีผู้จัดการอยู่แถวนั้นก็กระซิบเสียงตื่น “จริงหรือฮิมชัน นายไม่ได้หูฝาด ฟังมาเพี้ยน ๆ นะ”

 

“เธอสิเพี้ยน ฉันได้ยินมาเต็มสองหู คุณแบคฮยอนบอกว่าจะทำงานถึงแค่วันศุกร์นี้” ชายหนุ่มทิ้งตัวใส่ตู้ล็อคเกอร์ ครางครื่อ ๆ “ฉันเพิ่งเริ่มสร้างความรู้สึกดี ๆ ให้เค้าได้ไม่เท่าไหร่ก็จะหมดโอกาสเสียแล้ว”

 

“เออ เค้าลาออกเพราะอยากหนีนายหรือเปล่าฮิมชัน”

 

“ไม่ใช่! คุณแบคฮยอนบอกว่าเก็บข้อมูลเรียบร้อยแล้วอะไรทำนองนี้แหละ เฮ้อ คนน่ารักไม่อยู่ ฉันจะหาแรงบันดาลใจในการทำงานจากไหนวะ เซ็งเลย”

 

“ก็ท่องเอาไว้สิยะว่าเพื่อเงิน เงิน เงิน” ฮิมชันเบ้ปาก หันไปหาอีกคนที่พักเบรกพร้อมกันแล้วก็ยิงคำถามใส่ทันที

 

“ชานยอล มึงรู้ข่าวมาก่อนหรือเปล่า?” เจ้าของชื่อละสายตาจากนิตยสารแต่งรถ ส่ายหน้าไปมา

 

“มึงสนิทกับคุณแบคฮยอน เค้าไม่บอกอะไรเลยหรือ”

 

“คิดแบบนั้นหรือ?”

 

“แบบไหน”

 

“ที่ว่ากูสนิทกับคุณแบคฮยอน”

 

“อ้าว ไอ้นี่ ก็ตัวติดกันอย่างกับตังเม มาทำงานด้วยกัน พักเบรคด้วยกัน วันหยุดก็ยังเจอกันอีก รู้ไหมว่าพนักงานแผนกอื่นเค้าอิจฉามึงแค่ไหน ในร้านนี้นอกจากมึงแล้วกูก็ไม่เคยเห็นคุณแบคฮยอนเล่นหัวกับใคร มึงน่ะพิเศษนะโว้ย ได้รับอภิสิทธิ์ขนาดนี้ ตกลงไม่ได้สนิทกันหรอกเรอะ” ชายหนุ่มทิ้งให้ฮิมชันเวิ่นเว้อกับการลาออกของแบคฮยอนโดยการก้าวออกจากห้องสต็อค

 

ห้าวันที่คนตัวเล็กหยุดงานไปพอกลับมาก็กลายเป็นว่าจะอยู่อีกแค่ไม่กี่วัน ชานยอลร้อนรน มั่นใจว่าสาเหตุส่วนหนึ่งเป็นเพราะตน ร่างสูงเดินตามหาเจ้าของดวงตาเรียวไปทั่วร้าน ไม่เว้นแม้กระทั่งแผนกหนังสือภาษาต่างประเทศทุกแผนก พนักงานสาว ๆ ชี้ชวนกันแอบมอง น่าเสียดายชายหนุ่มเพียงผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ชานยอลกำลังเดินผ่านประตูร้านเมื่อคนที่ตามหาเปิดประตูเข้ามา ต่างคนต่างชะงักก่อนที่คุณหนูตัวขาวจะเป็นฝ่ายหลบฉาก

 

“เดี๋ยวครับ” แบคฮยอนหยุดก้าว ดวงตาเรียวมองมาแทนคำถาม ชานยอลเผลอกำหมัดแน่น รูปลักษณ์ภายนอกคือคุณแบคฮยอนไม่ผิดแน่แต่ดวงตาเรียวยาวไร้ประกายพราวระยับดังที่เขาคุ้นใจ กลีบปากบางไร้รอยยิ้มที่เขาเคยมองด้วยความรื่นรมย์ คุณแบคฮยอนยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ยกเว้นความร่าเริงสดใสที่เคยมอบให้ชานยอลอย่างไม่หวงแหน

 

เขาควรจะทำยังไง

 

ชานยอลควรจะแก้ความเข้าใจผิดของอีกฝ่ายพร้อมทั้งของตัวเองหรือเขาควรปล่อยให้คนตรงหน้าห่างออกไปอย่างที่คิดเมื่อคืนนั้น

 

“จะลาออกจริง ๆ หรือครับ?”

