Bewitched รอยปรารถนา (ChanBaek)

ตอนที่ 7 : รอยปรารถนา ๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    29 ก.ย. 61






 

{ เปิดฉาก }

 

           

การเรียนในระดับชั้นอุดมศึกษานับเป็นความแปลกใหม่ของเด็กที่เคยเรียนแต่โรงเรียนในจังหวัดเล็ก ๆ อันห่างไกลมาตลอดชีวิต ที่เห็นได้ง่ายสุดคือคน ที่นี่แบคฮยอนมีเพื่อนร่วมชั้นเกือบสองร้อยคนและจำนวนคนมากมายนั้นทำให้พวกเรารู้จักกันอย่างไม่ทั่วถึง แบคฮยอนเองก็ประมาณตนว่าเป็นเด็กบ้านนอกเลยไม่ค่อยกล้าเข้าไปทำความรู้จักใครก่อน กลัวว่าจะเผลอทำตัวเหรอหราให้เพื่อนใหม่รำคาญใจ แต่มินอาก็ช่วยแบคฮยอนได้เยอะ มินอาเป็นเด็กเมืองและมีเพื่อนจากโรงเรียนเดิมหลายคนทุกคนก็ดูเป็นมิตรดีแต่พอคุย ๆ กันไปแล้วเจอดีโอเหลือบตามองหน่อยเดียวก็รีบโบกมือบ๊ายบายกันไปหมด ผลคือเปิดเทอมมาเกือบสัปดาห์แบคฮยอนก็ยังมีแค่มินอานั่งด้านซ้ายแล้วดีโอนั่งด้านขวา กลายเป็นกลุ่มสามใบ(ไม่)เถาโดยปริยาย

 

นอกจากเรื่องเพื่อนแล้วก็ยังมีเรื่องการเรียนที่แตกต่างไปมาก

 

“รู้สึกว่ายากตั้งแต่เริ่มเลยอ่ะ อาทิตย์แรกยังโดนอัดขนาดนี้ที่เหลืออีกเกือบเทอมจะไหวไหมคิมมินอาาา” เสียงเพื่อนสาวที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสโอดครวญอย่างอ่อนแรง พวกเรากำลังเดินลงมาจากตึกเรียนเพื่อไปโรงอาหาร ช่วงบ่ายวันศุกร์เด็กปีหนึ่งไม่มีคลาสเรียนซึ่งนั่นถือเป็นอีกเรื่องที่ต่างจากชีวิตเด็กมัธยมที่เรียนเต็มวันตลอดห้าวันในหนึ่งสัปดาห์

 

“จริง ๆ เราว่าเนื้อหาไม่ยากแค่มีหนังสือที่ต้องอ่านเยอะ”

 

“นั่นแหละปัญหา แค่เห็นรายการหนังสือที่อาจารย์ให้มาฉันก็ปวดเบ้าตาแล้ว” มินอาว่าพลางดึงกระดาษแผ่นบนสุดขึ้นมาโบก มันคือหัวข้อเนื้อหาการเรียนและรายการหนังสือที่อาจารย์ให้ไปค้นคว้าด้วยตัวเองนอกเหนือจากตำราหลัก พวกเขาได้เอกสารแนะนำรายวิชามาทั้งอาทิตย์แต่วิชาเช้าของวันศุกร์นั้นหนักสุด ๆ

 

“ทำไงได้ มันเป็นเรื่องที่ต้องทำนี่”

 

“โฮ้ยยยยยยยยยยยย ฉันว่าตัวนี้จะต้องทำให้ฉันเหนื่อยกว่าตัวอื่นแน่ อาจารย์คนอื่นคาบแรกเค้าก็แค่แจกเอกสาร แนะนำตัว แนะนำวิชาแล้วก็ปล่อยแต่รายนี้จัดเต็มตั้งแต่คาบแรก เบรกให้แค่สิบนาที เช็คชื่อทุกครั้งแถมยังมีควิซแบบไม่แจ้งล่วงหน้าด้วย”

 

“อาจารย์เข้มงวดมากเลย”

 

“เออ ข่าวว่าดุมากด้วย ปีก่อนกินเอฟกันเป็นแถว”

 

