(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 21 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนยี่สิบเอ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 242 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

















 

 

 

นานทีแบคฮยอนถึงจะเลือกเดินทางโดยรถไฟ

 

หากเลือกได้เด็กหนุ่มมักขับรถตัวเองเวลาไปไหนต่อไหน ไม่ต้องไปเบียดใคร ไม่ต้องทับรอยใครหรือรับเอากลิ่นไม่พึงประสงค์มาจากคนไม่รู้จัก แต่สถานะนักศึกษาที่ต้องมาทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนย่อมไม่เหมาะกับเบนซ์คันหรูคนตัวเล็กจึงต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เข้ากับสภาพการณ์ วันไหนโชคดีจงอินแวะไปหาแบคฮยอนก็จะติดรถน้องชายมาลงสถานีรถไฟใกล้ ๆ ที่ทำงาน เดินนิดหน่อยก็ถึงตึกอันเป็นที่ตั้งร้านหนังสือ วันไหนไม่มีสารถีแบคฮยอนก็มักจะนั่งรถรับจ้างมาจนถึงสถานีรถไฟใกล้ร้านแล้วก็เดินต่อไปอีกหน่อย ถ้าโชคดีกว่านั้นก็จะได้เจอใครบางคนกำลังขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดผ่านมาเส้นเดียวกัน ถ้าชานยอลไม่ทันมองแบคฮยอนก็มักโบกมือให้เห็นตั้งแต่ไกล ๆ รายนั้นไม่จอดให้ใครซ้อนหรอก ถ้าใกล้ถึงร้านแล้วชานยอลมักจะขับรถไปจอดแล้วยืนรอตรงลานจอดรถหลังร้านแต่ถ้าไกลออกมาหน่อยชานยอลจะจอดรถแล้วจูงคุณเวสป้าเดินไปพร้อมแบคฮยอน คุณหนูเลยต้องกะเวลามาถึงก่อนสักพัก รออยู่แถวสถานีรถไฟจนเห็นหมวกกันน็อคสีน้ำตาลดำลิบ ๆ นั่นแหละจึงเริ่มเดินเอื่อยออกมาจากชายคาสถานี

 

วันนี้ก็เหมือนกัน ^^

 

พอได้ยินเสียงรถคันเล็กชะลอเทียบริมทางเท้าแบคฮยอนก็แสร้งหันไปพร้อมสีหน้าสงสัย จากนั้นรอยยิ้มยินดีก็ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ

 

“ชานยอล!” ฝึกอยู่นานไหมท่าถอดหมวกกันน็อคเนี่ย ไร้ที่ติอ่ะ

 

“ชานยอลหายดีแล้วหรือ ทำไมไม่พักต่ออีกหน่อย”

 

“ดีขึ้นมากแล้วครับ ขอบคุณสำหรับของเยี่ยม เอ่อ ของเมื่อเช้าด้วย” ถูกต้องแล้ว ทั้งเสาร์อาทิตย์และเมื่อเช้านี้ แบคฮยอนออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงไปรับข้าวกล่องที่สั่งไว้ ถือไปแขวนไว้หน้าห้องพักในตึกเก่าแห่งนั้น เคาะประตูเป็นสัญญาณบอกก่อนจะวิ่งตื๋อลงบันไดมาซุกตัวซ่อนอยู่ในรถ มารู้ตอนนี้แหละว่าคนหล่อได้รับของฝากเรียบร้อย

 

“ทานได้ใช่ไหม?”

 

“ครับ อร่อยทุกอย่างเลย ชาร้อนก็รสชาติดี”

 

“ดีแล้วที่ชอบ ทานเยอะ ๆ จะได้แข็งแรงไว ๆ ตอนนายไม่สบายเราใจไม่ดีเลย ปกติออกจะแข็งแรงแท้ ๆ โดนไข้หวัดเล่นงานเสียได้ ตอนนี้ก็อย่าเพิ่งวางใจนะ เพิ่งหายป่วยอาจจะยังไม่แข็งแรงเต็มร้อย ถ้าอยากให้เราช่วยอะไรก็บอกได้เลย เรายินดีช่วยเต็มที่” คนตัวเล็กชูกำปั้นแสดงความมุ่งมั่น ชานยอลมองรอยยิ้มสดใสอยู่อึดใจกว่าจะรู้ตัวว่าควรเริ่มออกเดินอีกครั้ง ชายหนุ่มจูงมอเตอร์ไซค์เดินเลียบไปตามถนนเส้นเล็กมีแบคฮยอนเดินคู่กันไปบนทางเท้า คุณหนูรวบสายกระเป๋าด้วยสองมือ มองคนข้าง ๆ บ้างพอชานยอลมองมาก็แกล้งเสมองอย่างอื่น

 

 

 

มีบางอย่างแปลกไปจากเดิมแต่คุณแบคฮยอนคิดไม่ออกว่าเป็นอะไร

 

 

 

“ผมว่าจะเลิกทำงานที่ร้านดอกไม้”

 

“อ้าว ทำไมล่ะ”