 

“รู้ได้ยังไง” คนดีของแบคฮยอนอึกอักและคนตัวเล็กก็เข้าใจในทันที เขาเพิ่งบอกผู้จัดการไปเมื่อครู่ถ้าผู้จัดการยูแจซอกไม่ได้กระจายข่าวก็คงมีใครบางคนบังเอิญได้ยินแล้วเอามาพูด ประตูร้านเปิดออกอีกครั้ง ลูกค้าคู่หนึ่งเดินเข้ามา แบคฮยอนรอจนแน่ใจว่าไม่มีใครต้องการความช่วยเหลือจากพนักงานจึงเดินเลี่ยงมาจากตรงนั้น คิดหาคำตอบที่ต้องบอกคนตัวโตไปด้วย

 

“ทำไมถึงคิดลาออกตอนนี้ล่ะครับ”

 

“ไม่ใช่เพิ่งคิดตอนนี้ คิดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะทำงานพิเศษสักเดือนสองเดือน พอได้ข้อมูลการเขียนครบก็จะเลิก” ชานยอลรู้มามากกว่านั้น ทั้งจากเจ้าตัวและจากผู้หวังดี เหตุผลหลักคือคุณแบคฮยอนเข้ามาทำงานเพราะชานยอลเพราะตั้งใจจะชดใช้ค่าเสียหายให้เขาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง เรื่องเรียนนั้นเป็นประเด็นรองด้วยซ้ำ คิมจงอินบอกว่าคุณแบคฮยอนไม่ได้โกรธ แม้สักเศษเสี้ยวของน้ำคำก็ไม่เคยตำหนิ คุณหนูห่วงใยเขาปกป้องความรู้สึกเขาสมกับเป็นกัลยาณมิตร แล้วเพราะเหตุใดคนที่ไม่เคยคิดโกรธเคืองถึงเพียรหลบตาชานยอลตลอดเวลา

 

“มัน กะทันหัน” กะทันหันเกินไปสำหรับความรู้สึกของคนที่เคยพบหน้ากันทุกวัน แบคฮยอนเองก็ต้องทำใจรับความเหงาที่ตามมา หมดหน้าที่ในร้านหนังสือเขาแทบจะไม่มีโอกาสเจอชานยอลเลยแต่จะให้ทนมองชานยอลกับโชรงทุกวันแบคฮยอนก็ทนไม่ไหว

 

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก เราเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ไม่ใช่พนักงานประจำที่ต้องแจ้งล่วงหน้าเป็นเดือนก่อนลาออก อีกอย่างอยู่ร้านก็ดีแต่สร้างปัญหาให้คนนั้นคนนี้ หยุดงานก็บ่อย เลิกทำเสียได้หลายคนคงดีใจ”

 

“คุณแบคฮยอน” แบคฮยอนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ไม่เผื่อไปถึงดวงตา

 

“ล้อเล่นน่า เราจัดหนังสือค้างไว้ ไปทำงานต่อก่อนนะ”

 

“ให้ผมช่วยไหม?” คุณหนูกัดฟันสั่นหน้า ทรมาน ทรมานเหมือนจะตาย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้แบคฮยอนจะดีใจแค่ไหนนะ เขาคงร้องเฮอยู่ในอก ซ่อนทุกความปรีดาไว้ใต้รอยยิ้มบางเบาเหมือนที่กำลังซ่อนความทุกข์ตรมอย่างตอนนี้ กลีบปากบางเหยียดออก สองตามองเพียงแค่งานที่กำลังสานต่อ

 

“ไม่เป็นไร เราทำจะเสร็จแล้วล่ะ พอดีเมื่อกี้คุณจุนมยอนแวะมาหาเลยแวบออกไปส่ง นายไปทำงานของนายเถอะ” ได้ยินชานยอลรับคำเบา ๆ ก่อนเสียงฝีเท้าคุ้นหูจะห่างออกไป แบคฮยอนทรุดลงนั่งแปะบนพื้นพรม แนบหน้าผากเข้ากับชั้นไม้นิ่งอยู่อย่างนั้น

 

