(END) Lovely you เธอน่ารัก ::: ChanBaek

ตอนที่ 17 : Lovely you : เธอน่ารัก ตอนสิบเจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    1 ธ.ค. 58














           ยืนมองอยู่นานแล้ว มองอยู่นานแต่ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไม่มีความคืบหน้า ไม่ได้คำตอบ ไม่เข้าใจว่าเมื่อมันไร้ประโยชน์แล้วจะเสียเวลาอยู่ตรงนี้อีกทำไม ร่างเล็กแนบหน้าผากกับล็อคเกอร์ พ่นลมออกจากปอดก่อนจะรีบยืดตัวตรงแล้วจัดผมเผ้าอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำเข้ามาหลังจากเสียงประตูเปิด แบคฮยอนนับหนึ่งยังไม่ทันถึงสามก็ต้องรีบฉีกยิ้มส่งให้ผู้มาใหม่

 

            “พักเบรกแล้วหรือ?”

 

            “ครับ” สั้นมาก อยากได้คำตอบยาว ๆ อยากให้ยืนอยู่ตรงนี้นาน ๆ ไม่ใช่โผล่เข้ามาพอเจอเขายิ้มให้ก็ค้อมศีรษะแล้วก็เลี่ยงไปนั่งอีกทาง ไม่เห็นหรือว่าเราจองเก้าอี้พลาสติกเอาไว้ให้ตั้งสองตัว อยากให้นั่งพักคู่กัน ทำไมปล่อยให้ความตั้งใจของเราเป็นหมัน แบคฮยอนอยากรู้อาการเงียบขรึม พูดจาสุภาพคูณสามสี่ห้าเท่าของปกตินั่นมาจากไหน อะไรคือสาเหตุ แล้ว...แล้วมันเกี่ยวกับพวงกุญแจที่ชานยอลฝากไว้ให้ตั้งแต่เมื่อคืนหรือเปล่า?

 

            “เหนื่อยมากหรือวันนี้?”

 

            “ครับ”

 

            “เพราะพักผ่อนน้อยหรือเปล่า อุตส่าห์เอากุญแจรถกลับไปคืนให้เรา ชานยอลเลยต้องนอนดึกกว่าทุกที” เอาน่ะ ขยับเข้าไปหาเองก็ได้ ห่างกันแค่ห้าเมตรเอง คุณแบคฮยอนพอมีแรงเหลือ ลากเก้าอี้พลาสติกตัวเดียวคงไม่เหนื่อยไปกว่าโดนคนตาหวานวางมาดขรึมใส่หรอก อย่างหลังนี่ไม่ใช่แค่เหนื่อยโดนไปทีละสองมีสิทธิ์ระบบความคิดล้มเหลวร่างกายอ่อนกำลังแล้วก็ปอดรั่วจนหมดลมได้

 

            ลากเก้าอี้ไปวางข้างคนตัวโตได้ก็รีบนั่งลง สองมือถูไปมาบนเข่าทั้งสอง

 

            คือ เก้อนิดหน่อยอ่ะ คนนั่งอยู่ก่อนเค้าไม่ขยับหนีแต่ก็ไม่ว่าไม่ทัก

 

หงื่ออออ หายใจลำบากจัง

 

“ชานยอล ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมวันนี้ดูเงียบ ๆ ไป” ชานยอลละสายจากนิตยสารแต่งรถ อาการกลอกตามองของชายหนุ่มทำให้คุณหนูไฮโซผู้ไม่เคยง้อใครยิ่งทำตัวไม่ถูก ฮือ รู้สึกเหมือนตัวเองเกะกะชานยอลยังไงก็ไม่รู้ ทำไม ทำไม ทำไม เมื่อค่ำวานยังงุงิอ๊อย ๆ กันอยู่เลย วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!