 

“งานที่มหาวิทยาลัยเริ่มเยอะขึ้นแล้วเลยจะลดเวลาทำงานพิเศษลง คิดว่าคงทำถึงสิ้นเดือนนี้เท่านั้น”

 

“ถ้าอย่างนั้นคุณจุนมยอนก็จะขาดผู้ช่วยมือหนึ่งน่ะสิ ทำไมชานยอลไม่ลดงานที่ร้านหนังสือแล้วไปเพิ่มเวลาที่ร้านดอกไม้แทน อยู่ที่ร้านดอกไม้มีเพื่อนสนิทอยู่ด้วย อยากคุยกันก็คุย ไม่เบื่อดีออก คุณจุนมยอนก็จะได้ไม่เหงาด้วย” ที่สำคัญแฟนคุณแบคฮยอนก็จะได้แยกจากยัยโชรงอย่างเด็ดขาดเสียที แบคฮยอนเชียร์ร้านดอกไม้ของคุณจุนมยอนสุดใจขาดดิ้นเลยเถอะ “งานที่ร้านหนังสือหนักออกนะ ฝุ่นเยอะคนเยอะเวลาพักน้อยด้วย เราอยากให้ชานยอลทำงานที่ร้านดอกไม้มากกว่า”

 

“ถ้าผมเลิกทำงานที่ร้านหนังสือเราก็จะไม่ค่อยได้เจอกันนะ”

 

“เออ นั่นสิเนาะ” แทบจะไม่ได้เจอกันเลยเถอะ

 

 

 

เอ๊ะ?

 

 

 

“เมื่อ เมื่อกี้ชานยอลพูดว่าไงนะ”

 

“ใกล้เวลาเข้างานแล้ว ไปกันเถอะครับ”

 

นี่ยังไงล่ะ! แบคฮยอนคิดออกแล้วว่าอะไรที่แปลกไปจากเดิม ปกติชานยอลไม่เคยยิ้มแบบนี้กับเขา รอยยิ้มของคนตัวโตมักแฝงด้วยความสุภาพ ยิ้มบาง ๆ หากรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น บางคราวถึงขั้นห่างเหิน ชานยอลไม่เคยทำตาพราวแล้วจ้องมาราวกับแบคฮยอนเป็นเด็กน้อย ราวกับมองด้วยความรักใคร่เอ็นดูหนักหนา

 

 

อะไร?

 

 

มันเกิดอะไรขึ้น?

 

 

แบคฮยอนชะลอฝีเท้า โชคดีที่ทั้งคู่เดินมาถึงหลังร้านแล้ว คุณหนูจะแสดงอาการแปลกประหลาดออกไปนิดหน่อยชานยอลคงไม่ทันสังเกต เด็กหนุ่มถอยร่างออกห่างยามใบหน้าหล่อเหลาเงยจากรถเวสป้ามองมา เห็นคนตัวขาวยังยืนอยู่แถวนั้นก็พยักหน้าให้เข้าร้านไปพร้อมกัน ชานยอลกลับมาเป็นคนเก่าแล้วแต่จังหวะการเต้นของใจแบคฮยอนยังไม่กลับมาเป็นปกติ สัญญาณที่จับความหมายไม่ได้เร่งเร้าอยู่ใต้แผ่นอก คนตัวเล็กไม่ได้เดินตามคนตัวสูงเข้าประตูไป เด็กหนุ่มทิ้งร่างพิงกับผนังตึก ก้มหน้ามองปลายเท้าก่อนจะหลับตาแล้วก็ครางออกมาอย่างหมดท่า

 

ถ้าไม่รู้ตัวก็ขอให้รับรู้ไว้

 

สายตาพริบพราวราวกับเก็บดาวทั้งฟ้ามาไว้ในดวงตานั่น

 

อย่าได้เอาไปมองใครนอกจากคุณแบคฮยอนเชียว!

 

คุณหนูหอบสภาพอารมณ์อันบอบช้ำตามเข้าไปในห้องสต็อกก่อนเวลาเริ่มงานเพียงไม่นาน ชานยอลออกไปหน้าร้านแล้วแบคฮยอนจึงไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะใช้สายตาคมลึก กล่อมประสาท ให้อีก ชานยอลอาจจะไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะความสนิทสนมที่เพิ่มพูนขึ้นตามวันเวลาและเหตุการณ์ทำให้คนตัวโตเปิดเผยอารมณ์กับแบคฮยอนมากขึ้น มากพอจะลดความสุภาพลงหยอกล้อเล่นหัวกันได้ แบคฮยอนไม่ควรตื่นตูมเก็บเอามาใจเต้นเหมือนเมื่อครู่อีก ไม่อย่างนั้นแผนรุกเงียบได้ถูกพับเก็บตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปแน่ ๆ

 

เขาจะเนียนเข้าหาเป้าหมายได้ยังไงถ้ามัวแต่เขินจนไม่กล้าเข้าใกล้!

