Bewitched รอยปรารถนา (ChanBaek)

ตอนที่ 5 : รอยปรารถนา ๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    29 ก.ย. 61





 

{ ท่าที }

 

 


 

            “ถามไม่ได้หรือ?”

 

 

            แบคฮยอนรีบส่ายหน้า ใครจะกล้าปฏิเสธรุ่นพี่

 

 

            “งั้นก็กินสิ” มันยากตรงนี้แหละ มนุษย์เราใช่ว่าจะมีคนมาป้อนข้าวทุกวันให้ชิน แล้วแบคฮยอนก็เติบโตมาแบบคนธรรมดา(มาก ๆ) จะอ้าปากรับก็อายแล้วอายอีก แต่เพราะมันเป็นกติกาของกลุ่มแม้จะรู้สึกกระดากแค่ไหนแบคฮยอนก็จำต้องทำตาม กุ้งชุบเกล็ดขนมปังทอดกรอบนอกเนื้อข้างยังนุ่มฉ่ำ คนป้อนก็มองนิ่งเหมือนจะกำกับทุกการเคลื่อนไหว แบคฮยอนแทบไม่กล้าขยับปากเคี้ยว

 

 

            “เลอะแล้ว” เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นพูดสั้น ๆ ก่อนปลายนิ้วอุ่นจัดจะปัดลงตรงที่ดวงตาจับจ้อง เด็กหนุ่มนั่งตัวแข็งเมื่อสำนึกได้ว่าริมฝีปากบนเพิ่งโดนรุ่นพี่ตัวสูงสัมผัส แม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาทีแล้วละออกแต่เพราะความไม่ชินก็ทำให้แบคฮยอนทำอะไรไม่ถูกไปเป็นครู่

 

 

            “ถามมาบ้างสิ”

 

 

            “ครับ?”

 

 

            “อยากกินไข่หวาน” แบคฮยอนรีบมองหาไข่หวานแล้วก็คีบขึ้นส่งให้คนขอ ปาร์คชานยอลอ้าปากรอ ดวงตาคู่โตเหมือนจะยิ้มได้เมื่อเห็นมือบางสั่นระริก พออีกฝ่ายพยักหน้าให้แบคฮยอนก็รู้ตัวว่าต้องถามอะไรออกไปสักข้อ แต่จะถามอะไรดีล่ะ แบคฮยอนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนข้างหน้าเลย(นอกจากข้อมูลที่คิมมินอาเคยกรอกใส่หู) แล้วตอนนี้ก็นึกเรื่องที่อยากรู้ไม่ออกด้วย

 

 

            “รุ่นพี่ชอบกินไข่หวานหรือครับ”

 

 

            “ชอบ”

 

 

            “แล้วอยากกินอะไรอีกไหมครับ?”

 

 

            “นี่ถือเป็นคำถามด้วยหรือเปล่า” คนตัวเล็กยิ้มแห้ง ๆ

 

 

            “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ” ก็ไม่รู้จะถามอะไรนี่นา

 

 

            “อยากกินปลา”

 

 

            “ปลา ปลา” แบคฮยอนพึมพำ เอ๊ะ เขาป้อนสองคำซ้อนแล้วนี่นา คราวนี้รุ่นพี่ต้องเป็นคนป้อนสิ พอลังเลอีกมือก็เกี่ยวข้อมือแล้วดึงเข้าไปใกล้ปากสวย ๆ นั่นเอง แบคฮยอนชะงัก หัวคิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อในใจเริ่มเกิดความสงสัย...แต่แบคฮยอนก็ปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว คงไม่มีอะไรหรอก ที่นี่เค้าอาจจะถึงเนื้อถึงตัวกันเป็นเรื่องธรรมดาไม่อย่างนั้นคงไม่ให้รุ่นพี่รุ่นน้องป้อนข้าวกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

 

 

            “เป็นคนต่างจังหวัดใช่ไหม”

 

 

            “เห็นได้ชัดขนาดนั้นเลยหรือครับ” ปาร์คชานยอลเลิกคิ้ว

 

 

            “ทำไม?”