“ฮะ? ได้เอฟตั้งแต่เทอมแรกเลยหรือ?” มินอาพยักหน้า

 

“เรื่องเอฟฉันไม่ห่วงหรอกห่วงบรรยากาศตอนเรียนมากกว่า ถ้าอาจารย์ดุไปฉันจะอึดอัดอ่ะ กลัวจะเรียนไม่สนุกจัง” มินอายังเป็นคนเดียวที่ครองตำแหน่งขาเม้าท์ประจำกลุ่ม เรื่องบ่นของเพื่อนสาวทำให้แบคฮยอนพาลกังวลใจไปด้วยครั้นหันไปมองคนที่อ่านเอกสารหน้าเคร่งก็ได้ชวนคุยหวังให้ผ่อนคลาย

 

“ดีโอสนใจวิชานี้หรือ?”

 

“เฉย ๆ”

 

“เห็นตั้งใจอ่านนึกว่าอยากเป็นนักภาษาศาสตร์”

 

“ไม่ไหวมั้ง แค่คนเดียวก็แทบต้องสร้างห้องสมุดใหม่แล้ว”

 

“ฮะ?”

 

“ช่างเถอะ” เจ้าของดวงตากลมโตตัดบท “เรื่องชมรมเอายังไง คณะไม่บังคับไม่ต้องลงดีไหมจะได้ไม่เสียเวลาอ่านหนังสือ”

 

“ได้ไง!” ค้านเสียงแข็งขนาดนี้คงไม่ใช่แบคฮยอนหรอก ร่างที่ฟุบหน้ากับโต๊ะไม้เงยหน้าขวับ แบคฮยอนเหมือนเห็นประกายไฟลุกโชติช่วงภายในดวงตาคู่นั้น มินอาค้านลั่นโรงอาหารไม่นำพาอาการสะดุ้งของเพื่อนหรือสายตาตำหนิจากคนที่กำลังถือจานเดินผ่านไปมา

 

“กิจกรรมคือหัวใจสำคัญของการเรียนมหาลัยนะ”

 

“ใบปริญญาและเกรดสวย ๆ ต่างหาก” ดีโอเปรยเอื่อย ๆ

 

“เราจะเรียนอย่างเดียวไม่ด้ายยยยย ชีวิตขาดสีสันแย่เลย ใคร ๆ ก็บอกว่าทำกิจกรรมสนุกจะตาย ทั้งได้เจอเพื่อนเจอพี่ เจอคนใหม่ ๆ จากต่างคณะ ได้ประสบการณ์นอกห้องเรียนที่นอกเหนือจากวิชาการอีก ไม่ได้นะเฮ้ย ฉันไม่ยอมนะถ้าพวกนายสองคนจะไม่เข้าชมรมด้วยกันน่ะ”

 

“แล้วจะเข้าชมรมอะไรอ่ะ?”

 

“วันนี้เค้ามีงานเปิดโลกกิจกรรมที่ใต้ตึกแอ็ค(Activity club) ไปเดิน ๆ ดูก็เลือกได้เองแหละ รีบไปซื้อข้าวเร็ว กินเสร็จจะได้ไปกันเลย โชคดีจังที่ช่วงบ่ายว่าง”

 

“ทำไมเธอกระตือรือร้นจัง” เมื่อกี้ยังเหี่ยวเป็นต้นหอมโดนแดดอยู่เลย

 

“แหม ก็ฉันตื่นเต้นอ่ะ ดีใจที่พวกเราจะได้ทำเรื่องสนุก ๆ ด้วยกัน...นอกเหนือจากเรื่องเรียนไง”

 

“แน่ใจนะ?”

 

“แน่!

 

 

 

 

คิมมินอาโกหก

 

แน่ ๆ

 

เรื่องที่บอกว่าอยากเข้าชมรมเพราะจะได้มีกิจกรรมสนุก ๆ ทำกับเพื่อนนั่นมันต้องไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง ถึงจะหัวช้าในบางเรื่องแต่แค่ได้เห็นเพื่อนสาววิ่งปร๋อตรงไปยังซุ้มของชมรมวรรณศิลป์ทันทีที่ย่างเท้าเข้าไปในเขตตึกกิจกรรมแบคฮยอนก็มั่นใจทันทีว่าเรื่องนี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง!

