(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 24 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนยี่สิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58













 

            วันอังคารก็ผ่านไปแบบไม่ต่างจากวันจันทร์นัก ชานยอลยังคงความสุภาพแบบห่างเหินจนแบคฮยอนยิ่งกังวล ใจคอคนตัวเล็กห่อเหี่ยวจากเหตุการณ์เมื่อวานอยู่แล้ว อุตส่าห์ปลอบตัวเองว่าชานยอลคงเหนื่อยหรือมีเรื่องอื่นให้ต้องคิด ชานยอลอาจจะเผลอลืมไปว่าคุณแบคฮยอนยืนอยู่ข้าง ๆ ช่วยจัดหนังสือ ช่วยห่อปก ช่วยขนหนังสือ ชานยอลอาจจะลืมจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจละเลย วันนี้ทุกอย่างน่าจะดีขึ้น

 

แต่ก็ไม่ดีอย่างที่หวัง

 

ทุกอย่างยิ่งเลวร้ายเพราะพอแบคฮยอนแกล้งวางเฉยไม่เป็นฝ่ายเข้าหาระยะห่างระหว่างคุณหนูกับชานยอลก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ชายหนุ่มไม่มองหาไม่ตามหาไม่อาสามาช่วยเหมือนช่วงก่อน ในทางตรงกันข้าม ตอนนี้โชรงคงยิ้มหน้าบานเพราะได้ชานยอลช่วยขนหนังสือไปเก็บในสต็อก แบคฮยอนไม่ชอบใจกับสิ่งที่เห็นเลยแต่เพราะรู้ว่าชานยอลเป็นฝ่ายเสนอตัวเข้าไปเองเด็กหนุ่มจึงโทษโชรงได้ไม่เต็มปาก

 

            แบคฮยอนรอเวลาพักเบรคหวังจะชวนนั่งจิบน้ำกินขนมเหมือนทุกทีแต่ชานยอลกลับช่วยโบมีทำงานจนลืมเวลาพักซะอย่างนั้น คุณหนูกระแทกลมออกจากอกซ้ำ ๆ หลับตาเอนศีรษะพิงผนังปูนแล้วก็นิ่งอยู่ในซอกล็อคเกอร์ ใครจะผ่านไปมาก็ไม่สนใจ ตราบจนเสียงฝีเท้าคุ้นหูเดินใกล้เข้ามา แบคฮยอนลืมตาขึ้นเมื่อเสียงก้าวเท้าเงียบหายไป ดวงตาดำคมทอดมองมาพร้อมคำถาม

 

            “รู้สึกไม่สบายหรือครับ”

 

            “เปล่า เราสบายดี ชานยอลมีอะไรหรือเปล่า” ย้อนถามเพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาอีกฝ่ายแทบไม่พูดเรื่องอื่นกับตนเลย ในเวลางานคนใจดียังเอื้อเฟื้อแบคฮยอนเหมือนปกติ เคยมีน้ำใจอย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น ลดน้อยลงไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ตีตัวออกห่างตัดสัมพันธ์ไปในฉับเดียว อา ตัดสัมพันธ์ แค่คิดถึงก็หน่วงในอกแล้วแฮะ

 

            “หมดเวลาพักเบรคแล้วนะครับ” บอกแล้วก็ผละไป แบคฮยอนซบใบหน้ากับฝ่ามือ ไม่สนใจแล้วว่าความกังวลความเครียดจะทำให้ใบหน้าแก่เกินวัยหรือไม่ เด็กหนุ่มใช้หลังมือกดทับเปลือกตาทั้งสอง รู้สึกได้ถึงความร้อนของมัน

 

            “ไม่เอา ไม่เศร้า ไม่อ่อนแอ หยุด พอนะแบคฮยอน”

 

สั่งตัวเองอยู่ในมุมมืดก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืนทันที ชานยอลรู้ได้ยังไงว่าแบคฮยอนพักเบรคเกินเวลา? แล้ว แล้วที่เดินเข้ามานั่นเพราะรู้ว่าแบคฮยอนหายไปจากหน้าร้านอย่างนั้นใช่ไหม เพราะเป็นห่วงใช่หรือเปล่า รอยยิ้มยินดีบานเต็มสองแก้ม ถึงจะรู้ว่าชานยอลเป็นคนดีและใส่ใจเพื่อนร่วมงานเสมอแต่งานนี้แบคฮยอนของเข้าข้างตัวเองหน่อยเถอะ ไม่มีเหตุผลใดน่าจะเป็นไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว คุณแฟนเข้ามาเพราะเป็นห่วงเราแน่ ๆ

 

            “ขอบคุณนะคะ กองไว้ตรงนี้ก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง” เสียงปาร์คโชรง!

 

            “วันนี้หนังสือนิยายลงเยอะ ให้ผมช่วยไหม” นี่ก็เสียงคนดีของแบคฮยอน!

 

            “ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ก็เข้ามาเอารถเข็นให้รอบหนึ่งแล้ว ไปทำงานของคุณเถอะ เดี๋ยวร้านจะปิดเสียก่อน” แบคฮยอนเพิ่งกระจ่างใจ ชานยอลไม่ได้รู้ว่าเขาหายตัวไปแล้วเข้ามาตามดังที่เขาเพ้อคิด ชานยอลเข้ามาเอารถเข็นให้โชรงแล้วบังเอิญเห็นเขานั่งหลับตาบริกรรมคาถาอยู่เลยทักถามตามมารยาท พระเจ้า ทำไมความสุขและความหวังถึงได้มีอายุสั้นนักนะ!