 

“อ้าว คุณแบคฮยอน ดีจังที่เจอ ฝากแร๊ปหนังสือพวกนี้หน่อยนะคะ ฉันติดลูกค้าอยู่” นางมาเร็วเคลมเร็ว เจอหน้าก็ดันรถเข็นใส่แบคฮยอน ยังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธแม่คุณก็เดินลิ่วหายไปทางหนึ่ง แบคฮยอนเกรงใจกล้องวงจรปิดเลยจำต้องเข็นหนังสือทั้งหมดกลับเข้ามาในห้องสต็อกอีกครั้ง อันที่จริงเขาไม่ต้องเกรงใครจะเห็นหรอก ไม่อยากทำงานอยากนั่งอ่านหนังสือทั้งวันเลยก็ยังทำได้ ขนาดผู้จัดการสาขายังแทบจะค้อมตัวเดินผ่านแบคฮยอนทุกครั้งที่เจอนับประสาอะไรกับพนักงานระดับล่างสุด แต่บังเอิ๊ญบังเอิญว่าร้านนี้ยังมีพนักงานชื่อปาร์คชานยอล ยัยโชรงเลยยังลอยนวลด้วยประการฉะนี้

 

ทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จเรียบร้อยก็แยกหนังสือหมวดที่ตัวเองรับผิดชอบออกมาจากกอง ตั้งใจจะเอาไปดิสเพลย์ที่ชั้นแต่แบคฮยอนคงทำบุญมาเยอะ ฟ้าจึงส่งผู้ช่วยตัวสูงหน้าหล่อมาช่วยได้ถูกเวลา คุณหนูเงยหน้าจากรถเข็นพอดีกับที่ชานยอลเดินมาหยุดอีกด้าน คนตัวโตฉวยหนังสือเกินครึ่งไปจากคุณหนูตัวขาว ยิ้มโดยไม่พูดก่อนจะเดินนำออกไป

 

 

 

โอ๊ยยยยยย จะตาย!

 

 

 

หวานจนต้องทำใจไปเจ็ดวินาทีถึงกล้าก้าวขาตาม คุณหนูประคองหนังสือห้าเล่มเดินตัวลอยไปถึงแผนกพืชและสัตว์ ชำเลืองมองคนที่ทำงานอยู่ก่อนแล้วก็รีบหลบตาวูบ

 



มองเราทำไม!

 

แล้วมุมปากนั่นกดยิ้มทำไม!

 

เกลียดชานยอลอ่ะ เกลียดมากเลย

 

กล้าดียังไงมาทำให้เราเขิน!

 



“เป็นอะไรครับ”

 

“เปล่า ไม่ได้เป็น”

 

“ไม่เป็นแล้วทำไมเงียบจัง ปกติต้องชวนคุยตลอดไม่ใช่หรือ”

 

“หาว่าเราพูดมากใช่ไหม” คนตัวโตกว่าหัวเราะในคอ ปากชวนคุยมือก็ทำงานไม่หยุด แบคฮยอนเลยเอาอย่างบ้าง ตามองแค่ชั้นไม้ มือเสียบหนังสือเข้าชั้นผิด ๆ ถูก ๆ งานมีประสิทธิภาพจนจนพี่เลี้ยงคนเก่งต้องขยับเข้ามาช่วยจัดให้ใหม่ ไออุ่นจากร่างหนาผสมกลิ่นความชื้นของช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิแผ่เข้าโอบรัด เล่นเอาคนที่กำลังนั่งยอง ๆ ทรุดแปะไปกับพรม ดวงตาเรียวยาวค่อยวาดมอง คนที่ควรจะถามว่าเป็นอะไรน่าจะเป็นแบคฮยอนมากกว่า

 

ชานยอลเป็นอะไร ทำไมวันนี้ถึงมีออร่าชวนรัญจวนใจยิ่งกว่าทุกที รังสีระดับนี้สามารถละลายกายหยาบของคนที่อยู่ใกล้ได้เลยนะ!

 

“ชานยอล อยู่ตรงนี้จริง ๆ ด้วย มาช่วยทางนี้แป๊บได้ไหมคะ”

 

“มีอะไรหรือ”

 

“ลูกค้าอยากหาหนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยาชุมชนน่ะค่ะแต่วันนี้ฮิมชันหยุด ฉันก็ไม่ถนัดแนวนี้ด้วย คุณช่วยดูแลรายนี้ให้หน่อยได้ไหม” โชรงไม่ถนัดและมันก็ไม่ใช่แนวถนัดของชานยอลเช่นกันและมันก็มีมากกว่าหนึ่งเหตุผลที่เจ้าหล่อนเลือกชานยอลแทนคนอื่น แบคฮยอนเสียบหนังสือเข้ากับชั้นไม้ ไม่ได้มองตามคนทั้งคู่ไปเพราะไม่อยากเปิดโอกาสให้โชรงหันมาส่งยิ้มเยาะเหมือนนางร้ายในละคร แบคฮยอนไม่เชื่อว่าโชรงต้องการความช่วยเหลือเรื่องงานเพียงอย่างเดียว เมื่อเดินผ่านไปเจอคุณเธอยืนเคียงคู่ชานยอลคุยกับลูกค้าคนหนึ่งแบคฮยอนยิ่งมั่นใจ เข้าหาด้วยเรื่องส่วนตัวไม่ค่อยได้ผลตอนนี้ก็เลยจะมุ่งมาที่เรื่องงานเต็มร้อยเลยสินะ