 

“ปวดหัวนิดหน่อยครับ”

 

“หื้ม? ปวดหัวหรือ ปวดมากไหมแล้วทานยาไปหรือยัง” ดวงตาเรียวเบิกมอง ปากกระจับเล็กส่งเสียงถามพร้อมอาการกระตือรือร้นที่บอกชัดว่าห่วงใยคนไม่สบายอย่างไม่คิดจะปิดบัง สีหน้าแววตาน้ำเสียงที่จู่โจมเข้าหาดึงชายหนุ่มออกจากโลกสีเทาแบบไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง ชานยอลปิดหนังสือพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ตอบเสียงทุ้มต่ำดังเดิม

 

“ผมทานยาแล้ว แค่หวัดน่ะครับ ไม่ต้องห่วง”

 

“วินิจฉัยเองได้ยังไง ถึงจะเป็นหวัดก็ไม่ควรประมาท เกิดเป็นเชื้อที่เค้ากลัว ๆ กันอยู่จะแย่นะ อย่าวางใจเลย เรียกหมอมาตรวจเถอะ เอ่อ เราหมายถึงไปให้คุณหมอตรวจดีกว่า นะ” แบคฮยอนโน้มน้าวคุณว่าที่พลางนึกสาปแช่งเชื้อโรคอยู่ในใจ ไอ้เชื้อไวรัสบ้า กล้าดียังไงมาทำร้ายแฟนเรา เห็นไหมว่ามันทำให้สะเทือนหลายสิ่งหลายอย่าง แบคฮยอนก็สงสัยตั้งนานว่าคุณแฟนเคืองอะไรหรือเปล่า ทำไมตั้งแต่เจอหน้ากันถึงไม่ยอมยิ้มไม่ยอมคุยเล่นด้วยเหมือนทุกที ที่แท้ก็เพราะชานยอลโดนหวัดเล่นงาน โธ่เอ๋ย คนดีของเรา เงียบมาทั้งวันที่แท้ก็ซึมเพราะพิษไข้นั่นเอง น่าสงสารอ่ะ อยากโอ๋จัง

 

“ไม่สบายก็น่าจะนอนพัก ลางานสักวันก็ได้”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมไหว”

 

“แน่นะ”

 

“ครับ คุณขยับออกไปหน่อยดีกว่า เดี๋ยวจะติดหวัด” ไอ้เชื้อหวัดนี่มันร้ายกาจแค่ไหนอยากจะรู้ ถ้าไม่ลำบากนักก็อยากลองติดดูสักที  >/////<

 

แบคฮยอนคิดพลางกัดปากกลั้นยิ้ม สองแก้มใสซับสีจัดเมื่อเกิดความคิดนอกลู่นอกทางในหัว คนตัวเล็กทั้งปลาบปลื้มที่ชานยอลห่วงใยและหดหู่ใจที่ต้องรักษาระยะห่างตามคำบอก มิหนำซ้ำตอนแบคฮยอนขยับเก้าอี้ออกห่างคนตัวโตยังถอนใจยาวคล้ายโล่งอกโล่งใจอีกแน่ะ เหอะ รู้น่าว่าไม่อยากใกล้ชิดกับใครมากเกินไปแต่เราคือคุณแบคฮยอนนะ อนุโลมให้หน่อยก็ไม่ได้

 

“วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้างครับ เหนื่อยไหม” คุณหนูสั่นหน้า ยิ้มโชว์ฟันซี่เล็กน่ารัก

 

“ไม่เหนื่อย” ไม่เหนื่อยน้อยน่ะสิ! งานบ้าอะไรเยอะแยะมากมาย แบคฮยอนทำความสะอาดเชลฟ์ก็เมื่อยข้อต่อจะแย่อยู่แล้วยังต้องแกะกล่องกระดาษ เรียงหนังสือขึ้นชั้นโชว์อีก เขาหงุดหงิดจนเกือบจะเหวี่ยงลูกค้าไปตั้งหลายรอบ ตอนมีคนหล่อสอนงานให้ ทำงานเยอะกว่านี้หลายเท่าแบคฮยอนยังไม่ทันรู้สึกถึงคำว่าเพลียเลยด้วยซ้ำ คราวนี้แค่เปลี่ยนจากชานยอลเป็นคิมฮิมชันงานกลับน่าเบื่อแล้วก็ยิบย่อยคูณร้อยเท่า