 

 

            “มีคนถามแบบนี้หลายคนแล้ว ท่าทางผมเซ่อซ่ามากใช่ไหมครับหรือเพราะผมพูดเหน่อ ทุกคนเลยดูออกตั้งแต่แรกเห็น”

 

 

“ทำไม อายที่มีคนรู้ว่าเป็นใครมาจากไหนหรือ”

 

 

            “เปล่าครับ แค่สงสัยเฉย ๆ ส่วนเรื่องเป็นคนบ้านนอก ผมเป็นมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยคิดว่าน่าอายครับ” แบคฮยอนเห็นอีกคนทำท่าเหมือนจะยิ้มก็เก็บรอยยิ้มตัวเองแทบไม่ทัน

 

 

            “มาอยู่โซลนานหรือยัง”

 

 

            “ไม่นานครับ ยังไม่ถึงเดือน”

 

 

            “อยู่กับใคร”

 

 

            “...คนเดียวครับ”

 

 

            “แปลกนะ ปกติเด็กปีหนึ่งถ้าไม่มาอยู่กับญาติก็ต้องอยู่หอพักของมหาวิทยาลัย ยิ่งคนที่ไม่ค่อยคุ้นกับเมืองหลวงยิ่งไม่ค่อยกล้าอยู่ข้างนอก ทำไมถึงกล้าอยู่คนเดียว”

 

 

            “จำเป็นน่ะครับ” ถ้าพ่อแม่ยังอยู่ เขาก็อาจจะไม่ต้องมาเมืองหลวง ไม่ต้องอยู่ด้วยความจำเป็นอย่างทุกวันนี้ คนตัวเล็กกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มตายิบหยี “ตอนนี้ก็พยายามปรับตัวอยู่”

 

 

“คิดว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง”

 

 

“ก็ ดีแบบชีวิตเมืองมั้งครับ สะดวกสบายแต่ก็...วุ่นวาย คนเยอะ รถเยอะ อยู่มาเกือบเดือนผมยังจำเส้นทางได้ไม่หมดเลยครับ เวลาไปไหนมาไหนคนเดียวก็ยังหลงอยู่บ่อย ๆ”

 

 

            “แล้วทำไง? มีคนรับส่ง?” เกือบจะตอบไปแล้วว่าใช่แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะถามอีกว่าใคร แบคฮยอนเลยบอกความจริงอีกส่วนไป “หัดนั่งรถคนเดียวไปเรื่อย ๆ ครับ ช่วงที่กำลังศึกษาเส้นทางนี่ก็ยากหน่อย แต่รถเมล์กับรถไฟไม่น่าจะพาเราออกนอกเส้นทางได้ถ้าเราไม่หลงเสียเอง”

 

 

            “ใช่ คนไม่ชินต้องระวัง เมืองใหญ่ อะไร ๆ มันชวนให้หลงได้ง่าย”

 

 

            “จะระวังครับ” เพราะดวงตาดำลึกนั่นหรือเปล่านะที่ทำให้แบคฮยอนตอบได้ไม่เต็มเสียง นัยน์ตาสีเข้มที่บางครั้งก็ดุจนเกินจะกล้าต่อตาแต่บางครั้งก็ว่างเปล่าจนหาความหมายไม่พบ แบคฮยอนมีแต่ความกังขา เมื่อไหร่เขาจะเข้าใจการกระทำและแววตาที่ไม่สัมพันธ์กันของคนคนนี้ได้นะ

 

 

            “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ รู้จักชื่อฉันแล้วใช่ไหม” ถึงไม่มีป้ายชื่ออย่างคนอื่นแต่จากคำให้การของคิมมินอาคิดว่าคงไม่มีใครไม่รู้จักปาร์คชานยอล แม้แต่น้องใหม่ก็ต้องรู้

 

 

            “ครับ รุ่นพี่ปาร์ค”

 

 

            “เรียกชื่อก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักบยอนแบคฮยอน” แบคฮยอนทันได้แค่ยิ้มตอบรุ่นพี่ตัวสูงก็ลุกไป มองกล่องข้าวที่พร่องไปมากกว่าครึ่งแล้วแบคฮยอนก็ห่อปากแปลกใจ ทีแรกนึกว่าจะกินไม่ลง ที่ไหนได้ เกือบอิ่มแบบไม่ทันรู้ตัว

 

 

            “สวัสดีครับ แบคฮยอน”

 

 

            “สวัสดีครับรุ่นพี่”

