(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 25 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนยี่สิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 304 ครั้ง
    6 ธ.ค. 58












           

จงอินตบพวงมาลัยเปลี่ยนเส้นทางเอาตอนที่อีกห้าร้อยเมตรจะเลี้ยวเข้าประตูบ้าน ชายหนุ่มสบถกับสภาพการจราจรยามเที่ยงคืน รถราบนท้องถนนมีไม่เยอะนักรถคันสวยก็แล่นฉิวได้อย่างไม่ติดขัด เจอสัญญาณไฟจราจรหยุดไว้เพียงสองสามแห่งแต่คุณชายคิมก็เกือบอารมณ์เสียเพราะมัน ชายหนุ่มเสียบรถคันเก่งเข้าจอดข้างรถเจ้าบ้าน วิ่งผ่านพนักงานรักษาความปลอดภัยไปกดลิฟต์ เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีแต่ก็ยังไม่เร็วดั่งใจต้องการ ตราบจนได้กดกริ่งสัญญาณหน้าประตูห้องและมีเสียงถามกลับมานั่นแหละอาการร้อนรนจึงลดลงบ้าง

 

            “ผมเอง” มีเสียงสัญญาณคลายล็อค จงอินดันประตูเข้าไปก็เจอกับดวงตาเรียวพร้อมเสียงตวัดน้อย ๆ “รู้รหัสผ่านอยู่แล้วยังจะกดทำไม”

 

            “ลืม”

 

            “ลืมอะไร กดเข้ามาแทบทุกวัน ยังลืมได้หรือ” ชายหนุ่มอ้าปากจะอธิบายแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ

 

            “ช่างเถอะ” เห็นว่าน้องชายยืนหอบอยู่ตรงหน้าแบคฮยอนกลับไม่แสดงความแปลกใจ ปล่อยให้จงอินเดินเข้าครัวไปหาน้ำดื่ม ส่วนตัวเองกลับไปนั่งหน้าเครื่องรับสัญญาณโทรทัศน์จอยักษ์ต่อ จงอินวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะพลางถอนใจยาว ดวงตาคมหวานมองออกไปข้างนอกห้องครัว ศีรษะเล็กโผล่พ้นขอบพนักโซฟาขึ้นมาเล็กน้อย แบคฮยอนกำลังตั้งใจดูหนังที่เพิ่งดูจบไปเมื่อวันเสาร์ ชายหนุ่มจบการสำรวจเพียงแค่นั้น ร่างสูงก้าวมาทรุดนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน สองตาจับที่จอภาพขนาดใหญ่

 

            “ไม่เหนื่อยหรือ ทำไมยังดูหนังอยู่อีก”

 

            “อยากดู”

 

            “นอนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”

 

“..........”

 

“นอนไม่พอเจ็ดชั่วโมงหน้าเหี่ยวไม่รู้ด้วยนะ”

 

            “ไม่เป็นไร”

 

            “หิวไหม”

 

            “จะหิวได้ไง เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยง” พอรู้อยู่ว่าวันนี้คือดีเดย์ ช่วงเวลาหลังงานเลี้ยงกับสิ่งที่คาดหวังเป็นอย่างไร จงอินรู้ว่าไม่สมควรถามแต่ก็อดใจไม่ไหว

 

            “แล้ว...เป็นไงบ้าง?” กลั้นใจแทบแย่ ลังเลอยู่ตั้งนานกว่าจะถามออกไปแต่อีกคนกลับเลิกคิ้วมองมาเหมือนไม่เข้าใจ

 

“งานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนที่ทำงานไง เป็นยังไงบ้าง”

 

“ก็ดี” จงอินเม้มปาก เสี้ยวหนึ่งนึกอยากแหย่พี่ชายตัวร้ายอย่างที่เคยทำบ่อย ๆ แต่เหมือนความสามารถในการยั่วโมโหจะพิการขึ้นมากะทันหัน สองพี่น้องปล่อยให้เสียงซาวนด์แทร็คในหนังครอบครองเป็นใหญ่ทั่วห้องกว้าง เจ้าบ้านตั้งใจดูจนจงอินไม่กล้าส่งเสียงรบกวนซ้ำสอง แบคฮยอนตั้งใจมาก มากจนไม่ยอมหันมามองแม้คนเป็นน้องจะขยับเข้ามาเบียดชิด

 

“แบคฮยอน...”