 

“ทำไมถือกุญแจรถไว้ตลอดล่ะครับ ไม่เอาเก็บไว้จะหายนะ”

 

“อ๋อ คือ ลืมน่ะ เก็บดีกว่าเนาะ หายไปคราวนี้ชานยอลก็คงเอามาคืนให้ไม่ได้แน่ โอ๊ะ!...” เพราะรีบลุกแล้วก็รีบหันหน้ามาหาคู่สนทนาเป็นธรรมดาที่จะเสียหลักได้ง่าย ร่างเล็กจ้อยเซเพราะเตะใส่กล่องเก็บของใกล้ ๆ แบคฮยอนไม่ได้ตั้งใจจริงจะให้มันเป็นอุบัติเหตุ

 

ขอย้ำอีกทีว่า ไม่ ได้ ตั้งใจ!

 

“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

 

“..............”

 

“คุณแบคฮยอน?”

 

“นาย พูด พูดสุภาพกับเราอีกแล้ว” เสียงแหบพึมพำอยู่ในอกกว้าง แบคฮยอนไม่ถอยห่าง ไม่เงยหน้า ที่ยังทรุดอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั้นไม่ได้คิดฉวยโอกาสหรือยื้อเวลาแห่งความสุขแต่อย่างใด คุณแบคฮยอนก็แค่ แค่ไม่มีแรงลุกอ่าาาาา T^T

 

พระเจ้าใจร้าย! ถ้าจะประทานโอกาสให้ทำไมไม่เลือกเวลาอื่น นี่เขาเพิ่งออกแรงขนหนังสือเก็บในสต็อก เหงื่อซึมไปทั้งเสื้อผ้าหน้าผม ชานยอลคงคิดว่าคุณแบคฮยอนใช้น้ำหอมกลิ่นหมึกพิมพ์แน่เลย!

 

“คุณแบคฮยอน...” แล้วดูอีกฝ่ายสิ เอี่ยมอ่องไปทั้งร่าง ทั้งเนื้อทั้งเสื้อผ้าทั้งไรผม หอมเท่ราวกับจะบาดไปถึงหัวใจห้องล่างสุดของคนใกล้ พระเจ้าใจร้ายยยยย!

 

“ยืนไหวไหมครับ ให้ผมดูหน่อย คุณเจ็บตรงไหนบ้าง”

 

เจ็บที่สุดตรงหัวใจ อยากให้รู้

 

“ขอโทษนะ เราซุ่มซ่ามไปหน่อย”

 

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

 

อย่าให้รู้ว่าใครกำกับละครชีวิตบทนี้ คุณแบคฮยอนจะตอบแทนให้ล่มจมไปถึงชาติหน้า ปาร์คโชรงเลือกเวลาปรากฏตัวอย่างกับมีคนคอยเขียนบทให้คิว แบคฮยอนยังไม่อยากละมือจากอกกว้าง ยังอยากซุกแก้มกับซอกคออุ่นอีกสักสองชั่วโมง(เป็นอย่างต่ำ)ก็เป็นอันต้องขยับถอยห่าง ชานยอลเองก็ละมือจากแขนเล็กราวกับไม่อยากให้ใครเข้าใจอุบัติเหตุเล็ก ๆ นั้นผิดไป แบคฮยอนเห็นสีหน้าระแวงของหญิงสาวหน้าหวานแล้วก็จงใจจัดปกเสื้อกับทรงผมให้เห็น วงหน้าเรียวเบือนหนี ไม่มองบุคคลที่สาม ท่าทีมีพิรุธนักในสายตาโชรง

 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่าทางแปลก ๆ” ชานยอลคนซื่อทำท่าจะตอบตามตรงแต่แบคฮยอนจับแขนแกร่งไว้มั่น หันไปส่งยิ้มให้ความห่วงใยของโชรง

