Bewitched รอยปรารถนา (ChanBaek)

ตอนที่ 2 : รอยปรารถนา ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    29 ก.ย. 61



{  แรกพบ  }

 

 


            เมื่อ BMW สีดำคันนั้นจอดสนิท ประตูฝั่งหนึ่งก็ถูกเปิดออกตามด้วยประตูฝั่งคนขับ เด็กหนุ่มร่างเล็กลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ เขาสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์แนบเรียวขาตามสมัยนิยม สะพายเป้แบบพาดเฉียงสีน้ำตาลเข้ม สายกระเป๋าหนังใบนั้นเกี่ยวคอเสื้อด้านหลังจนเจ้าตัวนิ่วหน้าด้วยความกังวล

 

สายแล้ว ไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยนตัวใหม่นะ

 

ขณะที่กำลังพยายามปลดออกนั้นคนที่ยืนมองอยู่อีกฟากก็ทนไม่ไหวต้องก้าวเข้ามาช่วย

 

            “ขอบคุณครับ”

 

            “วันนี้แดดน่าจะจัดอยู่ ไม่สวมเสื้อแขนยาวจะดีหรือ” ความห่วงใยแบบใหม่ ไม่คุ้นชินนัก จึงประดักประเดิดกันทั้งคู่

 

            “ไม่เป็นไรครับ คุณไปเถอะ เดี๋ยวจะสาย”

 

            “ดูแลตัวเองด้วยนะ” คนตัวเล็กกว่าพยักหน้ารับ รอจนรถคันสวยเคลื่อนตัวออกจากที่จอดไปแล้วจึงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ดวงตาเรียวยาวเบิกกว้าง ใกล้เวลาแล้ว!

 

            ขาเล็กก้าวแกมวิ่งไปตามทางเท้าในเขตมหาวิทยาลัย พอเห็นว่าระหว่างทางนั้นมีคนลักษณะเดียวกันอยู่บ้างก็ใจชื้นขึ้นมาเยอะ เพราะพื้นเพเป็นคนต่างจังหวัดซ้ำยังไม่ค่อยได้เข้ามาในเมืองหลวงเขาเลยไม่ค่อยสันทัดเรื่องสถานที่และการเดินทางนัก โชคดีที่ยังมีเวลาอีกหลายวันกว่าจะเปิดเทอมเขาตั้งใจว่าจะเริ่มหัดนั่งรถด้วยตัวเองหลังจากศึกษาเส้นทางมาบ้างแล้ว คงต้องทดลองหลายรอบเลยล่ะ ดูอย่างวันนี้ กว่าจะมาถึงอาคารศูนย์กีฬาในร่มที่เป็นจุดหมายได้เขายังต้องแวะถามทางมาตลอด

 

            เห็นจุดลงทะเบียนอยู่ไม่ไกลก็แทบจะบินเข้าไป เสียแต่ว่า เขาไม่ใช่นกเลยได้แต่ซอยเท้าเร่งรุดเข้าไปแล้วก็ซวยซ้ำซ้อนด้วยการโดนชนจนเซเป็นนกปีกหักแทนน่ะสิ

 

            “เป็นยังไงบ้าง” ตอนนี้เลยโดนหิ้วปีกข้างหนึ่งขึ้น ส่วนสมุดโน้ตเล่มโปรดถูกรองเท้าหนังสีดำเหยียบทับไปครึ่งเล่ม

 

            “ขอโทษนะ กำลังรีบเลยไม่ทันมอง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

 

            “อะไร อารายยยยย เห็นคนน่ารักแล้วตาฝ้าฟางหรือครับท่าน” เขาเห็นหน้าเจ้าของเสียงคนใหม่ก่อนคนที่ชนเสียอีก ผู้ชายผิวเข้ม เครื่องหน้าคมสะดุดตา ฝ่ายนั้นคงพูดกับคนที่ชนเขาแต่บังเอิญสายตาคู่นั้นมันมาหยุดที่เขาพอดี เด็กหนุ่มดึงแขนออกจากมือใหญ่ ไม่กล้าเงยหน้ามองคู่กรณีแต่เห็นป้ายที่อีกฝ่ายห้อยอยู่ก็นึกรู้ได้ว่าคงเป็นรุ่นพี่ 