 

            “อ้าว คุณแบคฮยอน” อดีตศัตรูหัวใจคุณหนูทักเสียงเรียบ แบคฮยอนจัดว่าเป็นอดีตหลังจากเปิดใจเคลียร์กันไปเมื่อวันก่อน โชรงเลิกระรานเขา ไม่พยายามแยกชานยอลไปจากแบคฮยอนทว่ากลายเป็นชานยอลเองที่เข้าหาผู้หญิงคนนี้ เมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ล้ำเส้นแบคฮยอนก็แฟร์พอจะไม่อาฆาตพยาบาทใคร คุณหนูมองผ่านใบหน้าสวยหวาน ใจเขาไม่เคยยินดีกับการพบเจอผู้หญิงคนนี้อีกฝ่ายจึงกลายเป็นอากาศธาตุได้ง่าย ๆ

 

            “มะรืนนี้วันเกิดฉัน ไปดื่มด้วยกันไหมคะ”

 

            “ไม่ล่ะ ขอบใจ สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้า”

 

            “เสียดายจัง ทุกคนไปกันหมดเลยนะคะ ชานยอลก็รับปากแล้วด้วย” มันเฉยไม่ได้ก็เพราะชื่อที่เอ่ยออกมานี่แหละ! คุณแบคฮยอนชำเลืองมองเพื่อนร่วมงานคนสำคัญ โชรงตั้งใจเก็บหนังสือใส่ในตู้ปากก็อธิบายไม่หยุด “เราว่าจะไปดื่มร้านที่เปิดใหม่ตรงถนนที่เจ็ดน่ะค่ะ เห็นเค้าว่าเหล้าบ๊วยของที่นั่นรสชาติดีมาก อาหารทะเลก็ส๊ดสด บรรยากาศดีแถมราคาไม่แพงเกินไป คุณแบคฮยอนไม่สนใจจริง ๆ หรือคะ”

 

            “เธอชวนเพราะอยากให้ฉันไปจริง ๆ หรือต้องการประชดฉันโชรง” เจ้าของดวงตากลมโตโบกหนังสือไปมา “ประชดอะไรกันคะ อย่ามองโลกในแง่ร้ายสิ ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะไม่แฟร์ในบางเรื่องแล้วฉันก็รู้ตัวว่าสู้คุณไม่ได้ในบางเรื่องเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากยอมแพ้ เราสองคนอยู่ในสถานะเดียวกัน คุณคงไม่ว่าถ้าฉันจะพยายามเรื่องชานยอลต่อไป”

 

            “ถ้าเธอเล่นแฟร์ ๆ ใครจะว่าอะไร”

 

            “ดีค่ะ วันมะรืนนี้ฉันจะขอบางอย่างเป็นของขวัญวันเกิดจากเค้า คุณแบคฮยอนไม่ไปก็ดีแล้วค่ะ บางทีคนเราก็อาจไม่อยากเป็นพยานในเรื่องที่ไม่อยากรับรู้”

 

            “หมายความว่ายังไง?” โชรงไม่ตอบ เจ้าหล่อนเดินเชิดผ่านไปโดยไม่ยอมอธิบายเพิ่มเติม ทิ้งคู่แข่งไว้กับควันกรุ่นในใจ ของขวัญที่โชรงหวังอยากได้จากชานยอล แบคฮยอนเดาออกนะว่าคืออะไร!

 

 

 

 

 

 

 

            “แล้วจะไปไหม?”

 

            “ควรไปไหมอ่ะ?” อี้ชิงจับ ๆ ผมหน้าม้าก่อนวางกระจกลง ที่ปรึกษาของแบคฮยอนมองไปทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

 

“ปาร์คชานยอลเป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ ถึงมาทำเย็นชากับคุณแบคฮยอน”

 

            “ไม่ได้เย็นชาแค่ไม่ค่อย เอ่อ มีปฏิสัมพันธ์กันเหมือนเดิมเท่านั้น”

 

            “นั่นแหละ ชาวบ้านเค้าเรียกเย็นชา”

 

            “ชานยอลเป็นคนอย่างนั้นอยู่แล้ว” ยังไม่วายจะอุบอิบแก้ตัวแทนกันอีก อี้ชิงไม่สนคนตกอยู่ในห้วงรัก หญิงสาวสนใจเพียงที่มาของอาการแปลกประหลาดที่แบคฮยอนเล่าเท่านั้น

 

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปทำอะไรให้ชานยอลไม่พอใจ” คุณหนูส่ายหน้าทันที ก็นั่งคิดนอนคิดมาสามสี่วันแล้วคิดยังไงก็คิดไม่ออก “บางทีแบคฮยอนอาจทำลงไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้ เช่น เผลอพูดถึงรายได้แต่ละเดือนของตัวเองหรือพูดถึงราคาเสื้อผ้ารองเท้าที่อยากได้หรือใช้โทรศัพท์พร้อมกันทั้งสามเครื่องต่อหน้าอีกฝ่ายหรือ...”

 

“นี่คุณแม่ เราไม่ประมาทขนาดนั้นหรอก เรื่องชีวิตสมบูรณ์แบบของตัวเองเนี่ยเราแทบไม่เอ่ยถึงเสียด้วยซ้ำ เวลาไปทำงานก็พกโทรศัพท์แค่เครื่องเดียว ถ้าชานยอลจะคิดมากเพราะเห็นแฟนตัวเองน่ารักเกินไป เรื่องนี้เราก็ไม่รู้จะหลีกเลี่ยงยังไงแล้ว เฮ้อ กลุ้มใจจัง” อี้ชิงก็กลุ้มนะแต่กลุ้มคนละประเด็น มีเพื่อนหลงตัวเองแถมยังเพี้ยนสุดกู่คงกลุ้มได้นะ

 

“แล้วเรื่องมือที่สามล่ะมีใครมาหาที่ร้านหรือเปล่า”

 