 

จงอินรั้งร่างเล็กเข้ามากอดไว้กับอก ชายหนุ่มเพิ่มแรงโอบรัดเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้าน เสียงสะอื้นที่ค่อย ๆ ดังขึ้นบาดลึกลงไปในใจคนฟัง จงอินซบใบหน้าลงกับเรือนผมนุ่ม กลิ่นอายความโศกเศร้าอาดูรแผ่ออกมาจากเรือนร่างเล็กจนคนเป็นน้องเจ็บแปลบไปทั้งอก

 

 

มันเกิดขึ้นแล้ว

 

 

สิ่งที่เขาเคยกลัวมันเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

 

 

            หนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวันเต็ม จงอินตัดขาดจากโลกภายนอก เขาใช้เวลาอยู่กับคนที่เอาแต่จมตัวเองอยู่กับความเจ็บปวด แบคฮยอนหยุดร้องไห้แล้ว ไม่ใช่เพราะปลอบตัวเองให้เข้มแข็งได้สำเร็จหากเป็นเพราะน้ำตามากมายนั้นแห้งเหือดไปเอง ร่างเล็กทิ้งทุกอย่างไว้กับอกคนน้อง ไม่ยอมพูดแม้จงอินจะเพียรถามว่าเกิดอะไรขึ้น

 

เวลาผ่านไปในความเงียบและแบคฮยอนก็ร้องไห้อีกหลายครั้ง จงอินเจ็บปวดกับความทุกข์ทรมานของคนเป็นพี่จนเกือบจะหนีไปเสียให้พ้น เขาไม่อยากเห็นแบคฮยอนในสภาพนี้ ไม่อยากรับรู้ว่าแบคฮยอนกำลังเสียใจ ไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ เขาเกลียดน้ำตาที่มันซึมผ่านอกเสื้อเข้ามาพร้อมความรู้สึกปวดแสบปวดร้อน เขาอยากไปให้ไกลจากห้องนี้แต่ก็ไปไม่ได้ สาเหตุที่ทำให้แบคฮยอนเสียใจเหมือนคนบ้าเป็นใครไปไม่ได้นอกจากปาร์คชานยอล!

 

            ดวงตาดำดุมองไปยังกล่องของขวัญที่ตั้งอยู่ข้างทีวี ตลอดเวลา เป้าสายตาของแบคฮยอนไม่ใช่ใบหน้าของตัวละครในจอแต่คือสิ่งนี้ วูบหนึ่งจงอินนึกโกรธที่เพื่อนสร้างบาดแผลให้คนที่เขารัก หากอีกใจที่ยุติธรรมมากพอจงอินก็รู้ดีว่าชานยอลไม่ใช่คนผิด คนที่รักก่อนเริ่มก่อนคือแบคฮยอนทั้งนั้น พี่ชายเขาเป็นฝ่ายเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมความคาดหวัง ไม่เหลือเผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวัง จงอินยังนึกทึ่งเสียด้วยซ้ำตอนที่รู้ว่าชานยอลสามารถทำให้คุณหนูบยอนยอมทำงานพิเศษเพื่อเข้าใกล้เป้าหมาย แบคฮยอนพยายามและทุ่มเทอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครหรืออะไร เมื่อตอนจบไม่เป็นดังที่วาดฝันก็เจ็บปางตาย

 

            จงอินสงสัยอย่างเดียว

 

ทำไมไอ้ผู้ชายที่เคยยอมรับว่ามีใจให้พี่เขาถึงทำให้แบคฮยอนเสียใจ

 

มันเพราะอะไรกัน

 

แบคฮยอนขังตัวเองอยู่ในโลกมืดมนจนถึงอีกวัน ไม่ยอมทานอะไรจนจงอินนึกโมโห พอเขาหมดแรงจะเกลี้ยกล่อมร่างเล็กก็ลุกจากเตียง จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องนอน

 

“จะไปไหน?”