 

 

            “พี่ป้อนนะ” มาถึงรายนี้แบคฮยอนสบายขึ้นเยอะ ไม่เกร็งเท่ารายแรกที่ตอนนี้กำลังยืนคุยกับกลุ่มสตาฟบ้าน ผละจากแบคฮยอนไปแล้วรุ่นพี่ปาร์คก็ส่งกล่องข้าวให้ใครสักคนรับช่วงต่อ ไม่ได้ทานอีก

 

 

อิ่มแล้วหรือ ตัวโตกว่าแบคฮยอนตั้งเยอะทำไมทานน้อยจัง

 

 

            “ได้ยินชื่อมาหลายครั้งได้เจอตัวจริงเสียที งานสนุกไหมครับ”

 

 

            “ครับ? ชื่อผมหรือครับ” งง ๆ ยังไม่หายหันไปข้างตัวเห็นคิมมินอาเหวี่ยงหางตาเหมือนจะค้อนก็ยิ่งงงหนัก โอเค เข้าใจว่าปลื้มรุ่นพี่คิมจงแด(มาก)แต่ไอ้การที่รุ่นพี่คิมเลือกนั่งตรงหน้าแบคฮยอนมันไม่ใช่ความผิดเขาป่ะ มินอาอย่าแช่งให้ข้าวติดคอเพื่อนนะ

 

 

            “คิมจงอินตื่นเต้นใหญ่เลยนะที่รู้ว่าแบคฮยอนอยู่บ้านนี้”

 

 

            “เหรอครับ” ไม่รู้จะตอบยังไงเลยได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วคีบผักทอดให้อีกฝ่าย หางตายังเห็นคิมมินอาสะบัดหน้าพรืดใส่ แบคฮยอนลอบมองแล้วก็ขำ ทำอย่างกับตัวเองมีสิทธิ์หวงรุ่นพี่อย่างนั้นแหละคิมมินอา

 

 

เห็นแบคฮยอนมองเพื่อนผู้หญิงแล้วยิ้มขำคิมจงแดก็ลดเสียงถาม

 

 

“มาด้วยกันหรือเปล่าเนี่ย?”

 

 

“เปล่าครับ ต่างคนต่างมา เพิ่งรู้จักกันตอนงาน First date ที่จริงมินอาเค้าอยู่อีกบ้านแต่ขอย้ายมาอยู่กับผม”

“ดีแล้วครับ เป็นเพื่อนกันไว้มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน อ่ะ กินกุ้งหน่อย...อร่อยไหม?”

 

 

“อาหารอร่อยมากเลยครับรุ่นพี่ อร่อยทุกอย่างเลยด้วย เกิดมาผมเพิ่งเคยกินอาหารญี่ปุ่นอร่อยขนาดนี้ ขอบคุณมากเลยนะครับ” ก็แถวบ้านที่แบคฮยอนอยู่น่ะไม่มีหรอกร้านอาหารญี่ปุ่น อยากกินก็ต้องขับรถเข้าไปในเมืองแล้วรสชาติก็ตามมีตามเกิดไม่เหมือนของดีอย่างภัตตาคารในโรงแรมหกดาว

 

 

คำพูดซื่อ ๆ ของแบคฮยอนทำให้คิมจงแดยิ้มอย่างเอ็นดู

 

 

“อร่อยก็ทานให้เยอะ ๆ นะ ถ้าวันหลังอยากทานอีกก็ไปที่ร้านได้ เดี๋ยวพี่ให้นามบัตรไว้” คิมจงแดตบไหล่เล็กสองสามทีแล้วก็จากไป ทิ้งแบคฮยอนไว้กับแรงประทุษร้ายของคิมมินอา

 

 

“ของเพื่อน!

 

 

“เฮ้ย ก็ไม่ได้จะเอา” มินอาทำท่าจะฟาดมือลงมาอีก

 

 

“กล้าใช้คำว่าเอาเลยเหรอ!