ข่าวการลาออกของแบคฮยอนรู้ทั่วทั้งแผนกในเวลาไม่ถึงชั่วโมง 

 

เด็กหนุ่มกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้านตอนที่ฮิมชันโผมายืนทำตาปริบ ๆ เหมือนจะร้องไห้แหล่มิแหล่ แบคฮยอนยิ้มรับ ฮิมชันทำแบบนี้กับเขามาหลายรอบแล้ว คนนี้แหละต้นตอของข่าวที่แพร่สะพัดออกไป แบคฮยอนเหลือเวลาอีกแค่สี่วันทำงานแต่เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเก็บของ ในล็อคเกอร์ไม่เคยมีข้าวของสำรองไว้อย่างคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หนังสือ ขนมหรือน้ำ คุณหนูมาด้วยกระเป๋าใบเดียวก็ไปด้วยกระเป๋าใบเดียวเหมือนตอนมาทำงานวันแรก

 

“คืนวันศุกร์นี้เราน่าจะไปดื่มด้วยกันสักรอบนะ ถือโอกาสเลี้ยงขอบคุณคุณแบคฮยอนด้วยไง อุตส่าห์ช่วยพวกเราทำงานมาตั้งเดือนกว่า” เจ้าของชื่อที่ถูกนำไปอ้างเงยหน้าจากโทรศัพท์ พนักงานกะค่ำทุกคนกำลังเก็บของกลับบ้านรวมทั้งชานยอลด้วย

 

“อย่าลำบากเลยครับ คืนวันศุกร์ทุกคนทำงานกันเหนื่อยอยู่แล้ว”

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พวกนี้ชอบปาร์ตี้กันจะตาย ดีไหมพวกเรา ดื่มแล้วไปร้องคาราโอเกะกันต่อ” มีคนเห็นด้วยหลายคน หนึ่งในนั้นคือฮิมชันที่ชูมือแสดงตัวจนสุดแขน แบคฮยอนมองหน้าโชรงแล้วก็เตือนตัวเองให้ระวัง ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้วางแผนอะไรอีกถึงได้มีน้ำใจชวนเพื่อนไปดื่มเพื่อแบคฮยอน

 

“คุณแบคฮยอน ถ้ายังไงชวนน้องชายมาด้วยก็ได้นะคะ” โบมีหัวเราะคิกคักก่อนจะรีบวิ่งออกไป แบคฮยอนปล่อยมติเรื่องงานเลี้ยงให้เป็นไปตามเสียงส่วนใหญ่ เมื่อตกลงว่าจะไปดื่มเขาก็จะไป ไหน ๆ ก็จะไม่ได้เจอกันในฐานะเพื่อนร่วมงานแล้วก็ควรจบความสัมพันธ์ให้น่าประทับใจที่สุด

 

“ชานยอลไปด้วยกันนะคะ” แบคฮยอนหันไปมองแล้วก็รู้ว่าพลาดอีกครั้ง โชรงวางมือบนท่อนแขนคนตัวโตเอียงคอถามด้วยกริยาอ่อนหวานน่ารัก แบคฮยอนมองได้แค่นั้นก็เบือนหน้าหนี เอ่ยลาลอย ๆ แล้วก็เร่งฝีเท้าจนพ้นระยะการได้ยิน ร่างเล็กหยุดเมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นอาการแปลกประหลาดนั้นแล้ว มือข้างหนึ่งขยุ้มตรงอกซ้าย ริมฝีปากเผยอหากไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ดีแล้ว ถูกแล้วที่ตัดสินใจไปเสีย

 

“คุณแบคฮยอน!

 

“คุณจุนมยอน...” กระจกที่เลื่อนลงคือคิมจุนมยอนไม่ผิดแน่ เขาเดินออกมาส่งคุณเจ้าของร้านดอกไม้ตั้งแต่สองทุ่มจุนมยอนยังไม่กลับไปอีกหรือ

 

“นึกว่ากลับไปแล้วเสียอีก”

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มตัวสูงถามไปอีกเรื่อง แบคฮยอนก็ย้อนถามไปอีกเรื่องเช่นกัน

 

“ทำไมยังไม่กลับบ้านครับ”

 

“ตอนแรกจะกลับตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วแต่น้องชายผู้แสนดีของใครบางคนโทรมาดักทางเสียก่อน บอกให้รอรับลูกพี่กลับบ้านแทนมันด้วย” แบคฮยอนขมวดคิ้ว เดินเข้าไปใกล้รถคันนั้นมากขึ้น หมายความว่าจงอินบอกให้คุณจุนมยอนมารับเขากลับบ้านอย่างนั้นหรือ เจ้าบ้านั่นกล้าดียังไงถึงทำให้คุณแบคฮยอนกลายเป็นคนง่อยเปลี้ยเสียขากลับบ้านเองไม่ได้ “หมอนั่นติดธุระด่วน คงไม่โกรธนะ”

 

“ไม่โกรธครับ ถึงจงอินไม่มารับผมก็กลับเองได้ ตอนนี้รถไฟยังไม่หมดด้วย ไม่น่ารบกวนคุณจุนมยอนเลย” จุนมยอนหัวเราะตามประสาหนุ่มอารมณ์ดี

 

“จงอินมันคงเป็นห่วง เห็นว่าพี่ชายไม่สบายอยู่ต้องดูแลกันดีหน่อย” แบคฮยอนสุดแสนจะเกรงใจ เขามีเรื่องหนักอกมากมายไม่อยากปั้นหน้าอยู่ในสายตาคนรู้จักแล้วยังรู้เรื่องลึก แบคฮยอนอยากเหม่อเมื่อต้องการเหม่อ อยากปล่อยน้ำตาไหลเมื่อหัวใจมันเจ็บ ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาคงทำไม่ได้

 

“ผมกลับเองได้ คุณจุนมยอนกลับไปเถอะ บ้านเราอยู่คนละทางกัน ไม่อยากรบกวน” อ้างเหตุผลเหมาะควรที่สุด หากจุนมยอนกลับมองผ่านไปด้านหลังพร้อมเอ่ยเสียงทุ้ม

 

“นั่น ชานยอลนี่นา อยู่กับคุณโชรงอีกแล้ว” จริงอย่างที่จุนมยอนว่า ร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาทางพวกเขามีปาร์คโชรงเดินเคียงข้าง แบคฮยอนมองภาพนั้นซ้อนกับตำแหน่งที่เคยเป็นของตัวเอง คนทั้งคู่คงกำลังกลับบ้านด้วยกัน คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนแสงไฟสว่างไสวดับวูบลงอย่างฉับพลัน แบคฮยอนเปิดประตูรถคันสวย แทรกตัวเข้าไปนั่งพร้อมบอกเสียงแหบ

 

“ไปกันเถอะครับ” จุนมยอนไม่ขัดใจ ชายหนุ่มพารถคู่กายแล่นกลืนหายไปกับรถอีกหลายสิบคันบนถนน ทิ้งไว้เพียงรอยระลึกในหน่วยตาคม ชานยอลจำได้ รถเก๋งคันที่คุณแบคฮยอนเพิ่งขึ้นไปเป็นของจุนมยอน หมายความว่าญาติผู้พี่ของเขาแวะมาหาคุณแบคฮยอนที่ร้านเมื่อตอนหัวค่ำแล้วตอนดึกก็ยังมารับกลับอย่างนั้นสินะ

 

ชานยอลถอนใจยืดยาว บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับภาพที่เห็น รู้แต่เพียงว่าเขาสนใจคนคู่นั้นจนลืมไปเลยว่ามีโชรงเดินอยู่ข้าง ๆ

 

 

 

 

 

 

วันพุธกลางสัปดาห์ เมื่อแบคฮยอนเดินทางไปถึงร้านหนังสือในตอนค่ำ ตะกร้าหวายสีขาวใบเล็กผูกโบว์สีแดงก็ถูกนำมาส่งให้ถึงมือ แบคฮยอนมองการ์ดแล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ คิมจุนมยอนส่งต้นแคคตัสมาให้ ใจความการ์ดเขียนบอกชัดว่าเอาไว้ตั้งแทนตัวที่ล้มไปคราวก่อน แบคฮยอนเดาว่าจงอินคงปากโทรโข่งเล่าให้เพื่อนฟังเช่นเคย คนอื่นเห็นก็พากันแซวไม่ขาดปากหากแบคฮยอนไม่มีอารมณ์จะแก้ความเข้าใจผิดใคร คนตัวเล็กแยกการ์ดเก็บไว้ในกระเป๋าส่วนตะกร้านั้นแบคฮยอนฝากวางไว้หลังร้าน จัดที่ทางไม่ให้เกะกะคนเดินไปมาได้แล้วก็ลุกขึ้นยืน

 

“โอ๊ะ!” คุณหนูอุทานด้วยความตกใจ เขาลุกไม่ทันระวังเลยชนเข้ากับคนด้านหลัง จังหวะที่เซเสียหลักอีกฝ่ายก็คว้าไหล่เขาไว้มั่น แบคฮยอนถอนใจโล่งอก หันไปมองพร้อมรอยยิ้มขอลุแก่โทษ

 

“ขอโทษ...นะ...”