 

            ตัวสูงจัง หัวเราปริ่มอยู่แค่ไหล่เองมั้ง

 

“ไม่เป็นไรนะ” คู่กรณีว่าพลางส่งสมุดคืนให้

 

“ไม่เป็นไรครับ ขอโทษด้วยนะครับ”

 

“เพื่อนพี่สิต้องขอโทษ น้องใหม่ใช่ไหมครับ คณะอะไร? ลงทะเบียนหรือยัง?” เสียงทุ้มถามมาเป็นชุดแต่มีแค่ประโยคเดียวที่มาจากรุ่นพี่ตัวสูง

 

“อักษรฯ ครับ ยังไม่ได้ลงทะเบียน”

 

“งั้นมาทางนี้มา เดี๋ยวพี่พาไป”

 

“จงอิน พวกเรามีงานรออยู่”

 

“แป๊บเดียวน่า” คนตัวเล็กยังจับต้นชนปลายไม่ถูก รู้ตัวแค่ต้องถอยออกห่างจากผู้ชายตัวสูงข้าง ๆ เพราะเหมือนพวกเขาจะยืนชิดกันเกินไป และพอถอยเท้าออกระยะการมองเห็นจึงชัดขึ้น ฝ่ายนั้นเห็นว่าเขาเบี่ยงตัวออก ส่วนเขาเห็นใบหน้าอีกฝ่ายเต็มตา

 

“ไปครับ ไปเช็คชื่อก่อน ใกล้จะเริ่มกิจกรรมแล้ว” พอมีเสียงเร่งร่างเล็กก็รีบเดินตามรุ่นพี่หน้าเข้มมา หันกลับไปอีกครั้งรุ่นพี่ตัวสูงอีกคนก็หันหลังเดินไปอีกทางแล้วเช่นกัน เด็กหนุ่มถอนใจยาว นึกโล่งใจที่อีกฝ่ายเป็นคนชนไม่ใช่ตัวเองไปชนอีกฝ่าย คนอะไรหน้าตาก็ดีอยู่หรอกเสียแต่ตาดุ๊ดุ เผลอมองแค่แวบเดียวทำเอามือไม้สั่น น่ากลัวจัง

 

“เอ้า พาน้องมาส่ง มารับไปหน่อยเร็ว”

 

“ว้ายยยย นังควอน สามีหล่อนมาค่ะ” เหมือนเกิดจลาจล ความโกลาหลระเบิดออกมาทันทีที่รุ่นพี่หน้าเข้มพาน้องใหม่ไปถึงโต๊ะ สิ้นเสียงพี่สาวที่นั่งเช็คชื่ออยู่คนที่ถูกเรียกก็วิ่งออกมาจากกลุ่มคนด้านหลัง

 

“ทูนหัวของเมียยยย มาหาเมียหรือเจ้าคะ ว้าย คิดถึงเมียกลางวันแสก ๆ เลยใช่มั้ยยย”

 

“ผิดจ้ะ ทูนหัวพาน้องมาลงทะเบียนจ้ะ”

 

“น้อง! ไหน น้องอะไร น้องจริงหรือน้องในคอนโทรล” น้องขยับเท้าถอยโดยอัตโนมัติเมื่อเจ้าของเสียงแปดหลอดหันขวับมาทางตน ดวงตาเรียวใสเบิกโตเพราะไม่คุ้นกับแอคติ้งของกะเทยร่างใหญ่ ไม่ใช่ไม่เคยเห็นกะเทย เคยเห็นมาเยอะ ที่โรงเรียนเดิมก็มีแต่ไม่เคยโดนกะเทยจ้องเหมือนจะโผเข้ามากระชากหัวตบแบบนี้มาก่อน

 

โชคดี(มั้ง)ที่คนพามาช่วยแก้ความเข้าใจผิดได้ทัน

 

“น้อง รุ่นน้อง เพิ่งเจอกันเมื่อกี้เอง”

 

“แน่นะคะ”

 