 

“ทำงานพิเศษ”

 

“สภาพแบบนี้ยังจะไปอีกหรือ? แบคฮยอนไม่กินไม่นอนมาเกือบจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วนะจะเอาแรงที่ไหนไปขนหนังสือ” คนเป็นพี่ยังคงสีหน้าราบเรียบ ตามองเพียงมือที่น้องชายกุมไว้

 

“วันนี้วันศุกร์ ลูกค้าเข้าร้านเยอะ หยุดไม่ได้หรอก”

 

“ทำไมจะไม่ได้ ผมจะโทรไปบอกผู้จัดการยูแจซอกให้เอง”

 

“ไม่ต้อง พี่จะไป”

 

“แบคฮยอน”

 

“ถ้าพี่ไม่ไป อาจจะ มีคนรู้สึกผิดหรือคิดมาก พี่ ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...ไม่เป็นไรหรอกจงอิน ถ้านายเป็นห่วงก็ไปส่งแล้วก็ไปรับสิ” จงอินไม่เคยชนะหรอก ยิ่งเป็นแบคฮยอนที่เงียบขรึมเอาจริงเอาจังยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ สุดท้ายชายหนุ่มก็ได้แต่ขอร้องให้พี่ชายทานของว่างชิ้นเล็กรองท้องไปบ้าง แบคฮยอนรับใส่ปากสองสามคำก็หยุด บอกสั้น ๆ ว่าจะไปแล้ว จงอินก็จำใจต้องขับรถมาส่งถึงหน้าสถานีรถไฟ

 

“ให้ผมไปส่งถึงร้านเลยไม่ดีหรือ จะได้ไม่ต้องเดิน”

 

“ไม่ต้องหรอก เดินไปอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว อีกอย่างนั่งบีเอ็มมาทำงานพิเศษคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่” ถ้าพูดจากใจจริง วันนี้แบคฮยอนไม่อยากก้าวเท้าออกจากห้องด้วยซ้ำ เขาไม่อยากพบหน้าใคร ไม่อยากเจอผู้คน ไม่อยากแสร้งยิ้มว่าโลกทั้งใบยังสดใสเหมือนทุกวัน ถ้าเป็นไปได้เขาอยากอยู่แต่ในห้อง ปล่อยเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า นานจนกว่าจะพอใจ แต่แบคฮยอนก็ทำแบบนั้นไม่ได้ ถ้าเลือกที่จะหนีก็ต้องหนีไปทุกครั้ง

 

มันง่ายที่จะตัดใครบางคนออกจากวงจรชีวิต จะให้ย้ายไปเรียนเมืองนอกแบคฮยอนก็ทำได้สบาย เพียงแต่ว่า ถ้าเขาทำเช่นนั้นใครคนนั้นก็คงรู้ว่าเป็นเพราะหัวใจแบคฮยอนได้รับความกระทบกระเทือนอย่างสาหัส ใครคนนั้นอาจจะเป็นทุกข์เพราะความรู้สึกผิด มันน่าหัวเราะที่แม้แต่ตอนตัวเองเจ็บจนไม่เหลือใจจะเจ็บแบคฮยอนก็ยังเป็นห่วงชานยอล คนดีของคุณแบคฮยอนไม่มีทางสบายใจหลังจากทำร้ายความรู้สึกใครสักคนหรอก ไม่ใช่เพียงแค่แบคฮยอน ต่อให้เกิดกับคนอื่นชานยอลก็คงเป็นทุกข์เช่นกัน

 

“เลิกงานแล้วโทรบอกนะ ผมจะเดินเล่นแถวนี้รอ” แบคฮยอนพยักหน้า ถอยมายืนบนทางเท้าหากจงอินยื่นหน้าออกมาจากรถ เอียงแก้มให้

 

“ขอรางวัลหน่อย”

 