“เรื่องนี้ไม่มีแน่นอน คุณแบคฮยอนรักเดียวใจเดียว” สาเหตุที่พอจะเป็นไปได้ก็ถูกหยิบยกมาถกกันหมดแล้วยังไม่ได้ข้อสรุป แบคฮยอนนึกไม่ออกว่าอะไรหรือใครทำให้ชานยอลเปลี่ยนไปภายในเวลาแค่สองวัน สองวันที่ไม่ได้พบกัน “ในเมื่อทางแบคฮยอนไม่มีอะไรผิดปกติก็แสดงว่าอาจจะเป็นทางชานยอลเอง”

 

“หมายความว่ายังไง”

 

“ชานยอลน่าจะรู้แล้วว่าแบคฮยอนหวังมากกว่าเพื่อนอยู่เลยตีตัวออกห่าง เหมือนที่เคยทำกับรายอื่น...” คนฟังใจหายวาบ นี่เป็นข้อเดียวที่แบคฮยอนไม่กล้าจะคิดถึง “เอ๊ะ แต่แบคฮยอนบอกว่าช่วงหลังมานี่อนาคตวิศวกรสุดหล่อออกอาการหวานเป็นพิเศษ จุดนี้เราตีความว่าชานยอลคงพอมีใจให้ไม่มากก็น้อย ประเด็นนี้ตกไป” คุณหนูถอนใจเฮือกใหญ่ เพราะก่อนหน้านี้มาหวานให้คนอื่นเค้าเขินน่ะสิพอลดความหวานลงแบคฮยอนถึงได้เหี่ยวอยู่แบบนี้ไงล่ะ

 

“ถามไปเลยดีกว่า!

 

“หา? ถามไปเลยหรือ?”

 

“เออ ถามไปเลย ให้ชัด ให้รู้”

 

“จะให้ถามว่ายังไง ชานยอลไม่ได้ตัดการติดต่อ ไม่พูดไม่คุยนะ มันไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้นแต่เค้าแค่...แค่ไม่ค่อยเหมือนเดิม เฮ้อออออ ถามไม่ได้หรอก เราเคยถามแบบอ้อม ๆ แล้ว ยิ้มตอบว่าไม่เป็นไรท่าเดียว”

 

“ถามก็ไม่ได้ บรรยากาศอึมครึม ความสัมพันธ์คลุมเครือแล้วจะทำยังไงกับของขวัญกล่องนี้ล่ะงั้น” กล่องสี่เหลี่ยมสีเงินล้วนตัดกับฝากล่องที่เล่นลวดลายเก๋แปลกตา ตั้งใจมาเป็นเดือน แม้แต่กล่องแบคฮยอนยังสั่งทำเพื่อให้เข้ากับของขวัญชิ้นพิเศษที่บรรจุอยู่ข้างใน ตอนนี้กลับต้องมาคิดว่าควรจะให้หรือยังไม่ให้ดี

 

“รอดูสถานการณ์คืนนี้ก่อน ถ้ายังไม่ดีขึ้น เราจะจับตัวมาเค้นถามเอาความจริงแล้วค่อยให้ของขวัญปลอบใจทีหลัง” เกิดมาพร้อมกับความมั่นใจสุดโต่งอยู่แล้วจะปรามให้เผื่อใจไว้บ้างก็คงไม่ทัน อี้ชิงภาวนา ขออย่าให้มีอะไรมาทำให้คุณหนูเค้าผิดหวังละกัน คุณแม่ยังสาวใช้ปลายนิ้วลากไปตามขอบกล่องสวยอยู่ดี ๆ เจ้าของผลงานก็กระชากไปจากเธอ อี้ชิงหลุดคำขอโทษออกไป นึกว่าแบคฮยอนหวงของขวัญแต่พอเห็นสีหน้าเพื่อนรักก็รู้เลยว่าไม่ใช่

 

นักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้และชานยอลคือหนึ่งในนั้น

 

“ชานยอล มาทำอะไรแถวนี้” พอหนึ่งในนั้นได้รับการทักทาย นักศึกษาชายหญิงอีกสี่คนก็พลอยหยุดเดินไปด้วย ชานยอลสบตาแบคฮยอนแทนการทักทายแล้วก็ยิ้มบางให้คุณแม่ลูกหนึ่ง อี้ชิงผิวปากวิ้วในใจ

 

“มาหาหนังสือทำรายงานกลุ่มครับ”

 

“ให้เราช่วยไหม” คุณหนูอุตส่าห์อาสารับทำหน้าที่เดิมคนหล่อก็ยังปฏิเสธได้ลงคอ ชานยอลเอ่ยขอบคุณก่อนจะหันไปกระตุ้นให้ทั้งกลุ่มเดินต่อ เพื่อนร่วมคณะของชายหนุ่มจำใจถอนสายตาจากใบหน้าเรียวอย่างอาวรณ์ เมื่อเป้าหมายการจู่โจมเดินรั้งท้ายแบคฮยอนจึงข่มความกลัวคว้าแขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มเอาไว้หมับ เพื่อให้ได้ครอบครองเสี้ยวหน้าหล่อทำลายล้างที่เอียงมองมา ต่อให้ต้องหน้าด้านกว่านี้สิบเท่าแบคฮยอนก็จะกลั้นใจยอมทน!