 

“เป็นอะไรไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เจ็บสิ หัวใจที่เต้นโลดกระแทกกับซี่โครงอยู่ตอนนี้ทำเอาแบคฮยอนเจ็บจนเกือบยืนไม่อยู่ คุณหนูหันหน้ากลับบิดไหล่ออกจากมือหนาทันที

 

“ขอโทษ เราไม่ทันเห็น”

 

“เพราะเมื่อกี้ลุกเร็วเลยเวียนหัวหรือยังไงครับ”

 

“เปล่า ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ” ร่างเล็กตั้งท่าจะเลี่ยงหนีเหมือนที่ทำมาตลอดสามวัน ต่อหน้าคนอื่นแบคฮยอนพูดคุยหัวเราะได้เต็มเสียงแม้ว่าจะมีชานยอลอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยแต่เมื่อใดที่อยู่กันเพียงลำพังแบคฮยอนมักหลบเลี่ยงด้วยรอยยิ้มสุภาพและข้ออ้างเรื่องงาน ชานยอลปล่อยให้คนตัวเล็กทำตามใจจนเกือบจะหมดสัปดาห์มาวันนี้อีกฝ่ายขวางแบคฮยอนไว้ ร่างสูงใหญ่ขยับบังแสงไฟจากประตู แบคฮยอนไม่กล้าเงยหน้ามอง ไม่กล้าแม้จะหายใจ ได้แต่ก้มมองมือตัวเองนิ่ง

 

สองตาแบคฮยอนเห็น มือหนาที่ค่อยเอื้อมมาหาก่อนปลายนิ้วอุ่นจะแตะบนข้อมือ

 

แบคฮยอนกัดปากจนชา

 

ทำไม

 

เพื่ออะไร

 

ถ้าชานยอลไม่มีเหตุผลจะทำแบบนี้ที่เขาเห็นอยู่คือภาพลวงตาอย่างนั้นใช่ไหม

 

“ที่มันเป็นอยู่ตอนนี้ ผมไม่...”

 

“ชานยอล ชานยอลคะ อยู่ในนี้หรือเปล่า?” บรรยากาศกดดันคลายตัวลงเพียงแค่กะพริบตา สองร่างถอยห่างจากกัน โชรงโผล่หน้ามาตอนที่คนตัวโตกลับไปยังประตูพอดี

 

“เจอตัวแล้ว!

 

“มีอะไรหรือครับ”

 

“ผู้จัดการเรียกพบค่ะ” ชานยอลเอ่ยขอบคุณแล้วก็เดินเข้าร้านไป ตรงนั้นจึงเหลือเพียงแบคฮยอนกับโชรงสองคน คุณหนูหันไปมองตะกร้าต้นไม้ ของขวัญจากเพื่อนผู้หวังดียังปลอดภัยอยู่ที่เดิมแบคฮยอนเองก็ต้องกลับเข้าไปทำงานต่อ แต่ก่อนหน้านั้น ต้องผ่านด่านโชรงก่อนสินะ

 

“ตกลงว่าไม่ใช่ชานยอลแต่กลายเป็นคุณคิมจุนมยอน?” ดวงตาคู่เรียวปรายมองเจ้าของคำถามกำกวม สาวสวยไหวไหล่ จ้องตารอคำตอบแน่วนิ่ง

 

“เธอหมายความว่ายังไง”

 

“เปลี่ยนเป้าหมายเป็นคิมจุนมยอนแล้วหรือ?”