 

 

“บ้าแล้วมินอา เราหมายถึงไม่ได้คิดจะชอบแบบที่มินอาชอบ รุ่นพี่เค้ามาคุยเราก็คุยตอบแค่นั้น” คิมมินอาร้องเฮอะ “ฮอตสินะเลยกล้าพูด คนแรกก็รุ่นพี่ปาร์คชานยอล นั่งป้อนกันไปป้อนกันมาตั้งนาน คนอื่นเค้าเปลี่ยนคู่ไปเป็นสองสามรอบแล้วตัวเองเพิ่งผละจากกัน”

 

 

“เวอร์”

 

 

“ท้าให้ถามทุกคนในนี้เลย พนันกันว่าตอนนี้ทุกคนต้องอยากรู้แล้วว่านายเป็นใคร มาจากไหน เป็นอะไรกับรุ่นพี่ชานยอล หนอย พอรุ่นพี่ปาร์คไปก็ได้รุ่นพี่คิมจงแด นายมันร้ายบยอนแบคฮยอน ฉันไม่น่าหลงมาคบกับนายเลย!” แบคฮยอนไม่คิดว่ามินอาจะพูดจริง คนตัวเล็กจึงได้แต่หัวเราะขำกับท่าทางเป็นจริงเป็นจังของเพื่อน

 

 

“มินอาอ่ะไปว่าแบคฮยอน แบคฮยอนแค่นั่งอยู่เฉย ๆ พวกพี่เค้าเข้ามาหาเองต่างหาก” ได้ยินเสียงเอมิแทรกมาจากอีกด้านคิมมินอาก็กดหน้าลงไปหาตักแต่แบคฮยอนดูออกว่านั่นคือท่าซ่อนสีหน้าของเจ้าตัว มินอาต้องกำลังกลอกตาแล้วก็เบะปากอยู่แน่ ๆ “ว่าแต่แบคฮยอนเคยรู้จักกับพวกเค้ามาก่อนเหรอ เมื่อตอนเช้าก็เห็นรุ่นพี่คิมจงอินเข้ามาทัก”

 

 

“เคยเจอตอนงาน First date น่ะ”

 

 

“อ๋อ งานนั้นเราไม่ได้มาละ พอดียังไม่กลับมาจากยุโรป คือ ไม่ได้ตั้งใจจะโดดหรอกนะ ตอนแรกก็กะว่าจะกลับให้ทันแต่คุณแม่เกิดติดใจปารีสเลยต้องอยู่ช็อปปิ้งต่อ”

 

 

“ดีจังเลยนะ ท่าทางจะสนุก”

 

 

“ก็งั้น ๆ แหละ เออ นายว่ามันจะมีผลกับคะแนนหรืออะไรแบบนั้นไหม”

 

 

“ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ งานนั้นไม่ได้บังคับให้ต้องมานี่นา”

 

 

“นั่นสิเนาะ แล้วแบคฮยอนไปไหนมาบ้างล่ะ”

 

 

“ปิดเทอมที่ผ่านมาน่ะเหรอ” เอมิพยักหน้าเร็ว ๆ ดวงตากลมใสมองรอ

 

 

“ไม่ได้ไปไหนเลย อยู่บ้าน”

 

 

“ว้าไม่เบื่อแย่เหรอ”

 

 

“ไม่นะ ชินแล้ว” แบคฮยอนว่ายิ้ม ๆ กำลังจะปิดกล่องข้าวถ้าไม่ถูกขัดไว้เสียก่อน

 

 

“เดี๋ยววววว อย่าเพิ่งเก็บสิครับ พี่ยังไม่ได้ป้อนแบคฮยอนเลยนะ”

 

 

“รุ่นพี่จะเอาของเหลือมาป้อนเพื่อนฉันหรือคะ”

 

 

“ใครบอกว่าของเหลือ ของสำคัญเค้าเก็บไว้กินทีหลังกันหรอกครับ...มินอา” ตาคมหรี่ลงมองป้ายชื่อคิมมินอาอย่างจงใจ ใบหน้าคมคายพรายยิ้มเย้า คิมจงอินคงเห็นว่าแค่เพื่อนสนิทสองคนยังทำให้แบคฮยอนกลายเป็นจุดสนใจของเพื่อนพี่น้องไม่มากพอเลยเข้ามาปิดท้ายให้ ทักทายแบคฮยอน หลิ่วตาให้มินอา เผื่อแผ่รอยยิ้มไปให้เอมิแล้วก็ส่งขวดชาผลไม้มาตรงหน้าแบคฮยอนพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

 

 