 

“อ้าว น้องบ้านนี่นา”

 

“อปป้า เอ๊ย รุ่นพี่จำหนูได้ด้วยหรือคะ!

 

“จำได้สิครับ จำหน้าได้ น้องชื่ออะไรนะครับ ขอโทษทีพี่ลืม” เขินอีกนิดก็บิดตัวเป็นเกลียวได้แล้ว แบคฮยอนยิ้มกับสายตาเหนื่อยหน่ายของดีโอ รองนายกสโมฯ ฝ่ายวิชาการนี่เองเป้าหมายที่แท้จริงของคิมมินอา

 

“ชื่อมินอาค่ะ คิม มิน อา”

 

“เลือกชมรมได้หรือยังครับ? สนใจมาอยู่ชมรมวรรณศิลป์ไหม?”

 

“สนใจมากค่ะ!” ถามเพื่อนสักคำก็ดี...นะ

 

“ยังไม่ทันเดินดูชมรมอื่นเลย” แบคฮยอนเปรยเบา ๆ กับเพื่อนตาโต ดีโอก็ทำเหมือนเดิมคือทำหน้าหน่ายแถมด้วยการกลอกตาไปทางอื่น

 

“แบคฮยอนก็จะสมัครเข้าชมรมวรรณศิลป์เหมือนกันใช่ไหม?”

 

“ครับ?” รุ่นพี่คิมจงแดคงไม่รู้ว่าการส่งคำถามมาให้แบคฮยอนพร้อมเรียกชื่ออย่างมั่นใจนั้นส่งผลกับความสัมพันธ์ของแบคฮยอนกับมินอามากแค่ไหน ดวงตาเรียวเล็กใต้กรอบอายไลน์เนอร์เส้นหนาตวัดมองแบคฮยอนเหมือนแม่งูที่โดนลอบทำร้าย นี่ถ้ารุ่นพี่คิมจงแดไม่หันไปส่งยิ้มให้ดีโออีกคนแบคฮยอนคงต้องรับความพยาบาทของเพื่อนสาวไว้เพียงผู้เดียว

 

“มีน้อง ๆ จากอักษรหลายคนเหมือนกันนะที่มาสมัคร พี่ยังคุยกับจงอินอยู่เลยว่าแบคฮยอนจะมาไหมเพราะยังไงก็เป็นชมรมที่เข้ากับสายวิชาของอักษรมากพอสมควร”

 

“รุ่นพี่คิมจงอินก็อยู่ชมรมนี้หรือครับ?”

 

“พูดอะไรน่ะแบคฮยอน” มินอาเอ็ด “พวกรุ่นพี่ก็แนะนำตัวตอนวันรับน้องแล้วไงว่าอยู่ชมรมวรรณศิลป์ มึนแล้วเนี่ย”

 

“ขอโทษครับ ผมไม่ทันฟัง” ขวัญใจของมินอายิ้มจนหางตาเป็นจีบ

 

“ไม่เป็นไรหรอก แค่สนใจอยากมาอยู่ด้วยกันก็ดีใจแล้ว แต่เราสามารถสมัครได้มากกว่าหนึ่งชมรมนะ น้อง ๆ มองชมรมอื่นไว้บ้างหรือเปล่า” แบคฮยอนฟังสำเนียงของคนตรงหน้าแล้วก็ให้นึกทึ่ง สมกับที่มินอาบอกว่ารุ่นพี่จงแดเติบโตมาในครอบครัวที่ดี กริยามารยาทกระทั่งวิธีการพูดฟังเหมาะเจาะสมเป็นคุณชายแต่ก็ไม่เย่อหยิ่งถือตัว ไม่มีบรรยากาศที่กดดันให้คู่สนทนารู้สึกอึดอัดเหมือน...

 

แบคฮยอนสะบัดใบหน้าแรง ๆ

 

จะไปคิดถึงเค้าทำไมนะแบคฮยอน!