 

“วันนี้ไปร้านด้วยกันนะ”

 

“ผมต้องทำรายงานกับเพื่อน ไม่แน่ใจว่าเสร็จกี่โมง”

 

“ไม่เป็นไร เรารอได้ นั่งทำงานรออยู่ตรงนี้แหละ นะ ไปด้วยกัน” มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงยอมตกปากรับคำออกไป ชานยอลปฏิเสธจะเอ่ยถึงคุณหนูตัวขาวเมื่อเพื่อนในกลุ่มรุมถามอย่างคึกคะนอง สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถใจแข็งกับดวงตาเว้าวอนของคุณแบคฮยอนได้

 

ชานยอลแค่นยิ้ม ก็คงต้องเริ่มคิดใหม่อีกครั้ง คิดให้ได้แค่เพื่อน เพื่อมิตรภาพและเพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจที่กำลังจะด้านชาขึ้นทุกขณะ

 

 

 

 

 

 

 

“คิดแล้วเชียวว่าวันนี้ชานยอลต้องไม่ได้เอารถมา”

 

“ทำไมล่ะครับ”

 

“แหม ก็ถ้าเอาคุณเวสป้ามาชานยอลคงไม่ยอมกลับกับเราหรอก ใช่ไหม?” รู้กันทั้งเขตเลือกตั้งแหละว่าชานยอลหวงรถคันเก่งแค่ไหน ก็นับตั้งแต่ซื้อมาคุณเจ้าของเค้ายังไม่เคยอนุญาตให้ใครซ้อนท้ายเลยสักครั้ง ทุกทีถ้าจะไปทำงานพร้อมกันก็มักต่างคนต่างไปแล้วไปเจอกันหลังร้าน น้อยครั้งนักที่จะได้ขึ้นรถไฟด้วยกันอย่างวันนี้

 

รถไฟเคลื่อนเข้ามาจอดตรงสถานีพอดีชานยอลให้แบคฮยอนเข้าไปก่อน เพราะเป็นช่วงเด็กนักเรียนเลิกเรียนและพนักงานบริษัทหลายแห่งกำลังทยอยกลับบ้านรถจึงค่อนข้างแน่น แบคฮยอนถูกคลื่นมหาชนดันจนแผ่นหลังติดกับผนังด้านใน ถ้าเป็นปกติคนตัวเล็กคงวิ่งออกไปเรียกแท็กซี่อย่างไม่ลังเล ให้ตายยังไงคุณแบคฮยอนก็ไม่ยอมเบียดกับคนร้อยพ่อพันแม่แน่นอน แต่บังเอิญว่าวันนี้คนที่กำลังเบียดด้วยเป็นชานยอล แค่ลูกกระเดือกที่ไหลขึ้นลงในระยะหนึ่งฝ่ามือคุณแบคฮยอนก็ก้มหน้าหลับตาปี๋ด้วยความกิ๊บกิ้วแล้ว

 

“ขอโทษนะครับ”

 

“ครับ? ขอโทษเรื่องอะไร”

 

“รถมันแน่น ทนหน่อยนะครับ โอ๊ะ...” โอ๊ยยยยยยย ดันมาอีกครับประชาชน เบียดกันเข้ามาอีกเยอะ ๆ ขบวนนี้ยังรับได้อีกเยอะครับทุกท่านนนนนนน

 

“ไม่ ไม่เป็นไร ก็ รถมันแน่นนี่นา”

 

ชานยอลไม่ต่อคำอีก ร่างสูงใหญ่เกร็งฝ่ามือที่เท้าไว้กับผนังเพื่อไม่ให้ร่างกายทั้งคู่เบียดชิดกันเกินไปแต่ผู้โดยสารที่เพิ่มเข้ามาทุกสถานีทำให้ชายหนุ่มต้องยอมแพ้ ตอนนี้ใบหน้าแบคฮยอนซุกซบอยู่กับอกกว้าง แนวคางได้รูปเคลียอยู่เหนือไรผมนุ่ม ต่างฝ่ายต่างกลั้นลมหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย นานกว่าอึดใจใหญ่คุณหนูถึงยอมผ่อนลมหายใจออกอย่างระมัดระวัง กลัว กลัวเหลือเกินว่าถ้าทำอะไรผิดจังหวะไปนิดเดียวร่างกายนี้จะทนแรงรุมเร้าไม่ไหวละลายไปต่อหน้าผู้โดยสารทั้งขบวนรถ

 

“ชานยอล”

 

“ครับ” โอยยยยย เสียงกระซิบแหบต่ำข้างหู

 

“คืนนี้ชานยอลจะไปปาร์ตี้วันเกิดคุณโชรงไหม?” แบคฮยอนแทบจะสะกดออกไปทีละคำ คุณหนูมีความสุขจนกลัวตัวเองจะขาดใจตาย อุปมาเหมือนยืนซบกับคนหน้าเข้มกลางทุ่งลาเวนเดอร์กว้างใหญ่ไพศาล กลิ่นหอมของดอกไม้และต้นหญ้าลอยล้อมโอบรัดทั้งที่รอบตัวนั้นมีแต่กลิ่นเหงื่อไคลของมนุษย์ห้าร้อยจำพวก

 

“ไปครับ”

 

“ถ้าอย่างนั้น หลังปาร์ตี้เราขอคุยอะไรด้วยหน่อยนะ”

 

“คุณแบคฮยอนก็จะไปหรือครับ”

 

“ไป คุณโชรงชวนเราเมื่อวันก่อน เจ้าภาพอุตส่าห์ชวนถ้าไม่ไปก็เสียมารยาทใช่ไหมล่ะ เราเตรียมของขวัญมาด้วย ไม่รู้จะถูกใจเจ้าของวันเกิดไหม” อยู่ในถุงเดียวกับของขวัญสำหรับชานยอลนี่แหละ แบคฮยอนขับรถผ่านร้านแบรนด์นี้พอดีเลยหยิบ ๆ ให้พนักงานห่อใส่กล่อง ขอบอกตรงนี้ว่าให้ตามมารยาทไม่ได้ให้ด้วยใจพิศวาส

 

“คุยตอนนี้เลยไม่ได้หรือครับ”

 

“อย่าเพิ่งเลย ตรงนี้ไม่เหมาะ อ๊ะ ชานยอล...” ไออุ่นที่เบียดแก้มมาได้ครู่ใหญ่ห่างหาย คนที่กำลังเคลิ้มอุทานเพราะเสียดายความชิดใกล้ไม่ใช่เพราะถูกชานยอลดึงให้เดินตาม

 

“ขอโทษครับแต่เราต้องลงสถานีนี้ ถ้าไม่รีบจะไม่ทัน” แบคฮยอนเพิ่งรู้ เวลาของความสุขผ่านไปเร็วยิ่งกว่าติดจรวดนาซ่า!