“เดี๋ยวก็ต่อยให้เลย” ปากว่าอย่างนั้นแต่ก็ยอมโน้มตัวลงไปแตะริมฝีปากกับแก้มสาก จงอินทำตอบบ้าง ชายหนุ่มย้ำจนมั่นใจแล้วว่าคนพี่จะไม่เป็นไรจริง ๆ จึงยอมเคลื่อนบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำออกไป แบคฮยอนโบกมือตามหลัง มองไปยังตึกสีเทาที่เห็นอยู่ไม่ไกลแล้วก็สูดลมเข้าอก รู้แค่ว่าตอนนี้เจ็บปวด รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการตนแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป

 

“นั่นแน่ บังเอิญเห็นเรื่องดี ๆ เข้าเสียแล้ว”

 

“โบมี นาอึน...คุณโชรง วันนี้เข้าพร้อมกันหมดเลยหรือครับ” โบมีพยักหน้า “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ฉันกับโชรงเข้าค่ำแต่นาอึนน่ะที่จริงต้องเข้าเช้าแต่ดันลุกไม่ขึ้นเลยขอแลกกะกับนายอง อ๊ะ แน่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ อย่ามาชวนเปลี่ยนเรื่องทำเฉไฉ ฉันเห็นนะคะ เจ้าของรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูคันเมื่อกี้น่ะ ใครเอ่ย”

 

“น้องชายครับ”

 

“น้องชาย? น้องชายแท้ ๆ เลยหรือคะ” แบคฮยอนส่ายหน้าตอบว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง โบมีร้องว้าวตาวาว

 

“ยังโสดไหมคะ มีแฟนหรือยัง สนใจผู้หญิงแบบไหน อย่างฉันนี่พอมีสิทธิ์ไหมคะ”

 

“น้อย ๆ หน่อยโบมี เธอมีแฟนแล้วไม่ใช่หรือ” โดนโชรงดักคอโบมีก็ตีหน้าหน่าย “นิดหนึ่งเถอะ ความชื่นใจระหว่างวัน ทำไมยะ โลกนี้มีแต่เธอที่สามารถมีความสุขได้หรือไงยะ แม่ปาร์คคคคคคคโชรง”

 

“เธอจะเน้นอะไรนักเล่า”

 

“เอ้า! ก็อยากเน้นอ่ะ ปาร์คคคคคคคคคคคโชรง”

 

“พอเลย ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย ใครมีความสุขฉันก็ยินดีด้วยทั้งนั้นแหละ ไม่ได้สงวนไว้เฉพาะตัวเองเสียหน่อย” แบคฮยอนแค่นยิ้ม ขณะที่เขาต้องอยู่กับความเสียใจทั้งคืนแต่โชรงกำลังมีความสุข แบคฮยอนรู้สึกอิจฉาแม้จะไม่รู้ว่าทั้งสามสาวกำลังพูดถึงเรื่องอะไร คนตัวขาวมองไปยังรถราที่แล่นอยู่ในแสงสลัวยามเย็น ฝนกำลังจะตก บรรยากาศอึมครึมมืดมัวเหมือนใจเขาไม่ผิดเพี้ยน

 

“อย่ามาปฏิเสธเสียให้ยาก ฉันรู้นะเมื่อคืนเธอสารภาพรักกับชานยอลไปแล้วแถมวันหยุดคราวหน้าพวกเธอก็จะแอบไปเดทกันอีกด้วย!

 

“นี่ อย่าพูดไปนะโบมี!

 

“ทำไมจะพูดไม่ได้ ประเด็นฮอตขนาดนี้ เก็บไว้เสียดายแย่”

 

“ขอร้องล่ะ มันยังไม่ใช่เดทหรอก แค่ แค่ไปกินข้าวแล้วซื้อของด้วยกันเท่านั้น”

 

“โอ๊ย แค่นั้นสำหรับผู้ชายอย่างปาร์คชานยอลก็ถือว่ามหัศจรรย์แล้วย่ะ นี่ เธอปล่อยแขนฉันได้แล้ว ไม่ใช่คุณแฟนหน้าหล่อตัวโต ไม่ต้องมาควง”

 

“โบมีอ่ะ”

 

“รู้แล้วน่า ไม่พูดออกไปหรอกแต่ถ้าเธอกับชานยอลสวีทกันออกหน้าออกตาแล้วคนอื่นสังเกตเห็นก็ช่วยไม่ได้นะ”

 

 

 


“.........”