 

“ถ้ายังไม่ได้ตัดสินใจ พี่แนะนำชมรมดนตรีนะ พี่เองก็เข้าสองชมรมมาตั้งแต่ปีหนึ่งเหมือนกัน” การขับไล่ความคิดเลื่อนเปื้อนในหัวกลายเป็นคำตอบให้รุ่นพี่ผู้ใจดีคิดว่าแบคฮยอนยังไม่ได้เลือกชมรมใดและคำแนะนำของคิมจงแดก็จุดประกายสว่างวาบในดวงตาเรียว

 

“ชมรมดนตรีหรือครับ?”

 

“ใช่ครับ ถ้าสนใจก็ไปสมัครได้นะ ตอนนี้กำลังเปิดรับสมัคร สิ้นเดือนถึงจะมีการออดิชั่น” รอยยิ้มที่กำลังเบ่งบานต้องเหี่ยวหุบไปในพริบตา ดีใจจนลืมไปเลยว่าถ้ามีการออดิชั่นนั่นก็หมายความว่าต้องมีการแข่งขัน การฝึกแบบครูพักลักจำของแบคฮยอนคงสู้ใครเขาไม่ได้ เคยได้ยินมาว่าที่เมืองหลวงมีแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้นด้วย

 

“น่าสนใจ”

 

“นายว่าไงนะ?”

 

“ชมรมดนตรี” ดีโอสนใจชมรมดนตรี เจ้าไม่ย้ำให้เสียเวลาซึ่งมินอาก็พอใจเพราะกลัวว่าเพื่อนอีกสองจะเปลี่ยนใจไปหาชมรมดนตรีแล้วทิ้งชมรมวรรณศิลป์ที่หล่อนปักหมุดไว้ในใจตั้งแต่วันรับน้อง หญิงสาวลากเพื่อนอีกสองไปที่โต๊ะ จัดแจงให้ดีโอกับแบคฮยอนนั่งแล้วก็กำกับขั้นตอนตั้งแต่เริ่ม (นี่ถ้ากรอกแบบฟอร์มสมัครแทนได้คงกรอกไปแล้ว) สิบห้านาทีต่อมาเมื่อรุ่นพี่จองอึนจีเซ็นรับรอง น้องใหม่ทั้งสามเลยได้กลายเป็นสมาชิกชมรมวรรณศิลป์เต็มตัว

 

“ยินดีต้อนรับอีกครั้งนะ อาทิตย์หน้าชมรมเราจะมีเลี้ยงรับน้อง ไปให้ได้นะครับ”

 

“วันไหนหรือครับ” แบคฮยอนเป็นคนถาม เด็กหนุ่มเกรงว่าจะตรงกับวันที่คุณมาหาหรือถ้าไม่ตรงก็จะได้บอกคุณก่อน คือคุณก็คงไม่ว่าอะไรตามประสาผู้ใหญ่ที่ผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อนแต่แบคฮยอนก็คิดว่าตัวเองควรบอกเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาทีหลัง

 

“ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงน่าจะเป็นวันพุธ”

 

“งานยังไงคะรุ่นพี่?”

 

“แค่กินข้าวด้วยกันเฉย ๆ ครับ มีแนะนำตัวนิดหน่อยพอเป็นพิธี จุดประสงค์จริง ๆ ก็เพื่อให้รุ่นพี่รุ่นน้องได้รู้จักกันไว้ งานใหญ่จริง ๆ นู่นเลย สิ้นเดือน ทริปรับน้องนอกสถานที่ อย่าพลาดนะ” แน่นอนว่าคิมมินอาลั่นคำตอบรับแบบไม่ปรึกษาใครอีกเช่นเคย

 

 

 

 

งาน first meeting หรือการเลี้ยงข้าวน้องมื้อแรกจัดขึ้นในวันพุธของอาทิตย์ถัดมาตามที่รุ่นพี่จงแดบอก มินอาที่ตั้งหน้าตั้งตารอมาหลายวันตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดตรงข้ามกับดีโอที่นิ่งจนไม่รู้ว่าเต็มใจหรือไม่เต็มใจมาอยู่ตรงนี้ ขณะที่แบคฮยอนนั้นตื่นเต้นและกังวลลึก ๆ

 