 

คุณหนูเคาะปลายนิ้วกับชั้นไม้ ครุ่นคิด

 

“คุณหนูครับ”

 

“ผู้จัดการยู! บอกแล้วว่าอยู่ในเขตร้านอย่าเรียกคุณหนู”

 

“ขออภัยครับ คือผมมีเรื่องจะเรียนครับ คิดว่าคุณหนูควรจะทราบไว้” แบคฮยอนขี้เกียจจะแก้ไขวิธีการพูดของลุงผู้จัดการ  เด็กหนุ่มมองแล้วไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงพยักหน้าให้อีกฝ่ายพูดต่อ “คุณท่าน คุณพ่อของคุณหนูทราบเรื่องแล้วนะครับ”

 

“เรื่องอะไร” แบคฮยอนทำเรื่อง(?)ไว้มากมาย ไม่รู้เลขาฯ ส่วนตัวจะรายงานเรื่องไหนไปก่อนหลัง

 

“เรื่องที่คุณหนูทำงานพิเศษที่ร้านเรา” แบคฮยอนทิ้งแขนลงข้างตัว คิดเอาไว้แล้วล่ะว่าสักวันพ่อจะต้องรู้ งานนี้แบคฮยอนไม่ได้จะปิดบังผู้ให้กำเนิดอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่มีเวลาบินไปบอกต่อหน้าเท่านั้น พ่อจะรับรู้เรื่องนี้ด้วยอารมณ์ไหนกันนะ จะเข้าใจว่าแบคฮยอนทำงานพิเศษเพราะเหตุผลเรื่องการเรียนเหมือนที่คนนอกรู้หรือเปล่า แต่ระดับพ่อที่รู้จักแบคฮยอนดีพอ ๆ กับจงอินจะต้องรู้ว่ามันมีเหตุผลอื่นนอกเหนือจากเรื่องเรียนแน่

 

“ขอบใจมาก เดี๋ยวจะคุยเอง”

 

“คุณท่านจะว่าอย่างไรบ้างก็ไม่รู้นะครับ คงไม่ถึงกับสั่งยุบสาขาหรือ เอ่อ ปลดพนักงาน อะไรแบบนั้น ใช่ไหมครับคุณหนู” แบคฮยอนถอนใจกับอาการพารานอยด์ของผู้จัดการใหญ่ ปลอบให้อีกฝ่ายคลายใจแล้วก็ไล่ให้ไปทำงานต่อ ส่วนตัวเองก็หลบออกมาโทรทางไกลข้ามทวีปทันที

 

แบคฮยอนใช้เวลาคุยกับปลายสายเพียงไม่นาน ฝ่ายโน้นเองกำลังมีธุระติดพันทำให้การสนทนาไม่ราบรื่นเท่าที่ควร เด็กหนุ่มกดโทรศัพท์แนบอก ไม่ต้องพึ่งลางสังหรณ์ งานนี้บิดาท่านรู้มากกว่ารู้แน่นอน คุณหนูมุ่นคิ้วนิด ๆ ยามหันกลับเข้าร้าน เพียงก้าวแรกก็แทบจะสบถด้วยความตกใจต่อมาคือความรู้สึกตะลึงงัน

 

แบคฮยอนยืนทื่อ มองขากางเกงอันเปียกชุ่มก่อนจะเงยขึ้นมองหน้าเจ้าของผลงาน

 

“ตายแล้ว! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันเห็น”

 

“ไม่ทันเห็นอย่างนั้นหรือ” โชรงพยักหน้าช้า ๆ มือยังถือถังน้ำแกว่งไปมา

 

“ฉันกำลังรีบน่ะค่ะ ไม่ทันดูให้ดี คือ ไม่คิดด้วยว่าจะมีใครออกมายืนแถวนี้ในเวลางาน แย่จัง เปียกมากไหมคะ” ก็เปียกลงไปถึงรองเท้าเลยล่ะ แถมน้ำที่สาดมาไม่ยั้งนั่นก็น้ำจากการซักผ้าขี้ริ้วใช่ไหม แบคฮยอนกำหมัดแน่น ถ้าเขาออกฤทธิ์ถ้าเขาโวยวายถ้าเขาแสดงอาการแตกตื่น โชรงคงยิ่งสะใจ คุณหนูจินตนาการถึงการเอาคืนอย่างเจ็บแสบที่สุดก่อนจะค่อย ๆ เหยียดริมฝีปากออกเป็นเส้นตรง

 

“ฉันจะจ่ายค่าซักแห้งให้นะคะ”

 