 


 

 

ตลอดเวลาที่โบมีกับโชรงโต้ตอบกัน นาอึนอมยิ้มฟังตามประสาคนพูดน้อย โบมีสนใจเพียงท่าทีตื่นตระหนกปนเขินอายของโชรง ไม่มีใครหันมามองคุณแบคฮยอนที่เดินรั้งท้ายแม้สักเสี้ยวสายตา คนตัวเล็กหยุดการก้าว ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนหนึ่งในสามหันกลับมา แบคฮยอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร แว่วได้ยินเพียงเสียงเตือนให้รีบวิ่งเพราะฝนเริ่มลงเม็ด เด็กหนุ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าตัวเองยิ้มกว้างแล้วตะโกนบอกว่ามีธุระด่วน

 

ร่างเล็กกลับหลังหัน ตั้งใจจะไปให้พ้นจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดแต่เหมือนสวรรค์ยังเกลียดคนผิดหวังไม่พอ หลังม่านฝนที่เริ่มโปรยลงมา ปาร์คชานยอลกับรถคู่กายกำลังผ่านเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่นั้นบอกชัดว่าอีกฝ่ายเห็นเขาแล้ว ก่อนที่ทนไม่ไหวแบคฮยอนวิ่งฝ่าสายฝนสวนทางกับรถคันเล็กที่กำลังเข้ามาจอดชิดทางเท้า โบกมือเรียกรถจับจ้างคันแรกที่ผ่านมา ส่งตัวเองเข้าไปนั่งแล้วก็บอกจุดหมายเสียงสั่น พอรถเคลื่อนออกแบคฮยอนก็หลับตาลง

 

ใบหน้าเปียกชุ่มเพราะน้ำฝนอยู่แล้ว

 

ไม่เป็นไรหรอกถ้าน้ำตาจะไหลไปพร้อมกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แบคฮยอนน่า ผมใกล้จะถึงร้านแล้วนะ ออกมาหรือยัง?”

 

(..............)

 

“แบคฮยอน พี่อยู่ไหน?”

 

(..............)

 

“บยอนแบคฮยอน บอกผมมาว่าพี่อยู่ไหน!

 

จงอินมีอาการไม่ต่างจากเมื่อคืนวานนัก ผิดจากหนนี้เขาไม่ได้กลับรถตรงถนนหน้าบ้านแต่เป็นถนนหน้าร้านหนังสือ ชายหนุ่มกะเวลาที่พี่ชายใกล้เลิกงานออกมาจากร้านกาแฟที่อาศัยหลบฝน โทรหาแบคฮยอนตั้งใจจะถามถึงจุดที่ต้องไปรอแต่ปลายสายกลับมีแต่ความเงียบ กระทั่งท้ายที่สุดเสียงแหบต่ำที่ตอบก็ทำให้จงอินใจหายวาบ

 

ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว

 

มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อตอนแยกกันก็เหมือนจะอาการดีขึ้นแล้ว

 

ทำไมถึงกลับไปแย่กว่าเดิมอีก!

 