คล้ายกับรู้ว่าตัวเองกลัวอะไรแต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องรู้สึกอย่างนั้น มันอาจเป็นลางสังหรณ์อย่างที่คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเคยบอก แบคฮยอนรู้ว่ารุ่นพี่จงแดอยู่ชมรมวรรณศิลป์ รุ่นพี่คิมจงอินก็เหมือนกัน ดูจากตอนรับน้องก็มีโอกาสสูงที่รุ่นพี่ปาร์คชานยอลจะอยู่ชมรมนี้ด้วย แม้มินอาจะยืนยันว่าปาร์คชานยอลไม่ได้อยู่ชมรมวรรณศิลป์แบคฮยอนก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี ไม่รู้สิ กลัวไหมก็ไม่ได้รุนแรงเท่าความกลัวแต่ถ้าถามว่าอึดอัดไหมล่ะก็ใช่เลยล่ะ มันอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก แค่ฝ่ายนั้นวาดหางตามองมาก็คล้ายมวลอากาศมันบีบรัดกระทั่งจะมองตอบยังทำไม่ได้

 

ไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด

 

แบคฮยอนมั่นใจว่าพวกเราไม่เคยรู้จักกัน แบคฮยอนไม่เคยทำร้ายอีกฝ่าย รุ่นพี่ชานยอลเองก็ไม่เคยทำอะไรให้แบคฮยอนเสียใจ เมื่อตอนรับน้องวันแรกยังอนุญาตให้แบคฮยอนเรียกด้วยชื่อตัวอยู่เลย ปัญหาสำหรับแบคฮยอนก็แค่สายตาที่อ่านไม่ออกและบรรยากาศชวนอึดอัดที่รุ่นพี่แผ่ออกมานั่นแหละ ปัญหาใหญ่ที่ทำให้แบคฮยอนคิดไม่ตกแล้วก็ต้องคอยคิดคอยกังวลซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนี้ จะพูดกับใครก็ไม่กล้ากลัวจะถูกตำหนิว่าเป็นพวกจินตนาการสูง ยิ่งกับคุณยิ่งไม่อยากพูดทุกวันนี้คุณก็มีเรื่องให้เครียดมากพออยู่แล้ว สุดท้ายแบคฮยอนเลยต้องเก็บไว้ในใจตัวอย่างนี้

 

“สต็อป! ใครก็ได้บอกทีว่าฉันตาฝาดไป”

 

“ไม่ฝาด”

 

“น่าจะไม่อย่างที่ดีโอว่านะ”

 

“แม่งงงงงงงง อะไรกันวะเนี่ย นี่อย่าบอกนะว่า...” มินอาโอดครวญยังไม่ทันจบ เป้าหมายของการสนทนาก็หันมาเจอพวกเขา ในทันทีทันใดนั้นอามิก็ยกมือขึ้นโบกอย่างกระตือรือร้น

 

“แบคฮยอน มินอา ทางนี้” แบคฮยอนยิ้มออกมาโดยไม่ต้องฝืนเพราะตลกที่มินอาหันมาทำหน้าเบี้ยวแทนคำถามว่า ยัยนั่นเรียกพวกเราเหรอ ยัยอามิที่แทบไม่ได้คุยกันเลยหลังจากจบงานรับน้องอ่ะนะ

 

“มานั่งด้วยกันสิ พวกรุ่นพี่มากับเกือบครบแล้ว ไปไหนกันมาอ่ะทำไมเพิ่งถึง” เสียงใสรัวถามไถ่อย่างใส่ใจแต่มินอาที่มีอคติกับแม่สาวลูกครึ่งนิด ๆ มองว่านั่นคือการใส่ไฟและประจานอย่างแนบเนียนว่าพวกแกเกือบสายนะ หายหัวไปทำอะไรมาทั้งที่เลิกเรียนพร้อมกันแต่ฉันมาถึงก่อน ประมาณนั้น

 

“อยู่ที่ห้องสมุดน่ะ พวกเราไม่ได้มาสายใช่ไหม” ให้มินอาตอบคงกลายเป็นละครเผ็ดแซบฉากย่อม ๆ กลางร้านอาหารส่วนดีโอนั้นไม่พูดกับอามิแน่นอนอยู่แล้วคนที่เหลืออย่างแบคฮยอนจึงรับหน้าที่ตอบเพื่อนสาวไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