 

การคืนดี(?)กันของแบคฮยอนกับแฟนหนุ่มคงทำให้ใครบางคนแปลกใจพอประมาณ โชรงทำหน้าสงสัยอย่างไม่ซ่อนเร้นแต่ไม่มีใครเปิดปากเฉลยว่าเหตุใดถึงเดินเข้าร้านมาด้วยกันได้ ชานยอลไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องส่วนตัวส่วนแบคฮยอนนั้นอยากพูดมากแต่บังเอิญไม่มีอะไรให้พูด พอถึงเวลาเข้างานชานยอลโหมดสุภาพก็กลับมาอีกครั้ง แบคฮยอนคลึงขมับมองด้วยความอดทน เอาน่ะ คนเป็นแฟนกันก็ต้องมีเรื่องให้โกรธกันบ้าง เดี๋ยวพอรู้ว่าคุณแฟนเคืองอะไรเขาก็แก้ไขส่วนนั้น ชานยอลไม่ใช่คนใจร้ายพูดกันเข้าใจก็คงยอมกลับมาดีกันดังเดิม

 

เนาะ

 

พนักงานกะค่ำวันนั้นทำงานด้วยความเบิกบาน ทุกคนในแผนกรู้ว่าจะมีปารตี้วันเกิดสาวสวยประจำแผนกจึงตั้งตารอคอยด้วยความตื่นเต้น ทั้งที่เป็นการไปกินดื่มในร้านอาหารดังทุกทีแต่หลายคนถึงกับเตรียมชุดมาเปลี่ยนหลังเลิกงาน แบคฮยอนมองเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวแบบพอดีตัวแล้วก็ปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยก็แต่งตัวเหมือนคุณแฟนละกัน วันนี้เป็นงานของโชรงแบคฮยอนไม่จำเป็นต้องจัดเต็ม รอให้เป็นงานหมั้นงานแต่งคุณแบคฮยอนกับชานยอลก่อนสิ จะเตรียมชุดไว้ล่วงหน้าสักปีครึ่ง

 

บรรยากาศงานเลี้ยงคึกครื้นมากกว่าทุกครั้ง โชรงดื่มจนหน้าแดงก่ำ หญิงสาวหัวเราะทุกครั้งยามมีคนหยอกแซวเรื่องอายุที่เพิ่มมากขึ้น พอระดับแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดไต่สูงการระวังตัวก็ลดลงตาม สติที่จะควบคุมความคิดและการกระทำเริ่มปลิวหาย โชรงทิ้งใบหน้าลงหาไหล่กว้างบ่อยครั้ง ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นการซ่อนหน้าหัวเราะเวลาถูกเพื่อนร่วมงานแซวเรื่องความโสด แบคฮยอนจะไม่นึกขวางเลยถ้าไหล่กว้าง ๆ ที่เจ้าหล่อนซบเอา ๆ นั่นไม่ใช่ไหล่ปาร์คชานยอล รายนี้ก็อะไรไม่รู้ เอาแต่นั่งดื่มลูกเดียว เหล้าที่เค้าว่าแรงนักหนาแบคฮยอนเห็นชานยอลยกดื่มราวกับน้ำเปล่า

 

“ชานยอล ดื่มหนักไปแล้ว เดี๋ยวจะเมาเอานะ” มือบางแตะบนข้อมือหนาหากชานยอลเพียงแค่กระตุกยิ้มตอบ แบคฮยอนเป็นห่วง มองด้วยตาเขาบอกไม่ได้ว่าชานยอลเมาหรือไม่ คนตัวโตยังคงสีหน้าราบเรียบและเงียบขรึมเหมือนปกติ แบคฮยอนอยากถือวิสาสะดึงแก้วออกจากมือหนา ถ้าเรายังดีกันเหมือนอาทิตย์ก่อนแบคฮยอนคงกล้าทำไปแล้ว

 

“โอเค ได้เวลาแกะของขวัญแล้วก่อนที่เจ้าภาพจะน็อคไปเสียก่อน โชรงเธอจะแกะกล่องไหนก่อนดี” เจ้าของชื่อยิ้มหวาน ดวงตาพุ่งตรงไปยังกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดงเข้มคาดทับด้วยริบบิ้นเส้นคู่สีเงิน พอเริ่มแกะริบบิ้นก็มีผู้ชมเสียงร้องถามว่าของขวัญจากใคร แบคฮยอนจำต้องละความสนใจจากชานยอลตอบกลับไป

 

“ของผมเองครับ เห็นว่าสวยดี น่าจะเหมาะกับคุณโชรง” ผ้าแพรผืนยาวลวดลายสวยแปลกตาเรียกเสียงครางฮือจากหญิงสาวทุกคนในโต๊ะ โชรงลองพันให้ทุกคนดูจนพอใจ โบมีที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอื้อมมือมาจับตรงมุมผ้าก่อนจะอุทานเสียงสูง

 

“ช่วยด้วย นี่มันสินค้าของ XYZ ไม่ใช่เหรอ ฉันเคยเข้าไปดูนะ ของในช็อปนี้ราคาพันเหรียญอัพทุกชิ้น คุณแบคฮยอนทุ่มทุนมากอ่ะ” แบคฮยอนเลิกคิ้ว แปลกใจ