บีเอ็มดับเบิลยูคันใหญ่พุ่งพราดเข้าจอดที่เดิมแล้วคิมจงอินก็ผลุนผลันเข้าตึกไปเหมือนเมื่อคืนไม่ผิดเพี้ยน เมื่อเปิดประตูห้อง เจ้าของห้องไม่ได้นั่งจมอยู่ตรงโซฟาเหมือนเมื่อคืน จงอินสาวเท้าตรงไปยังหน้าต่างบานยาว ร่างเล็กนั่งอยู่ตรงนั้น บนขอบหน้าต่าง หมอนอิงทุกใบถูกกวาดลงมากองบนพื้น กระถางต้นไม้ใบเล็กตกคว่ำแม้ไม่แตกหักหากแคคตัสต้นอวบก็บอบช้ำเอาการ แบคฮยอนไม่ใช่พวกชอบทำลายข้าวของ ที่กระจัดกระจายอยู่นี้คงเพราะมันถูกเบียดพื้นที่โดยเจ้าของมากกว่า ร่างสูงนั่งลงชิดขอบหน้าต่างอีกด้าน แสงสว่างจากด้านนอกส่องให้เห็นแพขนตาเปียกชื้นเป็นแผง ชายหนุ่มกลืนแรงดันในลำคอลงอกกลั้นใจดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ คนเป็นพี่เอนตัวมาหาหากสายตายังมองจุดเดิม...ข้างนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ที่มีแต่แสงไฟหลากสี

 

“จะ จะตายไหมจงอิน เจ็บ ขนาดนี้ พี่จะตายไหม”

 

“เจ็บนิดเดียวเดี๋ยวก็หาย”

 

“ทำไม ฮึ่ก ทำไมถึงเจ็บอย่างนี้ ทำไม...” เสียงสะอื้นขาดห้วง จับความแทบไม่ได้ คุณชายคิมกดมือสั่นเทาลงกับแผ่นหลังบอบบาง สัมผัสหนักเบาปลอบประโลม หวังบรรเทาคลายความเจ็บช้ำที่กำลังคลั่งรุมทำร้ายพี่ชายของเขา ไม่เป็นไรนะแบคฮยอน พี่จะไม่เป็นอะไร

 

“ผมจะพาไป ไปที่ไกล ๆ”

 

“.........”

 

“ไปกันนะ”

 

“แค่เราสองคน”

 

ไปกันเถอะ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรู้จักเรา

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาอยู่ตรงนี้นานแล้ว

 

มันไม่ใช่การรอคอยเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องรออะไร

 

รอบด้านมืดสลัวแต่เขาก็ยังปักหลักรอที่เดิม แสงไฟสีเหลืองบางจุดซ่อนให้ตัวเขาหลบอยู่ในมุมมืด ชานยอลใช้เวลากับความเงียบตรงนั้นนับตั้งแต่พายุฝนโหมซัดกระหน่ำจนมันอ่อนกำลังเหลือเพียงม่านสีเทาจาง ๆ ดวงตาคมหม่นหมอง มองเพียงจุดที่เคยเห็นใครคนหนึ่งพาร่างเปียกชื้นของตนหายเข้าไป

 

ชั่วชีวิตการเกิดเป็นปาร์คชานยอล ไม่เคยมีสักวันที่เขาจะนึกน้อยเนื้อต่ำใจในความเป็นตัวเอง เขาไม่แคร์ว่าใครจะมีหรือไม่มีอะไร ชีวิตเขามีทุกอย่างที่เขาต้องการและคิดว่ามันจำเป็น ทุกอย่างนั้นเพียงพอและทำให้เขาไม่เคยรู้สึกถึงความขาด ชานยอลเติบโตมาในครอบครัวระดับกลางที่อบอุ่นพอใช้ มีพ่อเป็นแบบอย่างที่ดีและมีแม่เป็นแม่บ้านผู้อ่อนโยน ชานยอลไม่เคยนึกดูถูกคนที่ด้อยกว่าและไม่เคยริษยาคนที่มีมากกว่า เขาอาจจะรู้สึกอิจฉาบ้างแต่ไม่เคยรุนแรงถึงขั้นริษยา ชีวิตชานยอลนั้นดีอยู่แล้ว ได้เรียนในสาขาวิชาที่อยากเรียน มีงานอดิเรกที่พอใจ มีเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขที่คบกันเหนียวแน่นมาหลายปี มีเงินทองใช้ไม่เคยขาดมือ ความรู้สึกของเขาคือชีวิตตอนนี้มันเต็ม มันดีแล้วจริง ๆ

 

บยอนแบคฮยอนทำให้ชานยอลรู้สึกถึงความขาด

 