“ไม่แน่ค่ะ” จากนั้นคือเสียงกรี๊ด ๆ และอาการสะบัดสะบิ้งของผู้ชายที่ตัวสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตร สำหรับคนที่เติบโตมาในชนบทและไม่ค่อยเจอกะเทยแผลงฤทธิ์ เขาตกใจจริง ๆ นะ

 

“ล้อเล่นน่ะ น้องเค้าเดินหลงมาชนกับท่านรองฯ ตรงทางเข้าเลยพามาส่ง”

 

“ว้าย! โธ่ถังกะละมังหม้อ ท่านรองฯ ไหนคะทูนหัว”

 

“ท่านรองฯ คนนั้นแหละค่ะ” คราวนี้เขาโดนค้อนให้เต็ม ๆ

 

“หล่อนจงใจใช่ไหมยะ บอกฉันมาบัดเดี๋ยวนี้” ถึงคนรอบข้างจะหัวเราะกันครืนแต่เด็กใหม่ก็ยังสะดุ้งอยู่ดี เด็กหนุ่มปฏิเสธเสียงอ่อนแล้วก็ตัดความวุ่นวายด้วยการหันไปบอกชื่อกับรุ่นพี่ผู้หญิงที่ถือปากกาคุมกระดาษรายชื่อ รอไม่นานรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ถัดไปก็ส่งป้ายชื่อให้ เด็กหนุ่มรับมาห้อยคอ หันไปจะขอบคุณคนที่พามาอีกคนก็ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่แล้ว

 

“ขอบคุณนะครับ”          

 

“ยินดีครับ” เจ้าของดวงตาคมมองป้ายชื่อแผ่นเล็กก่อนจะยกยิ้ม

 

“แล้วเจอกันนะ อ้อ ยินดีต้อนรับเข้าสู่มหาวิทยาลัยของเราครับ” จะยิ้มให้ก็เกรงสายตาที่มองเขม่นมาจาก เมียร่างใหญ่ เด็กหนุ่มเลยแค่รับคำตามมารยาท พ้นหลังรุ่นพี่หน้าเข้มคนนั้นแล้วก็เดินไปสมทบกับกลุ่มที่นั่งรวมกันอยู่บนพื้น สำรวจบรรยากาศคึกครื้นนั้นเงียบ ๆ

 

เขาสอบติดคณะนี้เพียงคนเดียวของห้อง...ของโรงเรียนเลยก็ใช่ นักเรียนจากโรงเรียนในจังหวัดอันห่างไกลสอบติดมหาวิทยาลัยดังได้สิบคนก็นับว่าหรูแล้ว คนที่เหลือก็กระจายกันไปตามคณะต่าง ๆ เขามาเดี่ยวแถมยังมาช้าเลยได้แต่นั่งมองคนอื่นเค้าคุยกัน จะเข้าไปทักใครก็ไม่กล้าเพราะไม่คุ้นกับการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ เพื่อนที่โรงเรียนเดิมน่ะรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ช้าสุดก็ตอนมอหนึ่ง ไม่ต้องทำความรู้จักกันตอนโตเลยนี่นา

 

“นี่” มองอยู่เพลิน ๆ ก็มีเสียงเรียกจากข้างตัว

 

“...”

 

“สวัสดี”

 

“...สวัสดี” ใครนะ? ไม่เคยเห็นหน้า

 

“มาคนเดียวหรือ เพื่อนล่ะ”

 

“เรามาคนเดียว” เพิ่งมาเลยยังไม่มีเพื่อน อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ชี้นิ้วใส่ตัวเองแล้วบอกง่าย ๆ ว่า “เราก็มาคนเดียว คิมมินอา ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

 

“ยินดีที่ได้รู้จัก เราแบคฮยอน บยอนแบคฮยอน”

 

“ให้เรียกยังไงอ่ะ”

 

“เรียกชื่อเลยก็ได้”

 

“งั้นเรียกเราว่ามินอานะ แบคฮยอนมาจากไหน สำเนียงเหมือนไม่ใช่คนแถวนี้” แบคฮยอนยกมือแตะมุมปาก เขินจนแก้มแดงเรื่อ

 

“บ้านเราอยู่ทางเหนือน่ะ เราอยู่ที่นั่นมาตลอดจนเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทำไมหรือ มันเหน่อมากเลยใช่ไหม”

 

“ไม่รู้ว่าเหน่อไหมแต่ไม่ค่อยได้ยิน อ่า ไม่ได้มีความหมายไม่ดีนะ เสียงนายเพราะดี ฟังเพลิน”

 

“ขอบใจนะ”

 

“เมื่อกี้เห็นนายเดินมากับคิมจงอิน รู้จักกันหรือ”

 

“คิมจงอิน?”