“ไม่เป็นไร แค่กางเกงรองเท้าถุงเท้าราคาไม่กี่แสน ทิ้งแล้วซื้อใหม่เลยดีกว่า” โชรงเกือบจะเบ้ปาก หล่อนยังชื่นชมผลงานได้ไม่เท่าไหร่ใครสักคนก็ดันเปิดประตูหลังร้านออก คนที่โชรงไม่อยากให้มาอยู่ตรงนี้มากที่สุดด้วยสิ หญิงสาวทิ้งหลักฐานในมือ ก้าวเข้าไปหาแบคฮยอน ร่างเล็กยอบตัวลงนั่งจัดแจงใช้ผ้าเช็ดหน้าปัดรอยเปื้อนให้อย่างเร่งร้อน

 

“ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือครับ” ชานยอลถามตาจับนิ่งที่เหตุการณ์ตรงหน้า แบคฮยอนถอยเท้าหลบ ก้มบอกคู่กรณีเสียงเรียบ “ผมบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร คุณโชรงกลับเข้าไปทำงานเถอะ เมื่อกี้บอกว่ายุ่งอยู่ไม่ใช่หรือ”

 

“แต่ฉันเป็นห่วง...”

 

“อุบัติเหตุหรือครับ” โชรงขยับจะอธิบายแต่ผู้เสียหายกลับตัดบทเสียงเรียบ

 

“ใช่ อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร...ขอตัวนะครับ” พูดแล้วแบคฮยอนก็เลี่ยงไปอีกทาง บอกให้รู้ว่าไม่อยากต่อความอีกต่อไป หากมือสาดยังไม่หมดความพยายามในการแสดงความรับผิดชอบ “ยังไงก็ต้องขอโทษอีกทีนะคะ ฉันจะจ่ายค่าซักรีดชุดนี้ให้เอง คุณแบคฮยอนอย่าลืมส่งบิลมาให้นะคะ ต้องส่งมานะคะ”

 

แบคฮยอนไม่ตอบ ร่างเล็กยืนเฉย มองโชรงแก้ต่างให้ตัวเองกับชานยอลโดยไม่ขัดไม่ค้าน ฟังผู้หญิงคนนั้นโอดครวญต่อว่าตัวเองที่ซุ่มซ่ามจนทำให้คนอื่นเดือดร้อนแล้วก็อดชมอยู่ในใจไม่ได้ ถ้าไม่ได้เป็นผู้เสียหายไม่ได้เห็นสีหน้าสะใจ แบคฮยอนคงเชื่อเต็มร้อยเลยล่ะว่าโชรงบริสุทธิ์ใจจริง ๆ 

 

รอจนเหลือเพียงแค่สองคนกับชานยอล แบคฮยอนจึงยอมให้ตัวเองถอนใจอ่อนล้า ร่างเล็กลากฝีเท้าไปนั่งหลังงุ้มไหล่ตก ไม่ต้องให้จงอินมาบอกแบคฮยอนก็รู้ว่าการนั่งท่านี้ทำให้เสียบุคลิกภาพร้ายแรงแค่ไหน แต่ก็ช่วยไม่ได้ คนกำลังทุกข์ใจเสียใจเพราะโดนกลั่นแกล้งจะให้นั่งหลังตรงหน้าเชิดเหมือนทุกทีได้ยังไง๊ พอคนตัวโตเดินมาใกล้แบคฮยอนก็เงยหน้ายิ้มให้ แน่นอนว่าต้องเป็นรอยยิ้มแบบ พยายามจะไม่เป็นอะไร

 

“คุณแบคฮยอน ตอนนี้ยังอยู่ในเวลางานนะครับ”

 

“อือ ขอรอกางเกงแห้งอีกแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวจะชดเชยให้ทางร้านตอนพักเบรก สัญญา” น้ำเสียงอ่อนเบารื่นหูเคลือบด้วยรอยยิ้มบาง จากนั้นแบคฮยอนก็เอาแต่นั่งจ้องมือตัวเอง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

 

“เกิดอะไรขึ้นครับ” คุณหนูส่ายหน้า ยังพยายามยิ้ม

 

“ไม่มีอะไร”

 

“คุณแบคฮยอน”

 

“ชานยอลก็ได้ยินที่คุณโชรงเล่าแล้วนี่นา อุบัติเหตุน่ะ” ชานยอลก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว แบคฮยอนได้แต่มองเมื่อคนหล่อเค้านึกอยากทรุดลงนั่งพักเข่าแล้วแตะปลายนิ้วกับรอยชื้นบนผืนผ้า แค่รอยชื้นเท่านั้นเถอะ คนจับระวังจนผิวเนื้ออ่อนยังไม่รู้สึกถึงไออุ่นด้วยซ้ำ

 

“ผมได้ยินที่เค้าเล่าแต่ยังไม่ได้ยินคุณแบคฮยอนเล่าเลย บอกมาสิครับ เกิดอะไรขึ้น ผมอยากรู้”

 

 

ดวงตาเรียวระยับมองใบหน้าคมคายด้วยความภาคภูมิใจอันท่วมท้น ชีวิตนี้แบคฮยอนอาจเคยพลาดสอยเสื้อผ้าไม่เหมาะกับตัวเองมาหลายหนเพราะราคาเซลรวมถึงพลาดให้โชรงลอบเล่นงานได้ซ้ำ ๆ แต่แบคฮยอนมั่นใจ การเลือกรักชานยอลคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต!