ระยะเวลาไม่ถึงสามเดือนคุณหนูตัวขาวทำให้ชานยอลรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเขามันช่างอืดเอื่อย เรียบเรื่อยและน่าเบื่อเหลือเกิน ไมตรีจิต มิตรภาพ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ กลายเป็นสิ่งที่ชานยอลปรารถนาจะได้รับจากคุณหนูตัวเล็กอย่างไม่จบสิ้น

 

โลภ ไม่รู้จักพอ

 

สิ่งที่เคยคิดว่ามันดีแล้ว พอดีแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วกลับกลายเป็นจุดที่ทำให้ชานยอลต้องปรามหัวใจตัวเอง คุณแบคฮยอนเป็นใคร ตัวเขาเป็นใคร คือสิ่งที่ชานยอลต้องสลักลึกในใจไม่ให้ลืมเลือน อย่าดึงอีกคนลงต่ำ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ควร แต่คุณแบคฮยอนก็น่ารักเหลือเกิน คุณหนูที่ดูภายนอกนั้นคล้ายจะเย่อหยิ่งหัวสูงแต่แท้จริงแล้วกลับตรงกันข้าม ความโอบอ้อมอารี นิสัยช่างเอาใจใส่ที่มาพร้อมความร่าเริงสดใส แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายดีด้วยในฐานะเพื่อนแต่ใจมันก็ยังยั้งตัวเองไม่ได้ รู้ตัวอีกทีสองตาก็เอาแต่มองหาความรื่นรมย์นั้นเสียแล้ว สมเพชตัวเองที่คิดมองข้ามความแตกต่างของชนชั้นแล้วตั้งมั่นจะเด็ดดอกฟ้า สุดท้ายความจริงตรงหน้าก็ทำให้เสียหลักจนเกือบลุกไม่ขึ้น

 

คุณแบคฮยอนไม่ผิดที่พยายามชดใช้ความเสียหายให้อย่างเต็มที่ คนผิดคือปาร์คชานยอลที่ปล่อยให้อีกคนมีอิทธิพลเหนือหัวใจ ผิดที่เผลอคิดอะไรเกินเลยกับคนของเพื่อนและผิดที่ไม่สามารถแยกแยะความน้อยเนื้อต่ำใจออกจากความจริงได้

 



จะเจ็บก็สาสมแล้ว

 

 

 

 

 

 



 

 

#lovelycb

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 304 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5799 EATWELL (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:14

    เศร้ามากๆฮือ

    #5,799
    0
  2. #5763 YunewG (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:35
    ชานยอลลลล นั้นน้องคุณหนู ชานยอลต้องคุยกับคุณหนู กับจงอิน เซฮุนด้วย แงงงง ใจเย็นก่อน แบบนี้คือเจ็บทั้งคู่นะ
    #5,763
    0
  3. #5728 pbcy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 14:32
    ฮืออออออออ อยากจับยัยน้องแบคกับพี่ชานมาขังไว้ในห้องกัน2คนจะได้คุยกันรู้เรื่องซักที
    #5,728
    0
  4. #5690 Tonhorm_js03 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:43
    โกรธชานยอลจนตัวสั่น
    #5,690
    0
  5. #5684 Youcantbeme (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:32
    เมื่อไหร่จะรู้ความจริงกันสักที!
    #5,684
    0
  6. #5671 Okoy up (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:03
    ขานเข้าใจผิดแล้วว
    #5,671
    0
  7. #5648 areenachesani (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 19:41
    โธ่เอ้ยย
    #5,648
    0
  8. #5625 Kspcy612 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:05
    นิสัยไม่ดี
    #5,625
    0
  9. #5560 ฮุนนน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:38