“ไม่หรอกจ้ะ นี่เรากำลังคุยเรื่องกิจกรรมของชมรมกับรุ่นพี่อยู่ แบคฮยอนนั่งด้วยกันสิ เรารู้จักรุ่นพี่หลายคนแล้วนะ” น่าแปลกใจที่อามิยังชวนคุยโดยไม่ติดขัดราวกับว่าเกือบสองอาทิตย์ที่เปิดเทอมมาหล่อนไม่เคยมองผ่านกลุ่มแบคฮยอนหรือไม่เคยทักอย่างเสียไม่ได้กระนั้น มินอาเคยบอกว่าเพราะพวกเราสามคนไม่ได้มาตรฐานในเชิงใดเชิงหนึ่งเลยถูกอามิปัดตกจากการรับเป็นเพื่อน อาจจะเพราะมินอาไม่ได้รวยมากแถมยังแสดงออกชัดว่าไม่อ่อนให้ ดีโอหยิ่งเกินไปและแบคฮยอนก็มาจากบ้านนอก

 

“เราเพิ่งรู้ว่าอามิก็เข้าชมรมนี้”

 

“เราสนใจตั้งแต่วันรับน้องแล้วล่ะ รุ่นพี่ใจดีแถมยังเทคแคร์เราดีมาก ปีหน้าเราอยากมีส่วนช่วยทำบ้านรับน้องกับชมรมบ้าง นี่อามิมาสมัครตั้งแต่วันแรกของงานเปิดโลกกิจกรรมเลยนะคะ” รุ่นพี่ปีสามที่ชื่อจองอึนจีตบมือสูงให้น้องใหม่ก่อนจะหันไปโหวกเหวกเรียกเพื่อนรุ่นเดียวกันปรบมือด้วย เล่นเอาอามิเขินแก้มแดง

 

“พวกฉันก็ไปวันแรกเถอะ สมัครกับประธานชมรมคนเก่าเลยด้วย”

 

“พูดดัง ๆ สิ” ดีโอเปรยเสียงเอื่อย แม้แต่เพื่อนสาวที่เริ่มคุ้นกับนิสัยพูดน้อยต่อยหนักแล้วยังไม่วายค้อน “ฉันเห็นแก่บรรยากาศส่วนรวมหรอกย่ะ ไม่อยากให้อิหลักอิเหลื่อกันตั้งแต่เริ่ม แบคฮยอน ไปนั่งโต๊ะโน้นกันดีกว่า นั่งแถวนี้กินไม่ลงแน่”

 

“ไม่ได้นะมินอา น่าเกลียด”

 

“ไม่เห็นเป็นไรเลย เรารู้จักกลุ่มบริหารโต๊ะนั้น แค่บอกว่าอยากไปนั่งกับเพื่อนก็ไม่มีใครว่าหรอก ยังไงก็เหมาทั้งโซนนี้อยู่แล้วจะนั่งตรงไหนรุ่นพี่ไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

 

“มันจะดีหรือมินอา”

 

“ก็ดีกว่านั่งเป็นไม้ประดับให้ยัยนั่นแหละ” เอา ว่าไงก็ว่าตามกัน มินอาคว้ากระเป๋าตั้งท่าจะลุกแต่ฟ้ากลับไม่เป็นใจเพราะดันเกิดเหตุการณ์ระทึกขึ้นเสียก่อน ไม่แน่ใจว่ามันระทึกสำหรับคนอื่นไหมแต่สำหรับแบคฮยอนแล้วมันระทึกในระดับที่ว่าทำให้แบคฮยอนลืมแรงรั้งตรงข้อมือตอนหันไปตามเสียงฮือฮาแล้วสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น กระทั่งเจ้าของส่วนสูงโดดเด่นเดินมาหยุดใกล้ ๆ แบคฮยอนถึงได้รู้ว่าตัวเองลืมเก็บสีหน้าด้วยเช่นกัน

 

“ฉันทำให้ตกใจหรือ?”