 

“อย่างนั้นหรือครับ” ก็แค่พันเหรียญ จะตื่นเต้นทำไม “ผมไม่ทันดู คือก็ไม่ได้แพงอะไรหรอกครับ พอดีเป็นช่วงลดราคาอยู่ด้วย” โกหก แบคฮยอนซื้อเต็มราคานั่นแหละ แต่ในสถานการณ์นี้ทำไมผ้าพันคอแบรนด์กลาง ๆ ในความคิดคุณแบคฮยอนถึงกลายเป็นของสำคัญไปได้ก็ไม่รู้

 

“ลดราคาก็ยังแพงอยู่ดีนะ พระเจ้า โชรงเธอไม่ต้องแกะของฉันนะ เอาไปแกะที่บ้านโน่นเลย”

 

“ทำไมล่ะฮิมชัน นายให้ถ่านไฟฉายฉันหรือไง”

 

“เกือบถูก ฉันซื้อนาฬิกาปลุกให้เธอ ฮ่าๆๆๆ”

 

“น่าอิจฉาจังเลยนะ คุณแบคฮยอนหน้าตาก็น่ารัก เรียนก็เก่งแล้วฐานะทางบ้านยังร่ำรวยอีก เป็นฉันฉันไม่มัวทำงานพิเศษอยู่หรอก อยากได้อะไรจะใช้เงินบันดาลเอา แต่ฉันก็ได้แต่ฝันอ่ะนะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งว่าเสียงแหบ หญิงสาวดื่มไปเล็กน้อยแต่เพราะคออ่อนจึงมึนหนักกว่าโชรงเสียอีก

 

“นี่แหละที่เค้าว่าแข่งอะไรก็แข่งได้แต่แข่งบุญวาสนาแข่งกันไม่ได้”

 

“ฮิมชัน นายรู้อย่างนี้แล้วยังจะกล้าจีบคุณแบคฮยอนอีกหรือ?”

 

“พวกเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง! นั่นเป็นความลับระหว่างฉันกับคุณแบคฮยอนนะ!

 

            “รู้ได้ไงก็ช่างเถอะน่าไอ้หมาวัด เชอะ หมายปองดอกฟ้า ระวังจะตกลงมาจุกตาย คุณแบคฮยอนเค้าระดับไหน นู่นนนนนน อยู่บนเครื่องบินนู่น แหงนมองคอตั้งอย่างนี้ไม่เมื่อยแย่หรือยะ” ชักจะไม่เข้าที ยิ่งดึกยิ่งเมาก็ยิ่งสนุกปากกัน ถึงจะเป็นเรื่องของฮิมชันแต่พอดีมันทับซ้อนกับสถานะคนหล่อของแบคฮยอน ป้องกันพิษซึมเข้าอกชานยอลแบคฮยอนจึงรีบค้าน

 

“อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ ผมไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนคิดหรอก เงินที่มีก็เงินผู้ปกครอง ตัวผมเองยังหาไม่ได้สักวอนด้วยซ้ำ”

 

            “แหม ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณแบคฮยอนมีสิทธิ์ในเงินทองเหล่านั้นใช่ไหมคะ ถ้าฉันเป็นผู้ชายแล้วไม่มีเท่าคุณฉันคงไม่กล้าอาจเอื้อมค่ะ ปมเรื่องฐานะแล้วก็ความต่างกันของไลฟ์สไตล์มีเยอะมากในหนังสือนิยายยุคปัจจุบัน เรื่องไหนพระเอกด้อยกว่าจะไปไม่รอดสักราย สุดท้ายนางเอกก็ต้องคู่กับคนที่ฐานะเสมอกับตนหรือเหนือกว่า ชีวิตจริงก็คงไม่ต่างกัน ใช่ไหมคะ” แบคฮยอนเตือนตัวเองให้ระวังตั้งแต่โชรงยิ้มตาเชื่อมส่งมาให้ แล้วก็ไม่ผิดจากที่คิด ยิ้มเคลือบยาพิษชัด ๆ แทบทุกคนเห็นด้วยกับประโยคยืดยาวนั้น แม้ชานยอลจะไม่พยักหน้าเหมือนคนอื่นแต่ก็นั่งเงียบ แบคฮยอนกลัวเหลือเกินว่าความเงียบนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาในภายหน้า

 

            “คนอื่นจะคิดยังไงผมไม่รู้ สำหรับผมแล้ว ถ้าคิดจะรักผมรักที่ตัวตนของเค้า จิตใจของเค้า ไม่เกี่ยวกับฐานะหรือเงินทอง ถ้าการเกิดมาร่ำรวยแล้วทำให้ความรักต้องพังลง ผมเลือกความรัก” ความรักของคุณแบคฮยอนยังนั่งมองมือตัวเองนิ่ง คนตัวขาวหวาดหวั่นจนเกือบจะเป็นหวาดกลัว เขาไม่น่าประมาทเดินมาให้คู่แข่งเชือดถึงที่เลย

 

            “คุณเลือกได้สิคะ คุณเป็นฝ่ายที่มีนี่นา ลองคิดถึงอีกฝ่ายสิ ถ้าคู่รักของคุณด้อยกว่าในทุกทางมันย่อมเป็นเรื่องให้พูดถึงกันในสังคมอยู่แล้ว ไหนจะครอบครัว ญาติพี่น้องอีก พวกเค้าจะมองแฟนคุณยังไง หนูตกถังข้าวสารหรือแมงดาคะ?”