 

“คนที่พานายมาลงทะเบียนนั่นไง” แบคฮยอนร้องอ๋อ

 

“ไม่รู้จักหรอก เราซุ่มซ่ามเดินชนกับเพื่อนพี่เค้า เค้าเลยพามาส่ง มินอารู้จักเค้าหรือ” คิมมินอาพยักหน้าแล้วก็เหยียดปากออกหน่อย ๆ “ดังนะ ลูกชายเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ สาวไม่สาวกรี๊ดกันสลบ”

 

“เหรอ...”

 

“แค่เนี้ย?” แบคฮยอนหัวเราะน้อย ๆ ไม่ได้ตอบทันทีเพราะด้านหน้ามีพี่เลี้ยงมาประกาศให้ทุกคนลุกขึ้นไลน์แถวเพื่อจะได้ย้ายไปทำกิจกรรม First date : First Meeting กันที่ตึกคณะ แบคฮยอนลุกขึ้น ปัดรอยเปื้อนจากกางเกงพลางตอบเสียงใส

 

“เราก็แปลกใจ ทำไมมีแต่คนมอง ที่แท้ก็เดินเข้ามากับขวัญใจมหาชนนี่เอง”

 

“กลุ่มนี้ดัง เป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนนิสิตกันทั้งโคตรเหง้า เพื่อนอีกสองคนก็พอกัน ดังพอกัน รวยพอกัน ส่วนหน้าตาหมอนี่ด้อยสุดในกลุ่มแล้วมั้ง”

 

“ทำไมมินอารู้ดีจังเลย”

 

“นี่พ่อคุณ มนุษย์เราไปเหยียบดวงจันทร์ได้แล้วนะรู้ยัง นี่มันสมัยไหนแล้วยะ โซเชียลเน็ตเวิร์คน่ะรู้จักไหม เว็บไซต์ เฟซบุ๊ก อินสตราแกรม เดี๋ยว อย่าบอกนะว่าไม่เล่น” แบคฮยอนยิ้มแหย เขี้ยวเล็ก ๆ โชว์ใต้กลีบปากอิ่มบาง น่ารักนะแต่นาทีนี้คิมมินอากำลังอึ้งอยู่ ยังมีอีกหรือมนุษย์ที่ไม่เสพสื่อโซเชียลเน็ตเวิร์ค

 

Really?

 

“มีเฟซบุ๊คนะแต่ไม่ค่อยได้เล่น”

 

“แล้วไป อย่างน้อยก็รู้จักเฟซบุ๊คอ่ะนะ ถ้ามีก็เล่นบ้างสิ รุ่นพี่คิมจงอินน่ะมีแฟนเพจด้วยนะ คนไลค์เป็นล้าน” หนึ่งในนั้นก็คงมีคิมมินอาด้วย แบคฮยอนคิดในใจแล้วก็เผลอยิ้มออกมา เพื่อนใหม่หันมาถามว่ายิ้มอะไรแถมยังมองแบคฮยอนเหมือนระแวงแต่คนตัวเล็กส่ายหน้าตอบ ชี้ให้ดูรุ่นพี่ที่แต่งตัวจัดเต็มมาตั้งแถวรอรับด้านหน้าตึกแทน

 

กิจกรรมวันนี้จัดขึ้นเพื่อให้เด็กที่สอบติดได้ทำความรู้จักกันในขั้นแรก มีรุ่นพี่มาแนะนำสาขาวิชา แนะนำสถานที่กันบ้างเล็กน้อยนอกจากนั้นก็เป็นการเล่นเกมเพื่อกระชับความสัมพันธ์ในกลุ่มพี่น้อง ถือว่าเป็นน้ำจิ้มก่อนจะจัดเต็มอีกครั้งในการรับน้องใหญ่ของมหาวิทยาลัย