“เพื่อสุขภาพที่ดีควรดื่มน้ำอย่างน้อยวันละสองลิตรนะ”

 

 

“ขอบคุณครับ” วันนี้ดื่มแต่แบบเป็นขวดไม่รู้จะวัดเป็นลิตรยังไงเหมือนกัน

 

 

“เอาอะไรเพิ่มไหม ข้าวมีอีกหลายกล่องนะ ท่านรองฯ คิมจัดมาเผื่อเยอะเลยทั้งข้าวทั้งน้ำ”

 

 

“ไม่ไหวแล้วครับ ตอนนี้อิ่มมาก” ต้องยอมรับเลยว่าคิมจงอินมีความสามารถในการทำตัวสนิทสนมและโน้มน้าวให้คู่สนทนารู้สึกเป็นกันเองสูงมาก วิธีการพูดแบบง่าย ๆ เสียงหัวเราะและใบหน้าที่แสดงออกเต็มอารมณ์ทำให้แบคฮยอนอดคิดไปถึงอีกคนหนึ่งในกลุ่มเดียวกันไม่ได้ ถ้าคิมจงอินเป็นประเภทขวาจัด คิมจงแดก็คงเป็นตรงกลางและซ้ายจัดก็คงเป็น

 

 

“อิ่มแน่เหรอ เห็นชานยอลแย่งกินไปตั้งเยอะ”

 

 

“รุ่นพี่ล่ะครับอิ่มแน่หรือเปล่า เห็นแวะทางนั้นนิดทางนู้นหน่อย ไม่เห็นทานจริงจังสักที่” คิมจงอินร้องอูยยยย ไม่คิดว่าน้องใหม่ท่าทางซื่อ ๆ เวลาจะยอกย้อนขึ้นมาจะทำคนอย่างเขาหนาว ๆ ร้อน ๆ ได้ ชายหนุ่มมองกลีบปากอิ่มที่ยังวาดยิ้มบางแล้วก็กระตุกยิ้มบ้าง

 

 

“พูดแบบนี้พี่เข้าใจว่าแบคฮยอนแอบมองพี่ตลอดนะ”

 

 

“ผมมองตรง ๆ ครับ ไม่ได้แอบ รุ่นพี่เด่นออก ไปทางไหนทุกคนเห็นกันหมด” รุ่นพี่หน้าเข้มร้องเฮ้อ

 

 

“จะเขินให้มีกำลังใจหน่อยก็ไม่ได้”

 

 

“เขินหรือครับ?” ไม่รู้ว่าซื่อจริงหรือการ์ดแข็งกันแน่ จงอินโฉบไปมาเกือบทั่วทั้งลาน ไม่มีเป้าหมายคนไหนทำตาใสตอบเขาเหมือนรายนี้ ถ้าไม่เขินจนพูดไม่ออกก็ต้องหน้าแดงเสหลบตาวูบวาบ จงอินยกน้ำขึ้นดื่มทั้งที่ตายังไม่คลาดจากใบหน้าเรียว อีกฝ่ายเอียงศีรษะเข้าไปฟังคิมมินอากระซิบอะไรบางอย่างแล้วก็หัวเราะน้อย ๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติผิดกับตอนที่ไอ้เพื่อนตัวสูงของเขานั่งอยู่ตรงนี้ลิบลับ

 

 

“แบคฮยอนน่า...”

 

 

“ครับ?”

 

 

( หมดเวลาแล้วค่าาา!) คิมจงอินยังไม่ทันถามเรื่องที่อยากถามก็หมดเวลาพักทานกลางวัน นักศึกษาปีสามที่เป็นแม่บ้านประกาศให้รุ่นน้องรวมตัวภายในสิบนาที ไร้ข้อต่อรองจนชายหนุ่มรุ่นพี่บ่นอุบ

 

 

“ยัยอึนจีนี่ตัวขัดคอแล้วยังขัดใจ สมกับเป็นสายรหัสกัน” เขาบ่นพึมพำแบบที่เข้าใจเพียงคนเดียว หันไปยกยิ้มบอกลาแบคฮยอนแล้วก็ลุกไปสมทบกับรุ่นพี่คนอื่น

 

 

แบคฮยอนแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครโผล่มาขอทานข้าวด้วยอีกจึงลุกเอากล่องข้าวไปเก็บโดยไม่ลืมรับเอาของคิมมินอาและเอมิมาให้ด้วย วางไว้ตรงจุดที่พี่บ้านกำหนดไว้แล้วคนตัวเล็กก็เลี่ยงไปล้างมือตรงข้างหอประชุม สะบัดมือไล่น้ำแล้วหันกลับมาเจอคนข้างหลังแบคฮยอนเลยรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก็ไม่ทันชนกันหรอกแต่เขาสะบัดน้ำใส่อีกฝ่ายไปเต็ม ๆ

 

 

“ระวังหน่อย” คู่กรณีเตือนเสียงเรียบ ไม่บอกว่าโกรธเคืองแต่ก็ไม่ได้ยินดี แบคฮยอนไม่รู้ว่าถ้าผู้ชายตัวสูงตรงหน้าไม่ใช่ปาร์คชานยอลแบคฮยอนจะตกใจเท่านี้ไหม

 

 

“ขอโทษจริง ๆ ครับ ผมไม่ทันดู” ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องขยันทำเรื่องซุ่มซ่ามให้คนคนนี้เห็นนักก็ไม่รู้ อยู่เฉย ๆ แบบไม่มีความผิดนายก็สะดุ้งทุกครั้งที่โดนจ้องอยู่แล้วบยอนแบคฮยอน!

 

 

“ช่างเถอะ”

 

 

“แต่เสื้อรุ่นพี่เปียกหมดเลย” ที่จริงมันไม่ได้เลอะมากหรอกแต่เนื้อผ้าสีเทาเวลาโดนน้ำก็เห็นเป็นด่างเป็นดวงชัด มองแล้วไม่สบายตา กว่าจะแห้งก็คงอีกสักพัก

 

 

“เงยหน้าสิ”

 

 

“ครับ?” เหมือนโดนป้อนโปรแกรมคำสั่ง พออีกฝ่ายบอกแบคฮยอนก็เงยหน้าขวับ จากนั้นโปรแกรมคงเออเร่อเพราะสมองแบคฮยอนเหมือนโดนช็อต เนื้อตัวแข็งทื่อ ปากยังไม่สามารถขยับได้

 

 

รู้แต่ว่าอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้

 

 

เห็นแต่ปลายคางได้รูปกับริมฝีปากค่อนข้างกว้างที่เหยียดออกน้อย ๆ

 

 

สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่แตะตรงหัวคิ้ว ข้างแก้มและปลายผม

 

 

ไออุ่นที่กระทบตรงหน้าผากแบคฮยอนก็ไม่แน่ใจว่ามันมาจากรุ่นพี่ตัวสูงหรือลมที่พัดผ่านกิ่งไม้ใบหญ้าแทรกเข้ามา

 

 

“คราวหลังอย่าสะบัดแรงมาก จะได้ไม่เลอะทั้งคนอื่นทั้งตัวเอง”

 

 

 

“.....”

 

 

 

“เข้าใจที่พูดไหม”

 

 

 

“...เข้าใจ...ครับ...” โดนกระตุ้นให้กลับมารับคำสั่งโดยที่สมองยังเบลออยู่ด้วยซ้ำ พออีกคนเปิดทางให้แบคฮยอนก็กะพริบตาปริบ ๆ พึมพำขอบคุณแล้วก็ผละออกมาจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนั้นทันที ร่างเล็กเดินลับไปทางมุมตึกหอประชุมแล้วปาร์คชานยอลจึงก้าวไปที่อ่างล้างมือบ้าง

 

 

 

ชายหนุ่มรองมือใต้ก๊อกน้ำ

 

 

 

มองมือข้างนั้นก่อนปล่อยสายน้ำเย็นจัดไหลผ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