 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอ่อ แค่อุบัติเหตุเล็ก ๆ น่ะ” ความจริงมันมีแค่นั้นแต่กริยาหลบตาแถมกัดปากกลั้นยิ้มบวกกับคำอธิบายแบบตะกุกตะกักไม่เต็มเสียงมันทำให้คนที่มีใจระแวงอยู่แล้วเชื่อได้ไม่เต็มร้อย...ซึ่งก็เข้าทางคุณแบคฮยอนคนดี

 

“อย่างนั้นหรือคะ ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ ฮิมชันตามหาคุณแบคฮยอนอยู่นะคะ ข้างนอก” แบคฮยอนเอ่ยขอบคุณ หันไปพูดกับคนตัวโตว่า “หมดเวลาพักของเราแล้ว ชานยอลจะออกไปพร้อมกันเลยไหม คุณโชรงจะได้พักบ้าง”

 

แบคฮยอนเข้าใจว่าชานยอลไม่ได้ตั้งใจทำเหมือนละทิ้งหรือเมินเฉยใส่โชรง ในเวลางานชายหนุ่มยังคงปฏิบัติกับสาวสวยดังปกติ คอยช่วยเหลือ ตอบคำถาม รับลูกค้าอย่างไม่เกี่ยงงอน เวลานี้ที่ชานยอลเดินออกมาจากห้องสต็อกพร้อมกับแบคฮยอนก็เป็นเพราะหมดเวลาพักช่วงสั้น ๆ ดังที่แบคฮยอนเตือน ชานยอลมีงานค้างอยู่และต้องสะสางให้เสร็จเพื่อจะได้ไม่เป็นภาระกับกะเช้าพรุ่งนี้แต่โชรงคงไม่ค่อยเข้าใจนักเพราะก่อนจะออกมาจากห้องพักแบคฮยอนยังทันเห็น ดวงตากลมโตที่มองมาราวกับจะแล่เนื้อเขาออกเป็นชิ้น ๆ

 

“แปลกจัง” เปรยขึ้นขณะที่มีเพียงตนกับคนตัวโต ชานยอลจะต้องสนใจอยู่แล้ว คิ้วเข้มเลิกสูง พอแบคฮยอนส่ายหน้าแต่ยังไม่เลิกทำคิ้วขมวดชายหนุ่มก็อดที่จะถามย้ำไม่ได้

 

ชานยอลรู้ตัวมาได้สักพักแล้ว

 

ปฏิกิริยาของคุณหนูตัวขาว แม้เพียงเล็กน้อยกลับจุดความสนใจให้เขาจนละจากไม่ได้ บางครั้งแบคฮยอนมักมีความคิดแปลกประหลาด ดูห่างไกลจากโลกที่พวกเขาเหยียบยืนแต่บางทีความคิดในหัวสวย ๆ นั้นก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาพื้นฐาน มันน่าแปลกที่ชานยอลดันอยากรู้ ขนาดที่ว่าแมวที่คุณแบคฮยอนเจอตรงลานจอดรถสีอะไรหรือแถวคอนโดหรูฝนตกหนักมาก มากแค่ไหนก็เป็นเรื่องที่เขาอยากรู้ให้ละเอียดที่สุดเลยล่ะ

 

ชานยอลอยากรู้แม้แต่เรื่องธรรมดาอย่างที่สุด

 

เขาอยากฟังอยากให้คนตัวเล็กเล่าและมีหลายครั้งที่คนรักสันโดษ เกลียดความวุ่นวายอย่างชานยอล เรียกร้องให้คุณแบคฮยอนเอ่ยมันออกมาเสียเอง เช่นครั้งนี้

 

“คุณโชรงน่ะ เป็นอะไรหรือเปล่านะ”

 

“เป็นอะไรครับ”

 

“ชานยอลไม่สังเกตหรือ เมื่อกี้ตอนเดินออกมาเค้ามองตามพวกเรา ขนาดช่องว่างประตูเหลือแค่นี้” มือเล็กทาบเข้าใกล้กันจนเหลือระยะห่างเท่าที่ต้องการ “...ก็ยังมองอยู่เลย เป็นอะไรหรือเปล่านะ”