 

 

“เรา เห็นเค้ายิ้มด้วยล่ะ...”

 

“คุณโชรงหรือครับ” แบคฮยอนพยักหน้า ช้า ๆ

 

“เราเลยไม่เข้าใจ เพราะ...อย่างที่ชานยอลเห็น เค้าดูตกใจมากที่สาดน้ำมาโดนขาเรา ถ้าอย่างนั้น รอยยิ้มนั่นหมายความว่ายังไง เราตาฝาด คิดมากไปเอง ? หรือว่าเรามองโลกในแง่ร้ายอ่ะชานยอล” แบคฮยอนอยากให้ชานยอลคิด คุณหนูเห็นดวงตาดำลึกมองไปยังถังน้ำที่ถูกทิ้งให้กลิ้งอยู่กลางลาน ชานยอลต้องจำได้สองคนนี้มีเรื่องค้างคาใจกันมาก่อนหน้า ถ้าโชรงจะไม่จบเรื่องเก่าและอยากเพิ่มเรื่องใหม่มันก็มีความเป็นไปได้ไม่ใช่หรือ

 

“คงเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่าครับ”

 

“ชานยอลคิดอย่างนั้นหรือ”

 

“ถ้าอยากให้ใจสบายก็ควรจะคิดแบบนั้น” คนอย่างชานยอลคิดแน่ อยู่ที่ว่าแบคฮยอนจะทำให้คนตัวสูงคิดได้มากหรือน้อยเท่านั้น คุณหนูผู้แสนสดใสตียิ้มกว้าง ร่างเล็กลุกขึ้นยืนราวกับรอคอยความเห็นเชิงบวกจากชานยอลอยู่แล้ว “นั่นสิเนาะ เราคงคิดมากไปเองนั่นแหละ อยู่ ๆ ใครจะเอาน้ำซักผ้าขี้ริ้วมาสาดใส่คนอื่น คุณโชรงคงไม่ได้ตั้งใจหรอก”

 

“ตอนนี้ก็กลับเข้าไปทำงานได้แล้วสิครับ”

 

“อืม แต่เหม็นตัวเองจัง อยากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

 

“ไม่ต้องหรอกครับ ทางร้านมีชุดสำรอง เดี๋ยวผมจะไปถามผู้จัดการให้” คุณหนูเกือบจะร้องอี๋ ชุดสำรองของร้านไม่รู้จะเคยมีใครใช้งานแล้วบ้าง ถึงเป็นของใหม่แต่ก็ยังไม่ผ่านการทำความสะอาดที่วางใจได้ แบคฮยอนจะสวมเข้าไปได้ยังไง

 

“โอเคไหมครับหรือยืนยันจะกลับบ้าน” ถ้าทำแบบนั้นโหมดคุณหนูติดดิน ผู้มีไลฟ์สไตล์ง่าย ๆ ชิล ๆ (เหมาะกับแฟนหนุ่มนักศึกษาธรรมดา)คงแหลกลงในพริบตา แบคฮยอนกัดฟันบวกโทษโชรงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อ โทษฐานทำให้ฉันต้องสวมเสื้อผ้าของใครก็ไม่รู้เธอต้องชดใช้!

 

แบคฮยอนยอมรับเครื่องแบบสำรองมาเปลี่ยน กางเกงตัวใหม่ไม่ได้พอดีเหมือนสั่งตัดอย่างชุดเดิม(แน่สิ ก็เขาสั่งตัดใหม่ทุกชุดนี่ แม้แต่เนื้อผ้าก็ยังคัดพิเศษ เหมือนกับคนอื่นเพียงแค่สีเท่านั้น) ขากางเกงยาวเลยข้อเท้าลงมานิดหน่อยจนต้องพับทบไว้ข้างใน แบคฮยอนอเนจอนาถใจหากก็ยังแสร้งหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องตลกให้ชานยอลเห็น คุณหนูแยกกับชานยอลเมื่อชายหนุ่มถูกดักทางด้วยลูกค้าคนหนึ่ง แบคฮยอนเดินตรงไปยังเค้าเตอร์ประจำแผนก โชรงนั่งประจำตำแหน่งหลังเครื่องคอมพิวเตอร์สืบค้นพร้อมกับพนักงานกะดึกอีกหนึ่งคน พอเห็นแบคฮยอนย่างเท้าเข้าไปเพียงลำพังสาวสวยก็เปรยลอย ๆ

 

“กลิ่นอะไรเนี่ย เหม็นสาบแปลก ๆ” คนที่ไม่รู้ความจึงตื่นตูมตาม

 

“หา? กลิ่นอะไร?”