 

“เราเป็นเพื่อนกัน”

 

“ถ้าอย่างนั้นนายคิดจะทำอะไร หายเงียบไปห้าวันเต็มกลับมาพร้อมการเปลี่ยนแปลง ประกาศลาออกจากงานร้านแล้วก็จงใจทำหมางเมินกับชานยอลได้ทุกวัน หรือคิดว่าทำแบบนั้นแล้วอาจเรียกร้องความสนใจได้มากกว่า ช็อคหรือที่เจอฉันเดทกับชานยอลวันนั้น” แบคฮยอนช็อคจริงอย่างที่ผู้หญิงคนนี้ว่า เขาเจ็บซ้ำซ้อนหลายรอบในเวลาเพียงไม่นาน เจ็บปวดทรมานจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนแต่โชรงก็ไม่มีสิทธิ์รู้ ถึงเธอจะได้ชานยอลไปก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายความผิดหวังของคนอื่น คุณหนูเชิดคางขึ้นเหยียดปากพลางหรี่ตามอง

 

“ได้ไปเดทกับคนที่ชอบน่าจะมีความสุขนะโชรง ทำไมเธอยังทำตัวเหมือนคนขาดความความรัก ระรานคนอื่นเค้าไม่เลิกล่ะหรือที่จริงแล้วเธอไม่มั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองมี ทำตัวเหมือนกำลังกลัวอยู่เลยนะ”

 

“ฉันไม่ได้กลัว! ฉันแค่ขยะแขยงวิธีการของคนบางคน พออีกฝ่ายเค้าไม่เล่นด้วยก็เล่นละครเรียกร้องความสนใจ” แบคฮยอนหัวเราะในคอ โชรงมองว่ามันเป็นแผนการอย่างนั้นหรือ ผู้หญิงคนนี้มองความเจ็บปวดของแบคฮยอนว่าเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจอย่างนั้นหรือ!

 

“อย่าเอาความคิดของตัวเองมาตัดสินคนอื่น คนบนโลกนี้ไม่ได้จิตใจต่ำช้าเหมือนเธอทุกคน ถ้าอยากมีความสุขอย่างแท้จริง อย่างแรกที่เธอต้องทำคือแก้ไขนิสัยแย่ๆ ของตัวเองให้ได้ก่อน”

 

“บยอนแบคฮยอน!

 

“ฉันเตือนในฐานะเพื่อนร่วมโลก ถึงเธอจะอยู่ต่ำกว่าฉัน ด้อยกว่าฉัน ไม่คู่ควรแม้กระทั่งคำพูดของฉัน...” แต่เธอก็ยังได้ในสิ่งที่ฉันไม่อาจได้มา “แต่ฉันก็อยากเตือนด้วยความหวังดี นิสัยขุดคุ้ยเรื่องคนอื่นมาโจมตีใส่ร้ายน่ะ เลิกเสียเถอะ หน้าสวย ๆ มันจะหมดค่าเอาเสียเปล่า” แบคฮยอนกดเสียงใส่หน้าคู่กรณีแล้วไม่อยู่รอดูผลลัพธ์ โชรงคงแค้นหนักแต่คงไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่าสาปส่งดินฟ้าที่ทำให้เจ้าหล่อนด้อยกว่าแบคฮยอนในทุกทาง

 

 

 

ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

#lovelycb

 

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 327 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5765 YunewG (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:39
    คุณหนู ฮืออออ อยากกอด อยากโอ๋ เมื่อไหร่จะได้คุยกัน ยัยคุณโชรงนี่ก็ขัดเก่ง โว้ยยยย
    #5,765
    0
  2. #5649 areenachesani (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:22
    โชรงงงงงง!!! // คุณแบคฮยอนนนน
    #5,649
    0
  3. #5611 CB💕 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 04:06
    สงสารรูก
    #5,611
    0
  4. #5562 ฮุนนน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:59