 

            “ผมว่าคนที่ผมเลือกมีค่ามากกว่านั้น”

 

“สังคมคงไม่รู้ข้อนั้น”

 

“ผมไม่แคร์สังคมนี่ครับ” โชรงจิบสาเกพลางเสยผมลวก ๆ ใบหน้ายังมีรอยยิ้มละไมยามใช้ความจริงฉีกทึ้งความมั่นใจของแบคฮยอนอย่างโหดร้าย

 

“คุณต้องแคร์เพราะคุณอยู่ในสังคมหรือถ้าคุณไม่สนใจอีกฝ่ายอาจจะสน คนดี ๆ ที่ไหนจะยอมให้คนรักที่เพียบพร้อมเสียสละทุกอย่างมาหาตน ฉันไม่เคยเจอพระเอกเห็นแก่ตัวแบบนั้นนะคะ” โชรงหัวเราะคล้ายขบขันเสียเหลือเกินคนอื่นที่ไม่รู้ความนัยก็พลอยครื้นเครงตาม เจ้าของวันเกิดหันไปหาของขวัญชิ้นอื่นหยิบเอากล่องของฮิมชันมาเปิดโดยไม่สนใจเสียงท้วงของเจ้าตัว แบคฮยอนนั่งกำหนดลมหายใจเข้าออก ปาร์คโชรงคงลืมไปแล้วว่าคุณแบคฮยอนไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นนางเอกหรือนายเอกแสนดีในนิยาย พล็อตเรื่องเกร่อ ๆ กำหนดชีวิตคุณแบคฮยอนไม่ได้หรอก

 

ยิ่งดึกปาร์ตี้ยิ่งสนุกหากแบคฮยอนใจจดจ่ออยู่กับคนตัวสูงจนไม่อยากสนใจใคร สองตาจะมองแต่เสี้ยวหน้าคมคาย ใจดวงเดียวนั้นร้อนรุ่ม กระวนกระวาย มันน่ากลัวมิใช่หรือ แม้คนทั้งกลุ่มกำลังคุยกันเรื่องคุณแบคฮยอนแต่ชานยอลก็ยังสนใจแต่แก้วโชจูและการดื่มมันครั้งแล้วครั้งเล่า พอโชรงลุกไปห้องน้ำแบคฮยอนก็กระซิบชานยอลบ้าง

 

“เมาหรือยัง?” ชานยอลส่ายหน้า ดวงตาคมหวานมองแบคฮยอนแทนคำถาม

 

“ขอคุยด้วยหน่อย รอข้างนอกนะ” ร่างเล็กลุกออกมาก่อน ทิ้งเวลาไม่นานชานยอลก็ตามออกมา คนตัวโตยังรักษาการเคลื่อนไหวได้มั่นคงราวกับไม่มีของมึนเมาปนอยู่ในกระแสเลือด สองขาก้าวยาว ไหล่เหยียดตึง ศีรษะตั้งตรง พอร่างสูงมาหยุดตรงหน้าแบคฮยอนก็ยื่นถุงกระดาษให้

 

“อะไรครับ?” คุณแบคฮยอนยิ้ม

 

“ค่าเสียหายเมื่อครั้งก่อนไง”

 

“ค่าเสียหายอะไร?”

 

“อุบัติเหตุคราวนั้นเราทำให้คุณเวสป้าของชานยอลเสียหายแถมหมวกกันน็อคยังบุบไปอีก เราเลยเอาอันใหม่มาใช้แทน รับไปสิ” ชานยอลไม่รับ ชายหนุ่มยืนนิ่งสองมือตกข้างลำตัว ยื่นให้นานแล้วเจ้าตัวยังไม่รับไปเสียทีคุณหนูก็เลยขยับเข้าหา จับมือหนาขึ้นหมายจะบังคับให้รับของขวัญ ใครจะคิด ชานยอลดึงมือแบคฮยอนออกทันที!

 

“ชานยอล?”

 

“ผมเคยบอกแล้วว่าไม่ต้องการการชดใช้หรืออะไรทั้งนั้น”

 

“แต่ แต่เราไม่ได้ใช้เงินทางบ้านซื้อนะ เราตั้งใจทำงานพิเศษเพื่อของสิ่งนี้ คราวก่อนเราคุยกันแล้วไงว่าถ้าเราทำได้ชานยอลจะยอมรับมัน”

 

“คราวก่อนเราคุยกันแล้ว ผมไม่ต้องการให้ใครมาลำบากเพราะตัวเอง”

 

“เราไม่ได้ลำบาก เราเต็มใจ เราอยากทำ นายเองก็ดีกับเรามาตลอด เรื่องแค่นี้เราทำให้ชานยอลได้สบายมาก รับไปเถอะนะ ลองเปิดดู นายอาจจะชอบ...”

 

“ผมรับไว้ไม่ได้”

 

“ไม่เอา ต้องรับซี่ เราตั้งใจทำให้มากเลยนะ นี่น่ะ สั่งทำจากอเมริกาเลยด้วย ไม่มีใครเหมือนแล้วก็ไม่เหมือนใคร ชานยอลเปิดดูก่อนก็ได้ อ่ะ เราช่วยเปิดให้”

 

 

“พอทีได้ไหม!” สะดุ้งจนร่างกระตุกเฮือก นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกที่แบคฮยอนถูกชานยอลตวาด ไม่ ไม่ใช่หรอก ชานยอลไม่ได้ตวาด ชานยอลแค่ทำเสียงห้วนแล้วก็ดึงมือกลับเท่านั้น ที่หัวใจแบคฮยอนมันสะเทือนจนแทบแหลกสลายก็เป็นเพราะ เพราะชานยอลไม่ยอมมองมา เท่านั้นเอง

 

 

“ชานยอล”

 

 

“หยุดเสียทีเถอะคุณแบคฮยอน”

 

 


“...........”