 

“ไม่รู้สิ กลิ่นเหมือนของบูดของเน่า ไม่ก็ของสกปรก แย่จัง เสียบรรยากาศร้านหมด” พนักงานหญิงอีกคนทำจมูกฟุดฟิดเมื่อไม่ได้กลิ่นตามก็หันไปมองโชรงแต่หญิงสาวยิ้มเฉยเสีย แบคฮยอนเดินเข้าไปประจำตำแหน่งที่ว่าง คนตัวเล็กเสิร์จหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตระหว่างว่างเว้นจากการต้อนรับลูกค้า ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปจนหนึ่งในสามต้องพาลูกค้าไปหาหนังสือ ปาร์คโชรงผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดจึงเอ่ยเสียงใส

 

“เป็นยังไงบ้างคะ กางเกงตัวใหม่ ใส่สบายไหม” ดวงตาเรียวยังมองหน้าจอสี่เหลี่ยม แบคฮยอนขยับเพียงริมฝีปาก

 

“อยากเล่นบทตัวอิจฉาในละครหรือ?”

 

“ใจร้ายจัง ตัวอิจฉาอะไรกันคะ”

 

“ตัวอิจฉาที่มักจะเดือดร้อนใจเวลาเห็นคนอื่นเค้ารักกัน ทนไม่ได้จนต้องทำเรื่องแย่ ๆ เพื่อความสะใจ บทแบบนี้น่ะส่วนใหญ่ตอนจบถ้าไม่เป็นบ้าก็มักจะไม่เหลืออะไรเลย” คนพูดวางหน้าไร้อารมณ์ผิดกับคนฟังที่หัวเราะระรื่น โชรงเม้มปากแกล้งกลั้นเสียง ดวงตาเป็นประกายไม่สะทกสะท้าน

 

“แหม ฟันซี่เล็ก ๆ ของคุณหนูบยอนแบคฮยอนนี่กัดเจ็บใช่เล่นนะคะ เสียดายที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นคงจะช่วยแบ่งเบาความโกรธในใจคุณแบคฮยอนได้บ้าง” แบคฮยอนวาดสายตามา เด็กหนุ่มมองนิ่งและโชรงก็ยิ้มมองตอบ

 

“เห็นว่าเป็นผู้หญิงและเห็นใจว่าในอนาคตอันใกล้เธอจะต้องผิดหวังในสิ่งที่หวัง ฉันเลยปรานีปล่อยให้เธอพ่นพิษใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ถือสา แต่วันนี้ เธอล้ำเส้นเองนะ”

 

“อะไรกัน ละครเรื่องเมื่อกี้ยังไม่จบหรือคะ?” รักษาไว้ให้ดีนะโชรง ความรู้สึกอันรื่นรมย์จากการได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่น รักษาเอาไว้ให้ดีก่อนที่มันจะถูกชิงไป โชรงไม่ทันได้คำตอบ เสียงโทรศัพท์สายนอกดังขัดขึ้นเสียก่อน หญิงสาวยิ้มให้แบคฮยอนก่อนตอบรับปลายสายเสียงหวาน

 

“สวัสดีค่ะ ร้านหนังสือบุ๊กสโตร์ ปาร์คโชรงรับสายค่ะ” แบคฮยอนหันกลับมาหาหน้าจอ แต่แน่นอนว่าทุกคำพูดและการกระทำของคู่กรณียังอยู่ในการรับรู้ทั้งหมด

 

“ค่ะ นิยายเรื่องรอยปรารถนานะคะ...มีค่ะ มีอยู่หลายเล่มเลย...ใช่แล้วค่ะ รายการนี้ทางสำนักพิมพ์แจ้งว่าไม่พิมพ์ซ้ำอีกแล้วทางเราเลยสั่งไว้ค่อนข้างเยอะ ต้องการสำรองไว้ก่อนไหมคะ” พนักงานดีเด่นหยิบแบบฟอร์มการจองหนังสือกับปากกามากรอกรายละเอียดลูกค้า

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ทางร้านจะเก็บหนังสือไว้ให้สามวัน เข้ามาที่ร้านแล้วแจ้งชื่อที่เค้าเตอร์ได้เลยนะคะ ค่ะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาววางสายแล้วก็ลุกจากที่นั่ง ไม่ลืมส่งยิ้มให้แบคฮยอนก่อนจะผละไปสำรองหนังสือให้ลูกค้า

 

แบคฮยอนกรอกชื่อหนังสือเล่มเดียวกันลงในฐานข้อมูลบริษัท

 

เรียวปากบางเหยียดออกเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

 

 


 

ร้ายตัวจริงเป็นยังไง เดี๋ยวจะแสดงให้ดู


 

 

 

 

 




 

 

#lovelycb


คือ ไม่รู้ว่าเวลาซ่อนบทความย่อยนั้นมันจะโชว์ให้คนอื่นเห็นด้วย นึกว่าเจ้าของบทความเห็นคนเดียว มารู้เอาตอนคนอ่านทัก (แถมแฮชแท็กให้ด้วย) โอ๊ยยยย อาย 555555