 

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนได้เพื่อนใหม่หลายคนแต่ก็ยังจับคู่อยู่กับมินอาอย่างเหนียวแน่น กระทั่งพระอาทิตย์คล้อยต่ำถึงเวลากลับบ้าน เด็กทั้งสองก็พกเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยคราบแป้งตั้งแต่หัวจรดเท้าออกมาจากตึกคณะอย่างอ่อนแรง

 

“สนุกเนาะ เสียดายมีแค่วันเดียว”

 

“รอรับน้องรวมสิ มีตั้งสองวันมินอาได้เต้นสันฯ เต็มอิ่มแน่” คิมมินอาหัวเราะเต็มเสียง เศษแป้งแห้งที่ติดแก้มร่วงกราว

 

“เย็นขนาดนี้แล้วอ่ะ แบคฮยอนจะกลับยังไง มีใครมารับไหม” เพราะรู้ว่าเพื่อนใหม่เป็นคนต่างจังหวัดน่าจะไม่คุ้นกับเส้นทางในเมืองหลวงเท่าไหร่นักจึงถามด้วยความเป็นห่วง หน้าตายิ่งน่ารักน่าแกล้งกลัวโดนหลอกไปขายนะบอกเลย

 

“คงรถเมล์แหละ ป้ายอยู่ใกล้ ๆ คอนโด”

 

“อยู่คอนโดหรือ? ตรงไหนอ่ะ” พอแบคฮยอนบอกชื่อคอนโดมีเนียมกับจุดจอดรถประจำทางที่ใกล้ที่สุดคิมมินอาก็เบิกตากว้าง ปากแดงอ้าเหวอแบบไม่เก็บอาการสักนิด “ที่นั่นแพงมากไม่ใช่หรือ แน่ะ ๆ ๆ รวยก็ไม่บอกนะคนเรา”

 

“ไม่ได้รวย พอดี...ผู้ปกครองซื้อให้น่ะ” เสียงใสแผ่วไปเมื่อเอ่ยคำว่าผู้ปกครอง คิมมินอายังตื่นเต้นกับความรู้ใหม่จึงไม่ทันสังเกต เด็กสาวยังคงบ่นเรื่องของตัวเองต่อไปตามประสาคนช่างพูด “ดีอ่ะ อยากออกมาอยู่ใกล้ ๆ มหาลัยบ้างแต่พ่อแม่เราไม่อนุญาต” 

 

“ได้อยู่กับครอบครัวก็ดีออก”

 

“มันก็ดีแหละแต่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดแล้วไง บ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่ อยู่กันเป็นสิบ บางทีก็อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง อะไรบ้าง” เสียงประท้วงจากสาวชาวกรุงคงไม่จบแค่นั้น ถ้าทั้งคู่ไม่มองไปเห็นท่าทางแปลก ๆ ของผู้หญิงสองสามคนข้างหน้าเสียก่อน อันที่จริงไม่ใช่แค่กลุ่มข้างหน้านี้หรอก แทบทุกคนแถวนั้นก็มีอาการไม่ต่างกัน

 

“ทำอะไรกัน”

 

“มีดารามาหรือเปล่า” คิมมินอาขำพรืด ลูบหลังลูบไหล่คนพูดอย่างนึกเอ็นดู “แบคฮยอนน่า คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนน่ะกันฮะหนูน้อย มหาลัยเราน่ะดาราเดินกันให้เกร่อ เราว่าระดับที่ทำให้ผู้คนแตกตื่นได้ต้องของแรงกว่านั้นอ่ะ ไปดูกัน”

 

“เราจะกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวค่ำ”

 

“น่า ยังไงก็ต้องเดินผ่านอยู่ดี...พระเจ้า...” แบคฮยอนมองตามสายตาเพื่อนใหม่ไปทางเดียวกันก่อนจะนิ่วหน้า เด็กหนุ่มจำใครคนนั้นได้ทันที

 

“บอกทีว่าฉันตาฝาด นั่นมัน...ปาร์คชานยอล...ใช่หรือเปล่า”

 

“ใครนะ?”