 

 


“ความใจดีของคุณ หยุดแค่นี้เถอะครับ”

 

 


แบคฮยอนได้แต่กะพริบตาปริบ

 

 



เมื่อกี้...ชานยอลเพิ่งพูดอะไรออกมานะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#lovelycb

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5825 Pinkkaboo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 17:42
    โอ้ยชั้นจะเป็นลม
    #5,825
    0
  2. #5798 EATWELL (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:04

    แงน้อง

    #5,798
    0
  3. #5762 YunewG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:13

    แงงงงงง คุณหนู ไหวมั้ย
    #5,762
    0
  4. #5727 pbcy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 14:17
    ต้องคุยกันก่อนนะ อย่าพึ่งคิดไปเองงง ขอร้องเลยนะพี่ชานยอลลล
    #5,727
    0
  5. #5689 Tonhorm_js03 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:35
    ชานยอลอา ทำอะไรลงไปปป
    #5,689
    0
  6. #5647 areenachesani (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 19:27
    แงงงงงง
    #5,647
    0
  7. #5646 areenachesani (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 19:26
    แววววววว
    #5,646
    0
  8. #5559 hunhun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:26

    ชั้นว่าแล้วววววววววว

    #5,559
    0
  9. #5523 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 14:15
    เราชอบคุณหนูอีกอย่างตรงที่เป็นคนที่สดใสมาก พอเศร้าเครียดเสียใจนิดหน่อย ก็ฮีลตัวเองได้ไวมาก แปปเดียวจริงๆ ดีจัง
    #5,523
    0
  10. #5522 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 14:14
    เข้าใจชานยอล คงคิดอยู่ตลอดว่าคุณหนูอาจจะไม่ได้ชอบตัวเอง แล้วตัวเองก็คงไม่เหมาะสมด้วย แล้วถ้าชานยอลเห็นคุณหนูอยู่กะคุณชายจงอินอย่างที่คิด ชานยอลก็อาจจะเข้าใจผิดได้ เพราะเรื่องนี้ทั้งคุณหนูทั้งจงอินไม่มีใครบอกสักแอะว่าเป็นพี่น้องกัน แต่ชั้นกลัวคุณเสียใจที่สุดแล้ว คุณหนูววววว
    #5,522
    0
  11. #5516 pppeang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 07:44
    ในมุมมองของเรานะ ชานยอลอ่ะ คิดว่าเเบคฮยอนใจดีกับทุกคน ทำเเบบนี้กับทุกคนบวกกับเเบคฮยอนอยู่สูงมากชานยอลเลยไม่กล้าอาจเอื้อมงี้ เเต่เเบบ ฮื่อออ
    #5,516
    0
  12. #5461 Dreaming (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 21:59
    มาม่าชามโต โอ้โห้อร่อยจังㅠㅠ
    #5,461
    0
  13. #5434 Pinkuplatong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:22
    ชอบคุนหนูอย่างนึง ิคือพอเรื่องชานคุนหนูมองโลกใจนแง่ดีตลอด เข้าข้างตลอด ไม่เว้นสักอย่าง แต่ก็เข้าใจชานแหละ ชานมันคนดี รักศักดิ์ศรีเกินไป
    #5,434
    0
  14. #5357 Intelligence- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 13:16
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย ตายๆๆๆๆๆๆ อะไรเนี่ยยย ไปกันใหญ่แล้ววววววว ชานยอลใจเย็นดิเฮ่ยยย แบครีบๆอธิบายเลยยย งือออ
    #5,357
    0
  15. #5275 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:16
    อะไรอ่ะ!!! ทำไมชานยอลต้องตวาดแบคฮยอนด้วย!!! ที่ทำตัวแบบนี้เป็นเพราะว่าเข้าใจผิดเรื่องแบคกับจงอินใช่ไหมต้องใช่แน่ๆเลยอ่ะไม่งั้นชานยอลไม่ทำแบบนี้หรอก ยิ่งยัยโชรงพูดกระตุ้นแบบนั้นชานยอลยิ่งคิดมากไปใหญ่เลยอ่ะ คุยกันดีๆไม่ได้หรอทำไมต้องตวาดแบคด้วย ใจร้ายอ่ะ T^T
    #5,275
    0
  16. #5231 pim pimmi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:38
    วอทททททท
    #5,231
    0
  17. #5153 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:20
    อย่านะชานยอลลลล
    #5,153
    0
  18. #5118 ปุปปัป (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 10:48
    โอ้ววววว ไม่นะ
    #5,118
    0
  19. #5069 aonniieeee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 20:02
    อึกเลย พูดไม่ออก ฮืออออ เข้าใจชานยอลแต่ก็สงสารแบคฮยอน ฮือออออ
    #5,069
    0
  20. #5024 geejajaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:09
    โอ๊ยยยยย มาเต็มๆเลย อึ้งไปเลยอ่ะ


    ฮือออออออออ คุณหนูบยอนอดทนไว้นะ
    #5,024
    0
  21. #4986 jaruwan sukrung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 18:14
    งื้อออ ชานยอลใจร้าย นี้แบบอ่านไปน้ำตาหลอเลยจร้าา อยากเข้าไปชานยอลจัง ว่ากำลังเข้าผิดอยู่
    #4,986
    0
  22. #4972 joylnr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 22:27
    โอยยยยยยยย สงสารแบค คือนี่ร้องไห้แทนแบคมาหลายตอนแล้ว จะทนไม่ไหวแล้วนะ
    #4,972
    0
  23. #4928 jokerBHPcy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 14:46
    ร้องไห้อยู่ จบ !!
    #4,928
    0
  24. #4904 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 19:47
    อยากจะกรี๊ด
    #4,904
    0
  25. #4881 yimyimcute112 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 23:08
    มาม่าอีกล่ะ - - เจ็บแทนง่ะ
    #4,881
    0