    ทำไมรีบเจ็บจังชานยอล ยังไม่ทันรู้ความจริงเลย

    #5,560
    0
  10. #5537 Luxkukkik (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:36
    หมั่นไส้โชรงเกินใจจทนมากกกกกก!!!!! อยากให้คุณหนูผีออก ร้านใส่แสบๆสักที
    #5,537
    0
  11. #5524 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 14:27
    ว่าแล้วว่าชานยอลต้องเป็นงี้ คุณหนูววววววว อย่าร้องไห้ เจ็บปวดแทน สงสาร แงงง (มีโมเม้นพี่น้องจู๊บแก้มให้ชอบอีกแล้วถึงจะเส้าก็เถอะ)
    #5,524
    0
  12. #5490 qxirn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 19:35
    พี่ชานนน น้อนแบคตต ฮื่อออ
    #5,490
    0
  13. #5470 gift_kyk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:50
    ร้องหายย
    #5,470
    0
  14. #5435 Pinkuplatong (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:34
    ร้องให้ตามแบคอ่ะ ร้องหนักมาก คือตัวเองเจ็บมากนะแต่พยายามจะมา เพราะห่วงว่าชานยอลจะรู้สึกผิด นี่ต้องรักแค่ไหนวะ TTTTT
    #5,435
    0
  15. #5401 pppp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:00
    ร้องไห้เลยอ่ะ เจ็บนะเว้ย#ฝากถึงไรท์
    #5,401
    0
  16. #5400 ์Namwan1704 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 01:56
    มันหน่วงอ่ะ เจ็บไปหมด นี่ชอบความสัมพันธ์พี่น้องของไคแบคมากอ่ะ ทั้งสองดูหวงห่วงกัน รักกันแบบพี่น้อง อ่านแล้วเข้าใจเลยว่ามันเป็นความรักพี่น้องไม่มีทางเป็นชู้สาวแน่ๆ ไรท์เตอร์เขียนดีมาก อ่านแล้วเข้าใจ
    #5,400
    0
  17. #5376 blackunicorn2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:28
    เจ็บหัวใจจัง
    #5,376
    0
  18. #5358 Intelligence- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 13:33
    ฮือออออออ นั่งร้องไห้น้ำตาไหล เกลียดความเศร้านี้ ทำไมเรื่องมันเป็นงี้อ่ะ T^T สงสารแบค สงสารชานยอลด้วย แต่ที่สงสารกว่าคือจงอินคนกลาง ._.
    #5,358
    0
  19. #5293 jew___ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:36
    โอยหน่วง TT
    #5,293
    0
  20. #5276 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 13:53
    ทำไมสถานการณ์มันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ แล้วสิ่งที่โบมีล้อยัยโชรงมันหมายความว่ายังไง? ชานยอลคบกับยัยหน้าจืดนั่นแล้วหรอ? เกลียดชานยอลอยู่เรื่องเดียวเริ่องที่ไม่ยอมรับหัวใจตัวเอง ก็บอกแล้วไงว่าถึงแม้แบคจะเป็นคุณหนูแต่แบคก็ไม่ได้รังเกียจคนจนนะทำไมชานยอลไม่ยอมเปิดใจบ้างอ่ะ คิดแต่ว่าตัวเองไม่เหมาะสมไม่คู่ควรกับคุณหนูแต่ทำไมชานไม่ใช้หัวใจของตัวเองตัดสินล่ะ นายกล้ามากนะที่ทำให้คุณหนูแบคคนที่สดใสร่าเริงร้องไห้ได้ขนาดนี้ นายใจร้ายมากปาร์คชานยอล
    #5,276
    0
  21. #5232 pim pimmi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:54
    ฮืออออออ
    #5,232
    0
  22. #5183 Ging_Maneerat (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 23:35
    โอ้ยยยย เจ็บ TT ทำไม?ช่างปวดใจเช่นนี้ ;(
    #5,183
    0
  23. #5164 AnnieHH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 00:39
    นี่ด่าว่าชานยอลโง่ได้ไหมเนี่ย โง่เงียบอีก นี่สงสารแบคจนร้องไห้อ่ะ ฮืออออออ
    #5,164
    0
  24. #5154 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:29
    สงสารคุณหนู เดี๋ยวเถอะชานยอล
    #5,154
    0
  25. #5119 ปุปปัป (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 10:57
    โธ่คุณแบคฮยอน
    #5,119
    0