 

“ปาร์คชานยอล! รองฯ องค์การบริหารส่วนนิสิตของมหาลัยเราไง อย่าบอกนะว่านายไม่รู้จักอีกแล้ว ช่างเถอะ ตอนนี้มันไม่ใช่ประเด็น ว่าแต่ รุ่นพี่เค้ามาทำอะไรแถวนี้อ่ะ บริหารอยู่อีกทิศหนึ่งเลยไม่ใช่หรือ เฮ้ย คงไม่ได้มารอแฟนหรอกนะ” ทุกคำถามที่คิมมินอาปล่อยออกมาแบคฮยอนตอบไม่ได้สักข้อ เขาก็เพิ่งรู้ชื่อเสียงเรียงนามและตำแหน่งของคนตัวสูงจากปากเพื่อนใหม่นี่แหละ ท่ายืนไขว้ขาแล้วพิงสะโพกกับรถนั่นอย่างกับโพสต์มาให้แฟนคลับแอบถ่าย    ถ้าเจอที่อื่นก็คงคิดว่าเป็นดาราหรือนายแบบ

 

แบคฮยอนไม่ได้ค่อนน่ะ แค่คิดไปตามที่เห็นแต่พอรุ่นพี่ตัวสูงเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วตวัดตามองมาแบคฮยอนก็อดสะดุ้งไม่ได้ ร่างเล็กค่อย ๆ ขยับหลบข้างหลังเพื่อน กลัวคู่กรณีจำได้ว่าตนเองคือมนุษย์ซุ่มซ่ามที่ปะทะกันเมื่อเช้า

 

“เชี่ยยยย หล่อสะเทือนขั้วโลกอ่ะ” สาบานว่านั่นคือคำอุทานของผู้หญิง

 

“แบคฮยอน ๆ ๆ  พี่เค้ากำลังเดินมาทางนี้หรือเปล่า” แบคฮยอนยืดตัวมองผ่านไหล่เพื่อนไปแล้วก็ตอบเสียงเบา

 

“เหมือนจะมาทางนี้นะ ไปกันเถอะ ขวางทางเค้า” ไม่รอให้คิมมินอาตอบตกลง แตะศอกเพื่อนแทนการเร่งแล้วก็เลี่ยงไปอีกทาง แบคฮยอนว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวกับแบคฮยอนนะแต่ทำไมคนที่เขาเพิ่งหันหลังให้ถึงได้โผล่มาตรงหน้าได้ล่ะ ร่างเล็กขืนตัวถอยกรูด กริยานั้นจุดรอยย่นตรงหัวคิ้วเข้มได้ทันตา

 

“เป็นอะไร?”

 

“ปะ เปล่าครับ” คิดว่าตัวเองเซ่อซ่าเดินมาขวางทางอีกฝ่ายเลยจะหลบแต่แล้วก็ต้องชะงัก

 

“อย่าเพิ่งไป”

 

“ครับ?”

 

“ฉันเอาของมาคืน” ได้ยินแค่นั้นแบคฮยอนยังไม่เข้าใจอะไรนัก ยิ่งมือใหญ่ส่งซองสีน้ำตาลขนาดประมาณฝ่ามือให้แบคฮยอนก็ยิ่งงงหนัก เขากับปาร์คชานยอลเพิ่งเคยพบกันเมื่อตอนแปดโมงของวันนี้แถมยังเป็นการพบกันช่วงสั้น ๆ แบคฮยอนมั่นใจว่าไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน

 

“ไม่ใช่ของผมครับ”

 

“ของนาย”

 

“ไม่ใช่ครับ” คนตัวเล็กยืนยันคำเดิม กลอกตาไปอีกทางแล้วก็เริ่มอึดอัดใจ มีแต่คนมอง “คุณคงเข้าใจผิด ขอตัวก่อนนะครับ”

 

“เปิดดูก่อน”

 

“แต่ว่า...”