#ฟิครอย


© themy butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #789 poppyunderhills (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 13:03
    พี่เค้ามาร้ายแน่เลยค่ะ.... เฮ้อ ทำไมแบคถึงมีผู้ปกครองเป็นไอนั่นด้วยยยยยย
    #789
    0
  2. #776 MoMMeaMint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 03:44
    อหหหหหห
    #776
    0
  3. #692 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:27
    หูยร้ายกาจจจจ!!!ชารยอลลลล ล้างมือเพราะรังเกียจ! โอ้โหหห
    #692
    0
  4. #687 promlikit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:06
    แบคฮยอนฮอตเวอร์ๆ กลัวมีคนเหม็นน้องเยอะอะ แงงงงง
    #687
    0
  5. #667 cuttt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:13
    เดี๋ยวๆชานล้างมือเพราะรังเกียจที่จับแบคป่ะ
    #667
    0
  6. #649 colmegeegee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:19
    น้องคนนี้เขาฮอตจริงๆเลยนะคะ
    #649
    0
  7. #620 geejajaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 17:32
    โอยใครนะที่เป็นเด็กของพี่อี้ฟาน รอยร้าวของคริสเลย์อ่ะ ฮือ ชานยอลจะรู้ไหมนะ
    #620
    0
  8. #550 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:44
    ทำไมชานยอลเหมือนจงใจเข้าหาแบคล่ะ 
    #550
    0
  9. #512 urazzaya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 22:53
    อหหหหหหห พิชาน สืบมาหมดแล้วสินะ
    #512
    0
  10. #370 conysuho (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:14
    ชานยอลตั้งใจทำให้น้องหลง ละจะได้หักอกทีหลังใช่ปะ

    ส่วนจงแด รุ้จักแบคเพราะชานยอลก็คงเล่าใหฟังว่าแบคเป็นเป้าของตัวเอง

    ปล หวังว่าเอมิคงไม่ร้ายจนเกินไปนะ?
    #370
    0
  11. #287 chompoochi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 12:37
    แบคฮยอนเป็นเด็กเลี้ยงของอี้ฝานหรอ แล้วชานยอลรู้ใช่มั้ย แงๆ
    #287
    0
  12. #271 choikim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 16:08
    ฮื่อ ระแวงชานยอลมาก เหมือนมีอะไรในใจตลอด อ่านไม่ได้เลย ;-; จัวพี่
    #271
    0
  13. #246 AB06 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 11:53
    ชานยอลเหมือนรู้อะไรอ่ะ น่ากลัว
    #246
    0
  14. #199 pim pimmi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:32
    ชานยอลน่ากลัวลึกๆอ่ะ
    #199
    0
  15. #150 LADYGIFTZY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:08
    พี่เค้าจีบหรืออะไร
    #150
    0
  16. #144 Cped (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 10:47
    อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ*^*
    #144
    0
  17. #143 Manow' Cha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 22:15
    รู้สึกถึงความร้ายกาจของปาร์คชานยอล ช่วยมาเขียนต่อให้จบนะคะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ^^
    #143
    0
  18. #137 อิ อิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 17:14
    เราว่าพี่ชานต้องมีอะไรในใจแน่ๆ แล้วผู้ปกครองของแบคนี่ยังไงนะ จะใช่แบบที่คิดรึเปล่านะ ต้องดราม่าโคตรๆแน่เลยอ่ะ แงๆๆๆๆ ไหนจะเรื่องอี้ชิงกับคริสอีก แล้วไรเตอร์หายไปไหนอ่าาาา รออยู่นะค่าา
    #137
    0
  19. #134 Aomm 'Chanikarn Saengaroon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 17:05
    อยากให้ต่อจังเลยค่าา สนุกมากกแงงง
    #134
    0
  20. #133 kanombacon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 22:27
    แบคฮยอนนี่ฮอตจิงจิ๊ง555 นางซื่อจิงๆ
    #133
    0
  21. #128 Aey Wittayapipitporn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 01:39
    อัพไวๆรออ่านตอนหน้าอยุ่น้าาาาาา
    #128
    0
  22. #126 Ziva_Lian (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 17:53
    รังเกียจหรอ ปล่อยสายน้ำให้ไหลผ่าน จะร้องแล้วนะ ฮื่อออออออ

    ปาร์คชานยอลอย่าใจร้ายย!!!
    #126
    0
  23. #125 call_me_baby (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 05:55
    หนุกคะ ~?~???
    #125
    0
  24. #120 BJCB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 01:56
    ชานยอลระแคะระคายอัลไล
    #120
    0
  25. #118 sirinyawune (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 00:00
    สรุปแล้วคริสใช่มั้ยเเชปเเรกกะเเบคนะ ไม่เอานะ เเงงงงง เเววดราม่า
    #118
    0