    แบคฮยอนต้องเข้มแข็งนะฮืออออออออ ทีมจงอินนนน

    #5,562
    0
  5. #5526 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 14:51
    คุณหนูอ่า ไม่อยากให้เจ็บไปมากกว่านี้แล้วนะ T——T
    #5,526
    0
  6. #5471 gift_kyk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:20
    หน่วงมาก
    #5,471
    0
  7. #5437 Pinkuplatong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 23:03
    คุณแบคฮยอนกลับมาสดใสร่าเริงแบบเดิมเถอะนะ คิดถึงคุนหนู
    #5,437
    0
  8. #5399 bb_watsana (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:12
    ชนนยอลกับอีนั่น(?)ยังไม่ได้คบกันใช่มั้ย พูดดด
    #5,399
    0
  9. #5361 Intelligence- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:05
    คุณแบคฮยอนนนนนนนนนน ไม่เป็นไรน้าาาา สู้ๆโนะะะ แล้วชานยอลนี่นะ จะเอายังไงกันแน่ฮะ ระวังจะเสียใจนะบอกไว้ก่อน
    #5,361
    0
  10. #5305 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 14:30
    โอ๊ยยยยยไม่ไหวววววเกลียดดดดอีโชรงเกียดดดดดดด!!!สงสารคุณหนูแบคคคTT
    #5,305
    0
  11. #5278 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 14:30
    พอรู้ความจริงทุกอย่างก็กลับมาทำตัวดีกับคุณหนูราวกับไม่เคยเกิดเรื่องวันนั้นขึ้นเลยนะชานยอล นายพยายามง้อขอคืนดีกับคุณหนูหรือเปล่าแต่เสียใจด้วยนะคุณหนูคงเจ็บมามากพอแล้วล่ะ นายทำผิดเองนะ ส่วนยัยโชรงหน้าจืดสันดานแย่ๆก็ยังไม่หายไปซักทีนะถ้าแกมั่นใจว่ามีชานยอลอยู่เคียงข้างแบบนี้แล้วแกจะมาหาเรื่องคุณหนูแบคทำไม? กลัวหรอ? กลัวว่าตัวเองจะเสียชานยอลไปงั้นสิ ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะชานยอลคงไม่มีวันหันกลับไปเหลียวแลคนอย่างเธอ!!!
    #5,278
    0
  12. #5234 pim pimmi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 13:27
    คุณหนูของฉันนนนนน
    #5,234
    0
  13. #5156 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:49
    สงสารคุณหนู
    #5,156
    0
  14. #5121 ปุปปัป (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 11:52
    อ่ออ้อยอินดู
    #5,121
    0
  15. #5072 aonniieeee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 20:51
    เจ็บ มันเจ็บ เจ็บแทนคุณแบคฮยอน ฮืออออ อย่าเศร้านานนะ หน่วงในความรู้สึกมากๆเลยค่ะ
    #5,072
    0
  16. #5027 geejajaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:38
    แบรฮยอนจะผ่านไปได้ ละเข้มแข็งขึ้น

    เห็นคุณหนูบยอนเป็นแบบนี้ อ่านแล้วก็เจ็บแทนนะ
    #5,027
    0
  17. #4989 jaruwan sukrung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 09:27
    โอ้ยยย ทำไมมันขัดใจจัง แล้วแม่โชรงอีก เบื่อนาง._.
    #4,989
    0
  18. #4976 joylnr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 00:22
    โอยยยยยยยยย อีห่านเป็ดโชรง จะมาขัดทำไมมมมม อยากรู้ว่าพี่ชานจะทำยังไงต่อ ปวดใจมากกกก ชานยอลชัดเจนสักที สงสารคุณหนู
    #4,976
    0
  19. #4907 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:42
    โชรงยังคงความน่ารำคาญได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย 
    #4,907
    0
  20. #4886 yimyimcute112 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 23:44
    หน่วงไปล่ะ
    #4,886
    0
  21. #4749 Dairy-nana (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 14:00
    ฮืออออ น้ำตาไหลสงสารคุณแบค ยัยโซรงไม่ได้อยู่ในความดราม่าของเราค่ะนางเหมือนเศษฝุ่น ดราม่สน้ำตาซึม
    #4,749
    0
  22. #4444 BACON_BAEK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 23:02
    รำโชรงมากอ่ะ เมื่อไหร่นางจะหายไปเสียที
    #4,444
    0
  23. #4379 phakh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 09:56
    โชรงขาดความรักน่ะสิ
    #4,379
    0
  24. #4289 RuNจัง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 22:12
    โชรง เกินจะเยียวยานะหล่อเนี่ย -_______________________________________________-
    #4,289
    0
  25. #4167 MINI MIN O.o (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 10:10
    นับ1-100แล้วคร้ะ เดี้ยนจิไม่ทนร้องแปป เพลงที่เปิดตอนอ่านมันก็บิ้วเหลือเกินงานนี้จะไม่ร้องก็เกรงใจเพลงซึ้งๆที่เปิด ????????????
    #4,167
    0