 

“เปิด” แบคฮยอนคิดไว้ไม่ผิดหรอก ผู้ชายคนนี้เป็นคนดุจริง ๆ ทั้งดุทั้งใจร้อนด้วย ดูเอาเถอะ รู้จักกันหรือก็เปล่ามากดเสียงใส่อย่างกับตัวเองมีสิทธิ์ แบคฮยอนไม่พอใจนะแต่ไม่อยากเป็นจุดสนใจมากไปกว่านี้เลยต้องรับมาเปิดดูให้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันไป แค่เห็นขอบกระดาษเท่านั้นแหละ หน้าชากันตรงนั้นเลย

 

“นี่มัน รูปของผมนี่ครับ”

 

“ก็บอกแล้วว่าของนาย”

 

“คุณเอามาจากไหนครับ” ถามไปแล้วก็คิดออกต่อจากนั้นเลย แบคฮยอนเก็บไว้ในสมุดโน้ตเล่มนั้น เล่มที่หล่นไปให้รองเท้าหนังสีดำเหยียบเมื่อเช้านั่นแหละ รูปคงหลุดไปตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มหน้าร้อนด้วยความรู้สึกผิด รุ่นพี่อุตส่าห์เอารูปมาคืนให้แต่เขาก็ยังตีเจตนาอีกฝ่ายผิดแถมยังแอบเหวี่ยงในใจไปตั้งเยอะ แย่มากเลยแบคฮยอน

 

“ขอบคุณมากนะครับแล้วก็...ขอโทษที่เสียมารยาท” ดวงตาคู่โตให้ความรู้สึกทั้งหวานทั้งคมแต่เปลือกตาหนากลับหรี่พับลงบดบังความน่ามองไว้เกือบครึ่ง ซ้ำปลายหางตาที่ตวัดจีบขึ้นนั่นอีก ตาสวยนะแต่ดุจนแบคฮยอนไม่กล้าสบด้วยเลย

 

“ถ้าจะพกของสำคัญติดตัวก็รักษาให้ดีหน่อย”

 

“ครับ” คนตัวสูงไม่พูดอะไรต่อ แบคฮยอนก็กล้า ๆ กลัว ๆ จะเป็นฝ่ายเอ่ยคำลา สุดท้ายเรื่องก็จบเมื่อรถมินิคูปเปอร์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดชิดทางเท้าที่พวกเขายืนคุยกันอยู่ ใบหน้าที่ยื่นออกมาหลังจากกระจกถูกลดลงก็คุ้นตาแบคฮยอนอีกเหมือนกัน

 

“ไงครับแบคฮยอน เจอกันอีกแล้วนะ”

 

แบคฮยอนได้ยินเสียงคล้ายใครสักคนครางในลำคอ ไม่สิ หลายคนเลยล่ะ

 

“มาทำอะไรแถวนี้ครับท่านรองฯ”

 

“ธุระ”

 

“ธุระอะไร เกี่ยวกับน้องแบคฮยอนของผมด้วยหรือครับท่าน”

 

“เกี่ยวกับแบคฮยอนแต่ไม่เกี่ยวกับมึง” คำตอบสั้น ๆ ถูกส่งกลับไปก่อนคนตอบจะมองหน้าแบคฮยอนอีกครั้งแล้วผละไปที่รถโดยไม่มีคำพูดใดอีก นาทีต่อมาเล็กซัสสีดำก็กระชากออกจากที่จอด ตามด้วยคูปเปอร์เหลืองดำ(หลังจากที่เจ้าของรถส่งจูบให้แบคฮยอนแล้ว) เอาเป็นว่า รองนายกองค์การบริหารส่วนนิสิตทั้งสองทิ้งแบคฮยอนเอาไว้กับสายตาหลากหลายอารมณ์ของคนทั่วลานสันทนาการคณะอักษรศาสตร์!