 

“อาจจะสงสัยเรื่องเมื่อกี้ ทำไมไม่ให้ผมบอกล่ะครับว่าคุณสะดุดกล่องแล้วเกือบล้มหัวฟาดพื้น” คุณหนูตัวขาวเบิกตาโต ปัดมือไปมาตรงจมูก “บอกไม่ได้ อายตายเลย เรื่องนี้ให้ชานยอลรู้คนเดียวนะ ห้ามเล่าให้คนอื่นฟัง ไม่งั้นโกรธจริง ๆ ด้วย สัญญานะ ไม่ว่าใครถามก็ห้ามบอก”

 

“ขอเหตุผลครับ”

 

“หื่อ ก็ไม่อยากโดนว่าซุ่มซ่ามนิ” รู้ไหม เขาเกือบจะยิ้มเพราะเหตุผลน่ารัก ๆ นั้น

 

“ครับ ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”

 

“เยส คุณแบคฮยอนต้องการแบบนั้นแหละ” บอกแบบอื่นไม่ด้ายยย ขืนโชรงรู้ว่าไม่มีอะไรนอกจากอุบัติเหตุธรรมดา(ที่ไม่ธรรมดาของแบคฮยอน)ก็ไม่สนุกน่ะสิ ปล่อยให้คิดมากไปแบบนั้นแหละ ดีละ!

 

 

 

 

 

 

“สรุป กลับไปทำงานได้สามวันหมดยาคลายกล้ามเนื้อกับยาแก้ปวดเมื่อยไปอย่างละเท่าไหร่ ร้านขายยาแถวคอนโดรวยจนเลิกกิจการไปหรือยัง” มือที่กำลังวาดรูปดวงจันทร์ไว้บนขอบสมุดหยุดการทำงานไปสามวินาทีก่อนจะตั้งต้นขีด ๆ เขียน ๆ ต่อ เจ้าของดวงตาเรียวยาวชำเลืองมองคุณแม่ลูกหนึ่งโดยไม่ลืมทำเสียงสูง ๆ ตอบกลับ

 

“รวยอะไร ไม่ได้ซื้อออออ”

 

“อ้อ ลืมไปว่ามีนายแพทย์ประจำตัว คุณหมอสั่งยาให้กี่รอบแล้วล่ะ”

 

“กัดจริงจัง ปากคมตามฝีปากกาสามีนักเขียนไปทุกวัน”

 

“งั้นถามใหม่ คิมจงอินสำเร็จวิชานวดแผนโบราณไปกี่ขั้นแล้วคะคุณหนูแบคฮยอน” คุณชายแบคฮยอนเบ้ปากก่อนจะรีบใช้ปลายนิ้วคลึงขึ้นไปถึงโหนกแก้มป้องกันรอยย่นก่อนวัยอันควร

 

“อย่าไปพูดถึงเลยรายนั้นน่ะ ใช้ให้บีบนวดนิดหน่อยทำค่อนไม่รู้จบ ยอมนวดให้สองสามทีจากนั้นก็สะบัดตูดไปไหนก็ไม่รู้ มีหน้ามาบอกอีกนะว่าให้โทรไปเรียกผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางหรือไม่ก็ท่านชานยอลมานวดให้ ฟังเธอพูดเสียก่อน น่ายุคุณอาให้ตัดเบี้ยเลี้ยงรายเดือนมาก”

 

“อาการหวงพี่กำเริบน่ะสิ”

 

“ก็คงงั้น ช่วยไม่ได้นิ มีพี่ชายน่ารักน่าชังอย่างเราน้องคนไหนก็ต้องหวง” อี้ชิงทำได้แค่หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางมาเปิด เติมหน้าก่อนสามีแวะมารับกลับบ้าน

 