 

“ปะ เปล่าครับ”

 

“นายทำหน้าเหมือนเห็นผีตอนหันมาเจอฉัน”

 

“ผม ผมไม่ได้...” จะบอกว่าไม่ได้ทำก็ไม่กล้า แบคฮยอนไม่เห็นหน้าตาตัวเองตอนนั้นแต่รู้อยู่ในใจว่าทั้งตกใจและประหลาดใจ สุดท้ายก็ได้แต่อ้อมแอ้มเอ่ยขอโทษที่เสียมารยาท

 

“นายดูกลัว ๆ เกรง ๆ ฉันเคยทำอะไรให้ไม่สบายใจหรือเปล่า?”

 

“เปล่าฮะ รุ่นพี่ไม่เคย...”

 

“นั่นสิ” เสียงทุ้มขัด “ถ้าฉันไม่เคยทำก็แสดงว่านายเป็นคนทำอย่างนั้นใช่ไหม?” แบคฮยอนกลายเป็นคนหัวช้า ทั้งที่ฟังประโยคนั้นชัดเจนเต็มใจความแต่กลับไม่เข้าใจความหมาย จนได้เสียงหัวเราะของคนที่เพิ่งมาถึงช่วยไว้แบคฮยอนถึงเข้าใจว่ารุ่นพี่ชานยอลกำลังหยอกเล่น แต่ คนอย่างปาร์คชานยอลเย้าหยอกใครเป็นด้วยหรือ?

 

“พี่นั่งกับแบคฮยอนนะ” คิมจงอินนั่งลงข้างดีโอ นั่งคนเดียวไม่พอยังตบโต๊ะให้เพื่อนตัวสูงนั่งลงด้วย พอเป็นอย่างนั้นมินอาเลยต้องคลายมือจากกระเป๋าสะพาย ประสานมือวางบนโต๊ะอย่างสงบเสงี่ยม

 

“ไปกันเถอะมินอา”

 

“จะไปไหน?”

 

“ก็ จะไปนั่งกับเพื่อนที่โต๊ะโน้นไม่ใช่หรือ? ไม่รีบไปเดี๋ยวคนอื่นจะมานั่งตัดหน้านะ” พอแบคฮยอนเร่งเพื่อนก็ทำหน้าเหรอหรา “อะไรกันแบคฮยอน ฉันแค่จะไปทักทายไม่ได้ย้ายไปนั่งด้วย นั่งโต๊ะนี้แหละย้ายไปมาวุ่นวายเปล่า ๆ”

 

“อ้าว ก็เมื่อกี้มินอาบอกว่าจะไป”

 

“ไม่ช่ายยยย เข้าใจผิดแล้ว”

 

“ใช่ เข้าใจผิดแล้ว พอพี่มาแบคฮยอนจะหนีไปได้ไง ไม่ให้ไปหรอก”

 

“นั่นสิคะ แบคฮยอนน่า อย่าไปเลยเดี๋ยวเราไม่มีเพื่อน” แบคฮยอนได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ เมื่อหันไปเจอคนไม่มีเพื่อนโผล่หน้ามาจากท่อนแขนปาร์คชานยอล ก่อนหน้านั้นดีโอจงใจเว้นระยะห่างกับแม่สาวลูกครึ่งไว้ด้วยเหตุผลที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจ ไม่ทันเห็นเหมือนกันว่าอามิผละจากกลุ่มเดิมรวมตัวเองเข้ามาอยู่ในกลุ่มพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตำแหน่งที่นั่งติดกับท่านรองนายกสโมฯ ฝ่ายกิจการนิสิตนั้นน่าจะเด่นพอให้เจ้าตัวพอใจไม่น้อย

 

แบคฮยอนไม่ได้สนใจว่าใครจะอยู่ใครจะไปนัก เวลานี้อะไรก็ไม่สั่นสะเทือนหัวใจเขาได้เท่ากับเจ้าของดวงตากลมดุที่หรี่มองบางตำแหน่งในตัวแบคฮยอนอีกแล้ว

 

“สร้อยสวยนะ”

 

มือบางรั้งคอเสื้อขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัว

 

“แต่เพิ่งรู้ว่ารุ่นนี้มีแหวนแถมมาด้วย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#ฟิครอย

 

พระเอกค่าตัวแพงอีกละ

 

 