ใครสอบอยู่ก็ขอให้โชคดีในการสอบนะคะ Get A ค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 242 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5823 Pinkkaboo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 15:57
    จัดการเลยค่ะคุณหนูของป้า!!
    #5,823
    0
  2. #5796 EATWELL (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:24

    เขินที่ชานยอลมองแต่ก็ต้องจัดการโชรงด้วยแม่

    #5,796
    0
  3. #5759 YunewG (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:08
    คุณหนูโกรธแล้วนะ จัดการเลยค่ะ
    #5,759
    0
  4. #5724 pbcy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 12:40
    เดี๋ยวเจอของจริง หมั่นไส้มากนังโชรง
    #5,724
    0
  5. #5643 areenachesani (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:43
    เสร็จแน่ โชรง
    #5,643
    0
  6. #5557 hunhun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:39

    บันเทิงแน่ๆ-เอ๊ยยยยยยยย

    #5,557
    0
  7. #5543 pumpimslam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 10:08
    เราอ่านนี่ได้แต่คิดว่าตาพี่ต้องรวยอะแต่ชอบใช้ชีวิตติดดิน
    #5,543
    0
  8. #5519 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:13
    คุณหนูตัวแสบ น่ารักที่สุดเลยย 5555555555
    #5,519
    0
  9. #5518 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:12
    ไม่รู้สิน้า ว่าเล่นกับใคร คิคิคิคิคิคิคิ
    #5,518
    0
  10. #5488 qxirn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 18:06
    โอ๊ะโอ โชรงเล่นกับไฟรึเปล่าน๊า
    #5,488
    0
  11. #5481 thewinterarcher (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 23:49
    นี่ชอบเวลาที่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วชานยอลจะถามทั้งสองฝ่ายอ่ะ แบบไม่เคยฟังความฝ่ายเดียวเลย น่ารักกกก
    #5,481
    0
  12. #5467 POLIPOPzz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 05:42
    แบคฮยอนชนะตั้งแต่เป็นหลานเจ้าของบริษัทแล้วอะ โชรงผิดเองมี่ไม่ทำการบ้านให้ดีว่าคู่แข่งตัวเองน่ะเบอร์ไหน ทำเล่นๆได้หรือเปล่า
    #5,467
    0
  13. #5431 Pinkuplatong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:43
    นี่สิถึงสมกับเป็นคุนหนูแบค ต้องใช้เงินแก้ปัญหาเป็น อิอิอิ
    #5,431
    0
  14. #5354 Intelligence- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 12:12
    โอ๊ยยยย มีความสะใจจจ 555555555 จัดเลยค่ะแบคคคค หึๆๆๆ
    #5,354
    0
  15. #5272 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:49
    จัดไปเลยค่ะคุณหนูแบค!!! เอาให้หนักๆ ปล่อยให้อีตัวแอ๊บแหลพ่นพิษร้ายกาจใส่มาหลายต่อหลายครั้งละหาเรื่องจิกกัดและกลั่นแกล้งไม่รู้จักจบจักสิ้น ถ้าคิดจะลองดีก็ต้องเจอแบบนี้แหละ ยัยปาร์คโชรงหน้าจืด สตอเบอร์รี่ของแท้ล่ะยัยคนนี้!!!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 เมษายน 2560 / 17:50
    #5,272
    0
  16. #5228 pim pimmi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 11:35
    ชอบบบบบบบ
    #5,228
    0
  17. #5199 irxs-devine (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 19:27
    ชอบนายเอกเเบบเน้ ไรท์เตอร์สุดยอดดดด ชอบเรื่องนี้สุดๆ
    #5,199
    0
  18. #5150 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 18:39
    จัดเลยคะคุณหนู55
    #5,150
    0
  19. #5115 ปุปปัป (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:04
    ชานยอลลลลล

    โชรงเจอแน่
    #5,115
    0
  20. #5066 aonniieeee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 18:48
    ชานยอลรุกหนักแล้วววว ดีต่อใจ
    แต่เมื่อไหร่โชรงจะหายไปจากโลกนี้ พี่รำคาญมาก
    #5,066
    0
  21. #5021 geejajaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 09:32
    ร้ายจังเลย นิสัยแย่มากๆ อ่ะ

    คุณหนูบยอนนนจัดไป!!!!
    #5,021
    0
  22. #4969 joylnr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 23:19
    จัดเลยแบคคคค หมันไส้ยัยโชรงเต็มทน ชานยอลเริ่มกรุ้มกริ่มและ
    #4,969
    0
  23. #4939 โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 20:28
    กรี๊สสสไม่ไหวล้าวววเหยียบให้จมดินเอาให้มิดเกียจนังท่อนซุงมาก#ทีมแบค
    #4,939
    0
  24. #4900 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 18:27
    นางต้องโดนตบอ่ะ
    #4,900
    0
  25. #4761 yimyimcute112 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 02:06
    โชรงโดนแน่ หึหึ
    #4,761
    0