 

คนตัวเล็กมองซองรูปในมือก่อนจะถอนใจยาว

 

คุ้มครองผมด้วยนะครับแม่

 

 

          


 

 


 

 

 

 

#ฟิครอย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #773 MoMMeaMint (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 22:57
    ฉันชอบเรื่องนี้!!
    #773
    0
  2. #713 19970207bb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 01:52
    เอาล่ะ เรื่มติดละใครมาส่งน้อง
    #713
    0
  3. #689 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:24
    ผู้ชายคนที่มาส่งแบคฮยอนคือใคร???
    #689
    0
  4. #664 cuttt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 14:44
    ดุจริงๆเชียว
    #664
    0
  5. #655 nueng_cb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:08
    ในหัวมีแต่คำว่าน้องงงงงงงง
    #655
    0
  6. #647 colmegeegee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 15:27
    น้องจะโดนตัวอิจฉาเล่นงานใช่มั้ยคะ แม่จะได้เตรียมเปลือกทุเรียนไว้คอยตบมัน
    #647
    0
  7. #617 geejajaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:32
    เอาแล้วน้องตะโดนเขม่นไหมนะ
    แล้วนี่คือแบคเป็นเด็กเสี่ยเลี้ยงอะไรทำนองนั้นไหมอ่ะ โอยยยย
    #617
    0
  8. #584 Petchgunya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:01
    น้องงงง น้องน่ารักอ่ะ พี่ชานยอลต้องตาต้องใจน้องแบคฮยอนแน่เรยย ติดตามๆ
    #584
    0
  9. #563 ้ีื้ีhunhun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 22:12

    น้องงงงงงงงงงงงขอให้รอดขอให้รอดดดดด

    #563
    0
  10. #547 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:30
    ผู้ปกครองนี่ใครกัน
    #547
    0
  11. #492 แ อ ค ตู ด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 00:32
    น้องแบคคค เอ็นดูน้องด้วยย
    #492
    0
  12. #375 LMEDT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 03:03
    ให้ตายเถอะ ชอบแนวนี้ชะมัด 555 ทำไมถึงเพิ่งมาเจอเรื่องนี้นะ
    #375
    0
  13. #335 quarternine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:26
    ผู้ปกครองง ใครหว่าาา
    #335
    0
  14. #268 choikim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 15:20
    คุณผู้ปกครองดูมีอะไรมากกว่านั้นนะคะ ครุ่นคิด
    #268
    0
  15. #243 AB06 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 11:49
    ใครมาส่งน้อง พี่ชานนี่ดุนะคะ เพิ่งจะเจอกันเอง
    #243
    0
  16. #210 PumpkinzBoy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 08:24
    ครายยย ครายเป็นผู้ปกครองน้องตอบช๊านนน ฮืออ ชอบๆ ชอบอารมณ์ฟิค
    #210
    0
  17. #196 pim pimmi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:57
    ผู้ปกครอง?
    #196
    0
  18. #162 rabbit_yeol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 15:28
    งือ ชอบพี่ชานดุ
    #162
    0
  19. #140 Manow' Cha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 21:29
    สนุก ปูเรื่องดีมาก อยากรู้ต่อไปเรื่อยๆ เขียนเรื่องได้น่าติดตาม *ปรบมือ*
    #140
    0
  20. #131 Helwax (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 19:22
    ผูปกครองแบคนี้ใครอ่า
    #131
    0
  21. #130 potnoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 18:34
    เราชอบจังง จริงๆชอบคำเปรย(เรียกอย่างงี้หรือเปล่า555)มากๆ หากฉันรู้สักนิดว่าเธอรักฉัน อ่านตรงนี้หลายรอบมากเลย ไม่รู้ทำไมแต่ชอบมากๆ คุณพระเอกกับน้องแบคเจอกันแล้ว คนหล่อดุเนอะ คนน่ารักเรากลัวเลย ต่อไปจะต้องมีงานดราม่าของผู้ปกครอง น้องแบค และท่านรองคนดุแน่เลยใช่มั้ยย ลุ้นอีกแต่ชอบ รอนะคะ สู้ๆ
    #130
    0
  22. #119 BJCB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 19:19
    แบคฮยอนเปนคนประเภทหาได้ยาก
    #119
    0
  23. #113 BlockZeEx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 16:28
    มาต่อไว ๆ นะค้าาาาาาาาา
    #113
    0
  24. #107 AeJeaNNy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 09:46
    ให้ตายเถอะ.. คิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ทำไมแบคถึงยอมล่ะ
    #107
    0
  25. #102 pa'pond (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 15:09
    อย่าบอกนะอี้ฟานคือผู้ปกครองของน้องแบคอ่ะ -0- เช้ดดดดด
    #102
    0