ขอพักเรื่องนี้แบบไม่มีกำหนดนะคะ ช่วงนี้ยาวไปจนถึงต้นเดือนหน้าพี่มีงานต้องจัดการหลายอย่างแล้วก็มีเรื่องเรียนกับสอบภาคปฏิบัติแทรกเข้ามาอีกนิดหน่อยเลยไม่สะดวกที่จะแต่งฟิค ยังไงจะฝากพี่สี่เอางานเก่า ๆ มาอัพให้อ่านกันระหว่างรอนะคะ

 

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #751 Omma1991 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 06:42
    โอ้ยตื่นเต้นแทนน้องงงง
    #751
    0
  2. #723 Helga Heal (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:47
    อึดอัดมากกก ทุกอย่างมันกำกวม
    #723
    0
  3. #694 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:35
    ชานยอลแบบซนๆแต่ต่อยหนัก
    #694
    0
  4. #661 cuttt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 14:28
    พี่ชานน่ากลัววว
    #661
    0
  5. #651 colmegeegee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 09:25
    โอย แค่คิดว่าพี่จะต้องแก้แค้นแน่ๆก็สงสารน้องแล้วอ่ะ
    #651
    0
  6. #634 MeowKL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:50
    พี่ชานแกน่ากลัวอ่ะ ดูแค้นแรง
    #634
    0
  7. #622 geejajaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 18:03
    เอาแล้วววว ชานยอลลล เอาไง เอาไง ฮืออออ
    #622
    0
  8. #567 hunhun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 23:35

    ร้องไห้เป็นแบคฮยอนคือร้องไห้ไปแล้วววววววว อึดอัดโว้ยย

    #567
    0
  9. #552 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:52
    เริ่มแล้วสินะ
    #552
    0
  10. #542 Browniepsry (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 19:16
    ชานยอลลลลทำไมยูต้องร้าย555555
    #542
    0
  11. #498 miaJongin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 14:54
    ชานยอลเชือดนิ่มๆแต่เจืบทุกการกระทำเลยนะคะฮืออออ
    #498
    0
  12. #383 oh_b92 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 14:11
    อ่านแล้วสะดุ้งกับปาร์คชานยอลว่ะ ฮืออออออย่าทำน้อง /กางแขนปกป้องน้อง
    #383
    0
  13. #273 choikim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    กลัวชานยอลลลล ;-; อย่าทำน้อยเลย
    #273
    0
  14. #252 ppaewwwww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 15:41
    พี่ชานย๊อลลลลล กลัวแล้วเด้อออ ใจเย็น ๆ เด้อออ
    #252
    0
  15. #248 AB06 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:06
    โอ้ยชานยอลลลลลล กลัวเเล้วเด้อ
    #248
    0
  16. #228 mini_6 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 13:15
    กลัวแล้ววว TT
    #228
    0
  17. #203 pim pimmi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:54
    ชานยอลน่ากลัว
    #203
    0
  18. #185 Manow' Cha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 09:22
    อย่าหายไปนานนะ กลับมาเร็วๆนะ เรารอได้นะ
    #185
    0
  19. #182 phaibbh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 22:24
    อยากอ่านแล้วววววไรท์
    #182
    0
  20. #180 Ppp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 23:13
    โอ้ยตาย ชานยอล นี่รุ้อยุ่ก่อนแล้วจริงๆ สินะ

    รุ้ว่าคือแบคมาก่อนแล้วจริงๆ ดั้วะะะะะ แง้งงงงงง

    ละดูกดดันน้องดิ โอ้ยยยยย อิบร้าาาา สงสารนาง ;-;

    #180
    0
  21. #179 ♥kaejaa♥ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 00:27
    พี่เค้ารู้ใช่ไหมอ่ะ
    #179
    0
  22. #178 LADYGIFTZY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 23:20
    พี่ชานเค้าเริ่มละค่ะ
    เตรียมสงสารน้องล่วงหน้าเลย
    #178
    0
  23. #177 pimlackie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 21:26
    โอ้ยยย แล้วแบครู้อะไรกับแกไหมล่ะพี่ปาร์ค ฮือออ อย่าแกล้งน้องจิ
    #177
    0
  24. #175 명령이 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 17:18
    สงสารคือแบคกำหนดอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวกับเค้า
    #175
    0
  25. #174 kkimmaggurren (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 16:47
    ชอบมาก เคยบอกรึยัง ว่าชอบมากมาก
    #174
    0