“ช่วงแรก ๆ ก็คงเป็นบ้างตามประสาคนไม่เคยทำงานหนัก อีกสักพักคงดีขึ้น ถ้าแบคฮยอนอดทนได้ถึงตอนนั้นนะ” คุณหนูผู้ไม่เคยกรำงานหนักหัวเราะหึ กว่าจะผ่านเข้าไปเป็นหนึ่งในสตาฟเขาต้องเสียพลังงานไปกับการบังคับขู่เข็นคุณชายคิมตั้งเยอะ ไหนจะสองมือที่โดนน้ำยาซักล้างกัดจนลอกเป็นขุย ไหนจะหยาดเหงื่อที่เสียไปในช่วงที่ผ่านมา ไม่นับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อเพราะต้องเดิน ๆ ยืน ๆ ตลอดสี่ชั่วโมงในแต่ละวัน แบคฮยอนไม่ยอมถอยเพียงแค่ความลำบากทางกายหรอก เรื่องทางใจน่ะหนักกว่าเยอะ

 

“เราอดทนแน่ ทุ่มถึงขนาดนี้แล้วจะให้สูญเปล่าก็ไม่ใช่นิสัย ถ้าไม่ได้กำจัดปาร์คโชรงออกไปจากชีวิตรักที่ทุ่มเทมาตั้งแต่ต้นคงสูญเปล่า” อี้ชิงแกล้งตีหน้าประหลาดใจ

 

“อ้าว ไหนบอกอยากหาเงินใช้คืนชานยอลด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง”

 

“นั่นมันก็ถูก แต่ลงแรงทั้งทีได้ผลหลาย ๆ ทางมันก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ ได้เงินมาแทนชานยอล ได้มีเวลาใกล้ชิดกันทุกวัน ๆ ให้ชานยอลได้เรียนรู้นิสัยใจคอคู่ชีวิตในอนาคต ได้กำจัดคู่แข่ง อา Perfect!” คุณแม่ยังสาวเติมลิปกลอสพลางกลอกตามองไปทางอื่นและเพราะทำแบบนั้นนั่นเองถึงได้เห็นภาพที่ควรเห็นก่อนแบคฮยอน

 

“คนที่กำลังเดินมากับชานยอลนั่นใช่คู่แข่งแบคฮยอนหรือเปล่า”

 

“หา? ไหน?”

 

กลีบปากมันวาวบุ้ยไปทางหนึ่ง แบคฮยอนมองไปแล้วก็แทบจะหักดินสอออกเป็นสองท่อน ร้ายกาจ ปาร์คโชรงร้ายการมาก อาศัยจังหวะที่คุณแบคฮยอนทุ่มเทกับการเรียนย่องไปหาแฟนเขาถึงคณะแล้วยังกล้าควงมาเย้ยกันถึงถิ่น มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!

 

“สวยนะ เดินคู่กันมามีแต่คนมอง มีคนสวยน่ารักมายิ้มหวานอยู่ใกล้ ๆ แบบนั้นชานยอลไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ” แบคฮยอนไม่ตอบ ช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างที่รอให้คนคู่นั้นเดินกรายเข้ามาใกล้คนตัวเล็กเก็บมันไว้เพื่อเยียวยารอยร้าวในหัวใจตัวเอง

 

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจแล้วคลายออกครั้งแล้วครั้งเล่า อยากตีหน้าบึ้งหันหน้าหนีให้คนตัวโตรู้ไปเลยว่าแบคฮยอนไม่ชอบ ไม่พอใจ ไม่อยากให้ชานยอลเดินมากับคนอื่นแต่สมองมันรู้ดีว่าเขาไม่ควรทำ แบคฮยอนยังไม่สิทธิ์ในตอนนี้ ไม่มีสิทธิ์แสดงความเป็นเจ้าของและไม่มีสิทธิ์แสดงความว้าวุ่นใจให้คู่แข่งได้ใจ

 

ปาร์คโชรงไม่ได้สวยหวานอย่างหน้าตา ขนาดเจอแบคฮยอนประกาศศักดาไปครั้งแล้วครั้งเล่าหล่อนยังมีแรงฮึดตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ผู้หญิงคนนี้จิตแข็งเอาเรื่องเลยล่ะ

 

“อี้ชิงเติมหน้าต่อสิ อย่าไปสนใจ”

 

“น่าสนใจจะตาย ไม่เคยเจอจัง ๆ หน้า รอโอกาสนี้มานานแล้ว” อี้ชิงยิ้มหวานหยด เอียงคอทำท่าน่ารักแล้วก็เผื่อแผ่ไปถึงคู่ที่เพิ่งเดินมาถึงโต๊ะด้วย

 

“สวัสดีครับคุณอี้ชิง”

 

“สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันหล่อขึ้นเยอะเลยนะคะ” ชานยอลยิ้มรับคำชมจากอี้ชิงก่อนแล้วก็หันไปหาแบคฮยอนที่มองอยู่ก่อนแล้ว

 

“คุณโชรงมาหาหนังสือครับ ที่คณะผมมีคนยืมไปหมดแล้วเลยพามาที่นี่” คุณหนูพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ รับรู้ทั้งความจริง ทั้งสีหน้าผู้ชนะของโชรง 

 

“ทำไมไม่ไปหอสมุดกลางล่ะ ที่นั่นน่าจะมีให้เลือกเยอะกว่า”

 

“ฉันลองหาดูแล้วค่ะ ที่นี่ยังมีหนังสืออยู่แล้วก็อยู่ใกล้มากกว่าหอสมุดกลางแถมคุณแบคฮยอนก็เรียนอยู่คณะนี้เลยอยากแวะมาทักทายด้วย ชานยอลเองก็ไม่ค้านอะไร” หญิงสาวตอบเสียงอ่อน ยิ้มจนสองตาเป็นประกายพราวระยับ เบิกบานมากพอจะเผื่อแผ่ความเบิกบานให้เจ้าของทรงผมบ็อบสั้นอีกคนในกลุ่ม

 

“เราไปกันเลยดีไหมคะชานยอล เย็นแล้วกลัวห้องสมุดจะปิดเสียก่อน”

 

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำว่าง่าย พาให้เงียบกันไปทั้งโต๊ะ อี้ชิงเงียบเพราะเป็นคนนอกที่กำลังลอบมองอย่างนึกสนุก โชรงเงียบเพราะกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะเล็ก ๆ ส่วนคุณแบคฮยอนถือเอาความเงียบตีกรอบครอบอารมณ์ตัวเองไว้

 

“คุณแบคฮยอน” ไม่ต้องมาเรียก ไม่อยากได้ยินเสียง

 

“ตอนนี้...ว่างอยู่หรือเปล่าครับ” คุณแบคฮยอนชำเลืองมองมือที่แตะค้างไว้บนท่อนแขนสีคร้ามของคนถามแล้วก็ตอบโดยไม่มองหน้าใคร

 

“ไม่ว่าง กำลังเขียนเปเปอร์ส่งอาจารย์”

 

 

 

 

 

 

 

 

          #lovelycb

 

ไงล่ะ เจอองค์คุณหนูบยอนเข้าไปจัง ๆ เลยไหมล่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,829 ความคิดเห็น

  1. #5819 Pinkkaboo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 14:25
    ง้อน้องเลยยยยย
    #5,819
    0
  2. #5793 EATWELL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 16:51
    กรีดดเน้องงงงงง
    #5,793
    0
  3. #5755 YunewG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:16
    คุณหนูต้องเล่นตัวหน่อย มาทำแบบนี้ได้ไง ง้อเลยชานยอล
    #5,755
    0
  4. #5720 pbcy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 10:53
    ต้องง้อแล้วล่ะชานยอล งอนกันเก่ง ผลัดกันงอนไปมา555
    #5,720
    0
  5. #5668 Okoy up (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:32
    น้องงอนนน
    #5,668
    0
  6. #5665 Blackdeer Popy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:10
    เออออ อย่าไปใจอ่อนนะคุณหนู ให้มันรู้ซะมั่งว่าคุณหนูน่ะน่ารักกว่ายัยคนข้างๆซะอีก เนี่ยงอนแทนเลยนะจะบอกให้!
    #5,665
    0
  7. #5640 areenachesani (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:01
    แบบนี้แหละคุณแบคฮยอนนนน ไปเลยยยชานยอลลล ไปกับโชรงเลยย เชอะะ
    #5,640
    0
  8. #5624 Kspcy612 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 14:49
    ต้องแบบนี้โว้ยยยยยยนนนนย
    #5,624
    0
  9. #5617 ERI1485 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:21

    ไงล่ะ ทำลูกกูฉุนแฟนเลยนังโชรง

    #5,617
    0
  10. #5602 Mookateam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:29
    มันต้องอย่างเง้ๆๆๆๆๆ
    #5,602
    0
  11. #5512 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 00:24
    คุณหนูน่ารักที่สุดแล้วเนี่ย ชอบนิสัย 55555555555 เดี๋ยวนี้วอแวใหญ่เลยน้าชานยอล
    #5,512
    0
  12. #5474 ❥You're mine. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:18
    เขินเวลาชานยอลพูดครับกับแบ้กมาก จะตายเอาาาา ฮืออออออออ
    #5,474
    0
  13. #5466 POLIPOPzz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 04:53
    ดี!! ทำดีแล้วคุณหนู!!! #แวะมาอ่านรอบที่สามหรือสี่ไม่แน่ใจ
    #5,466
    0
  14. #5454 ัi love 8059 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:52
    กรี้สสสสสคุณแบคเมินอะะะะ
    #5,454
    0
  15. #5446 mmaijii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    ชอบที่แบคเป็นตัวเองอ่ะ55555555555
    #5,446
    0
  16. #5427 Pinkuplatong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    55555 ดีๆๆๆ งอนเล็กๆให้ชานงงไปเลย น่ารักอ่าาา
    #5,427
    0
  17. #5349 Intelligence- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 01:56
    ว๊ายยยๆๆๆๆๆ ชานยอลลล คุณหนูงอนแล้วนะ! ง้อด้วย 555
    #5,349
    0
  18. #5331 Rabbit_Fujoshi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 20:27
    บอกเลยแบคงอนแล้ว
    #5,331
    0
  19. #5268 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 15:16
    เกลียดอีโชรงอ่ะทำตัวแอ๊บแหลอยู่ได้ แล้วจะคอยดูนะว่าจะเก็บอารมณ์แอ๊บแหลไว้ได้นานแค่ไหน เหอะ คุณหนูแบคก็งอนชานยอลไปละ ชานยอลต้องง้อนะไม่งั้นคุณหนูไม่หายงอนแน่ๆ (หรือเปล่าเดี๋ยวก็ใจอ่อนให้กับชานยอลอยู่ดี -__-)
    #5,268
    0
  20. #5224 pim pimmi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:06
    เอ้ออออออ
    #5,224
    0
  21. #5111 ปุปปัป (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 17:48
    มีงอนด้วยอะ
    #5,111
    0
  22. #5086 TheMoush (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 23:41
    พิชานต้องง้อนะคะะะะ แฟนพี่องค์ลงแล้วค่ะะะ 55555555
    #5,086
    0
  23. #5062 aonniieeee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 17:20
    งานนี้ชานยอลต้องง้อนะ ชอบเขาก็บอกให้เขารู้ไปเลย อยากให้คุณแบคฮยอนมีความสุขสักทีและก็รำคาญโชรงมากถึงมากที่สุด เมื่อไหร่จะหนีสักทีนะ
    #5,062
    0
  24. #5043 p.srs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 09:20
    องค์ลงละฮะ ชานยอลลลลลล
    #5,043
    0
  25. #5017 geejajaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 02:33
    องค์ลงของจริงเลย

    ชานนอลเอ๋ยยยย งานงอกกกก
    #5,017
    0